Η κατάρρευση της Κίνας είχε συνέπεια την κατάκτησή της και την στρατιωτικά κατοχή από την Ιαπωνία που στο τέλος του πολέμου αναγκάστηκε να αναστείλει την στρατιωτική κατοχή της Κίνας και να αποσυρθεί από όλες τις κατακτημένες αποικίες της. Το κενό εξουσίας έφερε αντιμέτωπους τον Τσανγκ Κάϊ Σεκ και τον Μάο που έκανε την κομμουνιστική του επανάσταση. Στο τέλος νίκησαν οι κομμουνιστές και οι εθνικιστές περιορίστηκαν στην Ταϊβάν ή Τάϊπέϊ ή Εθνικιστική Κίνα.

Χωρίς να ασχοληθούμε με τις ιδαίτερες λεπτομέρειες προς το παρόν ας δούμε ένα πορτραίτο του “μεγάλου τιμονιέρη” (σικ). Και ας ζητήσουμε στην συνέχεια από τους Κούλογλου και όλους τους υπόλοιπους μαοϊκούς της παρέας που στελέχωσαν την πράσινη νομενκλατούρα στην συνέχεια να κάνουν την αυτοκριτική τους.

Μάο: Η άγνωστη ιστορία

του Edwin A. Locke(6 Απριλίου 2006)

Τελείωσα μόλις το διάβασμα του:Μάο: Η άγνωστη ιστορία των Jung Chang και Jon Halliday, Knopf, 2005. Δεν συστήνω απαραιτήτως αυτό το βιβλίο — όχι επειδή είναι κακό — αλλά επειδή το περιεχόμενο είναι τόσο αηδιαστικό (αν και πραγματικό).

Ο Μάο είναι σαφώς το χειρότερο τέρας στην παγκόσμια ιστορία. Όπως ο Χίτλερ και ο Στάλιν ήταν διψασμένος για εξουσία και θέλησε να κυβερνήσει τον κόσμο. Όπως εκείνοι ήταν ένας μαζικός δολοφόνος (περίπου 70 εκατομμύρια στην περίπτωσή του). Όπως εκείνοι ήταν ένας ραδιούργος χειραγωγός (εν τούτοις πιό κακοήθης και μανιωδώς “εξυπνότερος” από τους άλλους δύο).

Αλλά υπήρξε μια ορισμένη άποψη κατά την οποία ήταν ηθικά χαμηλότερος από τους άλλους μαζικούς δολοφόνους, εάν μπορείτε να φανταστείτε μια τέτοια δυνατότητα. Ο Μάο απολάμβανε πραγματικά την προοπτική και την πράξη των βασανιστηρίων, της δολοφονίας και της καταστροφής, ακόμα και (εάν όχι ειδικά) των άνθρώπων του. Θέλησε να καταστρέψει, όχι ακριβώς ως μέσο απόκτησης δύναμης, αλλά και ως αυτοσκοπό. Περαιτέρω, όταν μπορούσε να έχει την εκτέλεση ανθρώπων (ουσιαστικά όλοι από τους οποίους ήταν συνολικά αθώοι για οτιδήποτε — ακόμη και της αντίστασης εναντίον του), έλεγε ότι ήταν πάρα πολύ ήρεμο και έβαζε να τους κτυπήσουν μέχρι θανάτου και έβαζε να τους κινηματογραφίσουν ώστε να μπορεί να τους παρακολουθεί να βασανίζονται.

“Οι εχθροί” (και οι οικογένειές τους) μερικές φορές δεν σκοτώθηκαν αμέσως, αλλά υποχρεώθηκαν να υποφέρουν με αγωνία για χρόνια έως ότου πέθαναν. Κατέστρεψε όλο τον πολιτισμό κατά τη διάρκεια της “πολιτιστικής επανάστασης” (ακόμη και προπαγανδιστικές όπερες), επειδή θέλησε τους πάντες να είναι είτε νεκροί είτε, ανόητα θηρία. Για να συγκεκριμενοποιήσετε όλο αυτό, φανταστείτε τον James Taggart, που μίσησε την ύπαρξη, συνδυασμένο με μια μεγαλομανιακή, εντελώς ψυχοπαθητική προσωπικότητα (σκέφτομαι ότι ο Πολ Ποτ, τον οποίο ο Μάο θαύμαζε, ήταν πιθανώς το ίδιο, μόνο σε μια μικρότερη κλίμακα).

Επίσης στο βιβλίο είναι μερικές απίστευτα επαίσχυντες πληροφορίες για το «καλόπιασμα» της Κίνας από τους Κίσιντζερ και Νίξον. Έγλειφαν ουσιαστικά τα πόδια του Μάο. Η Ayn Rand ήταν αρκετά σωστή λέγοντας ότι o Νίξον ξεγελάστηκε εντελώς (δεν είναι ακόμα σαφές από το βιβλίο ότι ο Νίξον είχε έστω και λίγο πνεύμα για να ξεγελαστεί). Ο Μάο δεν πρόσφερε ουσιαστικά καμία παραχώρηση, και προσφέραμε σχεδόν ότι θέλησαν, συμπεριλαμβανομένης της προδοσίας της Ταϊβάν στα Η.Ε.. Αυτό οδήγησε δωδεκάδες άλλων χωρών να έρθουν να γλείψουν τα πόδια του Μάο. (Ειρωνικά, οι άλλες κομμουνιστικές χώρες μισούσαν το Μάο, ειδικά επειδή θέλησε να ελέγξει αυτές τις χώρες επίσης).

Εάν ενδιαφέρεστε τόσο για την ιστορία που θέλετε να διαβάσετε αυτό το βιβλίο, προετοιμαστείτε να σοκαριστήτε και να αηδιάσετε απίστευτα. Αλλά το βιβλίο είναι ένα καλό όπλο ενάντια σε οποιονδήποτε που υποστηρίζει ότι ο Μάο έκανε ποτέ ένα μη-κακό πράγμα στην ενήλικη ζωή του.

Edwin A. Locke is a senior writer for the Ayn Rand Institute. He is author of The Prime Movers.