Φιλοπατρία

«Οι πιο μικροί εχθροί»

Posted on: 8 Δεκέμβριος, 2013

«Οι πιο μικροί εχθροί»: Τα παιδιά της σταλινικής εποχής

Η επόμενη ανάρτηση στη φοιτητική έκθεση του 2012 εξερευνά το πώς η τρομοκρατία και η καταστολή της σταλινικής εποχής είχαν αντίκτυπο που εκτείνεται πολύ πέρα ​​από αυτούς που στοχεύονταν άμεσα από το καθεστώς. Η Σταλινική προπαγάνδα υποστήριξε ότι η ΕΣΣΔ ήταν το καλύτερο μέρος στον κόσμο για να μεγαλώσει ένα παιδί , παρουσιάζοντας την παιδική ηλικία ως ένα αθώο , ευτυχισμένο και εκπληρωμένο χρόνο . Ωστόσο, αυτό δεν ήταν η περίπτωση για τα εκατομμύρια των παιδιών των οποίων οι γονείς είχαν παγιδευτεί μέσα στην τρομοκρατία του Στάλιν . Μερικά από αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν στα στρατόπεδα Γκούλαγκ, κάποια σε κρατικά ορφανοτροφεία . Ορισμένα στάλθηκαν στην εξορία με τις οικογένειές τους και άλλα αφέθηκαν στην τύχη τους στους δρόμους της πόλης . Όλα βρέθηκαν χωρίς περιουσία, εκτοπισμένα, περιθωριοποιημένα και απορρνα. Σε αυτό το άρθρο η Victoria Bird συζητά τις εμπειρίες αυτών των παιδιών, ‘των πιο μικρών εχθρών’ του Στάλιν.

«Οι πιο μικροί εχθροί» : Τα παιδιά της σταλινικής εποχής

Της Βικτόρια Bird .

Η σταλινική εποχή χαρακτηρίζεται από εκτεταμένη τρομοκρατία και καταστολή , με μεγάλο μέρος του σοβιετικού πληθυσμού να ζει με τον φόβο του « χτύπου στην πόρτα», που θα μπορούσε να σημαίνει τη σύλληψη , εξορία , φυλάκιση ή εκτέλεση . Αυτό το κλίμα φόβου είχε επεκταθεί ακόμη και σε μικρά παιδιά, πολλά από τους οποία είχαν τρομοκρατηθεί από την ημέρα που οι γονείς τους θα « εξαφανιζονταν» . Τα παιδιά που έχασαν τους γονείς τους, ως αποτέλεσμα της Σταλινικής τρομοκρατίας επηρεάστηκαν σε μια σειρά από διαφορετικούς τρόπους . Κάποια κλείστηκαν στα στρατόπεδα γκουλάγκ μαζί με τους γονείς τους. Ορισμένα απελάθηκαν να ζουν στην εξορία σε απομακρυσμένες περιοχές με τις οικογένειές τους και κάποια αναγκάστηκαν να κλειστούν σε Σοβιετικά ορφανοτροφεία. Όσα έμειναν πίσω στιγματίστηκαν και εξοστρακίστηκαν , συχνά ακόμη και από άλλα μέλη της οικογένειας που φοβούνταν την τιμωρία αν φαίνονταν να βοηθούν το παιδί ενός «εχθρού του λαού», έτσι αφέθηκαν στην τύχη τους στους δρόμους της πόλης. Όποια και αν είναι η έσχατη μοίρα τους, όλα αυτά τα παιδιά βρέθηκαν στο περιθώριο, διωγμένα, απορριγμένα και ξεχασμένα από την υπόλοιπη κοινωνία. Αντ’ αυτού οι ζωές τους κυριαρχήθηκαν από μια καθημερινή μάχη για επιβίωση, μια μάχη που δυστυχώς πολλά δεν κέρδισαν .

«Σε ευχαριστώ, αγαπητέ σύντροφε Στάλιν για την ευτυχισμένη παιδική ηλικία!’

Η Σταλινική προπαγάνδα εργάστηκε πολύ σκληρά για να παρουσιάσει την παιδική ηλικία ως μια ευτυχισμένη και θετική εποχή. Τα παιδιά παρουσιάζονται ως οι πιστοί σοσιαλιστές του μέλλοντος, και ο Στάλιν παρουσιάζεται ως ο «πατερούλης” που μεγαλώνει την επόμενη γενιά των νέων σοβιετικών ανδρών και γυναικών. Αφίσες που δείχνουν τα παιδιά να υμνούν τον Στάλιν τέθηκαν παντού, συχνά περιλαμβάνοντας τη λεζάντα «ευχαριστούμε, αγαπητέ σύντροφε Στάλιν, για μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία», ενώ οι ομάδες της κομμουνιστικής νεολαίας, όπως οι Νέοι Πρωτοπόροι (Πιονέροι) (για παιδιά ηλικίας 9-14) και της Κομσομόλ (ηλικίες 14-18) είχαν συσταθεί για να παρέχουν στα παιδιά μια σειρά από εξωσχολικές δραστηριότητες, όπως παρελάσεις, εκδρομές θέατρο, αθλητικές εκδηλώσεις και τις θερινές κατασκηνώσεις που πολλοί διαφορετικά δεν θα είχαν πρόσβαση.

