Γιάννης Φαίλτωρ says: 29/06/2010 at 17:36

Ο κόκκινος γίγαντας της νεοελληνικής φαυλοκρατίας.

«Είναι απίστευτο! Οι Έλληνες πολιτικοί είναι διατεθειμένοι να ξεπουλήσουν την ίδια τους την πατρίδα, προκειμένου να μείνει το κόμμα τους στην εξουσία έστω και μια βδομάδα παραπάνω»

Αυτά έγραφε μα έκπληξη ο Τζώρτζ Χόρτον, Αμερικάνος πρόξενος στη Σμύρνη το 1922. Απεικόνισε με τον πλέον εύγλωττο τρόπο το πολιτικό σύστημα της νεώτερης Ελλάδος. Τη νεοελληνική φαυλοκρατία. Όπως πολύ εύστοχα αναλύει στο ομότιλο βιβλίο του ο Β. Κοροβίνης, η πολιτική λειτουργία του νεοελληνικού κράτος συνίσταται στην απόκτηση, κατοχή και νομή του κρατικού μηχανισμού από διαγκωνιζόμενες φατρίες επαγγελματιών πολιτικών. Κάθε κομματάρχης διεκδικεί για τη φατρία του την αποκλειστικότητα διανομής των «λουφέδων» της κρατικής περιουσίας και αυτό το αποκαλεί άσκηση πολιτικής.

Ο καυστικός Ροϊδης έγραφε:
«Εις μεν τας άλλας χώρας η δύναμις του βουλευτού έγκειται εις το να ανατρέπει κυβερνήσεις, ενώ εν Ελλάδι ουδείς υπάρχει της παντοδυναμίας του περιορισμός. Εκ του βουλευτού εξαρτάται όχι μόνο της κυβερνήσεως ο βίος, αλλά και η τιμή, η περιουσία, η ασφάλεια, η απονομή της δικαιοσύνης και ο επιούσιος άρτος ή τουλάχιστον η πλήρωσις πόθου τινός των πλείστων Ελλήνων. Ο κύκλος αρμοδιότητος και ενεργείας του είναι δεκάκις ευρύτερος παρά εις πάσαν άλλην χώραν. Περί όλων των ζητημάτων διά τα οποία εις άλλας χώρας αποφασίζει ο νόμος, η προτίμηση της ικανότητας και το κοινόν συμφέρον παρ’ ημίν εκ μόνο του θελήματος του βουλευτού εξαρτώνται. Τα πάντα τα απορροφά και τα εκμηδενίζει η πολιτική διά τον λόγον ότι ουδέν ημπορεί να υπάρξει ανεξάρτητον απ’ αυτής. Αλλαχού τα κόμματα γεννώνται, διότι εκεί υπάρχουν διαφωνούντες και έκαστος άλλα θέλοντες. Εν Ελλάδα συμβαίνει το ανάπαλιν, αιτία της γεννήσεως και της πάλης των κομμάτων είναι η θαυμάσια συμφωνία μεθ’ ης πάντες θέλουσι το αυτό πράγμα, να τρέφονται δαπάνη του δημοσίου»

Η οθνεία οργάνωση του νέου ελλαδικού κράτους, αποξενωμένη από την ελληνική πολιτική εμπειρία αιώνων της κοινοτικής παράδοσης, αποτέλεσε το βασικό παράγοντα ανάπτυξης αυτής της νοοτροπίας. Έτσι ο πολίτης από πολιτικός εντολέας μετατράπηκε σε ιδιώτη – πελάτη ο οποίος εκχώρησε στον πολιτικό του πάτρωνα την αρμοδιότητα της πολιτικής. Και αν η πατρωνία στη διάρκεια της τουρκοκρατίας λειτουργούσε μέσα στις ελληνικές κοινότητες για να γίνει κάποια διαχείριση της αυθαιρεσίας της οθωμανικής δεσποτείας, οι πρακτικές της συνεχίστηκαν και μετά την απελευθέρωση μέσα στο νεωτερικό ελληνικό κράτος. Μόνο που τώρα το ρόλο του Τούρκου τον είχε ο δημόσιος υπάλληλος.
Οι διάφορες απόπειρες εκσυγχρονισμού αυτού του συστήματος κατάφεραν να αλλάξουν τη μορφή και τις πρακτικές του αλλά δεν αλλοίωσαν καθόλου τον πυρήνα του.
Τα τελευταία 30 χρόνια αυτό το σύστημα διαφθοράς «κοινωνικοποιήθηκε» και διαχύθηκε μέσω του πασοκισμού σε όλο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας. Έτσι πραγματοποιήθηκε μια μετάλλαξη. Η πατρωνία ηττήθηκε. Ο πολίτης έγινε πάλι «εντολέας» (κατά το σύνθημα ο Λαός στην εξουσία) αλλά ένας παρασιτικός εντολέας δυνάστης του πολιτικού συστήματος και των πατρώνων του. Αυτό συνέβη γιατί έγινε ένας αταίριαστος γάμος μεταξύ της νεοελληνικής φαυλοκρατίας και του «προοδευτικού» μετανεωτερικού μηδενισμού. Έτσι δημιουργήθηκε ένας εκτρωματικός τύπος υπερκαταναλωτικού ανθρώπου ο οποίος δεν πιστεύει σε τίποτα, αποζητά τον εύκολο πλουτισμό και ζει με δανεικά για να εκπληρώσει το μικροαστικό του ψευδεπίγραφο όνειρο. Ουσιαστικά εκβιάζει τον πολιτικό για να επιτύχει το στόχο του αυτό. Έτσι ο πολιτικός μετατρέπεται από προστάτη σε δούλο.
Το αποτέλεσμα όμως δεν άλλαξε. Η χώρα λεηλατήθηκε και υλικά και πνευματικά. Επειδή όμως αυτό το παίγνιο είναι μάλλον παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, το τελικό αποτέλεσμα ήταν η ουσιαστική υποδούλωση της χώρας στους δανειστές της και στους ξένους «προστάτες» της.
Τώρα όμως παρουσιάζεται η ευκαιρία να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη αυτό το σύστημα. Εντούτοις η διάλυση παρόλα αυτά δεν μπορεί να γίνει με μεγάλη ταχύτητα. Αρχικά απαιτείται η αφύπνιση ενός κοιμώμενου λαού και η απαραίτητη ιδεολογική ζύμωση. Η νέα πολιτική πρόταση οφείλει να λάβει υπόψη της και κοινωνικούς και εθνικούς/γεωπολιτικούς και οικονομικούς αλλά και οικολογικούς παράγοντες, προτείνοντας ουσιαστικά έναν νέο τύπο ανθρώπου και ένα νέο πρότυπο ζωής το οποίο θα αποτελεί συνέχεια και εξέλιξη της συλλογικής ιστορικοπολιτικής μνήμης των Ελλήνων που ξεκινά από την ανθρωποκεντρική πόλη κράτος και φτάνει μέχρι τη βυζαντινή κοσμόπολη. Από εκεί πρέπει να πιαστεί το νήμα. Όλα αυτά συνιστούν αυτό που θα λέγαμε αναζήτηση ενός νέου οράματος για την Ελλάδα.
Όλα τα άστρα στα τελευταία στάδια της ζωής τους μετατρέπονται σε κόκκινους γίγαντες. Έτσι και ο ήλιος της νεοελληνικής φαυλοκρατίας φτάνει στο τέλος του. Η τεράστια μάζα φαυλότητας που έχει συσσωρευτεί εντός του θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην εκκωφαντική του έκρηξη. Το τέλος αυτού του άστρου θα είναι σίγουρα αργό. Μας έλαχε να ζήσουμε τα τελευταία επεισόδια της ύπαρξής του με σκληρό τρόπο και βίαιο τρόπο. Όμως ο θάνατός του θα είναι ταυτόχρονα και μια καινούργια αρχή. Για το ίδιο δε μένει άλλη οδός, αφού καταπιεί τα πολιτικά παράσιτα τα οποία περιστρέφονταν γύρω του, παρά να μετατραπεί σε μια θλιβερή περιπλανώμενη μαύρη τρύπα στην ιστορία του πολιτικού μας σύμπαντος…

(Βασική πηγή για το παραπάνω κείμενο αποτέλεσε το βιβλίο του Βαγγέλη Κοροβίνη «Η νεοελληνική Φαυλοκρατία», εκδόσεις Αρμός 2008)