Ένα αρκετά παλιό αλλά αρκούντως ενδιαφέρον άρθρο για τον Β’ ΠΠ. Παρουσιάζει μια πλευρά των πραγμάτων ιδιαίτερα άγνωστη στην Ευρώπη γαλουχημένη με την “προσφορά της ΕΣΣΔ στην μάχη κατά του Φασισμού” που έχει γίνει το ξόρκι για να ξορκίσει τα εγκλήματα του κομμουνισμού αλλά και τους αυτουργούς των, ηθικούς και φυσικούς. Θα ξενίσει ίσως λίγο το στυλ αλλά θεωρώ την αγγλοσαξωνική σχολή ως πραγματιστική που συνδέει το αίτιο με το αποτέλεσμα. Η απλή πίστη του οπαδού δεν φτάνει. Ενστάσεις έχω μόνο για το τέλος καθώς φαίνεται ότι ο αρθρογράφος έχει ιδιαίτερες συμπάθειες στον χώρο της Μ. Ανατολής.

Πράκτορες επιρροής: Ποιος άρχισε τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο;

Δημοσίευση: 07, Ιουνίου 2001

Του J.R. Nyquist
© 2008 WorldNetDaily.com

Γύρω στο 1990, ένας σοβιετικός αποστάτης της στρατιωτικής κατασκοπείας, που γράφει με το όνομα Βίκτωρ Σουβόρωφ (Suvorov), κατοχύρωσε ένα βιβλίο ισχυριζόμενος ότι ο Στάλιν ήταν κυρίως υπεύθυνος για τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Ο τίτλος του βιβλίου ήταν “Παγοθραύστης: Ποιος άρχισε το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο;”

Ο Σουβόρωφ άρχιζε το βιβλίο με τη σημείωση ότι η επίσημη λέξη από το Κρεμλίνο στις 18 Σεπτ. 1939, ήταν ότι η Πολωνία είχε αρχίσει τον πόλεμο. Στις 30 Νοεμ. 1939, ο Στάλιν έγραψε στην Πράβντα ότι “η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία επιτέθηκαν στη Γερμανία, με αυτόν τον τρόπο αναλαμβάνοντας την ευθύνη τους για τον παρόντα πόλεμο.” Στις 5 Μαΐου 1941, σε μια μυστική ομιλία στους απόφοιτους δόκιμους της σοβιετικής στρατιωτικής σχολής, ο Στάλιν έβαλε την ευθύνη για τον πόλεμο στη Γερμανία. Όταν ο πόλεμος ήταν πάνω από τον Στάλιν πήγε ακόμα μακρύτερα, βάζοντας την κατηγορία σε ολόκληρο τον κεφαλαιοκρατικό κόσμο.

Ήταν η κεφαλαιοκρατία υπεύθυνη για την πιό αιματηρή σύγκρουση στην ιστορία;
“Θα επιθυμούσα να προτείνω,” έγραφε ο Suvorov, “ότι οι σοβιετικοί κομμουνιστές έρριχναν κατηγορίες ενάντια σε κάθε χώρα στον κόσμο με τη σκόπιμη πρόθεση να αποκρύψουν το ρόλο τους ως υποκινητές.“

Η απόσπαση της προσοχής από τις λαθραίες δραστηριότητες κάποιου είναι συχνά απαραίτητη σε περιπτώσεις όπως αυτή. Αλλά υπάρχει κάτι περισσότερος σε αυτό. Η κομμουνιστική θεωρία, βασισμένη στα γραπτά του Μαρκς και του Λένιν, προ πολλού καιρό έχει υποστηρίξει ότι οι σύγχρονοι πόλεμοι προκαλούνται από την κεφαλαιοκρατία. Μετά από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, οι μελετητές της Σοβιετικής Ένωσης, ειδικά οι συντάκτες των επίσημων στρατιωτικών εγχειριδίων, ακούραστα πρόβλεψαν ότι ένας μελλοντικός πυρηνικός παγκόσμιος πόλεμος θα προκαλούταν από τις “επιθετικές και στρατοκρατικές” τάσεις της κεφαλαιοκρατίας.