vikkibird1

«Σε ευχαριστώ, σύντροφε Στάλιν για την Ευτυχισμένη παιδική ηλικία μας!» (1936), διαθέσιμο στην ηλεκτρονική διεύθυνση :
http://www.soviethistory.org/index.php?page=subject&show=images&SubjectID=1936children&Year=1936&navi=byYear

vikkibird2

«Ζήτω οι Νέοι Πρωτοπόροι!» (1939), διαθέσιμο στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
http://www.soviethistory.org/index.php?page=subject&show=images&SubjectID=1936children&Year=1936&navi=byYear

Η Catriona Kelly υποστηρίζει ότι το κράτος προσπαθούσε να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς της «πραγματικότητας παραμύθι», που υποτίθεται ότι χαρακτήριζε τη ζωή στη Σοβιετική Ένωση, με συναισθηματικές θεωρήσεις της παιδικής ηλικίας διεισδύοντας σε όλη την προπαγάνδα και ισχυρισμούς ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν το καλύτερο μέρος στον κόσμο για να μεγαλώσουν τα παιδιά. [1], όμως , αυτό το παραμύθι απέκρυψε τη σκοτεινή πραγματικότητα της ζωής πολλών παιδιών κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου, ​​κάτι το οποίο φαίνεται από την παρακάτω εικόνα. Αυτή η περίφημη φωτογραφία, με τίτλο «Φίλος του μικρού παιδιού» δημοσιεύθηκε στην πρώτη σελίδα της Izvestia το 1936, δείχνει ένα ευτυχισμένο, χαμογελαστό νεαρό κορίτσι που κρατιέται με αγάπη από τον Στάλιν. Ωστόσο, τα χαμόγελα του νεαρού κοριτσιού κρύβουν το σκοτεινό φόντο της. Το όνομά της είναι Gelya Markizova, και η μητέρα της δολοφονήθηκε μυστηριωδώς μετά από τον πατέρα της, Ardan, που τουφεκίστηκε με την κατηγορία της συνωμοσίας εναντίον του Στάλιν κατά τη διάρκεια των χρόνων της τρομοκρατίας. Η πραγματική ιστορία της, φυσικά, αποκρύφτηκε από την κρατική μηχανή προπαγάνδας για να διαιωνίσει το όραμα της ευτυχισμένης παιδικής ηλικίας που η σοβιετική προπαγάνδα ήταν απελπισμένη να απεικονίσει.

vikkibird3

«Φίλος του Μικρού παιδιού» (1936)

Η ιστορία της Gelya καταδεικνύει ένα πολύ ευρύτερο θέμα: ότι, ενώ κάποια παιδιά κάνουν ανάκληση της σταλινικής εποχής των παιδικών τους χρόνων με τις τρυφερές αναμνήσεις σήμερα , οι εμπειρίες τους ήταν μακριά από καθολικές. Πολλά άλλα παιδιά περιθωριοποιήθηκαν, απορρίφθηκαν και διώχτηκαν. Μακριά από το να έχουν ευτυχισμένη παιδική ηλικία που είχαν δήθεν δικαίωμα, αντίθετα ήταν αντιμέτωπα με μεγάλες δυσκολίες και τον αγώνα για την επιβίωση .

