Φιλοπατρία

Archive for the ‘ΙΣΤΟΡΙΚΑ’ Category

Νίκολας Χάμμοντ: η έκθεση του για ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ την περίοδο Ιουνίου – Αυγούστου 1944

Featured image
               Ο Νίκολας Χάμμοντ στα βουνά της Ελλάδας την περίοδο 1943-1944 σαν μέλος της ΒΣΑ

Πηγή:ellhnikaxronika.com/

 

 

Ο Νίκολας Χάμμοντ υπήρξε σημαντικό μέλος της Βρετανικής Στρατιωτικής Αποστολής που οργάνωσε την αντίσταση στα ελληνικά βουνά. Την άνοιξη του 1943 έπεσε με αλεξίπτωτο στα βουνά της Βόρειας Ελλάδας. Υπήρξε σύνδεσμος του ΕΛΑΣ Μακεδονίας και Θεσσαλίας με τον βρετανό παράγοντα. Το καλοκαίρι του 1944 έγινε διοικητής της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής και παρασημοφορήθηκε για τη δράση του. Διαφώνησε με τον Ταξίαρχο Μπάρκερ Μπένφιλντ για τη μεταστροφή της βρετανικής πολιτικής υπέρ του ΕΛΑΣ και κατά των ΕΟΕΑ υποβάλλοντας την παραίτησή του. Οι λόγοι είχαν να κάνουν με το ότι ο Χάμμοντ είχε αντιληφθεί και επισημάνει από την πρώτη στιγμή τον πρωταρχικό στόχο του ΕΛΑΣ, που ήταν  η κατάληψη της εξουσίας.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, επέστρεψε στην ακαδημαϊκή καριέρα του διδάσκοντας κλασική φιλοσοφία, ιστορία και αρχαιολογία στα Πανεπιστήμια του Καίμπριτζ, του Μπρίστολ, του Ουισκόνσιν, των Ιωαννίνων και του Όκλαντ. Έχει γράψει πολλά βιβλία ιδίως για την ιστορία της Μακεδονίας, του Φιλίππου Β’ και του Μεγαλέξανδρου. Σχετικά με την Εθνική Αντίσταση έχει γράψει δύο βιβλία (έχουν κυκλοφορήσει και στα Ελληνικά) «Με τους αντάρτες 1943-44» και «Δυτική Μακεδονία: Αντίσταση και Συμμαχική Στρατιωτική Αποστολή 1943-1944», που αναφέρονται στη συμπεριφορά πρωτίστως του ΕΛΑΣ αλλά και του ΕΔΕΣ απέναντι στον συμμαχικό αγώνα. Στο παρόν άρθρο θα αναδημοσιεύσουμε την έκθεση του Χάμμοντ για τη δράση των ανταρτών το καλοκαίρι του 1944, όπως παρουσιάστηκε στο βιβλίο του «Με τους αντάρτες» σελ. 209-216:
Αναφορά σχετικά με τη Συμμαχική Στρατιωτική Αποστολή και την ελληνική κατάσταση, 14 Ιουνίου – 20 Αυγούστου.
Στρατιωτική κατάσταση:
  1. Συμμαχική Στρατιωτική Αποστολή
Η διείσδυση και μεταφορά των RSR και των OG στις περιοχές Β,1,2, και 3 συντελέστηκε με επιτυχία στη διάρκεια αυτής της περιόδου. Στο αναμεταξύ συνεχίστηκαν οι επιχειρήσεις της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής στην Περιοχή 3, όπου η σιδηροδρομική συγκοινωνία διακόπηκε σχεδόν τελείως τα βράδια. Στις Περιοχές 2, Δ και Τίνγκεγουικ έγιναν σποραδικές επιχειρήσεις. Στην Περιοχή 1 έγιναν δύο γερμανικές επιδρομές (στο Βέρμιο και στη Βόρεια Πίνδο) που εμπόδισαν προσωρινά τις επιχειρήσεις. Στην Περιοχή 4 (ΕΔΕΣ), δεν έγιναν επιχειρήσεις για ένα διάστημα, λόγω της ναυτικής βάσης. Κατόπιν έγιναν πολύ επιτυχημένες επιχειρήσεις εναντίον πυροβολαρχιών (στην περιοχή Πρέβεζας), και ακολούθησαν.
Δεν έχει γίνει αρκετά συνειδητό ότι η διείσδυση και μεταφορά  RSR και OG, που κάθε φορά απαίτησε ταξίδια ενός και πλέον μηνός, δημιούργησε μεγάλο φόρτο εργασίας στο προσωπικό της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής. Αυτό το πρόβλημα οξύνθηκε με την απουσία του συντ. Κρις (Μόντυ Γουντχάουζ), του αντισυντ. Μπαρνς, του ταγματάρχη Πάουερ, του ταγματάρχη Νέβιλ και του ταγματάρχη Γουώρολ.
Έτσι, παρόλο που οι ενδιάμεσες επιχειρήσεις ήταν λιγότερο εκτεταμένες απ’ ό,τι επιθυμούσαμε, το ποσοστό τους ήταν ικανοποιητικό σε σχέση με το προσωπικό που διαθέταμε.
  1. Αντάρτες
Η ποιότητα των μονάδων του ΕΛΑΣ κυμάνθηκε ανάλογα μ’ εκείνη των τοπικών διοικητών. Έτσι, η 9η Μεραρχία της Περιοχής 1 σχεδόν κατέρρευσε στη διάρκεια της γερμανικής επιδρομής. Η 5η Ταξιαρχία στην Γ’ Περιοχή αντιμετώπισε μ’ επιτυχία πάνω από τρείς γερμανικές επιθέσεις, που έγιναν απ’ την Άμφισσα. Η 10η Μεραρχία στην Περιοχή 2 έκανε επιδρομές σε στρατιωτικούς στόχους και φυλάκια. Γενικά η πολιτική του Γενικού Αρχηγείου του ΕΛΑΣ ήταν να κάνει επιδρομές σε πόλεις κυρίως τον Ιούλιο με στόχο την ελληνική αντίσταση εναντίον του ΕΑΜ. Κατά τα άλλα, η τακτική του ΕΛΑΣ ήταν να κρατάει αμυντική στάση και να οπισθοχωρεί μπροστά στις γερμανικές δυνάμεις.
Οι μονάδες του ΕΔΕΣ πολέμησαν καλά στην Ήπειρο πλησιάζοντας πολύ τους Γερμανούς και κατακτώντας θέσεις πυροβολικού. Όλα αυτά έδειξαν ένα επιθετικό πνεύμα και ένα υψηλό ηθικό που έλειψαν στις περιοχές του ΕΛΑΣ.
Στα κατοικημένα κέντρα, οι Γερμανοί συγκέντρωσαν στρατεύματα σε οχυρωμένα κτίρια με αμυντικό τρόπο, και άφησαν στα χέρια του ΕΛΑΣ την ελληνική αντίσταση. Οι γερμανικές επιδρομές στο Βέρμιο και στη Βόρεια Πίνδο αποδιοργάνωσαν τους αντάρτες και γλίτωσαν τα γερμανικά φυλάκια απ’ τον κίνδυνο επιθέσεων. Οι επιδρομές στο Καρπενήσι απ’ τη Λαμία και το Αγρίνιο έγιναν για να τονώσουν το ηθικό των γερμανικών στρατευμάτων. Σε καμιά από τις επιδρομές αυτές οι Γερμανοί δεν συνάντησαν σοβαρή αντίσταση. (Λ.χ. στην επιδρομή που έγινε απ’ τη Λαμία στο Καρπενήσι, ο ταγματάρχης Μάλγκαν εκτίμησε τις γερμανικές απώλειες σε 150. Στην επιδρομή απ’ το Αγρίνιο στο Καρπενήσι, ο υπολοχαγός Φίλποτ ανέφερε μόνο μια ώρα αντίστασης απ’ τους αντάρτες στη διάρκεια της προέλασης των γερμανικών δυνάμεων).
  1. Συνεργασία των ανταρτών με τη Συμμαχική Στρατιωτική Αποστολή
Μετά από κάποιες αρχικές δυσκολίες που συναντήσαμε από το Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ, καταφέραμε να εξασφαλίσουμε την απόλυτη συνεργασία των τοπικών μονάδων του ΕΛΑΣ για τη μεταφορά των RSR και των OG, που η άφιξή τους τόνωσε πολύ το ηθικό των ανταρτών. Στις αρχές Ιουνίου, μια αντάρτικη ομάδα κομμάντο με 40 άντρες άρχισε να εκπαιδεύεται για να συνεργαστεί στενά με τις ομάδες RSR και OG στην Περιοχή 3. Όταν έφτασαν οι OG τον Ιούλιο και οι RSR τον Αύγουστο, το Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ τοποθέτησε 200 αντάρτες στην Περιοχή 1, 160 στην Περιοχή 2 και 120 στην Περιοχή 3 γι’ αυτό το σκοπό.
Όσο οι ενδιάμεσες επιχειρήσεις περιορίζονταν σε μικρές επιδρομές εναντίον γερμανικών φυλακίων η συνεργασία των ανταρτών ήταν καλή. Αλλά όλες οι προσπάθειες οργάνωσης συνδυασμένων επιθέσεων εναντίον σημαντικών στόχων απέτυχαν, λ.χ. το Καλογέρι στην Περιοχή 1, η γέφυρα της Κουτσούφλιανης στην Περιοχή 2, ο σταθμός της Καϊτσας στην Περιοχή 3. Οι βασικές αιτίες αποτυχίας ήταν η ανικανότητα των ανώτερων αξιωματικών του ΕΛΑΣ και η αδυναμία τους να κρατήσουν μυστική τη συνεργασία. Ανάμεσα στους πολλούς παράγοντες που επέδρασαν ήταν η έλλειψη επαφής, η έλλειψη συνδυασμένης εκπαίδευσης, η έλλειψη αναγνώρισης και πληροφόρησης. Όλα αυτά μπορεί να υπερνικηθούν, αλλά οι βασικές αιτίες αποτυχίας είναι πιθανό να παραμείνουν, εκτός αν αλλάξουν ριζικά η διοίκηση και οι μέθοδοι του ΕΛΑΣ.
Στην περιοχή του ΕΔΕΣ, η συνεργασία με τη Συμμαχική Στρατιωτική Αποστολή και τις ομάδες OG ήταν καλή, και σημαντικές επιχειρήσεις εναντίον πυροβολαρχιών και της Παραμυθιάς ήταν επιτυχείς, πράγμα που δεν έγινε ποτέ σε περιοχές του ΕΛΑΣ.
  1. Προοπτικές για τη φάση 3 «Κιβωτού»

(α) Περιοχή του ΕΛΑΣ. Η παραπάνω σύνοψη δείχνει ότι οι επιχειρήσεις για την φάση 3 στις περιοχές του ΕΛΑΣ δεν είναι πιθανό να υπερβούν την κλίμακα των ενδιάμεσων επιχειρήσεων, αλλά πάντως θα είναι περισσότερες. Το τωρινό σχέδιο συνεργασίας περιλαμβάνει: (1) ανταρτικές ομάδες κομμάντο (καταδρομών) που θα εκπαιδευτούν και θα πολεμήσουν με τα στρατεύματά μας και ίσως να έχουν καλά αποτελέσματα. (2) Επίλεκτες μονάδες του ΕΛΑΣ, δυνάμεως τάγματος, που παραχωρήθηκαν απ’ το Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ που διατέθηκαν τον Ιανουάριο για συνεργασία στα πλαίσια της «Κιβωτού» που επιλέχθηκαν από τους Περιφερειακούς Διοικητές. (3) Άλλες ομάδες του ΕΛΑΣ, από το Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ τον Ιανουάριο, οι οποίες θα χρησιμοποιηθούν κυρίως σαν φρουρές λιμενικών περιοχών.