Εάν πιστεύετε στον μαρξισμό-λενινισμό, εάν η σκέψη σας έχει επηρεαστεί από τη μεταμφιεσμένη κομμουνιστική προπαγάνδα, θα συμφωνήσετε πιθανώς με την άποψη ότι η κεφαλαιοκρατία ήταν λάθος στους προηγούμενους πολέμους. Θα αναμείνετε επίσης την κεφαλαιοκρατία να κάνει λάθος στους μελλοντικούς πολέμους. Οι κομμουνιστές συχνά βεβαιώνουν ότι οι κεφαλαιοκρατικές χώρες είναι εγγενώς επιθετικές και ιμπεριαλιστικές. Όντας εραστές της ειρήνης και της προόδου, οι κομμουνιστές θέλουν να ανατρέψουν την κεφαλαιοκρατία προκειμένου να ελευθερώσουν την ανθρωπότητα από τον πόλεμο και την ένδεια. Τουλάχιστον, με αυτό τον τρόπο οι κομμουνιστές δικαιολογούν τα εγκλήματά τους ενάντια στην ανθρωπότητα –που είναι τα μέγιστα εγκλήματα από όλα.

Αυτοί οι καλοθελητές δολοφόνοι από την αριστερά, που επιδιώκουν τον ανθρωπισμό μέσω απάνθρωπων μέσων, τυλίγονται με φαρισαϊκή ρητορική. Δείχνουν τους “αποτυχημένους” θεσμούς του παρελθόντος. Επιτίθενται στην εκκλησία, τη μεσαία τάξη, το έθνος κράτος και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλες οι μομφές είναι δικές τους, λένε οι μαρξιστές.

Αλλά ποιος προκάλεσε πραγματικά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο; Μετά από το 1918, οι κεφαλαιοκρατικές χώρες επιδίωξαν τον αφοπλισμό. Έκαναν συμφωνίες για να εξαφανίζουν τα όπλα και για να μειώσουν το μέγεθος των παγκόσμιων στρατών και ναυτικών.

Αλλά η μόνη παγκοσμίως κομμουνιστική χώρα της εποχής, η Σοβιετική Ένωση, ακολούθησε μια άλλη πορεία. Ενώ ο κεφαλαιοκρατικός κόσμος μαζεύτηκε από τις παράλογες φρίκες του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, οι κομμουνιστές στη Ρωσία προετοιμάζονταν για έναν ακόμα μεγαλύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Ακόμη προτού να προκύψει ο Χίτλερ στη Γερμανία, ο Στάλιν προσκαλούσε τους Γερμανούς στρατιωτικούς αξιωματούχους στη Ρωσία. Ο Στάλιν θέλησε να ενισχύσει την επιθυμία της Γερμανίας για εκδίκηση. Θέλησε να βοηθήσει τη Γερμανία να σταθεί στα πόδια της. Στους Γερμανούς αξιωματικούς δόθηκε η πρόσβαση στα σοβιετικά εργοστάσια αρμάτων. Εκπαιδεύθηκαν στα σοβιετικά πεδία βολής πυροβολικού. Σύμφωνα με τον αποστάτη του GRU Suvorov, “ο Στάλιν αναβίωσε τη δύναμη κρούσης του γερμανικού μιλιταρισμού.”

Αλλά για ποιο σκοπό;

Ο Στάλιν θέλησε να προκαλέσει έναν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Θέλησε τη Γερμανία να εξαπολύσει έναν νέο πόλεμο στην Ευρώπη. “Μόλις ήρθαν οι φασίστες στην εξουσία,” έγραψε ο Suvorov, “ο Στάλιν διαρκώς και πεισματικά ώθησε προς τον πόλεμο. Το υψηλό σημείο αυτών των προσπαθειών ήταν το σύμφωνο Μολότοφ- Ρίμπεντροπ.”

Αυτό ήταν το σύμφωνο που εξαπέλυσε τον πόλεμο επάνω στην Ευρώπη το 1939. Αυτό το σύμφωνο χώρισε την Πολωνία μεταξύ της Γερμανίας και της Ρωσίας. Αυτό το σύμφωνο ήταν το βρώμικο τέχνασμα του Στάλιν –που παίχτηκε σε όλους. Ο Στάλιν είχε κάνει προηγουμένως τους συμμάχους να πιστέψουν ότι θα εργαζόταν μαζί τους. Ξαφνικά γύρισε για να κάνει συμφωνία με το Χίτλερ. Ας χωρίσουμε την Πολωνία μεταξύ μας, πρόσφερε. Οι ηλίθιοι δυτικοί σύμμαχοι δεν θα τολμούσαν να αντιταχθούν μαζί στη Γερμανία και τη Ρωσία.

Ο Χίτλερ άρπαξε στην ευκαιρία. Αλλά ήταν μια παγίδα.