Τα παιδιά του γκουλάγκ

Ως αποτέλεσμα της σταλινικής τρομοκρατίας και μαζικής καταστολής, εκατοντάδες χιλιάδες γονείς συνελήφθησαν και τοποθετήθηκαν στα περιβόητα στρατόπεδα Γκούλαγκ. Το Ψήφισμα αριθ. 2213 δήλωσε ότι τα παιδιά μέχρι την ηλικία των δύο ετών πρέπει να κρατούνται υπό περιορισμό μαζί με τις μητέρες τους, πάρα πολλά μικρά παιδιά μεταφέρθηκαν στα γκουλάγκ και τοποθετήθηκαν στους βρεφονηπιακούς σταθμούς του στρατοπέδου. [2] Άλλα παιδιά γεννήθηκαν στο γκουλάγκ, επειδή ορισμένες κρατούμενοι ήταν έγκυες κατά την άφιξη, ενώ άλλες έμειναν έγκυες στα στρατόπεδα (για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την εγκυμοσύνη και τον τοκετό στα γκουλάγκ δείτε το προηγούμενο blog post ΕΔΩ ). Η ζωή για τα παιδιά που βρέθηκαν στους βρεφονηπιακούς σταθμούς του στρατοπέδου ήταν φοβερή. Ήταν συχνά αναγκασμένα να ζουν σε εξαιρετικά ανθυγιεινές συνθήκες, στους ψυχρότερους, παλαιότερους καταυλισμούς, με την έλλειψη κουβερτών, ενώ τα πενιχρά δελτία τροφίμων που παρέχονται στερούνταν τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά και βιταμίνες. Η ποιότητα της παρεχόμενης φροντίδας ήταν άθλια. Τα Παιδιά ήταν παραμελημένα και τους δόθηκε ελάχιστη προσοχή με αναφορές ότι οι νοσοκόμες ταΐζαν τα παιδιά με καυτό φαγητό και συχνά τα άφηναν να κάθονται για ώρες στα δοχεία τους προκαλώντας σε πολλά να υποφέρουν από πρόπτωση ορθού [3] Ως αποτέλεσμα το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας στα γκουλάγκ ήταν εξαιρετικά υψηλό και τα παιδιά που επέζησαν υπέστησαν εκτεταμένες σωματικές και ψυχολογικές βλάβες. Στα απομνημονεύματά της, η Evgenia Ginzburg σχολίασε σχετικά με το πόσο σοκαρισμένη ήταν όταν ανακάλυψε ότι πολλά μεγάλα παιδιά σε ένα βρεφονηπιακό σταθμό στρατοπέδου δεν μιλούσαν καν, επικοινωνώντας, μέσω άναρθρων κραυγών. [4]

vikkibird5

Τα παιδιά σε ένα βρεφονηπιακό σταθμό στρατοπέδου Gulag τρέφονται – εικόνα από την Cathy Frierson και Semyon Vilensky, Τα παιδιά του γκουλάγκ (Yale University Press, 2010), 311

Το 1935 η εισαγωγή του άρθρου 12 του Ποινικού Κώδικα επίτρεψε επίσης τα παιδιά από την ηλικία των δώδεκα να καταδικάζονται ως ενήλικες και να φυλακίζονται στα γκουλάγκ. Ο νόμος αυτός χρησιμοποιήθηκε για να συλλαμβάνονται τα παιδιά εκείνων που είχαν προηγουμένως συλληφθεί για πολιτικά εγκλήματα με βάση την πεποίθηση ότι «το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά». [5] Πολλά παιδιά του δρόμου, άστεγα και αδέσποτα, κοινώς γνωστά ως Bezprizorni διέπρατταν επίσης αδικήματα (συνηθέστερα κλοπές) και πολλά στάλθηκαν στα στρατόπεδα ως τιμωρία, όπου βρέθηκαν ζουν σε γυμνά, βρώμικα κελιά σε ένα βίαιο κόσμο όπου αναμιγνύονται με μεγαλύτερους, πιο επικίνδυνους εγκληματίες. Ο Oleg Khlevniuk περιέγραψε πώς πολλοί ηλικιωμένοι εγκληματίες αντιμετώπιζαν βάναυσα τους νέους, συχνά χρησιμοποιώντας τους για σεξουαλικές χάρες ή αναγκάζοντάς τους στην πορνεία. [6]

vikkibird4

Φωτογραφίες ταυτότητας συλληφθέντων παιδιών – εικόνα από την Catriona Kelly, Παιδικός Κόσμος : Μεγαλώνοντας στη Ρωσία 1890-1991 (Yale University Press, 2007), 235

Εξόριστος: παιδική ηλικία στην εξορία

Πολλά παιδιά είχαν επίσης να αντιμετωπίσουν την τρομακτική προοπτική της εξορίας . Εκείνα που συνήθως στοχεύονταν περιλάμβαναν ευσεβείς θρησκευτικούς οπαδούς, εθνολογικές μειονότητες και « κουλάκους» (αγρότες που αντιστάθηκαν στην κολεκτιβοποίηση) . Πολλές οικογένειες συνελήφθησαν και βίαια μετεγκαταστάθηκαν σε απομακρυσμένες και ακατοίκητες περιοχές του μακρινού Βορρά της Ρωσίας, όπως τα Ουράλια, η Βόρεια Σιβηρία ή η ανοικτή στέπα του Καζακστάν. Πολλές οικογένειες είχαν λίγο περισσότερο από μία ώρα για να συγκεντρώσουν επαρκή τροφή και για τις «νέες ζωές τους». Η Αντωνίνα Golovin θυμάται τη μητέρα της να την περιτυλίγει γρήγορα σε ένα ζεστό μάλλινο σάλι, όταν ήρθε η εντολή να φύγουν, αλλά αυτό αφαιρέθηκε και δεν της επετράπη να το λάβει , έστω και αν πήγαιναν στις συνθήκες της Αρκτικής . [7] Το ταξίδι στην εξορία ήταν επίπονο και κουραστικό , με τις οικογένειες στοιβαγμένες σε υπερπλήρη , υποθερμαινόμενα και βρώμικα βαγόνια για ζώα για ημέρες ή εβδομάδες στο τέλος . Μια επιστολή προς τον πρόεδρο της VTsIK είπε πως χιλιάδες παιδιά πέθαναν από την πείνα ή την ασθένεια κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στην εξορία, για να θαφτούν σε μαζικούς τάφους χωρίς διακριτικά [8] .

vikkibird6

Ανώνυμοι τάφοι των «ειδικών εποίκων» οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους – μερικοί είναι μόνο 4 πόδια (128 εκ.) μακριοί. Εικόνα παρμένη από την Cathy Frierson και Semyon Vilensky, Τα παιδιά του γκουλάγκ (Yale University Press, 2010), 103

Κατά την άφιξή τους, οι επιζώντες άποικοι έπρεπε να μάθουν να ζουν σε πρωτόγονες zemlianki, τρύπες σε λάσπη που είχαν ανασκαφεί στο έδαφος και καλύπτονταν από κλαδιά και λάσπη για να κρατούν όσο το δυνατόν περισσότερη θερμότητα. [9] Ενώ έσκαβαν αυτά τα κρύα, υγρά καταφύγια, οι εξόριστοι έπρεπε να αγωνίζονται για να βρουν τρόφιμα για τις οικογένειές τους: έφτασαν με λίγα εργαλεία ή άλλες προμήθειες για να τους βοηθήσουν και πολλοί οικισμοί ήταν εντελώς αποκομμένοι από το χιόνι . Αυτό σήμαινε ότι χιλιάδες περισσότερα παιδιά πέθαναν από την πείνα. Τα εξόριστα παιδιά αντιμετώπιζαν επίσης μια ποικιλία από άλλες ασθένειες απειλητικές για τη ζωή. Η έλλειψη των βιταμινών προκάλεσε σκορβούτο και υποσιτισμό , ενώ πολλά αρρώστησαν με τύφο, ελονοσία, φυματίωση και πνευμονία χωρίς προοπτική ιατρικής βοήθειας. Όπως εξηγεί ο Werth , η κατάσταση στην εξορία ήταν ζωτικής σημασίας για τα παιδιά , τα οποία ήταν τα κύρια θύματα της ασθένειας και του θανάτου. Για παράδειγμα , σε έναν οικισμό που αποτελείται από 350 οικογένειες , 180 παιδιά έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών εξαιτίας μιας επιδημίας από οστρακιά. Σε ένα άλλο νησί οικισμός, από τους 14.000 εκτοπισθέντες οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους εκεί μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου του 1931, το 76 % από αυτούς ήταν κάτω των 12 ετών και μία αναφορά το Γενάρη του 1932 αναγνώρισε ότι στην περιοχή Narym, η θνησιμότητα των παιδιών κάτω των τριών ετών ήταν τόσο υψηλό ως 12 % ανά μήνα, με τη Σιβηρία να γίνει το σκηνικό για ένα τεράστιο αριθμό παιδικών θανάτων. [10]

Τα Ορφανά του Στάλιν

Τα Άστεγα παιδιά μαζί «τα παιδιά των εχθρών του λαού» ολοένα και περισσότερο βρέθηκαν να τοποθετούνται σε κρατικά ορφανοτροφεία, όπου οι τύχες τους δεν ήταν καθόλου καλές. Ο Alan Ball ισχυρίζεται ότι οι συνθήκες σε ορισμένα Σοβιετικά ορφανοτροφεία ήταν εξίσου κακές, αν όχι χειρότερες, από τη ζωή στους δρόμους, και η Deborah Hoffman συμφωνεί ότι κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου η υψηλή εισροή των παιδιών σε κρατικά ορφανοτροφεία (απορρόφηση 5.000-10.000 παιδιά κάθε έτος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Ενώ στην Μόσχα μόνο, μέχρι την 1η Ιουνίου του 1938, 15.347 παιδιά κυνηγημένων γονέων είχαν σταλεί σε ορφανοτροφεία) σήμαινε ότι οι συνθήκες έγιναν πολύ πιο δύσκολες, οδηγώντας σε υπερπληθυσμό και σοβαρές ελλείψεις [11].

Ο λιμός και ο υποσιτισμός ήταν μια συνθήκη ρουτίνας στα ορφανοτροφεία ενώ πολλά παιδιά αναγκάζονται να κάνουν επιδρομές σε κάδους απορριμμάτων σε κοντινή απόσταση για να βρουν τροφή και υπήρξαν αναφορές για παιδιά λείανση αραιής σούπας απευθείας από κοίλα χέρια, λόγω της έλλειψης των μπολ. [12] Οι ελλείψεις ρούχων και παπουτσιών σήμαινε ότι τα παιδιά συχνά έπρεπε να περπατούν τριγύρω χωρίς παπούτσια μες στο χιόνι και σε ένα ορφανοτροφείο ένας επιθεωρητής κατέγραψε 46 παιδιά που έπασχαν από κρυοπαγήματα στα πόδια. [13] Τρία έως τέσσερα παιδιά συχνά θα πρέπει να μοιραστούν ένα βρώμικο στρώμα που δεν είχε καθόλου κουβέρτες, ενώ άλλοι κοιμόνταν σε σόμπες ή κουλουριάζονταν στο γυμνό πάτωμα, καλυπτόμενα με ό, τι τους έπεφτε στα χέρια, όπως παλιές κουρτίνες. Ένα ορφανοτροφείο στην Viatka έφτιαξε μέχρι και σάκους για τα παιδιά να κοιμούνται μέσα. [14]

Τα ιδρύματα είχαν καταρρέοντες τοίχους, καθόλου θέρμανση και παντελή έλλειψη σε εγκαταστάσεις λουτρών που είχε σαν αποτέλεσμα ορφανοτροφεία ολοένα και περισσότερο να αναφέρονται ως «βόθροι». Τα παιδιά έκαναν μπάνιο μόνο σε διαστήματα αρκετών εβδομάδων. Μια ομάδα από παιδιά έγραψαν ακόμη και για το πώς είχαν το δικαίωμα να επισκεφθούν το λουτρό μήνα παρά μήνα , και τους δόθηκαν καθαρά εσώρουχα ακόμα πιο σπάνια. Πολλά ορφανοτροφεία δεν είχαν τουαλέτα, έτσι τα παιδιά ανακουφίζονταν σε αυλές, διαδρόμους ακόμα και στο κρεβάτι τους. [15] Τα ορφανά συχνά υπέφεραν από ασθένειες όπως τύφος, ελονοσία, δυσεντερία, σκορβούτο, ραχίτιδα, λειχήνα και ψείρες, ως αποτέλεσμα του άθλιου περιβάλλοντος τους και κακών συνθηκών υγιεινής. Πρώην τρόφιμοι περιέγραψαν πώς τα σώματα εκείνων που είχαν πεθάνει στοιβάζονταν σε σωρούς, όπου κρατούνταν μέχρι να υπάρχουν αρκετά για να μεταφερθούν και να αποτεφρωθούν, ενώ η έκθεση ενός επιθεωρητή περιέγραψε πώς είχε δει τα παιδιά να αναγκάζονται να ζουν και να κοιμούνται για αρκετές ημέρες στο ίδιο κρεβάτι με τα πτώματα των άλλων παιδιών. Τα ποσοστά θνησιμότητας μεταξύ των παιδιών σε ορισμένα ουκρανικά ορφανοτροφεία στην πραγματικότητα διαμορφώθηκε στο εκατό τοις εκατό. [16]

Όσοι κατάφεραν να επιβιώσουν τις αρρώστιες και το θάνατο στα ορφανοτροφεία επίσης αντιμετώπισαν την απειλή των ξυλοδαρμών , της κακοποίησης και του εκφοβισμού από τους παλαιότερους τροφίμους, ενώ υπάρχουν επίσης αμέτρητες ιστορίες των υπεύθυνων δεσμοφυλάκων για βίαιες επιθέσεις στα παιδιά ή ακόμη και τον βιασμό των ορφανών παιδιών στην φροντίδα τους . Πολλά παιδιά έλαβαν βάναυσους ξυλοδαρμούς από τους διευθυντές τους , ενώ άλλοι θυμούνται να ρίχνονται σε «κελιά τιμωρίας» για το παραμικρό αδίκημα . Ένα παιδί είπε πώς ο διευθυντής συχνά τραβούσε τα παιδιά από τα κρεβάτια τους από τα μαλλιά τους , κτυπώντας τα κεφάλια τους στον τοίχο και στη συνέχεια απειλώντας τα με το περίστροφό του. [17]