(β) Περιοχή του ΕΔΕΣ. Παρόλο που δεν υπάρχουν ομάδες RSR στην Περιοχή 4, οι αντάρτες του ΕΔΕΣ απέδειξαν ότι είναι ικανοί να επιτεθούν σε σημαντικούς στόχους, και μπορούν να ανεβάσουν το επίπεδο της φάσης 3 πάνω από εκείνο των ενδιάμεσων επιχειρήσεων.
Προτάσεις για τη βελτίωση των προοπτικών της φάσης 3 γίνονται πιο κάτω. Πρέπει να σημειώσουμε ότι, στην περίπτωση των περιοχών του ΕΛΑΣ, η συνεργασία είναι καλύτερη με μικρές μονάδες και πέφτει όσο έχει να κάνει κανείς με μεγαλύτερες μονάδες και υψηλότερους βαθμούς.
Πολιτική των ανταρτών
(α) Το Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ υποστηρίζει την άποψη ότι ο ΕΛΑΣ είναι μια οργάνωση τακτικού στρατού, με κεντρική διοίκηση και αμυντική στρατηγική. Μόλις σπάσει αυτή η άμυνα, οι μεραρχίες του ΕΛΑΣ παύουν να δρουν. Αυτό φάνηκε καθαρά στη διάρκεια της επιδρομής στην Περιοχή 1. Ο αντισυνταγματάρχης Έντμοντς έστειλε πλήρη αναφορά πάνω σ’ αυτή. Στην επιδρομή του Αυγούστου στο Καρπενήσι, μια περιορισμένη αμυντική γραμμή σχηματίστηκε στην κοιλάδα της Σπερχειάδας, αλλά η μετέπειτα διείσδυση των Γερμανών στην ορεινή πλευρά της περιοχής δεν συνάντησε καμιά αντίσταση. Ο λοχαγός Φίλποτ ανέφερε ότι η 7η Ταξιαρχία τήρησε αμυντική στάση στη δυτική πλευρά του Αχελώου, και συνεπώς δεν εμπόδισε καθόλου τη γερμανική επιδρομή που έγινε στην ανατολική πλευρά του ποταμού. Κι αυτό συνέβη παρόλο που οι αξιωματικοί και οι άντρες ήθελαν να επιτεθούν.
Ούτε η συγκεντρωτική διοίκηση, ούτε η αμυντική στρατηγική ταιριάζουν στις συνθήκες του αντάρτικου στην Ελλάδα. Η έλλειψη επικοινωνίας και η έλλειψη βαριών όπλων για την άμυνα είναι αυτονόητα επιχειρήματα εναντίον αυτής της νοοτροπίας. Αυτό αναγνωρίστηκε απ’ τη Συμμαχική Στρατιωτική Αποστολή και επιβεβαιώθηκε πολλές φορές με τον καιρό. Έτσι, ο ΕΛΑΣ, στις αρχές του 1943, πέτυχε καλύτερα αποτελέσματα, παρ’ όλο που είχε πιο περιορισμένες δυνάμεις, γιατί δεν είχε συγκεντρωτική διοίκηση, ούτε στήριζε τη στρατηγική του στην άμυνα.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ανώτερη ηγεσία του ΕΛΑΣ ξέρει καλά την κατάσταση, αλλά επιλέγει αυτή την τακτική για πολιτικούς λόγους. Στόχος της είναι να διατηρήσει τις δυνάμεις της και να διεκδικήσει τις απελευθερωμένες περιοχές. Τίμημα αυτής της πολιτικής είναι το πεσμένο ηθικό των ανταρτών του ΕΛΑΣ, κυρίως στην Περιοχή 1, και η αντίθεση του κόσμου προς τον ΕΛΑΣ. Το Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ επιδιώκει, σεβόμενο τα συμμαχικά στρατεύματα και τη Συμμαχική Στρατιωτική Αποστολή, να ελέγξει τη διοίκηση στη φάση 3. Λ.χ. θέλει όλα τα σχέδια για τη φάση 3, συμπεριλαμβανομένων και των τωρινών ενδιάμεσων επιχειρήσεων, να δίνονται στο Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ πριν εκτελεστούν. Θα ήθελε επίσης να υπάρχει μία ανάλογη συγκέντρωση της εξουσίας στο Γενικό Αρχηγείο της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής. Στο ίδιο διάστημα, για λόγους γοήτρου, το Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ μεταχειρίζεται καλά μερικές ανταρτικές ομάδες κομμάντο που μετέχουν στις συμμαχικές επιχειρήσεις.
(β) Πιστεύω ότι η πολιτική του Ζέρβα είναι να τηρήσει ειλικρινά τις διαταγές του Γενικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής και να ρίξει όλες του τις δυνάμεις εναντίον των Γερμανών. Είναι διατεθειμένος να δεχτεί τέτοιου τύπου διαταγές απ’ τον Αντισυνταγματάρχη Μπαρνς χωρίς ερωτήσεις και υπεκφυγές. Παράλληλα, έχει ανάγκη να προστατεύσει την περιορισμένη λιμενική του περιοχή εναντίον των επιθέσεων του ΕΛΑΣ ή των Γερμανών, κι αυτό τον αναγκάζει να περιορίζει μερικά απ’ τα καλύτερα στρατεύματά του σε αμυντικό ρόλο.
Πολιτική για την παράδοση ή κατάρρευση των Γερμανών
Το Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ παραδέχεται ότι τον Ιούλιο άλλαξε πολιτική κι άρχισε να κάνει προπαγάνδα στις γερμανικές μονάδες για να παραδοθούν. Τώρα, έχει μια επιτροπή «Ελεύθερης Γερμανίας» που έρχεται σ’ επαφή με την αντίστοιχη της Μόσχας και διατηρεί επαφές με γερμανικούς κύκλους των Αθηνών. Έφτασε στο σημείο να θεωρεί όλους τους αιχμαλώτους πολέμου που έπιασε ο ΕΛΑΣ σαν ιδιοκτησία του. Δεν αποκλείεται τα σχέδια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ να επαναλάβει και με τους Γερμανούς την πολιτική που είχε ασκήσει με τους Ιταλούς, να είναι προχωρημένα και να στοχεύουν στον αποκλεισμό της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής και του Γενικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής.
Ο ΕΔΕΣ συμφωνεί να διώξει απ’ τη χώρα όλους τους Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου, σύμφωνα με την επιθυμία του Γενικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής. Είναι πιθανό ο Ζέρβας να το κάνει αυτό και για λόγους προπαγάνδας ελπίζοντας να προλάβει τον ΕΛΑΣ στην περίπτωση μιας γερμανικής ήττας στην Ήπειρο.
Σχέσεις ΕΛΑΣ – ΕΔΕΣ
Προπαγανδιστική αφίσα του ΕΑΜ

Το επεισόδιο της 24ης Μεραρχίας και οι επιδρομές του ΕΛΑΣ στις πόλεις έχουν αυξήσει την εχθρότητα ανάμεσα στις δύο οργανώσεις , και συνέβαλαν στην αύξηση των συνοριακών επεισοδίων. Το επεισόδιο της 24ης Μεραρχίας αποκάλυψε ότι υπάρχει τώρα μια ισορροπία δυνάμεων, κι αυτό οδηγεί σε αδιέξοδο ανάμεσα στις δύο οργανώσεις. Σκοπός του ΕΛΑΣ είναι να το εκμεταλλευτεί αυτό, μετατρέποντας τη συμφωνία της Πλάκας από μια συμφωνία ανακωχής σε μια συμφωνία που να εξασφαλίζει το στάτους κβό χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις επιχειρησιακές ανάγκες της «Κιβωτού του Νώε», όπως προέβλεπε η μυστική παράγραφος. Επειδή ο ΕΛΑΣ δεν μπορεί να ελπίζει τώρα πια ότι θα εξολοθρεύσει τον ΕΔΕΣ, θέλει να τον κρατήσει περιορισμένο σε μικρή περιοχή και να τον συκοφαντεί με την προπαγάνδα του. Απ’ την άλλη μεριά, ο ΕΔΕΣ περιμένει μια διαταγή απ’ το Γενικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής για να εξαπλωθεί προκαλώντας στην ανάγκη μια ένοπλη σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχουν στοιχεία στον ΕΔΕΣ που βάζουν το μίσος τους για το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ πριν απ’ το μίσος τους για τους Γερμανούς. Για να βοηθηθεί ο Ζέρβας να κρατήσει υπό έλεγχο αυτά τα στοιχεία, πρέπει να είναι σε θέση να τα κατευθύνει εναντίον των Γερμανών.

Η πολιτική κατάσταση
Εφόσον το παρελθόν έδειξε ότι ο ΕΛΑΣ ελέγχεται από μια πολιτική ομάδα, δεν πρέπει κανείς να εξετάζει το στρατιωτικό πρόβλημα στην Ελλάδα ξεχωριστά απ’ τον πολιτικό περίγυρό του. Η συμμετοχή του ΕΛΑΣ στην κυβέρνηση του Καΐρου έγινε μετά από πιέσεις, και είναι πιθανό η συμμετοχή αυτή να μην είναι ειλικρινής. Για παράδειγμα, οι ισχυροί της ΠΕΕΑ και του ΕΑΜ-ΚΚΕ, ο Σιάντος και οι σύντροφοί του, Γαβριηλίδης, Ρούσος, Μπακιρτζής και Παρτσαλίδης, δεν πάνε στο Κάιρο. Οι αντιπρόσωποι προέρχονται απ’ την μετριοπαθή μερίδα (Σβώλος, Ασκούτσης και Τσιριμώκος), που δεν έχει σημαντική επιρροή στην ΠΕΕΑ και το ΕΑΜ-ΚΚΕ. Επιπλέον, η συμμετοχή στην κυβέρνηση του Καΐρου ήρθε μάλλον πολύ αργά για ν’ αλλάξει τα δεδομένα της ένοπλης εξουσίας στην Ελλάδα. Ούτε η χρήση της τρομοκρατίας στην «Ελεύθερη Ελλάδα», ούτε ο έλεγχος απ’ το ΕΑΜ της ηγεσίας του ΕΛΑΣ περιορίστηκαν πρόσφατα. Αντίθετα απ’ ότι φαίνεται, μάλλον αυξήθηκαν. Λ.χ. ο Καλαμπαλίκης, διοικητής της 9ης Μεραρχίας, αντικαταστάθηκε απ’ τον Μπακιρτζή.
Πίσω απ’ την υποδομή που ελέγχει ο Σιάντος, υπάρχουν πολλά δείγματα διασπαστικών δυνάμεων. Η εχθρότητα απέναντι στον ΕΛΑΣ και τα έργα του ήταν φανερή στη Δυτική Μακεδονία μετά τη γερμανική επιδρομή. Ήταν φανερή και στην Περιοχή Γ μετά την εξολόθρευση της ΕΚΚΑ. Εκτός απ’ το μίσος που προκάλεσαν οι τρομοκρατικές πράξεις, ο πόλεμος έχει κουράσει τον πληθυσμό. Έτσι, ο κόσμος επιθυμεί τη διάλυση του ΕΛΑΣ με την ίδια αδημονία με την οποία περιμένει το τέλος της γερμανικής κατοχής.
Στο εσωτερικό του ΕΛΑΣ υπήρχαν ανάλογες δυνάμεις. Πιστεύω ότι πάνω από το 60% των αντρών του ΕΛΑΣ θέλουν να τον εγκαταλείψουν, αν μπορούν να το κάνουν χωρίς κίνδυνο, και θέλουν να συνεργαστούν με τα στρατεύματά μας εναντίον των Γερμανών. Οι περισσότεροι προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ για πατριωτικούς λόγους. Πλανήθηκαν και το ξέρουν, αλλά δεν βλέπουν πως μπορούν να ξεφύγουν.
Προτεινόμενη στρατιωτική πολιτική για τη φάση 3 της «Κιβωτού»
Πρέπει να εκμεταλλευθούμε αμέσως την έστω τυπική συμμετοχή των ΠΕΕΑ-ΕΑΜ-ΚΚΕ στην κυβέρνηση του Καΐρου, προσπαθώντας να τοποθετήσουμε τον ΕΛΑΣ και τον ΕΔΕΣ κάτω απ’ την άμεση διοίκηση του Γενικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής.
Κρίνοντας την κατάσταση με βάση τις εσωτερικές συνθήκες, προτείνω τις παρακάτω μεθόδους:
Α) Αντιπρόσωποι της ηγεσίας του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ πρέπει να λάβουν οδηγίες να πάνε στο Ελληνικό Γενικό Επιτελείο Μέσης Ανατολής. Το Ελληνικό Γενικό Επιτελείο, σε στενή συνεργασία με το Γενικό Επιτελείο Μέσης Ανατολής, θα πρέπει να διευθύνει τις επιχειρήσεις της φάσης 3 απ’ τη Μέση Ανατολή.
Β) Ο ΕΛΑΣ και ο ΕΔΕΣ θα πρέπει να γίνουν επώνυμα μέλη των Ελληνικών εθνικών δυνάμεων. Πρέπει επίσης να έρθουν στη χώρα Έλληνες ανώτεροι αξιωματικοί και να πάνε στο Γενικό Αρχηγείο του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ, καθώς και στα αρχηγεία των Μεραρχιών και Ταξιαρχιών.
Γ) Οι αξιωματικοί της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής πρέπει να διαπιστευθούν σαν στρατιωτικοί εκπρόσωποι του Γενικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής στα αρχηγεία του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, καθώς και στα αρχηγεία των Ταξιαρχιών. Πρέπει επίσης να διατηρήσουν τη διοίκηση των μη Ελληνικών συμμαχικών στρατευμάτων σ’ όλες τις περιοχές.
Δ) Επιλεγμένες μονάδες του Ελληνικού Εθνικού Στρατού στη Μέση Ανατολή πρέπει να μπουν στη χώρα ή να πέσουν με αλεξίπτωτα στις περιοχές του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ , για να συνεργαστούν σε επιχειρήσεις με τις συμμαχικές μονάδες και τις ανταρτικές ομάδες κομμάντο, ώστε ν’ αυξήσουμε τη δύναμή μας στις περιοχές των στόχων.

Κάνω τις παραπάνω προτάσεις έχοντας καταλήξει ότι ο χρόνος δεν μας επιτρέπει καμιά σοβαρή αναδιοργάνωση των ανταρτικών δυνάμεων ή τη διείσδυση πολλών στρατιωτικών μονάδων απ’ τη Μέση Ανατολή. Το βασικό προτέρημα των μεικτών αρχηγείων θα είναι ότι θα δημιουργήσουν μια γέφυρα ανάμεσα στη Μέση Ανατολή και τους αντάρτες, και θα βοηθήσουν έτσι στη δημιουργία μεγαλύτερης νομιμοφροσύνης. Η διείσδυση έστω και μικρών ομάδων θα ανυψώσει το ηθικό των ανταρτών και θ’ αυξήσει τις πιθανότητές μας για τη φάση 3 της «Κιβωτού». Το Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ στη νέα του μορφή θα είναι διοικητικό και όχι επιχειρησιακό. Πιστεύω, τέλος, ότι είναι πολύ σημαντικό να μπουν στην Ελλάδα σ’ αυτή τη φάση πολεμικοί ανταποκριτές έγκυρα διαπιστευμένοι, με το κάλυμμα της πολιτικής ενοποίησης, (χωρίς την έγκριση του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ), για να διαπεράσουν το πέπλο της μυστικότητας που καλύπτει τα ελληνικά πράγματα.

Πηγή

 http://ellhnikaxronika.com/

Η προετοιμασία για άμυνα της VIII μεραρχίας και η ιστορική νύχτα της 27ης προς 28η Οκτωβρίου 1940 στον τομέα ευθύνης της

γράφει ο Φιλίστωρ

Πρόλογος – Το ελληνικό αμυντικό δόγμα στα βόρεια σύνορα

Το Μεσοπολεμικό Ελληνικό αμυντικό δόγμα ως το καλοκαίρι του 1939 προετοίμαζε τις Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις για μια πιθανή επίθεση από την Βουλγαρία, που παρέμενε η μοναδική σταθερά αναθεωρητική δύναμη στην περιοχή των Βαλκανίων. Όλα τα αμυντικά κονδύλια που είχαν εγκριθεί, διατέθηκαν για την οχύρωση της Ελληνοβουλγαρικής μεθορίου – την περίφημη γραμμή Μεταξά – μια αλυσίδα απόρθητων φρουρίων που λίγο έλειψε να σταματήσουν ακόμη και τις πανίσχυρες Γερμανικές τεθωρακισμένες μεραρχίες στην εισβολή του 1941. Για τον τομέα των συνόρων με την Αλβανία δεν υπήρχε πρόβλεψη αμυντικής θωράκισης καθώς η γειτονική χώρα, ασχέτως φιλοδοξιών και προθέσεων δεν αποτελούσε ρεαλιστικό επιθετικό κίνδυνο για την Ελλάδα.

Η Ήπειρος προμαχούσα έναντι της Ιταλικής απειλής

Αυτή η κατάσταση άλλαξε δραματικά μετά την εύκολη κατάληψη της Αλβανίας από την Ιταλία το καλοκαίρι του 1939. Παρά τις επίσημες Ιταλικές διαβεβαιώσεις για τις αγνές προθέσεις έναντι της Ελλάδας, το Γ. Ε. Σ. αμέσως ξεκίνησε μια προσπάθεια εκπόνησης ενός πρόχειρου σχεδίου αμύνης έναντι μιας πιθανής Ιταλικής επίθεσης, ενώ ενέκρινε κάποια μικρά κονδύλια για την οχύρωση της Ελληνο-Αλβανικής μεθορίου. Ψυχή της προσπάθειας αυτής αναδείχθηκε ο υποστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, διοικητής της VIII μεραρχίας Ηπείρου, ένας ικανότατος στρατιωτικός
ηγήτωρ και μελλοντικός ήρωας των πρώτων Ελληνικών αμυντικών επιτυχιών έναντι της Ιταλικής επίθεσης. Ο Κατσιμήτρος είχε λάβει μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρασιατική Εκστρατεία με τον βαθμό του Λοχαγού, όπου είχε διακριθεί και τραυματιστεί σοβαρά. Είχε βαθιά γνώση του πολέμου και των απροσδόκητων δυσκολιών που ανέκυπταν τόσο στα χαμηλά επίπεδα διοίκησης όσο και στα ανώτερα.

Η μονάδα του Κατσιμήτρου στον Ελληνικό στρατιωτικό σχεδιασμό του ΓΕΣ όπως τον είχε εγκρίνει ο ίδιος ο Παπάγος, σε περίπτωση Ιταλικής επίθεσης, όφειλε να επιβραδύνει όσο περισσότερο μπορούσε την Ιταλική προέλαση ώσπου να ολοκληρωθεί η Ελληνική επιστράτευση και να μπει στον αγώνα ο κύριος όγκος του Ελληνικού στρατού. Όμοια αποστολή είχε και το απόσπασμα Δαβάκη στον τομέα της Πίνδου, όμως εκεί οι δυνατότητες ήταν πολύ περιορισμένες λόγω των μικρών δυνάμεων στον τομέα (μόλις 3 τάγματα!). Ο Κατσιμήτρος διοικούσε την VIII μεραρχία στην περιοχή από το 1938 και είχε αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις τόσο με τους ιφυσταμένους του και τους στρατιώτες του, όσο και με τον τοπικό πληθυσμό. Ηπειρώτης ο ίδιος (η καταγωγή του ήταν από τα Άγραφα), είχε αποφασίσει να μην δώσει στο εχθρό ούτε σπιθαμή εδάφους και να προτάξει αντίσταση μέχρι θανάτου στον τομέα του Καλπακίου, ορεινό σημείο που δέσποζε σε όλη την τοποθεσία και αποτελούσε μια άριστη εκ φύσεως οχυρή γραμμή για άμυνα. Ο Κατσιμήτρος πίστευε ότι η κύρια Ιταλική ενέργεια θα στρεφόταν εναντίον της τοποθεσίας αυτής και αποφάσισε να τα επικεντρώσει τις προσπάθειες του εκεί.

Η κατασκευή των οχυρώσεων και η προετοιμασία του τομέα στο Καλπάκι

Έτσι, χρησιμοποιώντας την κρατική επιχορήγηση που είχε διατεθεί για τον σκοπό αυτό (μόλις 82 εκατομμύρια δρχ), ανέσκαψε όλη αυτή την περιοχή δημιουργώντας αμυντικές πτυχώσεις, ενώ δημιούργησε με μεγάλη τέχνη κρυφά οχυρά σημεία όπου έκρυψε το πυροβολικό του και σήμανε όλες τις τοποθεσίες που θεωρούσε ως πιθανότερες για την συγκέντρωση του εχθρού. Αρωγοί στην προσπάθεια αυτή υπήρξαν όλοι οι κάτοικοι της περιοχής που εκτός από εθελοντική εργασία πρόσφεραν και ότι άλλο μπορούσαν (άλογα κτλ) για να διευκολυνθεί το έργο της προετοιμασίας του εδάφους. Ο ίδιος ο Κατσιμήτρος επισκεπτόταν συχνά τις μονάδες της μεραρχίας από την Κακαβιά ως
την Πρέβεζα, και με ομιλίες του προς τα στελέχη και τους οπλίτεςπροσπαθούσε να τους τονώσει το ηθικό και να εξάψει τον πατριωτισμό τους. Γνώριζε άριστα την μορφολογία του εδάφους και την ψυχολογία των κατοίκων του και χρησιμοποιούσε τις γνώσεις αυτές για να βελτιστοποιήσει την άμυνα του έναντι της Ιταλικής επιβουλής.

Σημαντικό ρόλο στην όλη προσπάθεια διαδραμάτισε ο συνταγματάρχης Μαυρογιάννης διοικητής του πυροβολικού της μεραρχίας, ένας αληθινός σκαπανέας της Ηπείρου, ο οποίος ανέπτυξε μια ακαταπόνητη δραστηριότητα σε όλη την περιοχή τοποθετώντας τα πυροβόλα του ακόμη και σε ορεινές σπηλιές, καμουφλάροντας όλα τα σημεία έναντι του φόβου της υπεροπλίας της Ιταλικής αεροπορίας. Μέσα σε λίγους μήνες όλος ο τομέας είχε σκαφτεί και διαμορφωθεί κατάλληλα για άμυνα, με αντιαρματικές τάφρους, συρματοπλέγματα, ναρκοπέδια και πολυβολεία.  Όλος ο νομός της Ηπείρου βρισκόταν σε ένα πολεμικό οργασμό πολλούς μήνες πριν την ιταλική εισβολή. Ήδη τον Αύγουστο του 1939 έγινε μια πρώτη επιστράτευση στους κατοίκους της περιοχής και μια δεύτερη τελική τον Αύγουστο του 1940 μετά τον άνανδρο τορπιλισμό της Έλλης», όταν πια ο Ελληνο-ιταλικός πόλεμος φαινόταν επικείμενος.

Στις 24 Αυγούστου το ΓΕΣ έστειλε εκ νέου διαταγές στον Κατσιμήτρο μέσω του συνταγματάρχη Γεώργιου Γρίβα (μετέπειτα αρχηγού της «Χ» και της ΕΟΚΑ), στις οποίες εκ νέου προσπαθούσε να περάσει το πνεύμα της κλιμακωτής επιβράδυνσης της αναμενόμενης Ιταλικής επίθεσης στον ηγήτορα της VIII μεραρχίας, μέχρι να εμπλακούν και οι υπόλοιπες δυνάμεις στον Αγώνα. Η λογική τους προέβλεπε και πιθανή υποχώρηση ώστε να μην αποκοπεί η VIII μεραρχία, την οποία καλούσαν να σώσει την τιμή των Ελληνικών όπλων. Πολλοί στρατιωτικοί αναλυτές εκ των υστέρων χαρακτήρισαν τις διαταγές ηττοπαθείς και ανεφάρμοστες, ο γράφων θα τις προσδιόριζε ως μια προσπάθεια ρεαλιστικής προσέγγισης για την αντιμετώπιση ενός ισχυρότερου αντιπάλου. Ο Κατσιμήτρος πάντως
είχε πάρει τις αποφάσεις του και αναδείχθηκε, κατά την γνώμη μου, ως η κυριότερη μορφή του έπους του 1940, καθώς αν δεν κατάφερνε να αναχαιτίσει τις πρώτες Ιταλικές επιθέσεις, ίσως όλα να είχαν εξελιχθεί πολύ δυσμενέστερα για τον Ελληνικό στρατό.

Η νύχτα της 27ης προς 28η Οκτωβρίου στον τομέα της VIII μεραρχίας

Την τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου, η VIII μεραρχία ήταν πλήρως επιστρατευμένη με τους Ηπειρώτες να αποτελούν κατά 4/5 την δύναμη της. Το ιστορικό βράδυ της 27ης προς 28η Οκτωβρίου, ένα από τα ιστορικότερα της σύγχρονης Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους, οι Ελληνικές προφυλακές της μεραρχίας κατέγραψαν ασυνήθιστη κίνηση στον απέναντι Ιταλικό τομέα. Το νέο αμέσως μεταφέρθηκε στην διοίκηση της μεραρχίας τηλεφωνικά. Ο Κατσιμήτρος λαμβάνει τα αγωνιώδη τηλεφωνήματα των προφυλακών, αλλά πριν ενημερώσει την Αθήνα περιμένει τον Μαυρογιάννη. Αυτός λίγο πριν τα μεσάνυχτα επιστρέφει στο διοικητήριο και ενημερώνει τον υποστράτηγο ότι η Ιταλική επίθεση είναι θέμα λίγων ωρών.

Ο Κατσιμήτρος αμέσως ενημερώνει τον αντισυνταγματάρχη Κορόζη του Γ.Ε.Σ. για τις εξελίξεις και την επικείμενη Ιταλική επίθεση. Τον διαβεβαιώνει ότι«…..μπορεί να μην έχω το ανάστημα του στρατάρχου Πεταίν, όστις κατά το 1916 αμυνόμενως σθεναρώς στο Βερντέν είπε ότι δεν θα περάσουν οι Γερμανοί, αλλά δύναμαι να σας διαβεβαιώσω εν πλήρει πεποιθήσει ότι δεν θα περάσουν οι Ίταλοι από το Καλπάκι.». Αμέσως μετά ο Κατσιμήτρος θέτει σε συναγερμό τηλεφωνικά όλες τις μονάδες προκαλύψεως και τα παραμεθόρια φυλάκια διατάσσοντας επιφυλακή και ασθενή άμυνα μέχρι το βασικό σημείο αντίστασης. Είναι άξιο λόγου το γεγονός ότι εκείνο το βράδυ όλες οι τηλεφωνικές συνδέσεις, παρά τον φόρτο επικοινωνίας, δούλεψαν άψογα φαινόμενο πρωτοφανές για Ελλάδα ακόμη και για την εποχή μας.