Οι Ναζί εισέβαλαν στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939, αλλά τα στρατεύματα του Στάλιν ήταν αργοπορημένα. Οι Γερμανοί θα έκαναν συνεπώς το μεγαλύτερη μέρος της μάχης. Οι σύμμαχοι θα κήρυσσαν συνεπώς τον πόλεμο στη Γερμανία. Μόνο αφού είχαν υποφέρει οι Γερμανοί όλες τις απώλειες και τις διπλωματικές συνέπειες κινήθηκε η Ρωσία μέσα και πήρε το μερίδιό της από την Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής. Ο Στάλιν διέταξε τις δυνάμεις του να εισβάλουν στην Πολωνία στις 18 του Σεπτεμβρίου.

Φαίνεται ότι ο Χίτλερ χειραγωγήθηκε από το Στάλιν σε έναν πόλεμο με τη Γαλλία και την Αγγλία. «Ακόμη και προτού να έρθουν οι Ναζί στην εξουσία,» έγραψε ο Suvorov, «οι σοβιετικοί ηγέτες είχαν δώσει στο Χίτλερ το ανεπίσημο όνομα του ‘παγοθραύστη για την επανάσταση.’»

Το σοβιετικό σχέδιο ήταν απλό. Ο Suvorov αναφέρει τις ίδιες τις λέξεις του Στάλιν, ο οποίος έγραψε: “Πολλά εξαρτώνται από το εάν πετυχαίνουμε να καθυστερήσουμε τον πόλεμο, ο οποίος είναι αναπόφευκτος, με τον κεφαλαιοκρατικό κόσμο, μέχρι τη στιγμή όταν θα αρχίσουν οι κεφαλαιοκράτες να πολεμούν μεταξύ τους.”

Σε ένα άλλο μέρος ο Στάλιν έγραψε: “Η αποφασιστική μάχη μπορεί να θεωρηθεί επικείμενη όταν όλες οι ταξικές δυνάμεις εχθρικές σε μας γίνουν αρκετά μπλεγμένες η μια με την άλλη, όταν πολεμούν αρκετά η μια με την άλλη, και όταν αποδυναμώσουν η μια την άλλη αρκετά για τη σύγκρουση που θα είναι πέρα από τη δύναμή τους.” Ο Χίτλερ ήταν το άτομο που θα μπορούσε να επιφέρει αυτήν την κατάσταση.

Αλλά ο Στάλιν δεν πρόβλεψε την αποδοτικότητα του γερμανικού blitzkrieg (κεραυνοβόλος πόλεμος). Δεν φανταζόταν ότι η μια χώρα μετά από την άλλη θα έπεφτε στους Γερμανούς τόσο εύκολα.

Δεδομένου ότι ο Στάλιν συγκέντρωνε το μεγαλύτερο στρατό στον πλανήτη, καθώς κινητοποιόταν για να επιτεθεί στο Χίτλερ, το blitzkrieg τον πρόλαβε ξαφνικά στις 22 Ιουνίου 1941. Είναι τώρα γνωστό ότι ο Στάλιν κατείχε περισσότερα (και ανώτερα) άρματα από τους Γερμανούς. Ο Στάλιν είχε περισσότερο πεζικό, περισσότερο πυροβολικό, περισσότερη στρατιωτική παραγωγή και καλύτερη στρατιωτική κατασκοπεία. Αλλά η μέθοδος blitzkrieg μπορούσε να καταβροχθίσει ολόκληρους στρατούς και να κατακυριεύσει εργοστάσια. Οι ρωσικές δυνάμεις στερούντο την «διοικητική ταχύτητα» της Γερμανίας. Το γενικό σχέδιο του Στάλιν για να προκαλέσει τον πόλεμο ήταν λαμπρό, αλλά το 1941 του έγινε μπούμερανγκ.

Εισαγωγή στα “μυστικά Venona.”

Η επιβίωση της Σοβιετικής Ένωσης το 1941 εξαρτήθηκε από διάφορους παράγοντες. Ένας παράγοντας ήταν η σχέση της Ιαπωνίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1941, η Ιαπωνία ίσως να είχε ενωθεί με το Χίτλερ για να επιτεθεί στη Σοβιετική Ένωση. Σε εκείνη την περίπτωση η Σοβιετική Ένωση θα είχε συντριβεί σε έναν διμέτωπο πόλεμο. Αλλά η στρατηγική του Στάλιν ήταν όχι μόνο να προκαλέσει τον πόλεμο μεταξύ των εχθρών της Ρωσίας στην Ευρώπη, αλλά να προκαλέσει τον πόλεμο μεταξύ των εχθρών της Ρωσίας στο Ειρηνικό.

Σύμφωνα με ένα πρόσφατα δημοσιευμένο βιβλίο, “τα μυστικά Venona,” του Herbert Romerstein και του Eric Breindel, οι σοβιετικοί πράκτορες μέσα στη κυβέρνηση του Προέδρου Franklin Roosevelt χρησιμοποιήθηκαν για να επηρεάσουν την αμερικανική πολιτική προς την Ιαπωνία. Οι σοβιετικοί δεινοί στη στρατηγική το μεταγλώττισαν ως “Επιχείρηση Χιόνι.” Τον Μάιο του 1941, ο Harry Dexter White, ένας πράκτορας σοβιετικής επιρροής στο Υπουργείο Οικονομικών, κλήθηκε να προωθήσει την ιδέα ενός τελεσίγραφου ενάντια στην Ιαπωνία για την επίθεσή της στην Κίνα. Άλλοι πράκτορες επιρροής μπήκαν στο χορό. Ο Lauchlin Currie, ένας άλλος σοβιετικός πράκτορας, λοιδωρούσε τους κυβερνητικούς συνάδελφους του με τον ισχυρισμό ότι το Αμ. Υπουργείο Εξωτερικών επρόκειτο να πωλήσει την Κίνα “κάτω στον ποταμό.”

Ένα δίκτυο πρακτόρων, που συντονίζεται κατάλληλα, μπορεί να φυτέψει ιδέες και να προωθήσει την παραπληροφόρηση ή να δημιουργήσει μια διάθεση. Με το να πέσουν με τα μούτρα σε ένα θέμα σε ιδιωτικές συνομιλίες με τους συναδέλφους, οι πράκτορες επιρροής μπορούν να κατευθύνουν την κυβερνητική προσοχή, να χτίσουν την εχθρότητά της και να διαμορφώσουν ακόμη και τις πολιτικές της.
Οι σκληροπυρηνικές συμβουλές του Harry Dexter White για την Ιαπωνία πέρασαν από το Υπουργείο Οικονομικών στο Λευκό Οίκο στο υπουργείο εξωτερικών. Αυτές οι συμβουλές προήλθαν τελικά από το Στάλιν.
Σύμφωνα με τους Romerstein και Breindel, οι ίδιες οι λέξεις του πράκτορα του Στάλιν χρησιμοποιήθηκαν από τον Αμερικανό ΥΠΕΞ Cordell Hull στο τελικό του τελεσίγραφο στους Ιάπωνες στις 26 του Νοεμ. 1941. Ακριβώς όπως ο Χίτλερ ωθήθηκε σε πόλεμο με τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία, η Αμερική ωθήθηκε σε έναν πόλεμο με την Ιαπωνία.

Καθώς κοιτάζουμε τον κόσμο σήμερα βλέπουμε ότι υπάρχουν πολλοί πιθανοί “παγοθραύστες για την επανάσταση.” Στη Μέση Ανατολή, βρίσκουμε περισσότερους από ένα άραβα Χίτλερ. Είναι καθόλου έκπληξη, λαμβάνοντας υπόψη την ιστορία της πολιτικής του Κρεμλίνου, ότι η Ρωσία και η Κίνα συνεχίζουν να παρέχουν στους Χίτλερ του ισλαμικού κόσμου πυρηνική και βαλλιστική τεχνολογία πυραύλων; Είναι καθόλου έκπληξη ότι ένα από τα αγαπημένα μέρη για ανάπαυση του Γιασέρ Αραφάτ είναι η Μόσχα –ότι ο Αραφάτ θέλει τη Ρωσία να είναι «περισσότερο αναμεμιγμένη» στη Μέση Ανατολή;

Εάν όχι για το Κρεμλίνο, δεν θα υπήρχε κανένας Σαντάμ Χουσεϊν ή Αραφάτ –όπως εμείς τους ξέρουμε. Δεν θα υπήρχε καμία ογκώδης στρατιωτική συγκέντρωση στη βόρεια Κορέα, καμία επιτάχυνση της κινεζικής στρατιωτικής δύναμης, καμία συμμετοχή του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, κ.λπ.
Το παρελθόν είναι το κλειδί του μέλλοντος. Οι ίδιες δυνάμεις που κατασκεύασαν το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο μπορούν να εκμηχανεύσουν έναν τρίτο. Ότι βλέπουμε σήμερα είναι ιδιαίτερα υποδηλωτικό.

Ο J.R. Nyquist, είναι συνεργαζόμενος συντάκτης της WorldNetDaily και ένας διάσημος εμπειρογνώμονας στη γεωπολιτική και τις διεθνείς σχέσεις, είναι ο συντάκτης του “Η Προέλευση του τέταρτου παγκόσμιου πολέμου.” Επισκεφτείτε τον ιστόχωρο της ανάλυσης ειδήσεων-και απόψεων, JRNyquist.com.