Bezprizorni : Η ζωή στους δρόμους

Μερικά παιδιά απόφευγαν τη ζωή στο ορφανοτροφείο φεύγοντας μακριά. Αυτές οι συμμορίες των άστεγων παιδιών ή Bezprizorni έγινε ένα κοινό θέαμα στις σοβιετικές πόλεις κατά τη διάρκεια της σταλινικής εποχής. Τα περισσότερα ψευτοζούσαν σκουπίζοντας, επαιτώντας, κλοπές πορτοφολιών , μικροκλοπές και την πορνεία. Πολλά γρήγορα εθιστηκαν στα τσιγάρα, το αλκοόλ και ακόμη την κοκαΐνη, και σε μια προσπάθεια να ξεφύγουν από τον τρόμο και τις κακουχίες της καθημερινής τους ζωής. Ζούσαν σε άθλιες συνθήκες , ιδιαίτερα κατά τους παγερούς χειμερινούς μήνες, ντυμένοι με «ψειριασμένα, ρυπαρά ενδύματα» με «γυμνά πόδια τυλιγμένα σε εφημερίδες» . Για να κρατιούνται ζεστά το βράδυ, τα Bezprizorni θα κοιμούνται σε βρώμικα καζάνια, κάδους απορριμμάτων, δημόσιες τουαλέτες και μερικά ακόμη θαμμένα στη γη σε ρηχά προχώματα . [18]

vikkibird7

Συμμορία παιδιών του δρόμου που έχουν καταφύγει σε ένα βρώμικο καζάνι – εικόνα από τον Alan Ball, Και τώρα η Ψυχή Μου έχει Σκληρύνει: Εγκαταλελειμμένα παιδιά στη Σοβιετική Ρωσία ( University of California Press, 1994), 118

Αρχικά, το κράτος έκανε κάποιες προσπάθειες να «αποκαταστήσει» τα Bezprizorni, μέσα από τη δημιουργία ειδικών παιδικών σπίτια, κοινότητες και οι κατασκηνώσεις που είχαν ως στόχο την εκ νέου εκπαίδευση και επανένταξη των άστεγων παιδιών σε αξιοσέβαστη κοινωνία. [19] Ωστόσο, οι περισσότεροι Bezprizorni αρνήθηκαν πεισματικά να εισαχθούν σε αυτά τα ιδρύματα και εκείνοι που εξαναγκάστηκαν να μπουν έφυγαν κατά χιλιάδες, επιστρέφοντας στη ζωή στους δρόμους. Από το 1935, ένα ειδικό Σοβιετικό διάταγμα επέκτεινε πλήρως ποινές ενηλίκων σε ανηλίκους εγκληματίες, που σήμαινε οποιοδήποτε Bezprizorni που θα συλλαμβάνονταν θα μπορούσε απλά να φυλακιστούν.

Συμπέρασμα

Ενώ η σταλινική προπαγάνδα μπορεί να έχει παρουσιάσει ένα εξιδανικευμένο «παραμύθι» εικόνα της σοβιετικής παιδικής ηλικίας που χαρακτηρίζεται από ευτυχισμένη αθωότητα, για κάποιους η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Πολλά παιδιά αρπάχτηκαν από τις οικογένειές τους, καταδικάστηκαν σε γκουλάγκ, στάλθηκαν σε εξορία, αποστάλθηκαν σε ορφανοτροφεία ή αφέθηκαν για να τα βγάλουν πέρα ​​μόνα τους στους δρόμους. Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά υπέστησαν σοβαρά σωματικά και ψυχολογικά τραύματα και εκείνα που επέζησαν κουβαλούν συχνά αυτό το στίγμα μαζί τους στην ενήλικη ζωή.

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε : Film : Τα παιδιά του γκουλάγκ (Java Films)

Σχετικά με τη Συγγραφέα:

Η Victoria Bird μόλις ολοκλήρωσε το πτυχίο της στην Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Σβάνσυ, ΗΒ (Swansea, UK). Στο τελευταίο έτος των σπουδών της η Victoria εξειδικεύτηκε στην ιστορία της κομμουνιστικής Ανατολικής Ευρώπης και επίσης ερεύνησε και έγραψε την διατριβή της στην ιστορία για το «Bezprizorni: Το αποτέλεσμα των μαζικών συλλήψεων και του Συστήματος των Στρατοπέδων Καταναγκαστικών έργων».

