Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα έλεγε ο Μάρξ. Στην περίπτωσή μας είναι τραγωδία. Θυμάμαι ιστορίες παλιώτερα που άκουσα σαν παιδάκι για τα φορβερά και τρομεράρπου γινόντουσαν στην Μακεδονία και μάλιστα την περιοχή των Σερρών απ’όπου συμπτωματικά καταγόταν φιλικό μας άτομα και διηγιόταν, όχι τι διάβασε, αλλά τι είχε ζήσει, από την εποχή του πολέμου και μετά στην Ελληνική Μακεδονία.

Τι υπήρχε πίσω από την συνθήκη;

Η Ρουμανία, η Σερβία και το Μαυροβούνιο καθίστανται ανεξάρτητα κράτη. Η δημιουργία της Μεγάλης Βουλγαρίας εξυπηρετεί και τον εκβουλγαρισμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων.

Ο Τσάρος είχε διατάξει τον εκπρόσωπό του το εξής: «Μηδεμίαν σπιθαμήν υπέρ της Ελλάδος». Και εκείνος δήλωσε στους Βούλγαρους κατά την υπογραφή: «Τώρα οι Έλληνες ας έλθουν κολυμπώντας εις την Κωνσταντινούπολιν».

Η όλη συνθήκη είναι εις βάρος του ελληνισμού. Η Ρωσία δεν τήρησε τις υποσχέσεις της απέναντι στην Ελλάδα και διαμόρφωσε τη στάση της αναφορικά με το ανατολικό ζήτημα.

Ο ίδιος ο Offeicoff ομολογεί ότι: «Εξαιρουμένων των βορείων διαμερισμάτων, οι πληθυσμοί των άλλων περιφερειών είναι έτοιμοι ίνα ενδίδοντες και εις την ελαχίστην πίεσιν δηλώσουν, ότι δεν είναι Βούλγαροι, ότι αναγνωρίζουν το Πατριαρχείον και προτιμούν τα Ελληνικά Σχολεία και τους Έλληνας καθηγητάς».

Αυτά είναι τα ιστορικά αρχεία που κανείς “ιός”, Νεκρατζάς και οι υπόλοιπες “δημοκρατικές” δυνάμεις δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσουν. Βλέποντας δε τον χάρτη με τις παραχωρήσεις εδάφους που έγιναν στην Βουλγαρία θα καταλάβει κανείς την πλεονεξία αλλά το ανιστόρητο του αιτήματος των Μανκηδόνων να ζητούν την Μακεδονική πόλη Θεσσαλονίκη (το όνομα της αδελφής του Αλέξανδρου) ως δική τους πόλη με το όνομα Σολούν.

Το γιατί ακολουθεί:

Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου

Σύνορα της Βουλγαρίας σύμφωνα με τη Συνθήκη του San Stefano.

Εθνική σύνθεση στα Βαλκάνια το 1870,

Η προκαταρκτική Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου ήταν μια συνθήκη μεταξύ της Ρωσίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που υπογράφτηκε στο τέλος του Ρωσσο-τουρκικού πόλεμου, 1877–78. Υπογράφηκε στις 3 Μαρτίου, 1878 στο San Stefano (Ελληνικά: “Αγιος Στέφανος, Agios Stefanos, σήμερα Yeşilköy), ένα χωριό δυτικά της Κωνσταντινούπολης, από τον κόμη Nicholas Pavlovich Ignatiev και Alexander Nelidov εξ ονόματος της ρωσικής αυτοκρατορίας και τον Υπουργό Εξωτερικών Safvet Πασά και τον πρεσβευτή στη Γερμανία Sadullah Bey εξ ονόματος της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η συνθήκη επίσης καθιέρωσε τη Βουλγαρία ως αυτόνομο πριγκηπάτο. 3 Μαρτίου, η ημέρα που η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου υπογράφηκε, γιορτάζεται ως η Ημέρα της απελευθέρωσης στη Βουλγαρία.

Περιεχόμενο
• 1 Αποτελέσματα
• 1.1 Στη Βουλγαρία
• 1.2 Στη Σερβία, το Μαυροβούνιο και τη Ρουμανία
• 1.3 Στη Ρωσία και την οθωμανική αυτοκρατορία
• 2 Αντίδραση

Αποτελέσματα

Στη Βουλγαρία

Η συνθήκη θέσπισε ένα αυτόνομο υποτελές πριγκηπάτο αυτοκυβερνούμενο τη Βουλγαρία με μια χριστιανική κυβέρνηση και το δικαίωμα να κρατά στρατό. Το έδαφός του περιέλαβε την πεδιάδα μεταξύ του Δούναβη και τη βαλκανική οροσειρά (Stara Planina), τη περιοχή της Σόφιας, Pirot και Vranje στην κοιλάδα της Morava, τη βόρεια Θράκη, μέρη της ανατολικής Θράκης και σχεδόν όλη τη Μακεδονία (άρθρο 6).

Ένας πρίγκηπας που εκλέγετο από το λαό, εγκρίνεται από την Υψηλή Πύλη και αναγνωρίζεται από τις Μεγάλες δυνάμεις ήταν να λάβει το τιμόνι της χώρας και το συμβούλιο των ευγενών επρόκειτο να συντάξει ένα σύνταγμα (άρθρο 7). Τα οθωμανικά στρατεύματα επρόκειτο να αποτραβηχτούν από τη Βουλγαρία, ενώ η Ρωσική Στρατιωτική κατοχή ήταν για να συνεχιστεί για δύο ακόμα έτη (άρθρο 8).

στη Σερβία, το Μαυροβούνιο και τη Ρουμανία

Στο πλαίσιο της Συνθήκης, το Μαυροβούνιο υπεδιπλασίασε το έδαφός του με τις πρώην οθωμανικές περιοχές, συμπεριλαμβανόμενων των Nikšić, Podgorica και Antivari (το άρθρο 1), και η οθωμανική αυτοκρατορία αναγνώρισε την ανεξαρτησία του (άρθρο 2).

Η Σερβία προσάρτησε τις πόλεις της Μοραβίας Niš και Leskovac και έγινε ανεξάρτητη (άρθρο 3).
Η πόρτα αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Ρουμανίας (άρθρο 5).

στη Ρωσία και την οθωμανική αυτοκρατορία

Η Συνθήκη υπογράφηκε σε αυτό το σπίτι της οικογένειας Simeonoglou μέσα στο Yeşilköy.

Σε αντάλλαγμα πολεμικών αποζημιώσεων, η Πόρτα εκχώρησε Αρμένικα και Γεωργιανά εδάφη στον Καύκασο στη Ρωσία, συμπεριλαμβανόμενων των Ardahan, Artvin, Batum, Kars, Olti, και Beyazit. Επιπλέον, εξεχώρησε Βόρειο Dobruja, την οποία η Ρωσία έδωσε στη Ρουμανία σε αντάλλαγμα της Νότιας Βεσσαραβίας (άρθρο 19).

Η οθωμανική αυτοκρατορία υποσχέθηκε μεταρρυθμίσεις για τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (άρθρο 14), Κρήτη, Ήπειρο και Θεσσαλία (άρθρο 15).

Τα στενά — Βόσπορος και Δαρδανέλλια —κηρύχτηκαν ανοικτά σε όλα τα ουδέτερα σκάφη σε πόλεμο και περίοδο ειρήνης (άρθρο 24).

Αντίδραση

Οι μεγάλες δυνάμεις ήταν δυστυχισμένες με αυτήν την επέκταση της ρωσικής δύναμης, και η Σερβία και η Ελλάδα φοβήθηκαν ότι η καθιέρωση της Μεγάλης Βουλγαρίας θα έβλαπτε τα συμφέροντά τους στην οθωμανική κληρονομιά. Αυτό προέτρεψε τις μεγάλες δυνάμεις να λάβουν μια αναθεώρηση αυτής της συνθήκης μέσω της Συνθήκης του Βερολίνου, 1878.

Η Ρουμανία, που είχε συμβάλει σημαντικά στη νίκη στον πόλεμο, απογοητεύθηκε εξαιρετικά από τη συνθήκη, και το ρουμανικό κοινό θεώρησε από μερικούς όρους της ως ότι η Ρωσία έσπαζε τις ρωσσο-ρουμανικές προπολεμικές συνθήκες που εγγυήθηκαν την ακεραιότητα του ρουμανικού εδάφους.

Η Αυστρο-Ουγγαρία απογοητεύθηκε με τη συνθήκη δεδομένου ότι απέτυχε να επεκτείνει την επιρροή της στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.

Παράρτημα της Συνθήκης του SAN Stefano, που παρουσιάζει την αλλαγή των συνόρων της Σερβίας

Παράρτημα της Συνθήκης του SAN Stefano, που παρουσιάζει την αλλαγή των συνόρων του Μαυροβουνίου

Παράρτημα της Συνθήκης του SAN Stefano, που παρουσιάζει τα σύνορα του νέου πριγκηπάτου της Βουλγαρίας

Παράρτημα της Συνθήκης του SAN Stefano, που παρουσιάζει την αλλαγή των συνόρων μεταξύ της ρωσικής και οθωμανικής αυτοκρατορίας στον Καύκασο

Ξαναδίνω ακόμη πιο συγκεκριμένη την πληροφορία που έδινα εδώ:

…Νόβα Μακεντόνια και τη μετάφρασί της με τον λόγο του Τίτο σε συλλαλητήριο στα Σκόπια, 11 Οκτωβρίου 1945, όπου έλεγε ότι δε θα ησύχαζε έως ότου απελευθέρωνε τους «υπόδουλους στην Ελλάδα αδελφούς του Μακεδόνες».
… μιά Βουλγαρική εφημερίδα {Ραμποτνίτσκο Ντιέλό) της 29ης Νοεμβρίου 1946 και τη μετάφρασί με τις προγραμματικές δηλώσεις του Προέδρου Ντημητρώφ στην Σόμπρανιε (Βουλγαρική Βουλή). Διακήρυσσε ο μεγάλος Κομμουνιστής ότι η Δυτική Θράκη με την Καβάλα ανήκαν στην Βουλγαρία και έπρεπε οπωσδήποτε να της αποδοθούν.
…
Εν τούτοις παρά το γεγονός οτι σημαντικοί ηγέτες των αδελφών (σικ) ΚΚ όπως ο Δημητρώφ (που αν δεν κάνω λάθος του αφιερώνει και στροφή το γνωστό τραγούδι της Γ’ Διεθνής ;-)) κάνουν δηλώσεις για εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος της χώρας μας το ΚΚΕ προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν ξέρει τίποτε δεν είδε τίποτε και ότι πάντα είχε ξεκάθαρη και πατριωτική γραμμή στο Μακεδονικό. Ποιά ακριβώς; Για το ΣΥΡΙΖΑ, δεν συζητάμε, παραμένει πιστό στην γραμμή της τότε εποχής. Δηλαδή δεν έχει αναθεωρήσει παρά το γεγονός ότι το ΚΚΕ τους κατηγορούσε για αναθεωρητές.

Δείτε ακόμα εδώ και εδώ