February 24, 2008, 2:12 pm

ΤουSaul Hansell

Η ανάρτησή μου για εάν τα αρχεία της Google της διεύθυνσης πρωτοκόλλου Διαδικτύου (I.P.) πρέπει να θεωρηθούν προσωπικές πληροφορίες βάσει του νόμου περί προσωπικών δεδομένων, που παρουσιάζει δύο σχόλια από Googlers (χρήστες του Γκούγκλ): του Ματ Cutts, μηχανικού, και του Πήτερ Fleischer , συμβούλου σφαιρικής ιδιωτικότητας του Google.

Και οι δύο αναπτύσσουν τους πολλούς τεχνικούς και νομικούς λόγους για τους οποίους οι διευθύνσεις I.P. στα αρχεία του Google δεν μπορούν, μεμονωμένα, να οδηγήσουν πίσω σε ένα άτομο. Πολύ αληθινό.

Αλλά και το αντίστροφο ισχύει επίσης: Οι I.P. διευθύνσεις που το Google συλλέγει, όταν συνδυάζεται με άλλες πληροφορίες, μπορούν μερικές φορές να ταυτοποιήσουν ένα άτομο, ή μια οικογένεια.

Αυτό αυξάνει όλα τα είδη των επιπτώσεων που πρέπει να θεωρηθούν ως εμείς κινούνται σε έναν κόσμο όπου τόσες πολλές περισσότερες ενέργειες που παίρνουμε θα καταγραφούν ψηφιακά με κάποιο τρόπο.

Το αντίθετο του προσδιορισμού είναι ανωνυμία. Όταν οι διευθύνσεις I.P. των ενεργειών Διαδικτύου όλες καταγράφονται, η ανωνυμία είναι πιο δύσκολο να κρατηθεί.

Η αναγραφή διευθύνσεων I.P. είναι παρόμοια με μια καταγραφή κάμερας ασφάλειας η οποία εγγράφει τον καθενα που εισέρχεται στο κατάστημά σας. Χωρίς άλλες πληροφορίες, δεν ξέρετε τα ονόματα ή τις ταυτότητες οποιοιδήποτε από τους ανθρώπους στην καταγραφή. Αλλά αυτή η καταγραφή το καθιστά πολύ ευκολότερο να συλλέξετε πληροφορίες και να ανακαλύψετε ποιος ψωνίζει. Μπορείτε να ταυτοποιήσετε μερικούς ανθρώπους επειδή συνεχίζουν τις αγορές παρέχοντας τα ονόματά τους. Άλλοι άνθρωποι που εσείς δεν μπορείτε να ταυτοποιήσετε, αλλά η κυβέρνηση με τη βάση δεδομένων των φωτογραφιών αδειών οδήγησης ή άλλες ερευνητικές τεχνικές μπορεί.

Ο κ. Fleischer αναγνωρίζει ότι τα αρχεία του Google, συνδυαζόμενα με εκείνα από έναν φορέα παροχής υπηρεσιών Διαδικτύου, μπορούν πράγματι να συνδέσουν έναν ιδιαίτερο υπολογιστή με ένα ιδιαίτερο πρότυπο αναζητήσεων. Λέει ότι ο πάροχος, από το νόμο, δεν μπορεί να δώσει αυτή την πληροφορία στο Google. Αλλά αναγνωρίζει ότι οι κυβερνητικοί ανακριτές ή ακόμα και οι ιδιωτικοί διαμεσολαβητές μπορούν:

Για να συνδέσει κάποιος την IP σε έναν κάτοχο λογαριασμού, πρέπει να υπάρξουν τουλάχιστον δύο κλητεύσεις που εκδίδονται: μία στο Google και μια ξεχωριστή στο πάροχο.

Αυτό είναι σημαντικό επειδή οι άνθρωποι έχουν πολλούς λόγους να κρατούν τις πληροφορίες κρυφές. Μπορούν να μην θέλουν το Google να τις χρησιμοποιήσει για διαφήμιση. Αλλά μπορούν επίσης να θελήσουν να κρατήσουν μυστικά από τους ανθρώπους που μπορούν να έχουν το δικαίωμα να τους μηνύσουν.

Ο κ. Fleischer συζητά εν εκτάσει τις τεχνικές λεπτομέρειες του Ευρωπαϊκού νόμου σχετικά με αυτό που καθορίζει τις προσωπικές πληροφορίες. Οι διευθύνσεις I.P., υποστηρίζει δεν είναι κατάλληλες. Και ευρύτερα, προτείνει ότι μερικές από τις γενικές αρχές που ισχύουν για τα προσωπικά δεδομένα —πρότυπα της ειδοποίησης και της επιλογής, παραδείγματος χάριν –δεν είναι πάντα κατάλληλες για τις διευθύνσεις I.P..

Ίσως πρέπει να αρχίσουμε μια άλλη κατηγορία: μερικώς προσωπικές πληροφορίες —κομμάτια των δεδομένων που μπορούν να είναι προσωπικά υπό ορισμένες συνθήκες. Υπάρχουν πραγματικές ερωτήσεις για ποιος πρέπει να συλλέξει αυτές τις πληροφορίες, κάτω από ποιες περιστάσεις, και τι θα πρέπει να κάνουν με αυτές.

Οι δηλώσεις από το Google και άλλους που απλά υποστηρίζουν ότι οι διευθύνσεις I.P. δεν είναι προσωπικό αποσπούν τους ανθρώπους από τη στοχαστική κατανόηση αυτού που είναι και πώς αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν.

Πηγή, Μετάφραση δική μου