Επίλογος – η απόρριψη του Ιταλικού τελεσιγράφου – Πόλεμος!

Ο Κατσιμήτρος αποσύρθηκε για να κοιμηθεί στην κλίνη του στις 01.00 το πρωί, ο ύπνος του όμως έμελλε να είναι βραχύς. Μόλις δύο ώρες μετά ένας ηλικιωμένος άνδρας κάπου σε ένα προάστιο της Αθήνας, φορώντας πυζάμες λόγω του περασμένου της ώρας, με ελαφρά τρεμάμενα χέρια θα παραλάβει το ιταμό Ιταλικό τελεσίγραφο και θα προφέρει τις περίφημες Γαλλικές λέξεις: «Alors, c’ est la guerre». Λίγο μετά, στις 04.00 τα ξημερώματα, το τηλέφωνο του Κατσιμήτρου θα κροταλίσει, με αυτό τον μονότονο κλασικό ήχο που έκαναν οι τηλεφωνικές συσκευές εκείνης της εποχής. Από την άλλη άκρη του σύρματος θα ακουστεί η βραχνή φωνή του Κορόζη που μεταφέρει τις διαταγές του Παπάγου…»…Πόλεμος! ο πρόεδρος της κυβερνήσεως Ιωάννης Μεταξάς απέρριψε ιταλικόν τελεσίγραφον….».

Στις 05.30, μίση ώρα πριν λήξει το άνανδρο τελεσίγραφο, η νύχτα έγινε μέρα στους τομείς προκαλύψεως της VIII μεραρχίας. Ένα φράγμα πυρός κατέκαψε τον Ελληνικό τομέα, ενώ ακούγονταν οι ερπίστριες των Ιταλικών τεθωρακισμένων της μεραρχίας «Κενταύρων» που πλησίαζαν. Τα Ιταλικά βομβαρδιστικά με τις χαμηλές πτήσεις τους και τους βομβαρδισμούς τους συμπλήρωναν την κόλαση πυρός και οι Έλληνες οπλίτες λαμβάνουν το βάπτισμα του πυρός μέσα
σε ένα κολασμένο δαντικό σκηνικό. Δεν σάστισαν όμως, αλλά συμπτύχθηκαν κανονικά, όπως προέβλεπε το σχέδιο που είχε εκπονήσει το επιτελείο της μεραρχίας, προς τις κύριες γραμμές Ελληνικής αντίστασης. Οι γέφυρες του ποταμού Αωού ανατινάσσονται για να επιβραδύνουν την Ιταλική προέλαση και ήδη καταγράφονται οι πρώτες Ελληνικές επιτυχίες, όπως στο ύψωμα του Αηδονοχωρίου, όπου ο ταγματάρχης Βερσής(*) με έναν λόχο και μια πυροβολαρχία θα θερίσει τους προελαύνοντες Ιταλούς και θα καταστρέψει δύο τεθωρακισμένα.

Το ΈΠΟΣ του 1940 έχει ξεκινήσει….

(*) Ο ταγματάρχης Βερσής θα αυτοκτονήσει ενώπιον των οπλιτών του, όταν θα γίνει η συνθηκολόγηση το 1941, γιατί δεν άντεχε να παραδώσει τα πυροβόλα του στον εχθρό. Το τελετουργικό της θυσίας, όπως το περιγράφει ο υποστράτηγος Ι. Α. Βερνάρδος:

«Το V Σύνταγμα Πυροβολικού παρέδωσε τα πυροβόλα και τον οπλισμό του εις το χωρίον Σταυράκι. Η ταχύπτερος φήμη έφερε μέχρις ημών την νύκτα της επομένης, ότι ο ταγματάρχης πυροβολικού Βερσής Κωνσταντίνος, διοικητής μοίρας πυροβολικού, ετίμησε, κατά τρόπον μεγαλειώδη, το υπερήφανον όπλον του. Όταν, δηλαδή, έλαβε την διαταγή να παραδώση τα πυροβόλα του, συνεκέντρωσεν τους άνδρας της μοίρας του με μέτωπον προς νότον, προς την αιώνιαν Ελλάδα. Διέταξε και πάντες έψαλαν τον Εθνικό μας Ύμνον, και κατόπιν, αφού ησπάσθη τα πυροβόλα του, έδωσε διαταγήν και τα συνέτριψαν με δυναμίτιδα. Κι ενώ ακόμη το έδαφος εσείετο από τας εκρήξεις, ο Βερσής, στηρίξας το περίστροφόν του εις τον δεξιόν του κρόταφον, ηυτοκτόνησε». (Ι.Α. Βερνάρδου «Τρεμπεσίνα», σελ. 176. Εκδόσεις Ν. Αλικιώτης και Υιοί).
Επίμετρον 

 Η Ημερήσια Διαταγή του  Χρ. Κατσιμήτρου στις 28/10/1940

Αξιωματικοί και οπλίται της Ογδόης Μεραρχίας,

Ο Πρέσβης της Ιταλίας εν Αθήναις εζήτησεν από την Κυβέρνησιν ημών να διέλθη ο Ιταλικός Στρατός δια του εδάφους μας.
Η Κυβέρνησις απέρριψε την αίτησιν ταύτην και διέταξε αντίστασιν μέχρις εσχάτων. Ήδη διανοίγεται το στάδιον της εκτελέσεως του υπέρτατου προς την πατρίδα καθήκοντος δια αντιστάσεως, μέχρι εσχάτων συμφώνως προς το σχέδιον ενεργείας.
Αξιωματικοί και οπλίται της Ογδόης Μεραρχίας αμυνθήτε του Ιερού Πατρίου εδάφους μετά φανατισμού εναντίον του επιδρωμέως όστις θέλει να προσβάλη ημάς ύπουλως και άνανδρως.
Αναμνησθήτε των ενδόξων παραδόσεων του Έθνους μας και πολεμήσατε μετά λύσσης κατά του ανάδρου εχθρού όστις τόσον ατίμως και άναδρως θέλει να προσβάλη τούτο.

Δείξατε εις αυτόν ότι είμεθα εις θέσιν να δώσουμεν την δέουσαν απάντησιν όπως έδωσαν οι Πρόγονοί μας εις τους επιδρομείς Πέρσας. Ο Θεός ας βοηθήσει τον Τίμιον υπέρ Πατρίδος αγώνα μας και ας ευλογήσει τα όπλα μας διότι θα αγωνισθώμεν υπέρ βωμών και εστιών και υπέρ της ελευθερίας μας.

Με την πεποίθησιν ακράδαντον υπέρ της νίκης αναφωνώ μεθ’ ημών.

Ζήτω, το Έθνος!
Ζήτω, η Πατρίς!
Ζήτω, ο Στρατός!

 Η Ημερήσια Διαταγή του  Χρ. Κατσιμήτρου στις 30/10/1940

ΕΠΙΤΕΛ. ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΙΙΙ. ΓΡΑΦ. ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ Αριθ. Πρωτ. 30904
ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΑΤΑΓΗ

» Λήξαντος του προκαλυπτικού αγώνος, από σήμερον η Μεραρχία κατέχει την ωργανωμενην τοποθεσίαν δι’ όλων των δυνάμεών της. Επί της τοποθεσίας ταύτης θα δοθή ο αποφασιστικός αγών προς τον εχθρόν.
Ο αγών θα διεξαχθή μετά πείσματος και επιμονής ακαταβλήτου.
 Άμυνα καρτερά επί των θέσεών μας μέχρις εσχάτων.
Ουδεμία ιδέα εις ουδένα να υπάρχη περί υποχωρήσεως.
Μέχρι τούδε τα προκαλυπτικά τμήματα συνεπτύσσοντο συμφώνως τω σχεδίω Υποχωρητικού Ελιγμού. Ήδη πάντες, από του Στρατηγού Διοικητού της Μεραρχίας μέχρι και του τελευταίου στρατιώτου, θα αγωνισθώμεν επί των θέσεών μας.
Και εν ανάγκη θα πέσωμεν όλοι υπερασπιζόμενοι αυτά…»

Πηγές

Αλέξανδρος Ζαούσης, Οι δύο Όχθες 1939-1945, εκδόσεις Παπαζήση

Δημήτριος Λιμνιάτης, Αντιστράτηγος ε.α. , Το έπος του 1940 και ο υποστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, (Περιοδικό «Ιστορία Εικονογραφημένη», τ. 352, Οκτ. 1997)

Άγγελος Τερζάκης «Η Ελληνική Εποποιία 1940-1941», Αθήνα 1964.

Τέλος εποχής για τον μυστικό κώδικα Ναβάχο.

 

 

Έφυγε από τη ζωή ο Τσέστερ Νεζ, ο τελευταίος από τους 29 Ινδιάνους Ναβάχο που συμμετείχαν στη δημιουργία του ομώνυμου κώδικα επικοινωνίας που δεν κατόρθωσαν να σπάσουν οι Ιάπωνες κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Νεζ πέθανε σε ηλικία 93 ετών. Οι σημαίες στα εδάφη της φυλής κυματίζουν σήμερα μεσίστιες.

 

 

«Μοιραστήκαμε τη δύναμη της γλώσσας μας με τον κόσμο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όταν

οι 29 πρώτοι «code talkers» κατατάχθηκαν εθελοντικά. Δυστυχώς, χάσαμε τον τελευταίο επιζώντα από αυτούς τους 29 άνδρες, τον Τσέστερ Νεζ, που πέθανε στον ύπνο του» ανακοίνωσε ο πρόεδρος της εθνότητας των Νάβαχο Μπεν Σέλι.

«Ο θάνατος του Τσέστερ Νεζ σημαίνει με τραγικό τρόπο το τέλος μίας εποχής για τη χώρα μας και την ιστορία του Σώματος των Πεζοναυτών. Οι Νάβαχο «code talkers» είχαν ανεκτίμητη συμμετοχή στο μέτωπο του Ειρηνικού, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου» δήλωσε ο Ντέιβιντ Λαπάν, εκπρόσωπος του Σώματος των Πεζοναυτών.

Ο Τσέστερ Νεζ

Ο δεκανέας Τσέστερ Νεζ στρατολογήθηκε μαζί με 28 ακόμη Νάβαχο από το Σώμα των Πεζοναυτών το 1942 για τη δημιουργία μίας κωδικοποιημένης γλώσσας που θα χρησιμοποιείτο στις επικοινωνίες με τα πεδία των συγκρούσεων. Συμμετείχε στον πόλεμο του Ειρηνικού, στο Γκουανταλκανάλ, το Γκουάμ, το Πελελίου και το Μπουγκενβίλ.

Ο ίδιος έχει δηλώσει περήφανος για το γεγονός ότι οι Ιάπωνες έκαναν τα πάντα για να σπάσουν τον κώδικα, αλλά δεν το κατάφεραν ποτέ».

 

Ο κώδικας Ναβάχο

Πρόκειται επί της ουσίας για ένα αλφάβητο βασισμένο σε αγγλικές λέξεις οι οποίες στη συνέχεια μεταφράστηκαν στην αντίστοιχη λέξη στη γλώσσα των Ναβάχο. Η λέξη «ant» για παράδειγμα αντιστοιχούσε στο γράμμα «Α» και η λέξη moasi που σημαίνει cat («γάτα») αντιστοιχούσε στο γράμμα «C».

Στο πεδίο της μάχης, οι Ινδιάνοι «code talkers» μετέδιδαν προφορικά κρυπτογραφημένα μηνύματα στη γλώσσα τους. Επειδή η γλώσσα των Νάβαχο είναι τονική και δεν είναι γραπτή, ήταν εξαιρετικά δύσκολο για κάποιον που δεν είναι η μητρική του γλώσσα να την μάθει και ακόμη δυσκολότερη, δηλαδή αδύνατη όπως αποδείχτηκε, ήταν η αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων.

 

Συνολικά, περί τους 400 Ινδιάνοι Νάβαχο έλαβαν μέρος στον πόλεμο του Ειρηνικού ως «code talkers». Ο κώδικας παρέμεινε μυστικός μέχρι τη δεκαετία του ’80, για την περίπτωση που θα ήταν χρήσιμος και σε άλλον πόλεμο.

Θα μπορούσαν να ειπωθούν πάρα πολλά και τεκμηριωμένα, για να αντικρούσουν τους οφθαλμοφανείς παραλογισμούς της ανιστόρητης «ιστορικής» σειράς του ΣΚΑΪ, «1821: Η γέννηση ενός Έθνους», που είναι ολοφάνερο ποιων τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις εξυπηρετεί – όλων αυτών που η μετατροπή της Ελλάδας σε μετρέσα του νεο – οθωμανισμού του κ. Νταβούτογλου και όσων τον στηρίζουν φαίνεται πως τους είναι ιδιαίτερα ευχάριστη.
Ωστόσο, είναι καλύτερο να απαντήσει στον κ. Βερέμη και στις λοιπές «προοδευτικές» δυνάμεις κάποιος που έζησε τα γεγονότα και η μαρτυρία του – παρόλο που ένας ιστορικός του μεγέθους του κ. Βερέμη δεν την έλαβε υπ’ όψιν, όταν συνέγραφε την προσωπική του άποψη για την επανάσταση του 1821 – επέζησε και έφτασε ως τις μέρες μας, το σκοτεινό 2011, όπου τα πάντα σκιάζει η φοβέρα και πλακώνει η νέο- σκλαβιά, μέσα από τις σελίδες της αυστραλιανής εφημερίδας του 1826  (The Sydney Gazette and New South Wales Advertiser) που τη δημοσίευσε:
Σάββατο 3 Ιουνίου 1826
από τον Count Pecchio
Ο στρατηγός Roche ανακοίνωσε στον (Κωνσταντίνο) Μπότζαρη ότι η Γαλλική Επιτροπή επέλεξε το γιο του αδερφού του Μάρκου Μπότζαρη, για να μορφωθεί στη Γαλλία. Ο Μπότζαρης απάντησε πως ήταν ευγνώμων στην Επιτροπή και ότι εύχεται ο ανηψιός του να γίνει καλά ενημερωμένος.
ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ. Είστε μυημένος στην ιστορία των αρχαίων Ελλήνων και των πράξεών τους;
ΜΠΟΤΖΑΡΗΣ. Δεν έχουμε διαβάσει την ιστορία τους, αλλά την έχουμε ακούσει (από ποιον την έχουν ακούσει,  αν όχι από τις ιστορίες των παππούδων τους, οι οποίοι αν δεν ένιωθαν Έλληνες, προφανώς, θα διηγούνταν την ιστορία κάποιων άλλων;)
ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ. Η σταδιοδρομία που ακολουθείτε θα σας δώσει δόξα ανάμεσα στους σύγχρονούς σας και αθανασία στις επόμενες γενιές.
ΜΠΟΤΖΑΡΗΣ. Ο σκοπός των πράξεών μας είναι το καλό της χώρας μας (πού βλέπετε τις τάξεις που υποτίθεται ότι προκάλεσαν τη ρήξη;)
ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ. Ο θάνατος του αδερφού σας θα καταλήγει πάντα στη δόξα των Ελλήνων.
ΜΠΟΤΖΑΡΗΣ. Οι Έλληνες («Έλληνες» όχι κάτι άλλο) επιθυμούν μόνο ένα θάνατο σαν τον δικό του.
ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ. Υπάρχει ανάμεσα στους Σουλιώτες κάποιος που να φέρει το όνομα ενός ένδοξου αρχαίου;
Σε αυτήν την ερώτηση, ένας ξάδερφος του Μπότζαρη, που στεκόταν πίσω του, απάντησε με αποφασιστική φωνή: «Η καρδιά και όχι το όνομα κάνει τον ήρωα.»
……………………………………………………………………………………………………………………..
Ο Κωνσταντίνος Μπότζαρης, όπως έχω ήδη παρατηρήσει, είναι το είδωλο των συμπολεμιστών του. Στην τελευταία σύγκρουση της 19ης Απριλίου τον έσωσαν με τίμημα το ίδιο τους το αίμα. Ένας Αιγύπτιος αξιωματικός τον έριξε από το άλογό του και ήταν έτοιμος να τον συλλάβει αιχμάλωτο. Οι στρατιώτες και οι συγγενείς του, ντροπιασμένοι να χάσουν τον αρχηγό τους, αποφάσισαν να τον σώσουν με κάθε θυσία. Σχημάτισαν ένα φράχτη με τα σώματά τους – πολεμούσαν, υποχωρώντας – τον έσπρωχναν σε όλη τη διαδρομή – τον μετέφεραν σχεδόν για 1,5 χιλιόμετρο. Όταν ο εχθρός πιέζει μπροστά, κάνουν μέτωπο εναντίον του – πολεμούν, πέφτουν και αντικαθιστούν ο ένας τον άλλο, και μ’ αυτόν τον τρόπο αφήνοντας 17 από τους δικούς τους νεκρούς στο πεδίο της μάχης, τον μεταφέρουν στην ασφάλεια. Και όχι μόνο ξαναπαίρνουν το άλογό του (του Μπότζαρη), αλλά και παίρνουν απ’ τους εχθρούς τους, που τους σκότωσαν, δώδεκα (άλογα) δικά τους. Σ’ αυτήν τη σύγκρουση, που αναβιώνει αυτές της Ιλιάδας, έξι αδέρφια, συγγενείς του Μπότζαρη έπεσαν, για να σώσουν τη ζωή του και τη δόξα των Σουλιωτών.
Σ’ αυτήν τη μαρτυρία της εποχής φαίνεται πως οι ήρωες του 1821 όχι μόνο αισθανόταν Έλληνες, αλλά και πολεμούσαν, όπως οι αρχαίοι πρόγονοί τους – η σκηνή του απελπισμένου και αποφασισμένου αγώνα για τη διάσωση του αρχηγού, πραγματικά θυμίζει τις μάχες των αρχαίων Ελλήνων, όπως η απέλπιδα προσπάθεια των τελευταίων Σπαρτιατών στις Θερμοπύλες να πάρουν τη σωρό του βασιλιά Λεωνίδα από τους Πέρσες.
Όσο για τη γλώσσα που ο κ. Πάγκαλος, έχοντας, φαίνεται, ζήσει στα χρόνια της επανάστασης, ισχυρίζεται πως δεν ήταν ελληνική, ας δούμε άλλη μια μαρτυρία της εποχής:
Όσο για τη γλώσσα των σύγχρονων Ελλήνων, σίγουρα έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές: αλλά  κυρίως στην προφορά και την εκφορά των διφθόγγων και των συμφώνων, όπως και στην εισαγωγή ελάχιστων τουρκικών και ιταλικών λέξεων. Παρόλα αυτά κάποιος που είναι γνώστης των ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ δε θα συναντήσει καμιά δυσκολία, μετά από λίγη προσοχή στη σύγχρονη προφορά, να μιλήσει με ευφράδεια σε λίγους μήνες.
Αυτές οι μαρτυρίες προέρχονται από ανθρώπους της εποχής που έζησαν από κοντά τα γεγονότα: όλοι οι σημερινοί ιστορικοί πού έχουν στηρίξει τις θεωρίες τους; Γιατί οι πηγές – πηγές ούτε ελληνικές, ούτε τουρκικές, για να τις θεωρήσει κανείς μεροληπτικές – δε φαίνεται να τους δικαιώνουν, ούτε φυσικά τις αυθαίρετες απόψεις τους περί μη ύπαρξης ελληνικού έθνους που τότε μόνο άρχισε να γεννιέται μέσ’ από έναν ταξικό αγώνα. Αντίθετα, και μόνο από τα λίγα αυτά λόγια του Κ. Μπότζαρη φαίνεται πως παρά τη σκλαβιά – τη βάρβαρη σκλιαβιά – ένα ελληνικό έθνος με δυνατή συνείδηση και επίγνωση της ιστορίας και της κληρονομιάς του, ζούσε και ανέπνεε, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, για να υψώσει το ανάστημά του.

Πηγή

khazaria


Το βασίλειο των Χαζάρων εξαφανίστηκε από τον χάρτη του κόσμου πριν από πολλούς αιώνες.

image001

Σήμερα, πολλοί άνθρωποι δεν έχουν καν ακούσει γι’ αυτό ωστόσο στην εποχή του, το βασίλειο των Χαζάρων [Χαζαρία] ήταν μια πολύ μεγάλη δύναμη , πράγματι κατέχοντας εξουσία σε μια μεγάλη αυτοκρατορία υπόδουλων λαών . Θα έπρεπε να υπολογίζεται από τις δύο γειτονικές υπερδυνάμεις του εκείνη την εποχή. Στα νότια και δυτικά της Χαζαρίας η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν σε πλήρη άνθιση με τον Ανατολικό Ορθόδοξο Χριστιανικό πολιτισμό της. Στα νότια – ανατολικά , το βασίλειο των Χαζάρων συνόρευε με την επεκτεινόμενη μουσουλμανική αυτοκρατορία του Άραβα Χαλίφη . Οι Χάζαροι επηρέασαν τις ιστορίες αυτών των δύο αυτοκρατοριών, αλλά, πολύ πιο σημαντικά, το βασίλειο των Χαζάρων καταλάμβανε ό, τι επρόκειτο να γίνει αργότερα ένα νότιο τμήμα της Ρωσίας μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας. Ως αποτέλεσμα, τα ιστορικά πεπρωμένα των Ρώσων και των Χαζάρων έγιναν συνυφασμένα με τρόπους που διαρκούν μέχρι σήμερα .

Σε περίπτωση που δεν έχετε ακούσει για τους Χάζαρους, νομίζω ότι πρέπει να αναφέρω , που μπορείτε να κοιτάξετε για να μάθετε περισσότερα για αυτούς . Το 1976 ένα βιβλίο για τους Χάζαρους , δόθηκε στη δημοσιότητα από το Βρετανό συγγραφέα [Εβραίο] Arthur Koestler (Αρθουρ Κέστλερ). Το βιβλίο έχει τίτλο, Η δέκατη τρίτη φυλή – Η αυτοκρατορία των Χαζάρων και η κληρονομιά της . Ο Αμερικανός εκδότης είναι η Random House, Νέα Υόρκη .

841bb-200px-aleister_crowley_in_hat

Η ιστορία αναφέρει ότι οι Χάζαροι προήλθαν από ένα μείγμα Μογγόλων, Τούρκων και Φινλανδών. Ήδη από τον 3ο αιώνα μ.Χ. , ήταν αναγνωρίσιμοι σε συνεχή πόλεμο στους τομείς της Περσίας και της Αρμενίας . Αργότερα, τον 5ο αιώνα, οι Χάζαροι ήταν μεταξύ των καταστροφικών ορδών του Αττίλα, τους Ούννους. Γύρω στο 550 μ. Χ., οι νομάδες Χάζαροι άρχισαν να εγκαθίστανται στην περιοχή γύρω από το βόρειο Καύκασο μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας . Η πρωτεύουσα των Χαζάρων το Ιτίλ (Itil) ιδρύθηκε στις εκβολές του ποταμού Βόλγα, όπου αδειάζεται στο Κασπία Θάλασσα, προκειμένου να ελέγξει την κίνηση του ποταμού . Οι Χάζαροι στη συνέχεια απέσπασαν διόδια του 10 % σε οποιαδήποτε και όλα τα φορτία που πέρασαν το Itil στον ποταμό. Όσοι αρνήθηκαν επιτέθηκαν και σφαγιάσθηκαν.

Με το βασίλειο ιδρυμένο τελικώς, στον Καύκασο, οι Χάζαροι άρχισαν σταδιακά να δημιουργούν μια αυτοκρατορία των υπόδουλων λαών. Όλο και περισσότερα σλαβικά φύλα, που ήταν ειρηνικά σε σύγκριση με τους Χαζάρους, επιτέθηκαν και κατακτήθηκαν . Έγιναν μέρος της αυτοκρατορίας των Χαζάρων, και απαιτείτο να πληρώνουν φόρο τιμής συνεχώς στο Χαζαρικό Βασίλειο. Ο φόρος υποτέλειας των κατακτημένων λαών ήταν πάντα ένα χαρακτηριστικό των αυτοκρατοριών φυσικά, αλλά όχι με τον τρόπο των Χαζάρων . Οι λεγόμενες μεγάλες αυτοκρατορίες του κόσμου έδωσαν πάντα κάτι σε αντάλλαγμα για τους φόρους που λάμβαναν. Η Ρώμη, για παράδειγμα, έκανε πολίτες της εκείνους που κατέκτησε. Σε αντάλλαγμα για τους φόρους που επιβάλλονταν, έφεραν τον πολιτισμό, την τάξη και την προστασία ενάντια σε επίθεση από επίδοξους εισβολείς.

Αλλά δεν ήταν έτσι στην Χαζάρικη Αυτοκρατορία. Οι άνθρωποι που ήταν υπόδουλοι των Χαζάρων έλαβαν μόνο ένα πράγμα σε αντάλλαγμα για τις πληρωμές των φόρων τους, και αυτό ήταν μια ασταθής υπόσχεση – οι Χάζαροι θα απόσχουν από περαιτέρω επιθέσεις και λεηλασία εφ’ όσον οι φόροι καταβάλλονταν. Ως εκ τούτου, οι υπήκοοι της αυτοκρατορίας των Χαζάρων δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τα θύματα μιας γιγαντιαίας εκβιαστικής ενέργειας προστασίας.

boaz_jachin

Οι ηγεμόνες των Χαζάρων, επομένως, μισούνταν καθολικά και πικρά σε όλη την επικράτειά τους, αλλά ήταν επίσης φόβητρα εξαιτίας του ανελέητου τρόπου με τον οποίο αντιμετώπιζαν όποιον τους αντιστεκόταν. Και έτσι η αυτοκρατορία των Χαζάρων επεκτάθηκε προς βορρά στο Κίεβο [Κίεβο τώρα η πρωτεύουσα της Ουκρανίας], στις όχθες του ποταμού Δνείπερου. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας και σημαντικό λιμάνι . Μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Ευρώπης, ήταν ένα εμπορικό κέντρο ήδη από τον 5ο αιώνα, και έγινε η πρωτεύουσα του Ρωσσικού Κιέβου τον 9ο αιώνα αλλά και προς δυσμάς περιλαμβάνει τους Μαγυάρους, πρόγονους της σύγχρονης Ουγγαρίας.

Το 740 μ. Χ. περίπου, ένα εκπληκτικό γεγονός έλαβε χώρα. Οι Χάζαροι ήταν υπό συνεχή πίεση από τους βυζαντινούς και μουσουλμάνους γείτονές τους να υιοθετήσουν τον Χριστιανισμό ή το Ισλάμ , αλλά ο ηγεμόνας των Χαζάρων , που λεγόταν Χακάν (Khakan), είχε ακούσει για μια τρίτη θρησκεία που ονομαζόταν Ιουδαϊσμός. Προφανώς για πολιτικούς λόγους ανεξαρτησίας, ο Χακάν ανακοίνωσε ότι οι Χάζαροι υιοθετούσαν τον Ιουδαϊσμό ως θρησκεία τους. Σε μια νύχτα μια εντελώς νέα ομάδα ανθρώπων, οι πολεμοχαρείς Χάζαροι, διακήρυξαν ξαφνικά τους εαυτούς τους Εβραίους – προσήλυτους Εβραίους. Το βασίλειο των Χαζάρων άρχισε να περιγράφεται ως το «Βασίλειο των Εβραίων” από τους ιστορικούς της εποχής. Οι διαδοχικοί Χάζαροι κυβερνήτες πήραν εβραϊκά ονόματα, και κατά τη διάρκεια του τέλους του 9ου αιώνα, το βασίλειο των Χαζάρων έγινε ένα καταφύγιο για τους Εβραίους των άλλων περιοχών .

Εν τω μεταξύ, η βάναυση κυριαρχία των Χαζάρων πάνω από τους άλλους λαούς συνεχίστηκε αμετάβλητη . Στη συνέχεια, όμως, ένας νέος παράγοντας εμφανίστηκε στη σκηνή. Κατά τον 8ο αιώνα ήρθε για κυνήγι προς τα κάτω από τα μεγάλα ποτάμια – το Δνείπερο , τον Ντον και το Βόλγα – ο ανατολικός κλάδος των Βίκινγκς. Ήταν γνωστοί ως Βάραγγοι, ή Ρως. Όπως και άλλοι Βίκινγκς, οι Ρώς ήταν τολμηροί τυχοδιώκτες και γενναίοι μαχητές, αλλά όταν ενεπλάκησαν με τους Χαζάρους, οι Ρώς συχνά κατέληξαν να πληρώνουν φόρο υποτέλειας, όπως όλοι οι άλλοι .

Το 862 ο ηγέτης Ρως με το όνομα Ρούρικ ίδρυσε την πόλη του Νόβγκοροντ, και το ρωσικό έθνος γεννήθηκε . Οι Ρως Βίκινγκς εγκαταστάθηκαν μεταξύ των σλαβονικών φύλων υπό την χαζαρική κυριαρχία, και η πάλη ανάμεσα στους Βίκινγκς και τους Χαζάρους άλλαξε χαρακτήρα . Έγινε ένας αγώνας από το αναδυόμενο έθνος της Ρωσίας για την ανεξαρτησία από τη χαζαρική καταπίεση .

Πάνω από έναν αιώνα μετά την ίδρυση της πρώτης πόλης της Ρωσίας , ακόμα ένα βαρυσήμαντο γεγονός έλαβε χώρα. Ο ηγέτης της Ρωσίας, πρίγκιπας Βλαδίμηρος του Κιέβου , αποδέχθηκε το βάπτισμα ως χριστιανός κατά το έτος 989 . Προώθησε ενεργά το Χριστιανισμό στη Ρωσία, και η μνήμη του είναι σεβαστή από τους Ρώσους σήμερα ως «Άγιος Βλαδίμηρος» και έτσι πριν από χίλια χρόνια η παράδοση της Ρωσίας ως ένα χριστιανικό έθνος άρχισε .

Η αλλαγή θρησκεύματος του Βλαδίμηρου έφερε επίσης τη Ρωσία σε συμμαχία με το Βυζάντιο. Οι βυζαντινοί άρχοντες είχαν πάντα το φόβο των Χαζάρων, και οι Ρώσοι εξακολουθούσαν να αγωνίζονται για να απελευθερωθούν. Και έτσι το έτος 1016 , οι συνδυασμένες ρωσικές και βυζαντινές δυνάμεις επιτέθηκαν στο βασίλειο των Χαζάρων. Το βασίλειο των Χαζάρων γκρεμίστηκε και έπεσε σε παρακμή. Τελικά οι περισσότεροι από τους Χάζαρους Εβραίους μετανάστευσαν σε άλλες περιοχές. Πολλοί από αυτούς διαλύθηκαν στην Ανατολική Ευρώπη, όπου αναμειγνύονται και διασταυρώθηκαν με άλλους Εβραίους. Όπως οι Εβραίοι Σημίτες περίπου 1.000 χρόνια νωρίτερα, οι Χάζαροι Εβραίοι διασπάρθηκαν. Το βασίλειο των Χαζάρων εξαφανίστηκε.

Καθώς οι Χάζαροι μετακόμισαν και έζησαν μεταξύ των Εβραίων, οι Χάζαροι Εβραίοι πέρασαν μια ξεχωριστή κληρονομιά από γενιά σε γενιά. Ένα στοιχείο της κληρονομιάς των Χαζάρων Εβραίων είναι μια μαχητική μορφή του Σιωνισμού. Κατά την άποψη των Χαζάρων Εβραίων, η γη που καταλαμβανόταν από το αρχαίο Ισραήλ πρέπει να ξαναπαρθεί – όχι από ένα θαύμα, αλλά από την ένοπλη βία. Αυτό είναι ό, τι εννοείται με τον Σιωνισμό σήμερα, και αυτή είναι η δύναμη που δημιούργησε το έθνος που αυτοαποκαλείται Ισραήλ σήμερα. Το άλλο κύριο συστατικό της κληρονομιάς των Χαζάρων Εβραίων είναι το μίσος για το Χριστιανισμό, και για τον ρωσικό λαό ως πρωταθλητές της χριστιανικής πίστης. Ο Χριστιανισμός θεωρείται ως η δύναμη που προκάλεσε την κατάρρευση του λεγόμενου αρχαίου Βασιλείου των Εβραίων. Το βασίλειο των Χαζάρων [Χαζαρία]. Αφού κυριάρχησε το μεγαλύτερο μέρος αυτού που είναι σήμερα η Ρωσία, οι Χάζαροι Εβραίοι εξακολουθούν να θέλουν να αποκαταστήσουν αυτή την κυριαρχία – και για μια χιλιετία προσπαθούν συνεχώς να κάνουν ακριβώς αυτό.

Το 1917 οι Εβραίοι Χάζαροι πέρασαν ένα σημαντικό ορόσημο για τη δημιουργία του δικού τους κράτους στην Παλαιστίνη. Την ίδια χρονιά δημιούργησαν επίσης την Επανάσταση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία. Ακολούθησε ένα χριστιανικό ολοκαύτωμα, που όμοιό του ο κόσμος δεν έχει δει ποτέ. Οι Χάζαροι Εβραίοι ήταν και πάλι στον έλεγχο της Ρωσίας μετά από περισσότερα από 900 χρόνια, και καταπιάστηκαν με το έργο της καταστροφής των Ρώσων Χριστιανών – πάνω από 100 εκατομμύρια από αυτούς, την ίδια στιγμή πάνω από 20 εκατομμύρια θρησκευόμενοι Εβραίοι, επίσης, πέθαναν στα χέρια των Χαζάρων Εβραίων. 

Αυτό είναι ό, τι οι Ρώσοι Χριστιανοί ήταν αντιμέτωποι στον 60ετή αγώνα τους για την ανατροπή των αθεϊστών μπολσεβίκων, αλλά τελικά πέτυχαν στο πρόγραμμα ανατροπής τους, και τώρα ο 1000χρονος – παλιός πόλεμος μεταξύ των Ρώσων χριστιανών και των Χαζάρων Εβραίων έχει κορυφωθεί.

high-priestess

Στις 19 Αυγούστου, του 1979, ο Ραβίνος Joel Teitelbaum πέθανε στη Νέα Υόρκη . Πέθανε το πρωί, και θάφτηκε το ίδιο απόγευμα . Μια πολύ σύντομη προειδοποίηση, και εντούτοις 100.000 Εβραίοι άνδρες έφθασαν εγκαίρως για την κηδεία. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πόσες περισσότερες εκατοντάδες χιλιάδες δεν θα μπορούσαν να φτάσουν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Ένα μήνα αργότερα, στις 18 Σεπτεμβρίου, οι οπαδοί του έβαλαν ένα αναμνηστικό αφιέρωμα μέσω πληρωμένης διαφήμισης στο «New York Times», και σαφώς μίλησε για πολλούς Εβραίους . Μεταξύ άλλων είπε, παραθέτω :

«Ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης των Εβραίων σε όλο τον κόσμο που δεν είχαν μολυνθεί από τον Σιωνισμό» και επίσης, παραθέτω : « Με θάρρος πολύ σπάνιο στην εποχή μας, αποκάλεσε το σιωνιστικό κράτος έργο του Σατανά, ιεροσυλία, και βλασφημία». Το χύσιμο του αίματος για χάρη του σιωνιστικού κράτους ήταν αποτρόπαιο σ ‘αυτόν.»

Αυτά τα λόγια ειπώθηκαν από τους Ορθόδοξους Εβραίους που πενθούσαν για το νεκρό ηγέτη τους. Και οι νέοι χριστιανοί ηγεμόνες της Ρωσίας θα συμφωνήσουν, επειδή θεωρούν επίσης το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ ως πλαστογραφία, μια σκληρή και επικίνδυνη φάρσα για τους Χριστιανούς και τους Εβραίους . Το Χαζαρικό κράτος ονομαζόμενο «Βασίλειο των Εβραίων » [Χαζαρία] πριν από χίλια χρόνια ήταν ένα παράσιτο, που ζούσε από το φόρο των κατακτημένων λαών. Παρομοίως σήμερα, το Ισραήλ εξαρτάται για την επιβίωσή του από μια ατέρμονη ροή υποστήριξης από το εξωτερικό. Αν αφεθούν ανεξέλεγκτοι, οι Ρώσοι πιστεύουν ότι οι Χάζαροι Εβραίοι θα καταστρέψουν τον Χριστιανισμό μέσω του Σιωνισμού. Έτσι οι χριστιανοί ηγεμόνες της Ρωσίας είναι στην επίθεση ενάντια στους χιλιόχρονους εχθρούς τους – τους Χαζάρους.

Εμείς οι Αμερικανοί που αποκαλούμε τους εαυτούς τους Χριστιανούς δεν θα νοιαζόμασταν αρκετά για να ανοίξουμε τα μάτια μας για να προσπαθήσουμε να σώσουμε τη χώρα μας, ή να υπερασπιστούμε την πίστη μας. Έτσι, η γη μας έχει γίνει το πεδίο μάχης των χριστιανών Ρώσων και των θανάσιμων εχθρών τους – των Μπολσεβίκων και των Σιωνιστών . Και είτε μας αρέσει είτε όχι είμαστε παγιδευμένοι μέσα σε αυτό το ολοκληρωτικό πόλεμο .

( Πηγή : του Dr Peter David Beter Ηχητική Επιστολή # 50 Μεταγραφή Amber Clark και δημοσιεύτηκε στην έκθεση Wisconsin, 25 Οκτωβρίου 1979) .

Πηγή

Πρωτότυπη Πηγή

Αποκαλύψεις της Σουηδικής Ακαδημίας, έπειτα από 50 χρόνια, για το Νόμπελ στον Γιώργο Σεφέρη

Ηταν και παραμένει μια από τις μεγάλες πολιτισμικές κορυφές της σύγχρονης Ελλάδας. Το Νόμπελ Λογοτεχνίας στο πρόσωπο του Γιώργου Σεφέρη, το 1963, ήταν μια φωτισμένη στιγμή σε μια άκρως ταραγμένη, πολιτικά, εποχή.

Πενήντα χρόνια μετά από εκείνη τη σημαντική στιγμή για τη χώρα μας, η Σουηδική Ακαδημία αποκάλυψε κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες της ψηφοφορίας, άγνωστες μέχρι σήμερα.

Συγκεκριμένα: γίνεται γνωστό πως τα μέλη της τότε επιτροπής τίμησαν ομοφώνως τον Ελληνα ποιητή και στο πρόσωπό του τη μεγάλη παράδοση της ελληνικής γλώσσας.

Οι σημειώσεις του τότε γραμματέα της επιτροπής Άντερς Έστερλουντ αποκαλύπτουν πως στη βραχεία λίστα με τους τρεις υποψηφίους ο Γιώργος Σεφέρης επικράτησε του ποιητή Γ.Χ. Όντεν και του χιλιανού ποιητή Πάμπλο Νερούδα ο οποίος τελικώς απέσπασε την κορυφαία διάκριση το 1971.

Στις έξι επικρατέστερες υποψηφιότητες, οι οποίες προέκυψαν από μια μακρά λίστα αρχικώς ογδόντα και έπειτα είκοσι δύο περιπτώσεων εκείνη την χρονιά, συγκαταλέγονταν επίσης ο Ιρλανδός Σάμιουελ Μπέκετ, ο οποίος απέσπασε το Νόμπελ τελικώς το 1969, ο Ιάπωνας Γιούκιο Μισίμα και ο Δανός Άξελ Σαντεμόζε.

Από τα αρχεία της Ακαδημίας προκύπτει επίσης ότι ο Ελληνας ποιητής ήταν ακόμη δυο φορές υποψήφιος για την ύψιστη λογοτεχνική διάκριση της υφηλίου: την πρώτη φορά το 1955 και ακολούθως το 1961 ύστερα από πρόταση του αμερικανού ποιητή Τ. Σ. Έλιοτ ο οποίος είχε τιμηθεί το 1948 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Η ομιλία του Γιώργου Σεφέρη

Με αυτή την ευκαιρία αξίζει τον κόπο να θυμηθούμε την βαθυστόχαστη ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή της απονομής του Νόμπελ.
Είχε πει ο μέγιστος Ελληνας ποιητής:

Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου, και να – εκφράζω τώρα τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα. Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που ζητώ πρώτα πρώτα από τον εαυτό μου.

Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα.

Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά· κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. O ίδιος νόμος ισχύει και όταν ακόμη πρόκειται για φυσικά φαινόμενα: «Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα» λέει ο Ηράκλειτος· «ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν».

Συλλογίζομαι πως δεν αποκλείεται ολωσδιόλου να ωφεληθεί ένας σύγχρονος επιστήμων, αν στοχαστεί τούτο το απόφθεγμα του Ίωνα φιλοσόφου. Όσο για μένα συγκινούμαι παρατηρώντας πως η συνείδηση της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή, ώστε να γίνει κανόνας και του φυσικού κόσμου. Και ένας από τους διδασκάλους μου, των αρχών του περασμένου αιώνα, γράφει: «…θα χαθούμε, γιατί αδικήσαμε…». Αυτός ο άνθρωπος ήταν αγράμματος· είχε μάθει να γράφει στα τριάντα πέντε χρόνια της ηλικίας του. Αλλά στην Ελλάδα των ημερών μας, η προφορική παράδοση πηγαίνει μακριά στα περασμένα όσο και η γραπτή. Το ίδιο και η ποίηση.

Είναι για μένα σημαντικό το γεγονός ότι η Σουηδία θέλησε να τιμήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά, ακόμη και όταν αναβρύζει ανάμεσα σ’ ένα λαό περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης – κι ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης.

Παρατήρησαν, τον περασμένο χρόνο, γύρω από τούτο το τραπέζι, την πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήμης και στη λογοτεχνία· παρατήρησαν πως ανάμεσα σ’ ένα αρχαίο ελληνικό δράμα και ένα σημερινό η διαφορά είναι λίγη. Ναι, η συμπεριφορά του ανθρώπου δε μοιάζει να έχει αλλάξει βασικά. Και πρέπει να προσθέσω πως νιώθει πάντα την ανάγκη ν’ ακούει τούτη την ανθρώπινη φωνή που ονομάζουμε ποίηση. Αυτή τη φωνή που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγμή από στέρηση αγάπης και ολοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη, ξέρει πού να ‘βρει καταφύγιο· απαρνημένη, έχει το ένστικτο να πάει να ριζώσει στους πιο απροσδόκητους τόπους. Γι’ αυτή δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά μέρη του κόσμου. Το βασίλειό της είναι στις καρδιές όλων των ανθρώπων της γης. Έχει τη χάρη ν’ αποφεύγει πάντα τη συνήθεια, αυτή τη βιομηχανία.

Χρωστώ την ευγνωμοσύνη μου στη Σουηδική Ακαδημία, που ένιωσε αυτά τα πράγματα· που ένιωσε πως οι γλώσσες, οι λεγόμενες περιορισμένης χρήσης, δεν πρέπει να καταντούν φράχτες, όπου πνίγεται ο παλμός της ανθρώπινης καρδιάς· που έγινε ένας Άρειος Πάγος ικανός: να κρίνει με αλήθεια επίσημη την άδικη μοίρα της ζωής,
– για να θυμηθώ το Σέλλεϋ, τον εμπνευστή, καθώς μας λένε, του Αλφρέδου Νομπέλ, αυτού του ανθρώπου που μπόρεσε να εξαγοράσει την αναπόφευκτη βία με τη μεγαλοσύνη της καρδιάς του.
Σ’ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.

Όταν, στο δρόμο της Θήβας, ο Oιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Oιδίποδα.

ΡΟΥΦΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ Ο ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ Κ.ΣΗΜΙΤΗ,ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΗΜΙΤΗΣ!!!

 

Νομικός σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας και επι Κατοχής ο Γεώργιος Σημίτης

 

Ο μπαμπάς του Σημίτη εκ δεξιών του Άρη Βελουχιώτη την ώρα που αυτός έβγαζε το γνωστό του λόγο στη Λαμία.. Από τραπεζίτης αρχικομμουνιστής! Ο Άρης αποκεφαλίστηκε, ο Γεώργιος μεγαλούργησε οικονομικά και ο υιός του διάλυσε τη χώρα και τώρα παίρνει 6000 ευρώ το μήνα σύνταξη πρωθυπουργού!

 

 

Ο πατέρας Σημίτης σύμβουλος επί Κατοχής

του Γεωργίου Μερκούρη, του αρχηγού του

Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος!

Ο Γεώργιος Σημίτης με τον Άρη Βελουχιώτη στους δρόμους της Λαμίας.
Το αρχικό καταστατικό του κόμματος που ίδρυσε ο Γεώργιος Μερκούρης.
Ο αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος Γεώργιος Μερκούρης, ο οποίος ανέλαβε επί Κατοχής διοικητής της Εθνικής Τράπεζας. Ήταν ο κατοχικός προστάτης του Γ. Σημίτη, στενού φίλου του.
Ο Ιωάννης Μεταξάς, συνοδευόμενος από τον Θεολόγο Νικολούδη. Ο πατέρας Σημίτης έτρεφε βαθύ θαυμασμό για τον δικτάτορα της 4ης Αυγούστου.
Ο Κώστας Σημίτης στα πρώτα χρόνια της πολιτικής σταδιοδρομίας του.
Του Δημοσθένη Κούκουνα
Αν κάποιος ευφάνταστος μπορούσε να αναρωτηθεί τι το κοινό είχαν ο Ιωάννης Μεταξάς, ο Γεώργιος Μερκούρης και ο Άρης Βελουχιώτης, δύσκολα θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για ένα πρόσωπο: τον Γεώργιο Σημίτη. Πρόκειται για τον πατέρα του πρώην πρωθυπουργού και αρχηγού του ΠΑΣΟΚ Κώστα Σημίτη, μεγαλοδικηγόρου τρίτης γενεάς.
Και για τα τρία προαναφερθέντα ιστορικά πρόσωπα, εντελώς αντιφατικά μεταξύ τους, ο πατέρας Σημίτης έτρεφε θαυμασμό και σεβασμό. Ήταν τα πρότυπά του προφανώς και μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον ανατράφηκε ο μετέπειτα επί οκταετία πρωθυπουργός.
Ο Γεώργιος Σημίτης ήταν μεγαλοδικηγόρος του Πειραιά. Ο Σπυρίδων Σημίτης (παπούς του σημερινού πολιτικού) είχε γεννηθεί το 1872 στην Αθήνα και πέθανε το 1914. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία, στη Γαλλία και στο Βέλγιο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκε στον Πειραιά, το 1896 (σε ηλικία 24 ετών) εξελέγη υφηγητής του εμπορικού δικαίου και αργότερα, όταν ο Ελευθ. Βενιζέλος είχε έρθει στην Αθήνα και είχε γίνει πρωθυπουργός, ο Σπυρ. Σημίτης τοποθετήθηκε πρόεδρος της επιτροπής για τη σύνταξη του εμπορικού κώδικα. Είχε συντάξει επίσης το καταστατικό του πρώτου εμπορικού επιμελητηρίου που ιδρύθηκε στην Ελλάδα (Πειραιώς), του οποίου μάλιστα υπήρξε νομικός σύμβουλος μέχρι τον θάνατό του.
Και οι δύο γιοι του, ο Γεώργιος και ο Αντώνιος, έγιναν επίσης δικηγόροι και διαδέχθηκαν τον πατέρα τους επαγγελματικά. Ο Γεώργιος Σημίτης είχε γεννηθεί στον Πειραιά το 1899, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έγινε διδάκτορας το 1928, ενώ το 1936, σε ηλικία 37 ετών, εξελέγη υφηγητής του εμπορικού δικαίου, όπως και ο πατέρας του. Κατά τη διάρκεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, εμφανίσθηκε σφόδρα βασιλικός και θαυμαστής του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, επιτυγχάνοντας μάλιστα το 1940 να διορισθεί από τον τελευταίο με συνοπτικές διαδικασίες ως καθηγητής της Ανωτάτης Εμπορικής Σχολής. Έκτοτε διατηρούσε τον τίτλο του «καθηγητή», αν και μόνο για τρία χρόνια (1940-43) άσκησε τα καθήκοντά του, κυρίως κατά την Κατοχή. Προηγουμένως είχε διορισθεί σε διάφορες θέσεις, όπως το 1926 νομικός σύμβουλος του Επιμελητηρίου Πειραιώς, θέση που διατηρούσε πολλά χρόνια νωρίτερα ο πατέρας του, και από το 1932 νομικός σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας. Από το 1932 επίσης μέχρι το 1941 ήταν πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς.
Το 1944, όταν πλέον ήταν αδιαμφισβήτητα ορατή η νίκη των Συμμάχων και φαινόταν άμεση η αποχώρηση των Γερμανών, ο Γεώργιος Σημίτης προσχώρησε στην κυβέρνηση των βουνών (ΠΕΕΑ) και διορίστηκε κατά την Απελευθέρωση γενικός διοικητής Ρούμελης, μια θέση που βέβαια ήταν εξωθεσμική σε σχέση με τη νόμιμη υπό τον Γεώργ. Παπανδρέου Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος, στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι του ΕΑΜ.
Προηγουμένως, ο Γεώργιος Σημίτης ήταν στενός συνεργάτης του Γεωργίου Μερκούρη, του αγαπημένου θείου της ηθοποιού Μελίνας Μερκούρη. Αλλά ο Γεώργιος Μερκούρης δεν ήταν ένα τυχαίο πρόσωπο στην κατοχική Αθήνα. Ήταν ο αρχηγός του μόνου πολιτικού κόμματος, του οποίου επιτρεπόταν η λειτουργία επί Κατοχής: του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος. Είχε επιδιώξει πολλές φορές να γίνει κατοχικός πρωθυπουργός, πότε με τις πλάτες των Γερμανών (1941, 1942) και πότε με των Ιταλών (1943), αλλά ανεπιτυχώς. Κάθε τόσο συνέτασσε κατάλογο υπουργών για να γίνει η κυβέρνησή του, αλλά τελικά οι Γερμανοί που είχαν τον αποφασιστικό λόγο σ’ αυτό το θέμα ποτέ δεν ενέδωσαν. Ανάμεσα στους επίδοξους υπουργούς ήταν διάφοροι κατά καιρούς, ανάμεσα στους οποίους ο καθηγητής Δημήτριος Δελιβάνης, ο πρώην βουλευτής του ΚΚΕ Μιχ. Τυρίμος κ.ά., πιθανόν δε και ο Γ. Σημίτης.
Χαρακτηριστική πάντως είναι μια δήλωση που είχε κάνει ο Γεώργ. Μερκούρης, όταν οι Γλέζος και Σάντας είχαν κλέψει τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη. Είχε δημοσιευθεί τότε στις αθηναϊκές εφημερίδες (1 Ιουν. 1941):
«Το υπό την ηγεσίαν του κ. Γ. Μερκούρη Εθνικοσοσιαλιστικόν Κόμμα της Ελλάδος εξέδωκεν ανακοίνωσιν, εν τη οποία, αφού καυτηριάζει την κλοπήν της γερμανικής σημαίας, λέγει τα εξής:
«Η αυθαίρετος και ακατονόμαστος πράξις της κλοπής της σημαίας του Ράιχ εκ της Ακροπόλεως είναι αδύνατον να είναι έργον Έλληνος ανεξαρτήτου την ψυχήν και το φρόνημα ελευθερωτικού πνεύματος. Αντιθέτως, πιστεύομεν ακραδάντως, ότι είναι ασχημία κατωτέρου ανθρώπου, ξένα συμφέροντα υπηρετούντος και παν συμφέρον έχοντος να ενσπείρη μεταξύ του γερμανικού Ράιχ και του ατυχούς ελληνικού λαού την παράτασιν των αγαγόντων μέχρι του σημερινού εθνικού δράματος ανοσίων εγκλημάτων. Ανεξαρτήτως αισθημάτων, φρονημάτων, πολιτικών αντιλήψεων, η Γερμανία και η Ελλάς ευρέθημεν αντιμέτωποι. Οι λαοί μας επετέλεσαν γενναίως το προς τας πατρίδας των και την τιμήν των καθήκον των. Εκ της συγκρούσεως ως ήτο επόμενον εξήλθον νικηταί και ηττημένοι. Εκατέρωθεν ανεγνωρίσθη και εθαυμάσθη το πνεύμα της αυτοθυσίας και του ηρωισμού. Επήλθεν ανακωχή. Τα ένδοξα ελληνικά όπλα έτυχον των αρμοζουσών εις αυτά τιμών. Οι αιχμάλωτοί μας αφέθησαν ελεύθεροι. Οι αξιωματικοί μας διετήρησαν τα ξίφη των. Η ελληνική κυριαρχία εφ’ όλων των κατεχομένων εδαφών ανεγνωρίσθη διά του σχηματισμού ελληνικής κυβερνήσεως. Υπεγράφη μεταξύ νικητών και ηττημένων μία ηθική σύμβασις κυρωθείσα διά πασών των ανωτέρω πράξεων, δεσμεύουσα εκατέρους και επ’ αμοιβαιότητι εις αλληλοσεβασμόν και αλληλοβοήθειαν να εξέλθωμεν εκ του κυκεώνος των τραγικών παρεξηγήσεων και να βαδίσωμεν προς μίαν αμοιβαίαν κατανόησιν. Τούτων ούτως εχόντων διά πάντα εκ καταγωγής Έλληνα και παραμείναντα τοιούτον και αιρόμενον άνωθεν των οδυνηρών περιστάσεων, η ξενόδουλος πράξις η μολύνασα τον φιλόξενον και ιερόν χώρον της Ακροπόλεως, μόνον ως κατά της ελληνικής πατρίδος στρεφομένη χαρακτηρίζεται και ως τοιαύτη μαζί με όλας τας άλλας τας προκαλεσάσας την εθνικήν συμφοράν παραδίδεται εις την γενικήν περιφρόνησιν και αποδοκιμασίαν»».
Αυτού του πολιτικού (άλλοτε υπουργού, γιου του δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη) ήταν συνεργάτης ο πατέρας Σημίτης. Αλλά, όπως τον Ιανουάριο 1941, είχε χάσει τον προστάτη του, τον Ιωάννη Μεταξά, που είχε πεθάνει, έτσι και τον Δεκέμβριο 1943 έχασε τον προστάτη του Γεώργιο Μερκούρη, με αποτέλεσμα να χάσει τη θέση του στην Ανωτάτη Εμπορική ως παρανόμως διορισθείς και να μεταστραφεί στο ΕΑΜ που ήταν γεμάτο προσδοκίες ότι θα κυβερνούσε την Ελλάδα όταν οι Γερμανοί θα έφευγαν. Με το που δημιουργήθηκε η «κυβέρνηση των βουνών» κατέφυγε στα ελεύθερα βουνά λοιπόν, πήρε μέρος στο Εθνικό Συμβούλιο Κορυσχάδων και συνδέθηκε φιλικά, μεταξύ άλλων, με τον Άρη Βελουχιώτη, τον διάττοντα αστέρα της εαμικής αντίστασης. Έγινε πολιτικός διοικητής Ρούμελης, στο πλευρό του, αξίωμα που δεν κράτησε παρά ελάχιστο διάστημα, διότι εν τω μεταξύ είχε απελευθερωθεί η χώρα και η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου πήρε στα χέρια της όλη την εξουσία, ενώ η ΠΕΕΑ αυτοδιαλύθηκε.
Ο Γ. Σημίτης είχε όμως το ατύχημα να χάσει και τον άλλο προστάτη του, τον Άρη Βελουχιώτη, που σκοτώθηκε κατά τις γνωστές συνθήκες τον Ιούνιο του 1945. Απορφανισμένος για μια ακόμη φορά πλέον, αφοσιώθηκε στο προσοδοφόρο επάγγελμά του ως μεγαλοδικηγόρος και ασχολήθηκε με την οικογένεια και τα παιδιά του. Για τα αγοράκια του μπορεί να αγόραζε άλλοτε στολές φαλαγγιτών, άλλοτε κονκάρδες με σβάστικες και άλλοτε σκούφους με σφυροδρέπανα, μερίμνησε όμως για να αποκτήσουν γερμανική παιδεία, τηρώντας άλλωστε την οικογενειακή παράδοση. Σήμερα το ένα αγοράκι είναι συνταξιούχος πρωθυπουργός και το άλλο ασχολείται με τη βιοηθική…

Διάφορα

Άδεια Creative Commons
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα .

View blog authority





«Οποιαδήποτε κοινωνία παραχωρήσει λίγη ελευθερία για να κερδίσει λίγη ασφάλεια δεν αξίζει τίποτε από τα δύο και θα χάσει και τα δύο.»


Βενιαμίν Φραγκλίνος




My blog is worth $3,951.78.
How much is your blog worth?


Ακριβός αέραςturkey-greece.


Δημοψήφισμα dimopsifisma



Drop flagcounter.com
drop flagcounter



Βγάλε μετά συμπέρασμα





5η Φάλαγγαprodotes


«Ο χρυσός υπήρξεν ανέκαθεν ο μόνος σεβαστός εν τω κόσμω θεός, προφήται δε αυτού οι Εβραίοι.»

«Η Πάπισσα Ιωάννα»
Εμμανουήλ Ροΐδης



ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ


«Δεν απαιτείται πλειοψηφία για την επικράτηση, αλλά μάλλον μια οργισμένη, ακούραστη μειοψηφία, παθιασμένη να βάζει φωτιές ελευθερίας στους θαμνότοπους στα μυαλά των ανθρώπων.»

Σάμιουελ Άνταμς (1722-1803)


web counter


«Για να μάθεις ποιος σε κυβερνά ανακάλυψε απλά ποιους δεν έχεις την άδεια να επικρίνεις.»

Βολταίρος


Αρχείο

RSS Ειδήσεις: Ελλάδα από το Google

Οι πίσω μου Σελίδες

Κατηγορίες

Πατριώτης


"Στο ξεκίνημα μιας αλλαγής ο πατριώτης είναι ένας δυσεύρετος άνθρωπος, γενναίος, μισημένος και περιφρονημένος. Όταν ο αγώνας του πετυχαίνει, και ο δειλός συμπράττει μαζί του, γιατί τότε δεν στοιχίζει τίποτα να είσαι πατριώτης."

Σημειωματάριο 1904
Μάρκ Τουαίην (Σάμιουελ Κλέμενς)


free counters

"Εάν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν την έκδοση του νομίσματός του πρώτα με τον πληθωρισμό, κατόπιν με τον αποπληθωρισμό, οι τράπεζες... θα στερήσουν τους ανθρώπους από όλη την περιουσία τους, έως ότου τα παιδιά τους να ξυπνήσουν άστεγα στην ήπειρο που οι πατέρες τους κατάκτησαν..."

Θωμάς Τζέφερσον





ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

O ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΠΡΟΩΘΕΙ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΘΗ ΣΤΑ ΘΕΡΙΝΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΕΙ ΜΑΖΙΚΑ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η μαζική ”Ελληνοποίηση” αλλοδαπών είναι πολύ σοβαρό γεγονός με συνέπειες - τίς οίδε θετικές ή αρνητικές - για να αφεθεί στην διάκριση του κ. Παυλόπουλου, ο οποίος προφανώς ενδιαφέρεται για ψήφους. Σας παρακαλώ να αντιδράσετε πριν μετατραπούμε σε Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία και δούμε φαινόμενα ανάλογα με αυτά των Δυτικών μεγαλοπόλεων… Σταδιακό εξισλαμισμό… Οι αγώνες και το αίμα των προγόνων μας μας καλούν να αντιδράσουμε με κάθε σύννομο τρόπο μέσα στα πλαίσια της συνταγματικής τάξης και ελευθερίας

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΗΤΕ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ 210 3744000

ΑΝΑΜΕΤΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ

Leonidas C. Aposkitis





Στατιστικά Ιστολογίου

  • 333,042 επισκέψεις

Προδότης

Ένα έθνος μπορεί να επιζήσει από τους ανόητους και ακόμα και τους φιλόδοξούς του. Αλλά δεν μπορεί να επιζήσει από την προδοσία στο εσωτερικό του.Ένας εχθρός προ των πυλών είναι λιγότερο τρομερός γιατί είναι γνωστός και κρατά την σημαία του υψωμένη.
Αλλά οι προδότες που κινούνται μεταξύ των εγκλείστων ελεύθερα, οι δικοί τους ύπουλοι ψίθυροι που σιγοψιθιρίζονται μέσα σ’όλες τις αλέες, ακούονται μέχρι τις αίθουσες της κυβέρνησης της ίδιας... γιατί ο προδότης δεν φαίνεται καθόλου ως προδότης:
Μιλά με εκφράσεις γνωστές στα θύματά του, και φορά τα πρόσωπά τους και τα ενδύματά τους, απευθύνεται στη μικροψυχία που βρίσκεται βαθιά στις ψυχές όλων των ανθρώπων.
Σαπίζει τη ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά και άγνωστος στη νύχτα για να υπονομεύσει τους στυλοβάτες της πόλης μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί. Ο δολοφόνος πρέπει να είναι λιγώτερο τρομακτικός.

—Κικέρωνας


Bookmark and Share

Λευτεριά στον Δ. Παπαγεωργίου



Κατά προπαγάνδας! (Απο το http://xilapetres.blogspot.com)


Η "πλήρης υπευθυνότητα για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, βρίσκεται αντικρυστά στους ώμους των διεθνών εβραίων τραπεζιτών. Είναι υπεύθυνοι για τα εκατομμύρια των νεκρών και του θανάτου ". -- Αμερικανικό Κογκρέσο – U.S. Congress - Record 67th Congress, 4. Sitting, Senate Document nr. 346)


"Η μπολσεβικική επανάσταση στη Ρωσία ήταν η εργασία του εβραϊκού προγραμματισμού και της εβραϊκής δυσαρέσκειας. Το σχέδιό μας είναι να έχουμε μια νέα παγκόσμια τάξη. Ότι ελειτούργησε τόσο θαυμάσια στη Ρωσία, πρόκειται να γίνει πραγματικότητα για ολόκληρο τον κόσμο." -- Το περιοδικό Αμερικανός Εβραίος, 10, Σεπτέμβριου 1920


"Με τη χρησιμοποίηση της νέας πολιτικής εξόριστων άθεων [ οι Σιωνιστές] προκάλεσαν και αύξησαν τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη που οδήγησε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το παγκόσμιο μποϊκοτάρισμα ενάντια στη Γερμανία το 1933 και η υστερότερη γενικευμένη δήλωση πολέμου ενάντια στη Γερμανία, που άρχισε από τους σιωνιστές ηγέτες και το παγκόσμιο εβραϊκό συνέδριο. . ."-- ραβίνος Schwartz, New York Times, 30 Σεπτεμβρίου 1997


Τυχαίο ιστοσημείωμα
σ’ αυτό το ιστολόγιο






Εγγραφείτε στην
Φιλοπατρία



Site Meter



"Πρέπει να καταλάβετε, οι κορυφαίοι μπολσεβίκοι που ανέλαβαν την Ρωσία δεν ήταν Ρώσσοι. Μισούσαν τους Ρώσους. Μισούσαν τους χριστιανούς. Καθοδηγούμενοι από εθνοτικό μίσος βασάνισαν και έσφαξαν εκατομμύρια Ρώσους χωρίς ίχνος ανθρώπινης μεταμέλειας. Δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Ο Μπολσεβικισμός διέπραξε την μεγαλύτερη ανθρώπινη σφαγή όλων των εποχών. Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι αδαείς και αδιάφορο για αυτό το τεράστιο έγκλημα είναι η απόδειξη ότι τα παγκόσμια μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι στα χέρια των δραστών. "-

Σολζενίτσιν


GreekBloggers.com

del.icio.us

RSS Ροές

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitter Updates




drop feedjit τοο
drop_feedjit_τοο



"Share this blog" Facebook Twitter More...

Φιλοπατρία στο ΦΒ

Αρέσει σε %d bloggers: