Φιλοπατρία

Archive for the ‘ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ’ Category

ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΩΜΑΛΑΡΑ ΛΑΤΡΕΥΕΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ… «ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΙΚΡΗ ΜΕ ΚΑΚΟΠΟΙΟΥΣΕ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ Ο ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ»!!! ΤΟ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ Η ΥΙΟΘΕΤΗΜΕΝΗ ΚΟΡΗ ΤΟΥ!!!

Η υιοθετημένη κόρη του Αμερικανού σκηνοθέτη Γούντι Άλεν τον κατηγόρησε το Σάββατο ότι την κακοποίησε σεξουαλικά όταν ήταν παιδί, μιλώντας πρώτη φορά δημόσια περισσότερα από 20 χρόνια μετά το φερόμενο συμβάν.

Η Ντίλαν Φάροου, 28 ετών, την οποία ο Άλεν είχε υιοθετήσει με την τότε σύζυγό του Μία Φάροου, αναφέρει σε ανοικτή επιστολή της που δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο της εφημερίδας New York Times ότι δέχθηκε επίθεση από τον διάσημο σκηνοθέτη στη σοφίτα του σπιτιού τους σε ηλικία 7 ετών.

«Όταν ήμουν 7 ετών ο Γούντι Άλεν με πήρε από το χέρι, με οδήγησε σε μια μικρή κακοφωτισμένη σοφίτα στον δεύτερο όροφο του σπιτιού μας. Μου είπε να ξαπλώσω μπρούμυτα και να παίξω με το ηλεκτρικό τραινάκι του αδελφού μου. Με κακοποίησε σεξουαλικά», αναφέρει η νεαρή γυναίκα. «Μου μιλούσε την ώρα που το έκανε, μου ψιθύριζε ότι είμαι ένα καλό μικρό κορίτσι, ότι αυτό θα ήταν το μυστικό μας, μου υποσχέθηκε ότι θα πάμε στο Παρίσι και ότι θα γίνω σταρ του κινηματογράφου», πρόσθεσε η Ντίλαν Φάροου.

Η νεαρή γυναίκα επεσήμανε ότι μίλησε για το συμβάν στη μητέρα της. Το 1992 η Μία Φάροου είχε κατηγορήσει τον Γούντι Άλεν ότι κακοποίησε την Ντίλαν. Εκείνη την εποχή η ηθοποιός βρισκόταν σε μια δικαστική μάχη με τον σκηνοθέτη για την επιμέλεια των παιδιών τους, αφού είχε ανακαλύψει ότι ο Άλεν είχε σχέση με μια άλλη υιοθετημένη κόρη της, την Σουν-Γι Πρέβιν, που τότε ήταν 20 ετών.

Η Φάροου είχε υιοθετήσει τη Σουν-Γι στη διάρκεια προηγούμενου γάμου της. Ο Άλεν παντρεύτηκε τη Σουν-Γι το 1997. Στο διάσημο σκηνοθέτη δεν έχουν ποτέ απαγγελθεί κατηγορίες και ο ίδιος αρνείται κατηγορηματικά ότι έχει κακοποιήσει την Ντίλαν. Πάντως το 1994 δικαστήριο της Νέας Υόρκης τού αρνήθηκε το δικαίωμα να την επισκέπτεται, καθώς δύο ψυχολόγοι είχαν κρίνει ότι δεν ήταν προς το συμφέρον του κοριτσιού να «είναι αναγκασμένο να βλέπει» τον πατέρα του.

Παιδόφιλος ο τρανός καλλιτέχνης. Φυσικά δεν είναι εξαίρεση. Πέρα από τους υψηλά ιστάμενους ανώμαλους της ελίτ έχουμε ακόμη: Κον Μπεντίτ, Πολάνσκι για να μείνουμε στους πιο πρόσφατους. Ωστόσο αυτός είναι ο πολιτισμός τους που προωθείται. Γκέυ, παιδοφιλία, πορνεία, ναρκωτικά. Είμαστε σε πολύ καλό δρόμο.

Ασχολήθηκα παλιώτερα με θέματα που άπτονται της ιστορικής αλήθειας χωρίς ιδεολογικά φτιασίδια. Εννοώ ότι αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα χωρίς να προσπαθώ να την κάνω να χωρέσει σε μια ιδεατή θεσμική θέαση, απόρροια κάποιας ιδεολογίας, σε αντίθεση ενδεχόμενα με πολλούς που πιστεύουν ακόμη στις μασωνικές «κομμουνιστικές» ή προλεταριακές επαναστάσεις.

Έχω αναπτύξει μια μετάφραση από μια αξιόλογη δουλειά κάποιου Αυστραλού σχετικά με την «Μεγάλη Σοβιετική» επανάσταση και τις δυνάμεις οι οποίες όχι μόνο βρέθηκαν πίσω της αλλά και την ποδηγέτησαν στο κάθε της βήμα.

Διαβάστε:

«Ένα βράδυ σε ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι, η αγαπημένη μου φίλη Ν. […] μας είπε με λίγα λόγια τα εξής: Σήμερα στην Αθήνα, στο Πεδίον του Άρεως, τα ανήλικα Αφγανάκια εκπορνεύονται για 2 ευρώ».

Με αυτά τα λόγια ξεκινά την αφήγησή του, σε άρθρο του με τίτλο «Αν αυτό είναι άνθρωπος – Μία χριστουγεννιάτικη ιστορία για 2 ευρώ» στο online περιοδικό ιδεών πολιτικής και πολιτισμού chronosmag.eu, ο Νίκος Σιγάλας, ιστορικός, ερευνητής στο Κέντρο Τουρκικών, Βαλκανικών και Κεντροασιατικών Σπουδών (CETOBAK) του γαλλικού C.N.R.S. και στο Γαλλικό Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών της Κωνσταντινούπολης (I.F.E.A.).

Και συνεχίζει:

«Έχοντας δουλέψει για χρόνια με μετανάστες, η Ν. θέλησε να επιβεβαιώσει την πληροφορία, θέλησε να δει. Πήγε ένα βράδυ στο Πεδίον του Άρεως και έκατσε σ’ ένα παγκάκι. Σύντομα είδε έναν κύριο, καθωσπρέπει, όπως αυτούς που βλέπουμε το πρωί στο μπακάλικο της γειτονιάς μας, να πλησιάζει ένα αγοράκι.

 …

Πηγή

Αυτό το οποίο περιέγραφε η δική μου ανάρτηση και έβλεπα να προχωρά μέσα από την αλλαγή ηθών, νομοθεσίας, κλπ. προκύπτει ότι έχει ήδη συντελεστεί με «καπιταλιστικό» τρόπο. Το φανερώνει ξεκάθαρα η πηγή που παραθέτω Περιμένουμε πλέον τον ΣΥΡΙΖΑ για την σοσιαλιστική αναμόρφωση της κοινωνίας και την κατάργηση του χρήματος. Κατά τα άλλα, η κατάσταση όχι απλά θα συνεχιστεί, ως έχει, αλλά αναμένεται να ενταθεί.

Υπό (την ηγεσία) του Στάλιν, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά γεννήθηκαν ή απεστάλησαν, στα γκουλάγκ.

Παιδιά από την ηλικία των τριών μπορούσαν να θεωρηθούν επικίνδυνοι αντεπαναστάτες και να μεταφερθούν στις ερημιές της Σιβηρίας. Καταδικασμένα ως «προερχόμενα από τη χειρότερη γενιά», τα παιδιά χωρίστηκαν από τις οικογένειές τους, κακοποιήθηκαν, παραμελήθηκαν και πείνασαν. Με την πάροδο του χρόνου, όλο και περισσότερα μωρά γεννήθηκαν στην κόλαση των στρατοπέδων εργασίας. Μεγάλωσαν χωρίς ποτέ να ξέρουν τις οικογένειες ή την πατρίδα τους, πιστεύοντας ότι κάθε παιδί στον κόσμο ζούσε με τον ίδιο τρόπο.

Από τις γενιές που μεγάλωσαν στα γκούλαγκ, λίγες μόνο επιζούν. Σε αυτό το συγκινητικό ντοκυμαντέρ, αφηγούνται τις ιστορίες τους.