[1] Catriona Kelly, Children’s World: Growing up in Russia, 1890 – 1991 (Yale University Press, 2007)
[2] Anne Applebaum, Gulag: A History (Penguin Books, 2004), 292; Cathy A Frierson and Semyon Vilensky, Children of the Gulag (Yale University Press, 2010), 310 – 313
[3] Evgenia Ginzburg, Within the Whirlwind (Collins Harvill, 1989) 4; Catriona Kelly, Children’s World, 241
[4] Evgenia Ginzberg, Within the Whirlwind, 4
[5] Catriona Kelly, Children’s World, 237
[6] Oleg Khlevniuk, The History of the Gulag: From Collectivization to the Great Terror (Yale University Press, 2004) 124
[7] Orlando Figes, The Whisperers, 95
[8] Cathy Frierson, and Semyon Vilensky, Children of the Gulag, 100 – 103
[9] Deborah Hoffman, The Littlest Enemies: Children in the Shadow of the Gulag, (Slavica Publishers, 2008), 41
[10] Nicholas Werth, Cannibal Island: Death in a Siberian Gulag (Princeton University Press, 2007), 44-56
[11] Alan Ball, And Now My Soul Is Hardened: Abandoned Children in Soviet Russia 1918-1930 (University of California Press, 1994) 98; Deborah Hoffman, The Littlest Enemies,81; Sheila Fitzpatrick, Everyday Stalinism: Ordinary life in extraordinary times; Soviet Russia in the 1930’s (Oxford: Oxford University Press, 1999) 150
[12] Alan Ball, And Now My Soul Is Hardened, 115
[13] Cathy Frierson, and Semyon Vilensky, Children of the Gulag, 254
[14] Jehanne Gheith, and Katherine Jolluck, Gulag Voices, Oral Histories of Soviet Incarceration and Exile (Palgrave Macmillan, 2011), 125; Alan Ball, And Now My Soul Is Hardened, 115
[15] Alan Ball, And Now My Soul Is Hardened, 116; Deborah Hoffman, The Littlest Enemies, 98
[16] Cathy Frierson, and Semyon Vilensky, Children of the Gulag, 58, 117; Alan Ball, And Now My Soul Is Hardened, 115; Catriona Kelly, Children’s World, 201
[17] Cathy Frierson, and Semyon Vilensky, Children of the Gulag, 56
[18] Alan Ball, And Now My Soul Is Hardened, 30 – 32 , 72
[19] Lucy Wilson, The New Schools of New Russia, (Vanguard Press, 1928), 100

Πηγή

Διάφορα

Άδεια Creative Commons
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα .

View blog authority





«Οποιαδήποτε κοινωνία παραχωρήσει λίγη ελευθερία για να κερδίσει λίγη ασφάλεια δεν αξίζει τίποτε από τα δύο και θα χάσει και τα δύο.»


Βενιαμίν Φραγκλίνος




My blog is worth $3,951.78.
How much is your blog worth?


Ακριβός αέραςturkey-greece.


Δημοψήφισμα dimopsifisma



Drop flagcounter.com
drop flagcounter



Βγάλε μετά συμπέρασμα





5η Φάλαγγαprodotes


«Ο χρυσός υπήρξεν ανέκαθεν ο μόνος σεβαστός εν τω κόσμω θεός, προφήται δε αυτού οι Εβραίοι.»

«Η Πάπισσα Ιωάννα»
Εμμανουήλ Ροΐδης



ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ


«Δεν απαιτείται πλειοψηφία για την επικράτηση, αλλά μάλλον μια οργισμένη, ακούραστη μειοψηφία, παθιασμένη να βάζει φωτιές ελευθερίας στους θαμνότοπους στα μυαλά των ανθρώπων.»

Σάμιουελ Άνταμς (1722-1803)


web counter


«Για να μάθεις ποιος σε κυβερνά ανακάλυψε απλά ποιους δεν έχεις την άδεια να επικρίνεις.»

Βολταίρος


Αρχείο

RSS Ειδήσεις: Ελλάδα από το Google

Οι πίσω μου Σελίδες

Κατηγορίες

Πατριώτης


"Στο ξεκίνημα μιας αλλαγής ο πατριώτης είναι ένας δυσεύρετος άνθρωπος, γενναίος, μισημένος και περιφρονημένος. Όταν ο αγώνας του πετυχαίνει, και ο δειλός συμπράττει μαζί του, γιατί τότε δεν στοιχίζει τίποτα να είσαι πατριώτης."

Σημειωματάριο 1904
Μάρκ Τουαίην (Σάμιουελ Κλέμενς)


free counters

"Εάν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν την έκδοση του νομίσματός του πρώτα με τον πληθωρισμό, κατόπιν με τον αποπληθωρισμό, οι τράπεζες... θα στερήσουν τους ανθρώπους από όλη την περιουσία τους, έως ότου τα παιδιά τους να ξυπνήσουν άστεγα στην ήπειρο που οι πατέρες τους κατάκτησαν..."

Θωμάς Τζέφερσον





ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

O ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΠΡΟΩΘΕΙ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΘΗ ΣΤΑ ΘΕΡΙΝΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΕΙ ΜΑΖΙΚΑ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η μαζική ”Ελληνοποίηση” αλλοδαπών είναι πολύ σοβαρό γεγονός με συνέπειες - τίς οίδε θετικές ή αρνητικές - για να αφεθεί στην διάκριση του κ. Παυλόπουλου, ο οποίος προφανώς ενδιαφέρεται για ψήφους. Σας παρακαλώ να αντιδράσετε πριν μετατραπούμε σε Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία και δούμε φαινόμενα ανάλογα με αυτά των Δυτικών μεγαλοπόλεων… Σταδιακό εξισλαμισμό… Οι αγώνες και το αίμα των προγόνων μας μας καλούν να αντιδράσουμε με κάθε σύννομο τρόπο μέσα στα πλαίσια της συνταγματικής τάξης και ελευθερίας

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΗΤΕ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ 210 3744000

ΑΝΑΜΕΤΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ

Leonidas C. Aposkitis





Στατιστικά Ιστολογίου

  • 340,909 επισκέψεις

Προδότης

Ένα έθνος μπορεί να επιζήσει από τους ανόητους και ακόμα και τους φιλόδοξούς του. Αλλά δεν μπορεί να επιζήσει από την προδοσία στο εσωτερικό του.Ένας εχθρός προ των πυλών είναι λιγότερο τρομερός γιατί είναι γνωστός και κρατά την σημαία του υψωμένη.
Αλλά οι προδότες που κινούνται μεταξύ των εγκλείστων ελεύθερα, οι δικοί τους ύπουλοι ψίθυροι που σιγοψιθιρίζονται μέσα σ’όλες τις αλέες, ακούονται μέχρι τις αίθουσες της κυβέρνησης της ίδιας... γιατί ο προδότης δεν φαίνεται καθόλου ως προδότης:
Μιλά με εκφράσεις γνωστές στα θύματά του, και φορά τα πρόσωπά τους και τα ενδύματά τους, απευθύνεται στη μικροψυχία που βρίσκεται βαθιά στις ψυχές όλων των ανθρώπων.
Σαπίζει τη ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά και άγνωστος στη νύχτα για να υπονομεύσει τους στυλοβάτες της πόλης μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί. Ο δολοφόνος πρέπει να είναι λιγώτερο τρομακτικός.

—Κικέρωνας


Bookmark and Share

Λευτεριά στον Δ. Παπαγεωργίου



Κατά προπαγάνδας! (Απο το http://xilapetres.blogspot.com)


Η "πλήρης υπευθυνότητα για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, βρίσκεται αντικρυστά στους ώμους των διεθνών εβραίων τραπεζιτών. Είναι υπεύθυνοι για τα εκατομμύρια των νεκρών και του θανάτου ". -- Αμερικανικό Κογκρέσο – U.S. Congress - Record 67th Congress, 4. Sitting, Senate Document nr. 346)


"Η μπολσεβικική επανάσταση στη Ρωσία ήταν η εργασία του εβραϊκού προγραμματισμού και της εβραϊκής δυσαρέσκειας. Το σχέδιό μας είναι να έχουμε μια νέα παγκόσμια τάξη. Ότι ελειτούργησε τόσο θαυμάσια στη Ρωσία, πρόκειται να γίνει πραγματικότητα για ολόκληρο τον κόσμο." -- Το περιοδικό Αμερικανός Εβραίος, 10, Σεπτέμβριου 1920


"Με τη χρησιμοποίηση της νέας πολιτικής εξόριστων άθεων [ οι Σιωνιστές] προκάλεσαν και αύξησαν τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη που οδήγησε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το παγκόσμιο μποϊκοτάρισμα ενάντια στη Γερμανία το 1933 και η υστερότερη γενικευμένη δήλωση πολέμου ενάντια στη Γερμανία, που άρχισε από τους σιωνιστές ηγέτες και το παγκόσμιο εβραϊκό συνέδριο. . ."-- ραβίνος Schwartz, New York Times, 30 Σεπτεμβρίου 1997


Τυχαίο ιστοσημείωμα
σ’ αυτό το ιστολόγιο






Εγγραφείτε στην
Φιλοπατρία



Site Meter



"Πρέπει να καταλάβετε, οι κορυφαίοι μπολσεβίκοι που ανέλαβαν την Ρωσία δεν ήταν Ρώσσοι. Μισούσαν τους Ρώσους. Μισούσαν τους χριστιανούς. Καθοδηγούμενοι από εθνοτικό μίσος βασάνισαν και έσφαξαν εκατομμύρια Ρώσους χωρίς ίχνος ανθρώπινης μεταμέλειας. Δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Ο Μπολσεβικισμός διέπραξε την μεγαλύτερη ανθρώπινη σφαγή όλων των εποχών. Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι αδαείς και αδιάφορο για αυτό το τεράστιο έγκλημα είναι η απόδειξη ότι τα παγκόσμια μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι στα χέρια των δραστών. "-

Σολζενίτσιν


GreekBloggers.com

del.icio.us

RSS Ροές

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitter Updates




drop feedjit τοο
drop_feedjit_τοο



"Share this blog" Facebook Twitter More...
Αρέσει σε %d bloggers: