parsifal είπε: 19/07/2011 στις 10:09 am

Κάπως ετσι είναι, αλλά συνιστά λύση η υπαρξη “μεσαίας τάξεως” a la grecque αποτελούμενη απο ενα συρφετό παρανομούντων εις βάρος αλλήλων?
Αλλο η ευρωπαική μεσαία τάξη, η μεσαία τάξη της “πόλεως” του Weber και αλλο οι ορδές, συμμορίες των εκάστοτε ευνοημένων απο τους εσωτερικούς συσχετισμούς δυνάμεων που μοίραζαν αδειες φορτηγών, ταξί, ανεκήρυσσαν σε …ηγέτιδα τάξη τις αεροσυνοδούς, καθιστούσαν κοινωνικό στόχο το πτυχίο του δικηγόρου η του ασχημονούντος στο περιβάλλον και την πόλη πολιτικού μηχανικού κλπ.
Τι να πούμε για τους φαρμακοποιούς ? Οπως λέγει φίλος ιατρός, κακώς υφίσταται φαρμακευτική σχολή : ΠΩΛΟΥΝ φάρμακα, δεν εμπλέκονται ουδόλως στο επιστημονικό πεδίο, λυμαίνονται την νεοελληνική φαρμακο-υστερία, εάν δε τους χρειασθείς Σαββατοκύριακο η …Τετάρτη απόγευμα την εβαψες χωρίς κινητό με ιντερνετ και πλοηγό!
Μήπως λοιπόν αυτή η “μεσαία τάξη” πρέπει να περιορισθεί, η να υπαχθεί σε κανόνες? Ανάλογη ασυδοσία υπήρξε στην Γαλλία το 70, με το “κίνημα” των petits commercants”, των μικρομπακάληδων της γειτονιάς που ελυμαίνοντο την συνοικιακή αγορά. Χτυπήθηκαν απο τις grandes surfaces (τα μεγάλα supermarches), υπαλληλοποιήθηκαν και τώρα ο σχετικός κλάδος είναι απο τους δυναμικότερα αναπτυσσόμενους και εξωστρεφείς της γαλλικής οικονομίας.
Και για να ξεκαθαρίσωμε και κάτι αλλο : Ναί, η ευμάρεια και η καλοπέραση στην οποία συνηθίσαμε (και για την απώλεια της οποίας γινόμαστε “αγανακτισμένοι”) ΑΠΑΙΤΕΙ να μήν απολαμβάνουν ανάλογη ευμάρεια και καλοπέραση οι Ινδοί, οι Κινέζοι και οι λοιποί τριτοκοσμικοί.
Απο την εποχή του “τριγωνικού εμπορίου” και της αποικιοκρατίας, η λεηλασία των φυσικών πόρων, η ακραία εκμετάλλευση των πληθυσμών και ο εως και σήμερα απόλυτος ελεγχος τους μέσω των τοπικών δωσιλόγων “ελίτ”, μέσω επεμβάσεων και τοπικών συγκρούσεων, μέσω μυστικών υπηρεσιών και πραξικοπημάτων απετέλεσαν την conditio sine qua non της δυτικής “ευτυχίας”.

Να τελειώνουμε με τα κληρονομικά επαγγέλματα και με τους μικρομεσαίους που συγκροτούνται σε σώμα ως συμμορίες για τα παιδιά τους, σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. Φτάνει, πιά!