Δύο επιστολές αναγνωστών από την “Κ” της 18/02/09. Πολύ απλά και πολύ μετρημένα οι επιστολογράφοι δίνουν την αποστομωτική απάντηση για το θέμασχετικά με το τι έλεγε και τι έκανε η Αριστερά και το ΚΚΕ στην Ελλάδα. Εντελώς συμπτωματικά έπεσα πάνω σε αυτό πριν λίγο.

Αβάσιμοι ισχυρισμοί

Κύριε διευθυντά,
Στην «Κ» της 1/2/09 δημοσιεύεται άρθρο του κ. Ευτύχη Μπιτσάκη, καθηγητή φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, με τίτλο «Βία και Αριστερά». Στο άρθρο αυτό αναφέρεται, μεταξύ άλλων και χωρίς τεκμηρίωση, σχετικά με τα Δεκεμβριανά του 1944 και τον εμφύλιο: «Σήμερα ξέρουμε ότι ο Τσώρτσιλ και οι εγχώριες συντηρητικές δυνάμεις οργάνωσαν μεθοδικά την ήττα και την εξόντωση του ΕΑΜικού κινήματος» και «Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ αγωνίζονταν για δημοκρατική εξέλιξη».

Οι ανωτέρω ισχυρισμοί είναι εντελώς αβάσιμοι, όπως αποδεικνύεται, αδιάσειστα, από σειρά μαρτυριών – ομολογιών ηγετικών στελεχών των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, εκείνης της θλιβερής περιόδου, μεταξύ των οποίων και τα εξής:

Γ. Σιάντος: «Από τα μέσα του 1943 είχε σχεδιαστεί η δια της βίας κατάληψη της εξουσίας».
Δ. Δημητρίου: «Βγήκαμε να πολεμήσουμε για την πατρίδα και στραφήκαμε εναντίον των Ελλήνων».
Γ. Φαράκος: «Εκείνη την εποχή η γενική κομμουνιστική αντίληψη που επικρατούσε, η τριτοδιεθνιστική ή σταλινική, ήταν ότι η εξουσία και η συμμετοχή των κομμουνιστών στην εξουσία μπορεί να γίνει μόνο δια της βίος και μόνο ένοπλα».
Λ. Κύρκος: «Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει το τι ήταν ακριβώς. Ήταν η πρώτη μιας σειράς από τραγικά λάθη που γίνανε…».
Γ. Ιωαννίδης: «Το πρόβλημα είναι ότι εμείς πήραμε απόφαση στις 17 Νοέμβρη (…). Μέχρι τότε έμενα με την εντύπωση ότι όλο αυτό το πράγμα έγινε με το χτύπημα που μας έδωσαν αυτοί στις 3 του Δεκέμβρη. Όταν έμαθα ότι η Κ.Ε. του ΕΛΑΣ έγινε από την 1η του Δεκέμβρη, αυτό σημαίνει και μεις προμελετημένα πηγαίναμε να δώσουμε αφορμή για να αρχίσει ο πόλεμος. Δεν έχει άλλο…».
Δ. Βλαντάς: «Μας επιβλήθηκε (σ.σ. ο ανταρτοπόλεμος) από την τότε ρωσική ηγεσία (…) προς εξυπηρέτηση ιδιοτελών ρωσικών κρατικών συμφερόντων».
Μ. Λαζαρίδου: «Και αφού στην Καζέρτα υπέγραψαν να έρθουν οι αγγλικές δυνάμεις στην Ελλάδα (…) το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας ξεσήκωσε τον λαό της Αθήνας στην αναμέτρηση με τους Εγγλέζους, στην πάλη για την εξουσία. Οργάνωσε διαδηλώσεις με συνθήματα: “Λαοκρατία, τα όπλα δεν τα δίνουμε“…».
Λ. Τζεφρώνης: «Ήμουν τότε δεύτερος γραμματέας των φοιτητών (…) οι φοιτητές που ήταν ενταγμένοι στον ΕΛΑΣ, κάπου 30-50 άτομα, έπρεπε να είναι ένοπλοι. Και ότι θα έδιναν εντολή οι επικεφαλής τους για το πού θα χτυπήσουν τα τανκς, που σημαίνει ότι ήταν αποφασισμένη η σύγκρουση. Διότι δεν κάνεις ένα συλλαλητήριο με ένοπλους όταν δεν θέλεις να γενικευτεί η σύγκρουση».
Β. Μπαρτζιώτας: «Το Α’ Σώμα Στρατού είχε επεξεργαστεί δύο φορές το σχέδιο για την κατάληψη της εξουσίας, το φθινόπωρο του 1943 και την άνοιξη του 1944. Η επιτροπή πόλης της ΚΟΑ αποφάσισε, στις αρχές του Σεπτέμβρη 1944, την ένοπλη εξέγερση».
Tάκης Λαζαρίδης: «Ευθυνόμαστε για τον Δεκέμβρη, για τον Εμφύλιο και τις εν συνεχεία ασίγαστες, όσο και ηλίθιες προσπάθειές μας να μπάσουμε την πατρίδα μας στη σοβιετική στρούγκα. Δεν μας πάει λοιπόν ο ρόλος του κήνσορα και του τιμητή. Και στο κάτω-κάτω είναι γελοίο, αλλά και παράλογο να ζητούμε ευθύνες από εκείνους που στις μεγάλες επιλογές δικαιώθηκαν από την Ιστορία».

Σημειώνεται σχετικά ότι, βάσει στοιχείων ερεύνης μου, οι καταγραμμένοι πεσόντες των ενόπλων δυνάμεων, σε όλους τους εθνικούς μας αγώνες από το 1830 μέχρι το 1974, ανέρχονται περίπου σε 94.000, ενώ τα θύματα του εμφυλίου (αντιμαχόμενων παρατάξεων, εθνικού στρατού και αμάχου πληθυσμού) κυμαίνονται μεταξύ 120.000 και 220.000!

ΓΡΗΓΟΡΗΣ Γ. ΒΑΡΕΛΑΣ Οικονομολόγος
Πρώην διευθυντής διοίκησης ETE Θρακομακεδόνες Αττικής

Ακολουθεί η δεύτερη.

«Δημοκρατικός»;

Κύριε διευθυντά

Αρθρογράφοι, αναφερόμενοι σε γεγονότα του εμφυλίου πολέμου, όπως σε τελευταίο άρθρο στην «Καθημερινή» της 30/1, γράφουν περί «δημοκρατικού στρατού». Επειδή εννοούν τον στρατό, που αν νικούσε τον εθνικό στρατό, θα είχε επιβληθεί στυγνή δικτατορία σοβιετικού τύπου, με σχεδόν βεβαία την αυτονόμηση της Μακεδονίας και της Θράκης, θα πρέπει επιτέλους να λεχθεί η ιστορική αλήθεια, κυρίως για τη νέα γενιά που έχει πλήρη άγνοια.

Ι. Ν. ΠΑΠΑΔΗΜΑΣ
Ιατρός, Παλαιό Ψυχικό