Πηγή: http://www.javafilms.fr/spip.php?article635

Εβραίος ραβίνος αποκαλύπτει σκάνδαλο παιδεραστίας στις κοινότητες των Ιουδαίων- Φρικιαστικές οι περιγραφές του

Σε μια σημαντική αποκάλυψη προχωρά ένας Εβραίος ραβίνος από την Νέα Υόρκη ο Νούχεμ Ροζενμπέργκ, ο οποίος μιλώντας στο Vice ξεσκεπάζει πολλά σκάνδαλα παιδεραστίας τα οποία έχουν λάβει μέρος στις τάξεις των Εβραίων πιστών του Ιουδαϊσμού κυρίως από συναδέλφους του ραβίνους.

Ο Ρόζενμπεργκ, ο οποίος είναι μέλος των Ιουδαίων του Μπρούκλιν και ραβίνος είναι υπεύθυνος για την διακόσμηση και την επιδιόρθωση των λουτρών γνωστά και ως «mikvah» σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο, στα οποία η Ιουδαίοι λούζονται προκειμένου να ξεπλυθούν από διάφορα «αμαρτήματα». Τότε ήταν που ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τα κρούσματα παιδεραστίας τα οποία περιγράφει στο Vice.

Σε μια επίσκεψη στην Ιερουσαλήμ το 2005, ο ραβίνος Ρόζενμπεργκ μπήκε σε ένα λουτρό σε μια από τις πιο ιερές γειτονιές τις πόλεις, την Mea She’arim και αφηγείται τις σκηνές που αντίκρυσε: «Ανοιξα μια πόρτα και μπήκα σε ένα λουτρό. Υδρατμοί παντού, με το ζόρι μπορώ να δω. Τα μάτια μου προσαρμόζονται και βλέπω έναν ηλικιωμένο άνδρα στην ηλικία μου, με μακριά άσπρη γενειάδα ο οποίος έμοιαζε ευσεβής να κάθεται στους υδρατμούς. Στα πόδια του χωρίς να τον κοιτά κάθεται ένα αγόρι, ηλικίας περίπου 7 ετών. Και ο ηλικιωμένος άνδρας κάνει σεξ με το αγόρι. Αυτό το αγόρι το μεταχειριζόταν αυτός ο άνδρας σαν ζώο, σαν γουρούνι και δεν έλεγε τίποτα. Αλλά στο πρόσωπο του υπήρχε τρόμος. Ο ηλικιωμένος με κοίταξε χωρίς φόβος σαν να ήταν συνήθης πρακτική. Δεν σταμάτησε. Ημουν τόσο θυμωμένος και τον έφερα αντιμέτωπο με εμένα. Απομάκρυνε το αγόρι από πάνω του και εγώ το πήρα δίπλα μου. »Είναι έγκλημα μπροστά στον Θεό αυτό που κάνεις. Τι κάνεις στην ψυχή αυτού του αγοριού. Το καταστρέφεις», του είπα. Εκείνος είχε ένα σφουγγάρι δεμένο σε ένα ξύλο για να καθαρίσει την πλάτη του και με χτύπησε στο πρόσωπο με αυτό. »Πως τολμάς να με διακόπτεις!», είπε. Είχα ακούσει εδώ και καιρό τέτοια γεγονότα, αλλά τώρα τα είχα δει», περιγράφει ο ραβίνος Ρόζενμπεργκ στο Vice.

Ωστόσο, ο ραβίνος Ρόζενμπεργκ αναφέρει πως αυτές οι καταγγελίες σπάνια φτάνουν στη δικαιοσύνη, καθώς όσοι ασελγούν πάνω σε μικρά παιδιά, συνήθως ενεργοποιούν τις γνωριμίες τους και γλυτώνουν την καταδίκη, ενώ όσοι καταγγέλλουν τα περιστατικά συνήθως απομονώνονται από τις τοπικές κοινωνίες των Εβραίων- όπως ο ραβίνος Ρόζενμπεργκ. Ο ίδιος αναφέρει πως τα μισά ανήλικα αγόρια της κοινότητας των Ιουδαίων του Μπρούκλιν έχουν πέσει θύματα βιασμού από ενήλικες. «Έρχονται ανήλικα αγόρια με τους γονείς τους και αίμα τρέχει από τον πρωκτό. Αυτά τα αγόρια θα είναι ζόμπι για πάντα. Τι θα κάνουμε;», λέει στο αμερικανικό περιοδικό.

Όσον αφορά ωστόσο την υπόθεση με τον ηλικιωμένο άνδρα, ο ραβίνος Ρόζενμπεργκ αναφέρει ότι το κατήγγειλε στην ιουδαϊκή κοινότητα και η υπερσυντηρητική «ομάδα σεμνότητας» του Ισραήλ, όχι μόνο δεν τον άκουσε, αλλά αντίθετα τον κατηγόρησε πως περπατούσε μαζί με μια νυμφευμένη γυναίκα. Το παράδοξο; Μέσα στους κατήγορους του είναι και ο άνδρας τον οποίο καταγγέλλει ως βιαστή του ανήλικου αγοριού.

Συνεχίζοντας το Vice αναφέρει: «Η κρίση με την κακοποίηση ανηλίκων στους φανατικούς Ορθόδοξους Ιουδαίους, όπως και αυτή στην Καθολική Εκκλησία, έχει παράξει με την σειρά της αρκετά σοκαριστικά πρωτοσέλιδα τα τελευταία χρόνια. Στην Νέα Υόρκη και στις κυρίαρχες κοινότητες στο Λονδίνο και το Ισραήλ, κατηγορίες για κακοποίηση και βιασμούς ανηλίκων είναι πάμπολλες. Οι φερόμενοι ως βιαστές είναι δάσκαλοι, ραβίνοι, πατέρες και θείοι. Τα θύματα είναι συνήθως ανήλικα αγόρια».

Τέλος, την πιο φρικιαστική λεπτομέρεια αναφέρει εκ νέου ο ραβίνος Ρόζενμπεργκ, ο οποίος υποστηρίζει πως σε αρκετές περιπτώσεις όπου οι πατέρες των ανηλίκων συλλαμβάνονται από τις μητέρες να ασελγούν στα ίδια τους τα παιδιά, χρησιμοποιούν τις γνωριμίες τους με την ανδροκρατούμενη θρησκευτική κοινότητα των Ιουδαίων προκειμένου να κερδίσουν την επιμέλεια των ανηλίκων, με φρικιαστικές συνέπειες γι’ αυτά. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα μιας μητέρας από το Μπρούκλιν, η οποία σύμφωνα με τον Ρόζενμπεργκ έχασε την επιμέλεια και των έξι παιδιών της, συμπεριλαμβανομένου ενός βρέφους, από τον σύζυγο της ο οποίος ασελγούσε σε αυτά.

Νόμος Γκεϊσό αλά ελληνικά;

Κατατέθηκε στη Βουλή το λεγόμενο «νέο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» του υπουργείου Δικαιοσύνης, σύμφωνα με το οποίο, μεταξύ άλλων, «..τιμωρείται και όποιος με πρόθεση δημόσια και με οποιονδήποτε τρόπο (π.χ. προφορικά, δια του Τύπου ή του διαδικτύου), εγκωμιάζει, επιδοκιμάζει, αρνείται κακόβουλα τη σημασία των εγκλημάτων γενοκτονίας ή κατά της ανθρωπότητας και των εγκλημάτων πολέμου, καθώς και του Ολοκαυτώματος και του ναζισμού…».
Αξίζει να σημειωθεί ότι, ενώ οι συνήθως λαλίστατοι «προοδευτικοί» που κόπτονται για τα «δικαιώματα», καθώς και κάποιοι φωνακλάδες «συντηρητικοί» τηρούν σιγήν ιχθύος, σφυρίζουν αδιάφορα ή επικροτούν το νομοσχέδιο, ακόμα και ο ΓΑΠ (!) ήταν αντίθετος σε κάθε μορφής »λογοκρισία» της “ρητορικής του μίσους”, λέγοντας επί λέξει: «…να μην έρθει το κράτος να υπονομεύσει την ελευθερία έκφρασης, δηλαδή ο αστυνομικός να σου πει «δεν σου επιτρέπω αυτή την άποψη»). Αυτή ήταν η απάντησή του το 2010, όταν ήταν πρωθυπουργός, στην ερώτηση «Σκοπεύετε να θεσμοθετήστε μέτρα κατά της ρητορικής του μίσους»; (εδώ το βίντεο).
Στις 26 Φεβρουαρίου 2011 ο αριστερός δημοσιογράφος Γιάννης Τριάντης, με αφορμή τον τότε λεγόμενο «νόμο Καστανίδη» (πάλι «για τον ρατσισμό και την ξενοφοβία»), έγραφε στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ σε άρθρο του με το τίτλο «Η Ελλάδα ενέδωσε» :
«Με το νομοσχέδιο… θεωρείται ποινικό αδίκημα η δημόσια έκφραση αιρετικής γνώμης για «εγκλήματα γενοκτονίας»! Με άλλα λόγια, αν κάποιος έχει διαφορετική άποψη από την κρατούσα (π.χ. για τη γενοκτονία των Αρμενίων ή για το Ολοκαύτωμα) ή διατυπώνει κριτικές επιφυλάξεις για τέτοια ιστορικά γεγονότα, μέσω του Τύπου ή του Διαδικτύου, τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο χρόνια και χρηματική ποινή έως τριών χιλιάδων ευρώ… Δυστυχώς, η Ελλάδα ενέδωσε και -αντιγράφοντας τον άθλιο, κατάπτυστο και φασιστικό νόμο Γκεϊσό, της Γαλλίας- ποινικοποιεί τη γνώμη και την άποψη για ιστορικά γεγονότα... ……Όπως και στη Γαλλία, θα απαγορεύεται η έκδοση βιβλίων που προσεγγίζουν κριτικά τις γενοκτονίες (αμφισβητώντας π.χ. την ακρίβεια ορισμένων στοιχείων), θα ποινικοποιούνται πανεπιστημιακές εργασίες με παρόμοιο αντικείμενο…..Στη Γαλλία, με βάση τον νόμο Γκεϊσό, απαγορεύτηκε το βιβλίο του Ροζέ Γκαρωντύ για το Ολοκαύτωμα και ο συγγραφέας σύρθηκε στα δικαστήρια, ενώ ανάλογα κρούσματα σημειώθηκαν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, με θύματα συγγραφείς και ιστορικούς (π.χ. Ιρβινγκ)… «Η Ιστορία υπολογίζει στη μνήμη, δεν υποτάσσεται όμως σ’ αυτήν», σημειώνει ο Πιερ Βιντάλ Νακέ, υπερασπιζόμενος το δικαίωμα οιουδήποτε να διακινεί χωρίς νομικές επιπτώσεις απόψεις και θεωρίες, ακόμη και αν είναι δημαγωγικές ή κατάπτυστες. Διότι, όπως λέει, «Η Ιστορία δεν είναι δικαστικό αντικείμενο. Σ’ ένα ελεύθερο κράτος ούτε η Βουλή ούτε η δικαστική αρχή είναι αρμόδιες να ορίσουν την ιστορική αλήθεια»… Δυστυχώς, η Ελλάδα ενέδωσε. Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε...»
Στις 27 Φεβρουαρίου 1998 στη Γαλλία, με βάση το λεγόμενο Νόμο Γκεϊσό, απαγορεύτηκε το βιβλίο «Θεμελιώδεις Μύθοι της Ισραηλινής Πολιτικής» (Les Mythes fondateurs de la politique israelienne) του Γάλλου ιστορικού και φιλόσοφου Ροζέ Γκαρωντύ που εξέδωσε το 1996, το οποίο θεωρήθηκε ότι αποτελεί «Άρνηση του Ολοκαυτώματος» (ο συγγραφέας δεν αμφισβήτησε το ολοκαύτωμα αυτό καθ’ εαυτό, αλλά το μέγεθός του, θεωρώντας ότι υπερεκτιμήθη ο αριθμός των θυμάτων και ότι «το ολοκαύτωμα δεν συνέβη όπως μας λένε»). Δικαστήριο τον καταδίκασε σε φυλάκιση με αναστολή. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Γκαρωντύ υπήρξε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος Γαλλίας, από το οποίο διεγράφη το 1970, ενώ έμεινε κρατούμενος επί 33 μήνες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, κατά την διάρκεια της κατοχής της Γαλλίας από τους Γερμανούς.
Ο Νόμος Γκεϊσό (Gayssot Law ή στα γαλλικά: Loi Gayssot), που ψηφίστηκε στις 13 Ιουλίου 1990, καθιστά αδίκημα στη Γαλλία το να αμφισβητήσει κάποιος την ύπαρξη ή το μέγεθος των «εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας», όπως ορίζονται στον Χάρτη του Λονδίνου του 1945, βάσει του οποίου καταδικάστηκαν οι ηγέτες των Ναζί από το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο στη Νυρεμβέργη το 1945 – 1946 (άρθρο 9).
Το όνομα προέρχεται από τον αναπληρωτή του Κομμουνιστικού κόμματος Jean-Claude Gayssot ο οποίος πρότεινε το νόμο. Είναι ένας από τους πολλούς ευρωπαϊκούς νόμους που απαγορεύουν την «Άρνηση του Ολοκαυτώματος».
Στην ελληνική έκδοση του βιβλίο (εκδόσεις «Νέα Θέσις», 1996), υπάρχει ο παρακάτω πρόλογος από τον Δημήτρη Κολλάτο:
«Δεν θα υπερασπιστώ τις θέσεις του Roger Garaudy ούτε θα κρίνω την αξία των στοιχείων πού παραθέτει στο βιβλίο αυτό. Βιβλίο, πού όσο κι αν φαίνεται περίεργο έχει απαγορευτεί στη Γαλλία. Χώρα πού πραγματικά σέβεται – σεβόταν ; – την ελεύθερη έκφραση. Θα υπερασπιστώ όμως με φανατισμό το δικαίωμα του Roger Garaudy νά γράφει ελεύθερα αυτό πού πιστεύει. Γιατί, κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το δικαίωμα αυτό και γιατί πιστεύω βαθιά ότι ο Roger Garaudy το δικαιούται περισσότερο από όλους μας. Αγωνίστηκε χωρίς να υπολογίσει τη ζωή του, όταν οι περισσότεροι Γάλλοι η κρύφτηκαν ή συμβιβάστηκαν με τους Γερμανούς.
Μόνος αυτός από τους Γάλλους κομμουνιστές ηγέτες (ήταν τότε Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ. Κ. Γαλλίας, Γερουσιαστής, Καθηγητής σε δύο Πανεπιστήμια) αρνήθηκε και ύψωσε γενναία φωνή διαμαρτυρίας στη ρωσική κατοχή της Τσεχοσλοβακίας. Στα ρωσικά τανκς είπε όχι και βρέθηκε απομονωμένος να λοιδορείται από αυτούς πού ήταν μέχρι πριν λίγο σύντροφοι». […]
Ας δούμε τι λέει ο ίδιος ο Γκαρωντύ στο επίμαχο βιβλίο του :
Να καταργηθεί ο νόμος Γκαιϋσσό, νόμος ολοκληρωτικός
Δεν απομένει σήμερα στην αστυνομία της σκέψεως παρά να μας ενοχοποιήσει στο όνομα ενός νόμου που ατίμασε όχι μόνο το «Κομμουνιστικό» Κόμμα και το «Σοσιαλιστικό», που το προώθησαν, αλλά και όλα τα πολιτικά κόμματα που, αφού τον πολέμησαν ως αντιπολίτευση, δεν τολμούν να τον καταργήσουν όντας στην εξουσία, φοβούμενα το ‘λόμπυ’.
Κατά την συζήτηση στην Βουλή της 2ας Μαΐου 1990, όπου και ψηφίστηκε ο «νόμος Γκαιϋσσό», προσδιορίστηκε ο αντικειμενικός στόχος του νόμου: «Πρόκειται για την θεσμοθέτηση μιας νέας ποινικοποιήσεως με σκοπό να κατασταλεί αυτό που ονομάζεται «ρεβιζιονισμός» (Εφ. της Κυβ. σ. 912). «Ο ρεβιζιονισμός πρέπει να τιμωρείται διότι αποτελεί φορέα αντισημιτισμού» (Εφ. της Κυβ. σ. 956).
Το συγκεκαλυμμένο νόημα αυτού του νόμου είναι ότι δεν υπάρχει έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, παρά μόνο αν στρέφεται κατά των Εβραίων. Η συνεδρίαση έλαβε χώρα κάτω από υψηλή επίβλεψη. Ένας βουλευτής σημείωσε (Εφ. της Κυβ. σ. 905):
«βρισκόμαστε απόψε ενώπιον μιας εξαιρετικής παραστάσεως. Σπανίως βλέπουμε στις συνεδριάσεις μας τόσους δημοσιογράφους και τόσες τηλεοπτικές κάμερες. Θέλουν νά δείξουν ότι αυτοί που θα ψηφίσουν “ΚΑΤΑ” αρνούνται να αγωνισθούν κατά του ρατσισμού».
Ο κύριος Τουμπόν (Jacques Toubon, Δεξιός πολιτικός, σήμερα – τότε- υπουργός Δικαιοσύνης) τόνισε: «Δεν είναι νόμος κατά του ρατσισμού, είναι χειραγώγηση» (Εφ. της Κυβ. σ. 929) και προσθέτει: «ο νόμος που πρόκειται να ψηφίσουν ανταποκρίνεται μόνο σε μία κίνηση για τα μέσα μαζικής ενημερώσεως» (Εφ. της Κυβ. σ. 936).
Προς όφελος ποίου;
Ήδη σε ένα άρθρο της «Λιμπερασιόν» της 5-7-1983 ο κ. Λύκ Ροζενβάϊγκ έγραφε: «Η “ΛΙΚΡΑ”* χαίρει ενός ανήκουστου προνομίου: ο νόμος της 1ης Ιουλίου 1972, που καταργεί τις φυλετικές διακρίσεις, της δίνει την εξουσία να λέει με έναν απόλυτο αυτοματισμό ποιος είναι αντισημίτης και ποιος όχι. Μόνη αυτή κρίνει το σκόπιμο των διώξεων και κατευθύνει, μέσα στο πλαίσιο του νόμου, το χέρι των δικαστών που έχουν περιορισθεί στον ρόλο της καταγραφής της συκοφαντίας».
* LICRA’ σημαίνει Διεθνής Λίγκα κατά του Ρατσισμού και του Αντισημιτισμού (Ligue Internationale Contre le Racisme et l’Antisémitisme). Η LICRA δημιουργήθηκε μετά την δολοφονία του Ουκρανού πολιτικού και πατριώτη Σιμόν Πετλιούρα (Symon Petliura) από τον Εβραίο Sholom Schwartzbard στις 25 Μαΐου 1926 στο Παρίσι. Το 1927, ο εβραϊκής καταγωγής δημοσιογράφος Bernard Lecache δημιούργησε την «Λίγκα εναντίον του Πογκρόμ». Ο τωρινός πρόεδρος είναι ο Alain Jakubowicz.
Ο «νόμος Γκαιϋσσό» επαυξάνει αυτή την δύναμη και ο κ. Τουμπόν διευκρινίζει: Αυτή η πρόταση έγινε από την «ΛΙΚΡΑ» στην διάρκεια των εργασιών της συμβουλευτικής Επιτροπής των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» (Εφ. της Κυβ. σ. 948).
Ας σημειωθεί ότι σήμερα Πρόεδρος αυτής τής Επιτροπής είναι ο κ. Καν, μέγας ηγέτης της «ΛΙΚΡΑ».
Κατά του «νόμου Γκαιϋσσό» ψήφισαν οι κ.κ. Σιράκ, Ζυππέ, Σεγκέν και οι σημερινοί Υπουργοί Δικαιοσύνης και Εσωτερικών (κ.κ. Τουμπόν καί Ντεμπρέ) και άλλοι 265 βουλευτές.
Αναρωτιόμαστε τι (ή ποιος) τους εμποδίζει σήμερα να καταργήσουν αυτόν τον νόμο τον όποιο τότε τόσο φανερά είχαν πολεμήσει.
Ένας μεγάλος Γάλλος νομομαθής, καθηγητής της Φιλοσοφίας του Δικαίου στο Ασσά και μέλος του Ινστιτούτου, ο κ. Φρανσουά Τερρέ, γράφει: «Αυτό το ολοκληρωτικού πνεύματος κείμενο θεσμοθετεί το ποινικό αδίκημα του αρνητισμού. Ο νομομαθής εναπόκειται να αγρυπνήσει για την διάσωση των θεμελιωδών ελευθεριών που πλήττονται από τον νόμο Γκαιϋσσό (πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρόεδρος της βουλής και της Γερουσίας, 60 βουλευτές, 60 γερουσιαστές) : την ελευθερία της σκέψεως και εκφράσεως. Η Ιστορία δεν βρίσκει τους κριτές της στα δικαστήρια. Πως να τεθεί, λοιπόν, εμπόδιο στην εφαρμογή του νόμου Γκαιϋσσό αφού αυτοί που μπορούσαν πριν την δημοσίευσή του από το Συνταγματικό Συμβούλιο, να επιτύχουν την ακύρωσή του, δεν είχαν το θάρρος να το πράξουν; Ο συγγραφέας προτείνει την προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Στρασβούργου για να απαλλαγούμε από τον «ειδεχθή χαρακτήρα ενός νόμου που επαναφέρει το αδίκημα της γνώμης («Λε Φιγκαρώ» 15-5-1996).
Είναι θλιβερό να χρειάζεται η προσφυγή σε ένα ξένο δικαστήριο για να θυμίσουμε στην Γαλλία ότι αποτελεί Κράτος Δικαίου.
Στο ίδιο φύλλο εφημερίδας, ένας αναγνώστης μιλά για την «επικίνδυνη σχιζοφρένεια μιας χώρας όπου ο Σαλμάν Ρουσντι είναι ήρωας ενώ ο Ροζέ Γκαρωντύ στερείται δικαιώματος εκφράσεως και ο Αββά Πιέρ (Abbe Pierre) έχει παραδοθεί στην γενική κατακραυγή».
Ζητώντας ο πρόεδρος της «ΛΙΚΡΑ» στην Ελβετία κ. Βοντόζ να διωχθώ (στην Ελβετία!), προκαλεί την απάντηση του κ. Ζώρζ Άντρέ Σεβαλλάζ, πρώην Προέδρου της Ελβετικής Ομοσπονδίας που γράφει: «Όντας ιστορικός, εκπλήσσομαι από αυτό το πνεύμα μακαρθισμού κάθε φορά πού θίγεται το Ολοκαύτωμα» (Εφημερίδα της Γενεύης, 2-5-96).
Στην Γαλλία, στην συζήτηση της βουλής στις 21-6-91, για τον νόμο Γκαιϋσσό ένας βουλευτής, ο κ. Τουμπόν, σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης, πρότεινε να απορριφθεί: «Είναι πολύ βαρύ πολιτικό και νομικό σφάλμα… ένας περιστασιακός νόμος… γλιστράμε προς το αδίκημα της γνώμηςη αρχή του έγκειται στο να καθορίζεται η ιστορική αλήθεια από τον νόμο αντί να την αφήσουμε να λεχθεί από την ιστορία… αυτός ο νόμος, είμαι σίγουρος, δεν θα εφαρμοσθεί ποτέ» («Εφημερίς της Κυβερνήσεως» 22-6-1991, σελ. 3571).
Και σήμερα ακόμη, ένας άλλος βουλευτής μας προσκαλεί να συλλογισθούμε για την «επίσημη αλήθεια η οποία “ακινητοποιεί” την ιστορία». Υπενθυμίζοντας ότι ο νόμος είχε ψηφισθεί την στιγμή της υποθέσεως του κοιμητηρίου Καρπαντρά, εξηγεί, υπό τον τίτλο «ένας ολέθριος νόμος», τις συνθήκες της ψηφίσεως:
«Ένα είδος σιωπηρού εκβιασμού ασκήθηκε στους βουλευτές: όποιος δεν ψήφιζε τον νόμο, θα καθίστατο ύποπτος “αρνητισμού”. Ισχυρές ομάδες επιρροής είχαν δημιουργήσει, εκείνη την εποχή, ένα αρρωστημένο κλίμα».
«Πρόκειται, προσθέτει, για έναν νόμο που επιβάλλει μια επίσημη αλήθεια. Πράγμα που αρμόζει μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα και όχι σε μία δημοκρατία» («Λε Φιγκαρώ, Παρασκευή 3-5-96).
Αν θυμηθούμε, όπως λέει ο Μαξ Κλώ στις «Σημειώσεις της εβδομάδος», στο ίδιο τεύχος, ότι «ο νόμος Γκαιϋσσό της 13 Ιουλίου 1990 ποινικοποιεί τον “αρνητισμό” δηλαδή την αμφισβήτηση των εγκλημάτων που διεπράχθησαν από τους Ναζί κατά των Εβραίων, μπορούμε να μαντέψουμε ποιες ήσαν οι “ομάδες επιρροής” που ασκούσαν έναν “σιωπηρό εκβιασμό” στους βουλευτές και γιατί, σήμερα, δεν έχουν το σθένος να τον καταργήσουν, όπως λέει ο καθηγητής Τερρέ.
Γνωρίζουμε, λοιπόν, ποιο λόμπυ διευθύνει και τηλεκατευθύνει τους Προέδρους της Δημοκρατίας (παλαιούς ή νέους), τις Εθνοσυνελεύσεις, τα μέσα μαζικής ενημερώσεως, τα Κόμματα όπως και τις Εκκλησίες, και πόσο δύσκολο είναι, μέσω αυτών των συκοφαντών ή των σιωπών, να βοηθήσει κανείς εκατομμύρια Γάλλων καλής πίστεως να ελευθερωθούν από μισό αιώνα «πλύσεως του εγκεφάλου», καλύπτοντας τον ρόλο που παίζει το ψεύδος στην στρατηγική της παγκοσμίου κυριαρχίας των Ηνωμένων Πολιτειών και του μισθοδοτουμένου φύλακός τους των πετρελαίων της Μέσης Ανατολής μ’ ένα σχέδιο αποσυνθέσεως όλων των κρατών της περιοχής (του οποίου το σχέδιο “Κιβουνίμ” δεν αποτελεί παρά απλό σκίτσο).
Αλλά, εναντίον της νύχτας, η αλήθεια διαπερνά.
Οι προσπάθειες για να μας κάνουν να σιωπήσουμε θ’ αποβούν επί ματαίω. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να μας σκοτώσουν. Το ξεδίπλωμα του μίσους εναντίον των παραποιημένων γραπτών μας, κλήση κανονική προς δολοφονία, αποδεικνύει ότι ορισμένοι το σκέπτονται, όπως δεν είχαν βρει παρά το κάτεργο για να φιμώσουν τον ΝΤΡΕΫΦΟΥΣ. Όμως αυτό αποτελεί νέα απόδειξη ότι εναντίον μας δεν μπορούν να βρουν κανένα άλλο επιχείρημα.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Η αστυνομία σκέψης στοιχειώνει την Ευρώπη

ΚΟ: Στην Ελλάδα της εξαθλίωσης και των χιλίων μύριων προβλημάτων είμαστε εν αναμονή του νέου «αντιρατσιστικού νόμου», (που έχει ήδη κατατεθεί) ο οποίος μεταξύ των άλλων, θα καταδικάζει τους «αρνητές του Ολοκαυτώματος» (‘Holocaust Deniers’, όπως είναι ευρύτερα γνωστός ο όρος). Λέει ο νέος νόμος: «Με φυλάκιση τριών μηνών έως τριών ετών και χρηματική ποινή 5.000-20.000 € τιμωρείται όποιος…. με πρόθεση δημόσια και με οποιονδήποτε τρόπο (π.χ. προφορικά, δια του Τύπου ή του διαδικτύου), εγκωμιάζει, επιδοκιμάζει, αρνείται κακόβουλα τη σημασία των εγκλημάτων γενοκτονίας ή κατά της ανθρωπότητας και των εγκλημάτων πολέμου, καθώς και του Ολοκαυτώματος και του ναζισμού, με τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία ή μίσος ή να ενέχει απειλητικό ή προσβλητικό χαρακτήρα κατά ομάδας προσώπων με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική καταγωγή και τον γενετήσιο προσανατολισμό. Η τέλεση των παραπάνω πράξεων από δημόσιο λειτουργό ή υπάλληλο τιμωρείται με αυξημένη ποινή».
Ο πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου Ρόναλντ Λόντερ δεύτερος από αριστερά, δίπλα στον Σαμαρά. Ο Λοντέρ ευχαρίστησε τον Σαμαρά που «τήρησε τον λόγο του» για την Χρυσή Αυγή για την οποία έχει ζητήσει να τεθεί εκτός νόμου 
Αναφορά στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων σε νομοθέτημα συμβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου προσπάθησε να τον φέρει σε ψήφιση τον Μάιο, πλην «δεν επετεύχθη συμφωνία», καθώς θεωρήθηκε ότι η υπάρχουσα νομοθεσία (Νόμος 927/1979 «Περί κολασμού πράξεων ή ενεργειών αποσκοπουσών εις φυλετικάς διακρίσεις»), είναι «επαρκής για την αντιμετώπιση του ρατσισμού και των εκφράσεων μίσους». Αυτή εξέλιξη έκανε τον πρόεδρο του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου (World Jewish Congress), Ρόναλντ Λόντερ (Ronald S. Lauderνα εκφράσει την «απογοήτευσή του για τη συνεχιζόμενη αδυναμία της Ελλάδας να υιοθετήσει νέο νόμο για την καταπολέμηση εκφράσεων μίσους, του ρατσισμού και της άρνησης του Ολοκαυτώματος», όπως ανέφερε σχετικό άρθρο στην ιστοσελίδα της οργάνωσης. Μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τα εμπόδια φαίνεται έφυγαν, επετεύχθη συμφωνία και η μέχρι προ 4 μηνών «επάρκεια» κρίθηκε «ανεπάρκεια». Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν έχει προκύψει κάποιο αντισημιτικό περιστατικό στην χώρα μας, ώστε να δικαιολογείται η όποια «βιασύνη». Η όλη συζήτηση των τελευταίων ετών στην Ελλάδα αφορά τον «ρατσισμό κατά των μεταναστών», ενώ το θύμα της πρόσφατης δολοφονίας ήταν «αντιφασίστας» και όχι Εβραίος. Ένα άλλο αξιοσημείωτο είναι ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου υπάρχει ένα πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι δεν υπάρχει τέτοιος νόμος. [Στην δε Ευρώπη η πλειονότητα των αντισημιτικών επιθέσεων (πολλές από αυτές αρκετά βίαιες) οφείλεται σε μουσουλμάνους μετανάστες].
Η Ελλάδα λοιπόν, αναμένεται να προστεθεί στην λίστα με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές, χώρες, στις οποίες η «δημόσια άρνηση του Ολοκαυτώματος καθ’ οιονδήποτε τρόπο (με ομιλία, γραπτό κείμενο ή μέσω Διαδικτύου)» θα αποτελεί αδίκημα. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε ορισμένες χώρες δεν υπάρχει ειδική αναφορά στο Ολοκαύτωμα.
Αυτές οι χώρες είναι: Αυστρία (νόμος από το 1992), Βέλγιο (1995), Γαλλία (1990, ο αποκαλούμενος και Νόμος Γκεϊσσό – Gayssot), Γερμανία (1985 και 1994), Ελβετία (αυτή καθαυτή η άρνηση του Ολοκαυτώματος δεν αποτελεί ποινικά κολάσιμο αδίκημα, ωστόσο η άρνηση αυτή εμπίπτει στο γενικότερο πλαίσιο της νομοθεσίας περί δημόσιας άρνησης γενοκτονιών και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας), Ισπανία (το 2007 ο όρος «άρνηση» κρίθηκε αντισυνταγματικός με το σκεπτικό ότι η χρήση του όρου παραβιάζει το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, ωστόσο, σύμφωνα με τον Ποινικό κώδικα της χώρας, η δικαιολόγηση του Ολοκαυτώματος όπως και οποιασδήποτε γενοκτονίας είναι πράξη ποινικά κολάσιμη), Λιχτενστάιν, Λιθουανία, Λουξεμβούργο (1997), Ολλανδία (χωρίς να υπάρχει ειδικός νόμος αποκλειστικά για την άρνηση του Ολοκαυτώματος), Πολωνία (αποτελεί κολάσιμη πράξη η άρνηση εγκλημάτων που διαπράχθηκαν κατά του πολωνικού λαού κατά την περίοδο από 1ης Σεπτεμβρίου 1939 ως την 31η Δεκεμβρίου 1989 και σε αυτά υπάγονται οι πρακτικές της Ναζιστικής Γερμανίας και της ΕΣΣΔ), Πορτογαλία (δεν υπάρχει ειδικός νόμος που απαγορεύει την άρνηση του Ολοκαυτώματος, ωστόσο σύμφωνα με την νομοθεσία της χώρας απαγορεύεται η άρνηση των γενοκτονιών εν γένει), Ρουμανία (2002), Τσεχική Δημοκρατία (τιμωρείται επίσης και η άρνηση διάπραξης ωμοτήτων από κομμουνιστικά καθεστώτα).
Ας πάρουμε μια «γεύση» για το τι μέλλει γενέσθαι.
 
Το παρακάτω άρθρο υπό τον τίτλο ‘Publish and perish(«Δημοσίευσε και θα χαθείς») είναι του Eric Walberg από την ιστοσελίδα της πιο γνωστής αιγυπτιακής εφημερίδας ‘Al Ahram’. Ο Walberg είναι εβραϊκής καταγωγής, γεννημένος στον Καναδά δημοσιογράφος και συγγραφέας που ειδικεύεται σε θέματα Μέσης Ανατολής. Έχει ζήσει στην Ρωσία και στο Ουζμπεκιστάν ως σύμβουλος του ΟΗΕ. Αρθρογραφεί και στα Counterpunch, Dissident Voice, Global Research και Al-Jazeerah. Δηλώνει αριστερός, αντι-ιμπεριαλιστής και έχει γράψει το βιβλίο ‘Postmodern Imperialism Geopolitics and theGreat Games’. Το άρθρο είναι το 2008.
Ένας Γάλλος δημόσιος λειτουργός απολύθηκε στα τέλη Μαρτίου (2008) επειδή δημοσίευσε ένα κείμενο που αναφέρθηκε ευρέως ως «βίαιη αντι-ισραηλινή διατριβή» στην (μουσουλμανική) ιστοσελίδα oumma.com, ένα έγκλημα που ερευνήθηκε από την ίδια την υπουργό Εσωτερικών Michele Alliot – Marie. Ο Bruno Guigue (φωτο) αναπληρωτής νομάρχης του Saintes, έγραψε ότι το Ισραήλ είναι «το μόνο κράτος όπου ελεύθεροι σκοπευτές πυροβολούν και σκοτώνουν μικρά κορίτσια έξω από τις πύλες του σχολείου τους». Συγγραφέας αρκετών βιβλίων για την ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη, ο Guigue επίσης έγραψε για τις «ισραηλινές φυλακές όπου – χάρη στον θρησκευτικό νόμο – παύουν να βασανίζουν το Σάββατο». [Το Saintes είναι μια κοινότητα που βρίσκεται στη νοτιοδυτική Γαλλία, τμήμα της οποίας αποτελεί υπο-νομό]. (Η αντίδραση για το άρθρο αυτό του Guigue από τον εβραϊκής καταγωγής δημοσιογράφο της αριστερής ‘Libération’ Luc Rosenzweig, ήταν να το αποκαλέσει «αντισημιτικό κουρέλι». Στις 8 Απριλίου 2009, το Γαλλικό Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε την αίτηση του Guigue που ζητούσε την ακύρωση της απόλυσής του, αν και ο δικαστής εισηγητής της υπόθεσης ήταν υπέρ της ακύρωσης)
 
«Αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου», είπε ο ρωσο-ισραηλινός συγγραφέας Israel Shamir (φωτο) στο Al – Ahram Weekly. «Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που έχουν καταδικαστεί και φυλακιστεί για παρόμοια “εγκλήματα”, κυρίως στη Γερμανία και την Αυστρία, περισσότεροι από όλους τους αντιφρονούντες που φυλακίστηκαν επί  Σοβιετικής Ρωσίας. Οι περισσότερες από αυτές τις υποθέσεις δεν φτάνουν ποτέ την αντίληψη του κοινού».
Το ότι ένας αντινομάρχης μιας μικρής κοινότητας έγινε το θέμα της προσωπικής παρέμβασης της υπουργού εσωτερικών είναι εκπληκτικό, ένα απλό παράδειγμα του βαρύ χεριού του ισραηλινού λόμπι στην Ευρώπη. Το πραγματικό «έγκλημα» του Bruno Guigue, είναι ξεκάθαρο, ότι ήταν το να επικρίνει το κράτος του Ισραήλ.

Αν και δεν είναι «αρνητής του ολοκαυτώματος», ο Guigue υποφέρει από μια παρόμοια μοίρα με τους συναδέλφους του αντι- Σιωνιστές, οι οποίοι διώκονται στο πλαίσιο των νόμων κατά των «αρνητών του Ολοκαυτώματος», που επί του παρόντος βρίσκεται στη νομοθεσία 12 ευρωπαϊκών χωρών. Τα πιο διαβόητα θύματα αυτών των νόμων είναι οι συγγραφείς David Irving και Ernst Zundel, οι οποίοι φυλακίστηκαν για αμφισβήτησαν την έκταση των θανάτων των Εβραίων κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την επιμονή ότι οι Ναζί είχαν ένα σχέδιο για να σκοτώσουν όλους τους Εβραίους (οι Ρομά, οι ομοφυλόφιλοι, οι κομμουνιστές και άλλοι που διώχτηκαν από τους ναζί ξεχάστηκαν μέσα στον θόρυβο), προκειμένου να ‘καθαρίσουν’ εθνικά την Ευρώπη.

Αν και αποτελεί ένα σημαντικό όπλο στο πολιτικό οπλοστάσιο του Ισραήλ, σύμφωνα με τον Σαμίρ, δεν γίνεται συνήθως επίκληση αυτών των νόμων. Προορίζονται περισσότερο να λειτουργούν ως μια προειδοποίηση. Αντίθετα, οι συγγραφείς και οι εκδότες τους μηνύονται στο πλαίσιο ευρύτερων νόμων περί δυσφήμησης, όπως ήταν ο Norman Finkelstein (φωτο), γιος επιζώντων του Ολοκαυτώματος και ο γαλλικός εκδοτικός οίκος Aden Brussels το 2004, όταν είχε κατηγορηθεί για «ρεβιζιονισμό Ολοκαυτώματος» και «υποκίνηση αντισημιτισμού». Ο Διευθυντής του Κέντρου Simon Wiesenthal Shimon Samuels κατέθεσε τα εξής: «Η διατριβή του Finkelstein είναι μια εξτρεμιστική επίθεση κατά των Εβραίων εν γένει και των Αμερικανοεβραίων, ιδίως, τους οποίους κατηγορεί για εκμετάλλευση του πόνου του Ολοκαυτώματος (Shoah) ως «πρόσχημα για τα εγκλήματά τους στα πλαίσια της  σύγκρουσης της Μέσης Ανατολής». Αυτή η θέση αποτελεί το κύριο πιστεύω του σύγχρονου αντισημιτισμού. Εκμεταλλεύεται τους δικούς του Εβραίους προγόνους, προκειμένου να επιτεθεί χαρακτηρίζοντας «ρατσιστές» συγκεκριμένους Εβραίους ηγέτες, οργανώσεις και τον εβραϊκό λαό. Είμαι πεπεισμένος ότι μόνο μια δικαστική ποινή αποδώσει το μέγεθος της ζημιάς που προκάλεσε αυτή η ιδιαίτερα προσβλητική συκοφαντική δυσφήμιση».
Ο Samuels σύγκρινε τον Finkelstein με τον Ροζέ Γκαρωντύ, (1913-2012 – φώτο) ένα σεβαστό Γάλλο μαρξιστή φιλόσοφο ο οποίος πέρασε τρία χρόνια σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος καταδικάστηκε στη Γαλλία, σύμφωνα με το νόμο Gayssot το 1996, ο οποίος όπως ο ίδιος υποστήριξε «επαναφέρει το νόμο, που καταργήθηκε μετά από το καθεστώς Vichy, που ορίζει την αμφισβήτηση της ‘επίσημης αλήθειας’ ως ποινικό αδίκημα. Καθιστά διακρίσεις εις βάρος όποιου δεν υποτάσσεται στη μονοδιάστατη ενιαία σκέψη και στη σέκτα των πολιτικώς ορθών ταμπού που επιβάλλονται από τους Αμερικάνους ηγέτες και τους Δυτικούς μισθοφόρους τους, ειδικά τους Ισραηλινούς».
Η γαλλική έκδοση του βιβλίου «Άνθη της Γαλιλαίας» (Galilee Flowers) του Shamir, «ενός βιβλίου γεμάτου με υποκίνηση σε φυλετικό μίσος» , σύμφωνα με τον Εισαγγελέα Marc Levy, κατασχέθηκε και όντως κάηκε και στον εκδότης Cherifi επιβλήθηκε πρόστιμο το 2005. Κατόπιν αιτήματος του Διεθνούς Συνδέσμου κατά του Ρατσισμού και του Αντισημιτισμού (LICRA), Γάλλοι δικαστές τον κατηγόρησαν για τον ισχυρισμό του ότι, «η ίδια η έννοια του Ολοκαυτώματος είναι μια έννοια της εβραϊκής υπεροχής», και για την αναφορά του στα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών με τον χαρακτηρισμό «πολιτικό φυλλάδιο». Κατά ειρωνικό τρόπο, το ένταλμα σύλληψης, αν τηρηθεί, θα σήμαινε την απέλασή του από το Ισραήλ στη Γαλλία «για να δικαστεί για τη στάση του κατά της εβραϊκής ηγεμονίας». Στη Weekly είπε ότι θεωρεί την καταδίκη του μια φιλοφρόνηση, καθώς τον βάζει στη ίδια «μεγάλη λίστα με συγγραφείς των οποίων τα βιβλία κάηκαν και εξορίστηκαν στη Γαλλία, από τον Βολταίρο στον Baudelaire, από τον Ναμπόκοφ στον Joyce, από τον Wilhelm Reich στον Βλαντιμίρ Λένιν». 
Κανένας από τους παραπάνω συγγραφείς που καταδικάστηκαν σε αυτό το κυνήγι μαγισσών δεν έχει υποστηρίξει ποτέ την σωματική βία κατά των Εβραίων. Ο Shamir και ο Finkelstein είναι Εβραίοι οι ίδιοι, όμως, η αλήθεια είναι ότι ο Σαμίρ ασπάστηκε τον Χριστιανισμό (είναι ορθόδοξος χριστιανός). Ο Σαμίρ είπε στο Weekly ότι «όπου η δημόσια κριτική εναντίον του Ισραήλ είναι απούσα από τη δημόσια συζήτηση, μια σβάστικα ζωγραφισμένη σε ένα εβραϊκό τάφο δεν είναι μια πράξη ρατσισμού, αλλά μάλλον μια διαμαρτυρία εναντίον των Ισραηλινών θηριωδιών» και υποστηρίζει ότι η ασφυκτική πίεση των Σιωνιστών στην Ευρωπαϊκή κοινωνία υποκινεί πραγματικά ένα αντι – εβραϊκό συναίσθημα. Προχώρησε κι άλλο ωστόσο, υποστηρίζοντας ότι αυτό είναι ακριβώς που θέλουν, προκειμένου να ολοκληρωθεί η εθνοκάθαρση της Ευρώπης, την οποία ο Χίτλερ σαφώς προόριζε. «Εάν οι φόβοι των Εβραίων για ρατσισμό μπορούν να τροφοδοτηθούν, οι Εβραίοι θα μεταναστεύσουν στο Ισραήλ, κάτι που είναι ο στόχος των Σιωνιστών».
Τα εγκλήματα σκέψης του καθεστώτος Vichy, το κάψιμο βιβλίων, η εθνοκάθαρση – όλοι θυμόμαστε τις πολιτικές των ίδιων των Ναζί που οι Σιωνιστές χλευάζουν.
Ωστόσο, υπάρχουν ενδείξεις ότι η ιστορία δεν τελειώνει εκεί. Ακόμη και συγγραφείς υποστηρικτές του κράτους του Ισραήλ όπως η Deborah Lipstadt, παρά την δικαστική διαμάχη της με τον Βρετανό ιστορικό David Irving, είναι ενάντιοι στους νόμους «άρνησης του Ολοκαυτώματος», όπως και οι περισσότεροι ιστορικοί και επιφανείς συγγραφείς όπως ο Timothy Garton Ash, συμπεριλαμβανομένων και Εβραίων, όπως ο Νόαμ Τσόμσκι.
Το 1996 ο Garaudy έγραψε : «Στην πλημμύρα των προσβολών, κανείς δεν αμφισβήτησε την ανάλυσή μου για τον έλεγχο της αμερικανικής πολιτικής από το ισραηλινό λόμπι και της χρηματοδότησης του κράτους του Ισραήλ ως πληρεξουσίου της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή». 
Ωστόσο, αυτός είναι τώρα ο πυρήνας μιας μπεστ σέλερ αμερικάνικης ανάλυσης για το ισραηλινό λόμπι και της ειλικρινής πεποίθησης του Αμερικάνου καθηγητή Νομικής Richard Falk, (φωτο) ο οποίος ως σύμβουλος των Ηνωμένων Εθνών, σύγκρινε την ισραηλινή πολιτική σε σχέση με τους Παλαιστινίους με τη πρακτική της ναζιστικής Γερμανίας για τη συλλογική τιμωρία. Παρά την διαπεραστική καταδίκη από το Ισραήλ, διορίστηκε ωστόσο, το Μάρτιο σε εξαετή θητεία ως ερευνητής της Επιτροπής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για τις ενέργειες των ισραηλινών στα παλαιστινιακά εδάφη.
Για τον δημοσιογράφο Ash, το σημείο καμπής ήταν το 2006, όταν η Γαλλική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε ένα νόμο που καθιστά έγκλημα την άρνηση ότι οι Τούρκοι διέπραξαν Γενοκτονία κατά των Αρμενίων κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Έγραψε αγανακτισμένος ότι ίσως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα πρέπει να καταστήσει υποχρεωτική την περιγραφή ως Γενοκτονία τον τρόπο που συμπεριφέρθηκαν οι Αμερικάνοι άποικοι στους ιθαγενείς της αμερικάνικης ηπείρου. «Κανείς δεν μπορεί να νομοθετεί την ιστορική αλήθεια. Καθόσον ολοκληρωτική ιστορική αλήθεια δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, αλλά πρέπει να βρεθεί από μια ανεμπόδιστη, ιστορική έρευνα, με ιστορικούς που διαφωνούν για τα στοιχεία και τα πραγματικά περιστατικά, που δοκιμάζουν και αμφισβητούν τους ισχυρισμούς ο ένας  του άλλου χωρίς το φόβο της δίωξης ή του διωγμού».
Οι νόμοι για την «άρνηση του Ολοκαυτώματος» καταργήθηκαν στη Σλοβακία το 2005 και τον Οκτώβριο του 2007 η Ισπανία αποποινικοποίησε την άρνηση του Ολοκαυτώματος. Ωστόσο, η σιωνιστική πολιτισμική ηγεμονία στην Ευρώπη εξακολουθεί να είναι ισχυρή. Μετά την αποποινικοποίηση της άρνησης στην Ισπανία  τα ισπανικά δικαστήρια έδωσαν μια μακρά ποινή φυλάκισης στον εκδότη Pedro Varela* (φωτο) από τη Βαρκελώνη και απαίτησαν την πολτοποίηση χιλιάδων βιβλίων, μεταξύ των οποίων ενός του Shamir.
* Ο Varela, ιδιοκτήτης του εθνικιστικού βιβλιοπωλείου ‘Librería Europa’, το οποίο είχε δεχτεί αρκετές φορές βανδαλισμούς και καταστροφές από αριστερούς και αναρχικούς, καταδικάστηκε σε σχεδόν 3 χρόνια φυλάκιση, επειδή διέδιδε «ρατσιστική προπαγάνδα» και ιδέες που «ευνοούν την γενοκτονία». Στο δικαστήριο ο Varela είχε δηλώσει: «Δεν λέω ότι δεν υπήρξε διωγμός των Εβραίων, και έχω πάντα καταδικάσει σθεναρά οποιαδήποτε δίωξη που υπήρχε, αλλά θα πρέπει να υπάρχει μια παραδοσιακή ακαδημαϊκή έρευνα, κριτική και πρόκληση πάνω σε ιστορικά γεγονότα».
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Διάφορα

Άδεια Creative Commons
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα .

View blog authority





«Οποιαδήποτε κοινωνία παραχωρήσει λίγη ελευθερία για να κερδίσει λίγη ασφάλεια δεν αξίζει τίποτε από τα δύο και θα χάσει και τα δύο.»


Βενιαμίν Φραγκλίνος




My blog is worth $3,951.78.
How much is your blog worth?


Ακριβός αέραςturkey-greece.


Δημοψήφισμα dimopsifisma



Drop flagcounter.com
drop flagcounter



Βγάλε μετά συμπέρασμα





5η Φάλαγγαprodotes


«Ο χρυσός υπήρξεν ανέκαθεν ο μόνος σεβαστός εν τω κόσμω θεός, προφήται δε αυτού οι Εβραίοι.»

«Η Πάπισσα Ιωάννα»
Εμμανουήλ Ροΐδης



ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ


«Δεν απαιτείται πλειοψηφία για την επικράτηση, αλλά μάλλον μια οργισμένη, ακούραστη μειοψηφία, παθιασμένη να βάζει φωτιές ελευθερίας στους θαμνότοπους στα μυαλά των ανθρώπων.»

Σάμιουελ Άνταμς (1722-1803)


web counter


«Για να μάθεις ποιος σε κυβερνά ανακάλυψε απλά ποιους δεν έχεις την άδεια να επικρίνεις.»

Βολταίρος


Αρχείο

RSS Ειδήσεις: Ελλάδα από το Google

Οι πίσω μου Σελίδες

Κατηγορίες

Πατριώτης


"Στο ξεκίνημα μιας αλλαγής ο πατριώτης είναι ένας δυσεύρετος άνθρωπος, γενναίος, μισημένος και περιφρονημένος. Όταν ο αγώνας του πετυχαίνει, και ο δειλός συμπράττει μαζί του, γιατί τότε δεν στοιχίζει τίποτα να είσαι πατριώτης."

Σημειωματάριο 1904
Μάρκ Τουαίην (Σάμιουελ Κλέμενς)


free counters

"Εάν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν την έκδοση του νομίσματός του πρώτα με τον πληθωρισμό, κατόπιν με τον αποπληθωρισμό, οι τράπεζες... θα στερήσουν τους ανθρώπους από όλη την περιουσία τους, έως ότου τα παιδιά τους να ξυπνήσουν άστεγα στην ήπειρο που οι πατέρες τους κατάκτησαν..."

Θωμάς Τζέφερσον





ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

O ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΠΡΟΩΘΕΙ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΘΗ ΣΤΑ ΘΕΡΙΝΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΕΙ ΜΑΖΙΚΑ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η μαζική ”Ελληνοποίηση” αλλοδαπών είναι πολύ σοβαρό γεγονός με συνέπειες - τίς οίδε θετικές ή αρνητικές - για να αφεθεί στην διάκριση του κ. Παυλόπουλου, ο οποίος προφανώς ενδιαφέρεται για ψήφους. Σας παρακαλώ να αντιδράσετε πριν μετατραπούμε σε Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία και δούμε φαινόμενα ανάλογα με αυτά των Δυτικών μεγαλοπόλεων… Σταδιακό εξισλαμισμό… Οι αγώνες και το αίμα των προγόνων μας μας καλούν να αντιδράσουμε με κάθε σύννομο τρόπο μέσα στα πλαίσια της συνταγματικής τάξης και ελευθερίας

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΗΤΕ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ 210 3744000

ΑΝΑΜΕΤΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ

Leonidas C. Aposkitis





Στατιστικά Ιστολογίου

  • 333,137 επισκέψεις

Προδότης

Ένα έθνος μπορεί να επιζήσει από τους ανόητους και ακόμα και τους φιλόδοξούς του. Αλλά δεν μπορεί να επιζήσει από την προδοσία στο εσωτερικό του.Ένας εχθρός προ των πυλών είναι λιγότερο τρομερός γιατί είναι γνωστός και κρατά την σημαία του υψωμένη.
Αλλά οι προδότες που κινούνται μεταξύ των εγκλείστων ελεύθερα, οι δικοί τους ύπουλοι ψίθυροι που σιγοψιθιρίζονται μέσα σ’όλες τις αλέες, ακούονται μέχρι τις αίθουσες της κυβέρνησης της ίδιας... γιατί ο προδότης δεν φαίνεται καθόλου ως προδότης:
Μιλά με εκφράσεις γνωστές στα θύματά του, και φορά τα πρόσωπά τους και τα ενδύματά τους, απευθύνεται στη μικροψυχία που βρίσκεται βαθιά στις ψυχές όλων των ανθρώπων.
Σαπίζει τη ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά και άγνωστος στη νύχτα για να υπονομεύσει τους στυλοβάτες της πόλης μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί. Ο δολοφόνος πρέπει να είναι λιγώτερο τρομακτικός.

—Κικέρωνας


Bookmark and Share

Λευτεριά στον Δ. Παπαγεωργίου



Κατά προπαγάνδας! (Απο το http://xilapetres.blogspot.com)


Η "πλήρης υπευθυνότητα για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, βρίσκεται αντικρυστά στους ώμους των διεθνών εβραίων τραπεζιτών. Είναι υπεύθυνοι για τα εκατομμύρια των νεκρών και του θανάτου ". -- Αμερικανικό Κογκρέσο – U.S. Congress - Record 67th Congress, 4. Sitting, Senate Document nr. 346)


"Η μπολσεβικική επανάσταση στη Ρωσία ήταν η εργασία του εβραϊκού προγραμματισμού και της εβραϊκής δυσαρέσκειας. Το σχέδιό μας είναι να έχουμε μια νέα παγκόσμια τάξη. Ότι ελειτούργησε τόσο θαυμάσια στη Ρωσία, πρόκειται να γίνει πραγματικότητα για ολόκληρο τον κόσμο." -- Το περιοδικό Αμερικανός Εβραίος, 10, Σεπτέμβριου 1920


"Με τη χρησιμοποίηση της νέας πολιτικής εξόριστων άθεων [ οι Σιωνιστές] προκάλεσαν και αύξησαν τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη που οδήγησε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το παγκόσμιο μποϊκοτάρισμα ενάντια στη Γερμανία το 1933 και η υστερότερη γενικευμένη δήλωση πολέμου ενάντια στη Γερμανία, που άρχισε από τους σιωνιστές ηγέτες και το παγκόσμιο εβραϊκό συνέδριο. . ."-- ραβίνος Schwartz, New York Times, 30 Σεπτεμβρίου 1997


Τυχαίο ιστοσημείωμα
σ’ αυτό το ιστολόγιο






Εγγραφείτε στην
Φιλοπατρία



Site Meter



"Πρέπει να καταλάβετε, οι κορυφαίοι μπολσεβίκοι που ανέλαβαν την Ρωσία δεν ήταν Ρώσσοι. Μισούσαν τους Ρώσους. Μισούσαν τους χριστιανούς. Καθοδηγούμενοι από εθνοτικό μίσος βασάνισαν και έσφαξαν εκατομμύρια Ρώσους χωρίς ίχνος ανθρώπινης μεταμέλειας. Δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Ο Μπολσεβικισμός διέπραξε την μεγαλύτερη ανθρώπινη σφαγή όλων των εποχών. Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι αδαείς και αδιάφορο για αυτό το τεράστιο έγκλημα είναι η απόδειξη ότι τα παγκόσμια μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι στα χέρια των δραστών. "-

Σολζενίτσιν


GreekBloggers.com

del.icio.us

RSS Ροές

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitter Updates




drop feedjit τοο
drop_feedjit_τοο



"Share this blog" Facebook Twitter More...

Φιλοπατρία στο ΦΒ

Αρέσει σε %d bloggers: