Φιλοπατρία

Archive for the ‘ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ’ Category

Ο Στάλιν και ο Ισπανικός Εμφύλιος

Ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος δεν απασχόλησε εξαρχής τον Σοβιετικό δικτάτορα Στάλιν. Το 1936 ο Στάλιν ετοιμαζόταν να αρχίσει τις διαβόητες εκκαθαρίσεις του και δεν επιθυμούσε εξωτερικές περιπλοκές. Εξάλλου, τυχόν εμπλοκή του ίσως προκαλούσε πόλεμο με τη Γερμανία, ενδεχόμενο που ο Στάλιν απευχόταν.

Η σιγή του Σοβιετικού ηγέτη, όμως, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε ψιθύρους δυσαρέσκειας στους απανταχού κομμουνιστές. Ιδιαίτερα αντέδρασε ο εξόριστος Τρότσκι, ο οποίος κατηγόρησε τον (πολιτικό) αντίπαλό του Στάλιν για προδοσία της ισπανικής επανάστασης. Ο Στάλιν λοιπόν, μην έχοντας άλλη επιλογή, αναγκάστηκε να αντιδράσει.

Ολόκληρη σοβιετική επικράτεια συνταράχτηκε, ξαφνικά, από «αυθόρμητες» διαδηλώσεις των Σοβιετικών πολιτών υπέρ της δημοκρατικής Ισπανίας, προσφέροντας έτσι στον Στάλιν τη δικαιολογία που ζητούσε για να επέμβει. Αρχικά, εστάλησαν «σύμβουλοι» στην Ισπανία, που είχαν ως αποστολή την «καθοδήγηση» του μικρού ισπανικού Κομμουνιστικού Κόμματος και την διεύρυνσή του.

Από τον Οκτώβριο του 1936, άρχισαν οι μαζικές παραδόσεις πολεμικού υλικού και η αποστολή «στρατιωτικών» συμβούλων, Σοβιετικών αλλά και αλλοεθνών, κυρίως Ούγγρων, Ιταλών και Γερμανών κομμουνιστών. Περί τους 4.000 Σοβιετικοί στρατιωτικοί σύμβουλοι υπηρέτησαν στην Ισπανία, κυρίως ως διοικητές σχηματισμών, ως καθοδηγητές μονάδων, ως ειδικοί στη χρήση αρμάτων μάχης και ως χειριστές αεροσκαφών.

Επίσης, η ΝΚVD η αντίστοιχη των SS οργάνωση της Σοβιετικής Ένωσης δημιούργησε ειδικό παράρτημα στη Μαδρίτη με επικεφαλής τον Ορλόφ.

Ο στρατηγός Γκόριεφ ήταν επί της ουσίας ο διοικητής του Δημοκρατικού Στρατού στη Μαδρίτη, τον οποίο κατ’ επίφαση διοικούσε ο ανικανός Μιάχα.

Ειδικός σύμβουλος επί των αρμάτων μάχης ήταν ο στρατηγός Παυλόφ (κωδικό όνομα Πάμπλο), ο οποίος εκτελέστηκε από τον Στάλιν το 1941. Επίσης στην Ισπανία εστάλη ο Ιλία Έρεμπουργκ και πλήθος Ευρωπαίων κομμουνιστών, μεταξύ των οποίων ξεχώριζαν ο Ιταλός Τολιάτι (γενικός γραμματέας του ΚΚΙ εν εξορία), οι Κλέμπερ, Βάλτερ, Γκάλ και Τσόπικ, όλοι τους ως διοικητές στρατιωτικών σχηματισμών και ο γνωστός και σε εμάς τους Έλληνες Βούλγαρος Δημητρόφ, ο οποίος έμελε να διαδραματήσει σημαντικό ρόλο στην περίοδο 1943-49.

Συνολικά, η Σοβιετική Ένωση απέστειλε στη δημοκρατική Ισπανία περισσότερα από 1.000 μαχητικά αεροσκάφη Ι-15 και Ι-16 και δεκάδες βομβαρδιστικά Tupolev SB-2. Πολλές ακόμα δεκάδες μαχητικών Ι-15 κατασκευάστηκαν στα εργοστάσια της δημοκρατίας με σοβιετική τεχνογνωσία. Οι Σοβιετικοί παραχώρησαν επίσης στη δημοκρατία τουλάχιστον 800 άρματα μάχης και 400 θωρακισμένα οχήματα, 1.500 πεδινά και αντιαρματικά πυροβόλα, 4.000.000 βλήματα πυροβόλων, 15.000 πολυβόλα και 500.000 τυφέκια. Σίγουρα η ήττα της δημοκρατίας δεν οφειλόταν λοιπόν στην έλλειψη υλικού, καθώς τα σοβιετικά άρματα Τ-26 που εστάλησαν υπερείχαν, δραματικά, από κάθε άποψη των γερμανικών και ιταλικών αρματιδίων που διέθεταν οι Εθνικιστές.

Πρέπει πάντως να τονιστεί ότι η Σοβιετική Ένωση παραχώρησε το πολεμικό υλικό στη δημοκρατία με το αζημίωτο! Η τελευταία παραχώρησε «προς φύλαξη» το 70% των αποθεμάτων χρυσού της Ισπανίας στον Στάλιν, (510 τόνοι χρυσού, αξίας, σε τιμές της εποχής 518 εκ. δολαρίων). Υποχρεώθηκε δε να πληρώσει 80.000 δολάρια (σε τιμές του 1936) στη Σοβιετική Ένωση ως μεταφορικά έξοδα για τον χρυσό! Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Στάλιν ζήτησε και έλαβε άλλα 70.000 δολάρια για τα έξοδα αποθήκευσης του χρυσού, ενώ λάμβανε και άλλα 174.000 δολάρια κατ’ έτος για τα έξοδα φύλαξής του στα σοβιετικά θησαυροφυλάκια. Ο χρυσός αυτός δεν επεστράφη, φυσικά, ποτέ.

Η σοβιετική βοήθεια λοιπόν στοίχισε πολύ ακριβά στη δημοκρατία, ακριβότερα από ότι θα της στοίχιζε στην ελεύθερη αγορά, αν φυσικά μπορούσε να αγοράζει όπλα από την τελευταία.

Σε κάθε περίπτωση πάντως η συμπεριφορά του Στάλιν ήταν επιεικώς κατάπτυστη και δεν είχε καμία σχέση με τα επαναστατικά ιδεώδη που με θράσος εξήγαγε στον υπόλοιπο κόσμο. Το τραγικότερο βέβαια ήταν ότι στο όνομα αυτών των ιδεωδών πέθαιναν άνθρωποι. Φυσικά, οι αγνοί ιδεολόγοι κομμουνιστές δεν είχαν καμία σχέση με τις ατιμίες του «πατερούλη» Στάλιν.

Πιστοί στην ιδεολογία τους, κατατάχθηκαν κατά χιλιάδες στις Διεθνείς Ταξιαρχίες, πολέμησαν και πολλοί πέθαναν υπερασπιζόμενοι τα πιστεύω τους.

www.greekalert.com/2014/07/blog-post_1829.html

Η WALL STREET ΔΗΜΙΟΥΡΓEI ΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

 

 

 

 

 

 

 

 

γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

 

 

                                                                    Η   ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
 

 

 

 

Η Wall Street συγχαίρει τον Μάρξ

 

   Κατά τα έτη 1970-1980, κάτω από την πίεση   νέων αποκαλύψεων, η ιστορική άποψη για την   επανάσταση των Μπολσεβίκων υπέστη διορθώσεις. Ακούστηκαν δημοσίως πολλές σημαντικές φωνές. Έτσι, ο ποιητής Naum Korjanin έγραψε: ‹‹Εάν η συμμετοχή των Ιουδαίων στην επανάσταση  γίνει  ταμπού, δεν θα μπορεί πια να μιλάμε καθόλου για την αυτήν [την επανάσταση]. Ένα καιρό οι Ιουδαίοι ήταν   υπερήφανοι για αυτήν τη συμμετοχή τους. Οι Ιουδαίοι [πράγματι] πήραν μέρος στην επανάσταση και [μάλιστα] σε  ποσοστά αφύσικα μεγάλα››. Από την πλευρά του, ο M. Agurski έγραψε: «Η συμμετοχή των Ιουδαίων στην επανάσταση και στον εμφύλιο πόλεμο δεν περιορίστηκε σε μία πολύ μεγάλη δραστηριότητα  στους κόλπους του  κρατικού μηχανισμού, αλλά υπήρξε απείρως ευρύτερη».  Με τον ίδιο τρόπο ο Ιουδαίος σοσιαλιστής S.Tsyrulnikov δήλωσε: «Στην αρχή της επανάστασης οι Ιουδαίοι υπήρξαν η βάση του νέου καθεστώτος».

 

Ας ξεκινήσουμε  λοιπόν από τα γεγονότα  της προεπαναστατικής  περιόδου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    Είναι γνωστό ότι ο καλύτερος τρόπος για την δημιουργία κλίματος ανασφάλειας και χάους, είναι η τρομοκρατία. Αυτή η μέθοδος, αν και τις περισσότερες φορές δεν έχει σημαντικά  αποτελέσματα στην πράξη, ωστόσο  προκαλεί στις μάζες μία ψυχολογική κατάσταση αναμονής: Κάτι πρόκειται να συμβεί, κάτι έρχεται. Έτσι, μετά το 1780  άρχισαν με ιδιαίτερη ένταση τρομοκρατικά  κτυπήματα στην Ρωσία: Το 1789 ο Ιουδαίος  G. Davidovich Goldenberg δολοφονεί τον πρίγκιπα Κραπότκιν. Τον  Μάρτιο του 1881 μία ομάδα τρομοκρατών  υπό την ηγεσία της Ιουδαίας Fignez Jesse Helfmann και του Nikolai Sablin δολοφονούν τον Τσάρο Αλέξανδρο  Β’. Ήταν όμως το κτύπημα του 1911  που είχε καθοριστική σημασία για το μέλλον της Ρωσίας.  Ο  Ιουδαίος  Bogrov (Mordekhai Gershkovich) δολοφονεί τον πρωθυπουργό  Pyotr  Arkadyevich  Stolypin,   o οποίος είχε αποφασίσει να προωθήσει μία αγροτική μεταρρύθμιση, με σκοπό την άμβλυνση της  δυσαρέσκειας του  αγροτικού  πληθυσμού. Επίσης προσπάθησε να βελτιώσει το επίπεδο ζωής των βιομηχανικών εργατών στις πόλεις και να αυξήσει τη δύναμη των τοπικών κυβερνήσεων. Σκόπευε, με λίγα λόγια, να δημιουργήσει μία αγροτική τάξη οικονομικώς αυτάρκη, η οποία θα λειτουργούσε ως στήριγμα της κοινωνικής τάξης και γαλήνης. Γι’ αυτό οι Ιουδαίοι ιδιοκτήτες μεγάλων εκτάσεων γης ήταν αντίθετοι με αυτή την αγροτική μεταρρύθμιση. Η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια γράφει:
«Οι αγροτικές μεταρρυθμίσεις που σκοπό είχαν την παραχώρηση της γης αποκλειστικώς σε εκείνους που την καλλιεργούσαν με τον κόπο τους θα έβλαπταν τα συμφέροντα μέρους του ιουδαϊκού πληθυσμού…» Πράγματι οι Ιουδαίοι γαιοκτήμονες κατείχαν περισσότερα από δύο εκατομμύρια εκτάρια από την καλύτερη γη, τη «μαύρη», δηλαδή την εύφορη γη.
Όμως αυτό που ενοχλούσε αφάνταστα την ιουδαϊκή ελίτ ήταν ότι εάν εφαρμοζόταν το πρόγραμμα του Stolypin , η επανάσταση δεν θα μπορούσε καν να ξεκινήσει.

 

 J.Schiff, χρηματοδότης των Μπολσεβίκων

 

Από τις αρχές του 1900 στους κύκλους των Ευρωπαϊκών μυστικών υπηρεσιών ήταν γνωστό ότι  προετοιμαζόταν μία επανάσταση στην Ρωσία. Ανακαλύφθηκε ότι τα εξής πρόσωπα και οι τραπεζικοί οίκοι ήταν  συμμέτοχοι σε αυτό το καταστροφικό έργο: Jacob Schiff , Max Breitung, Felix Warburg, Otto H. Kahn, Mortimer Schiff, Jerome H. Hanauer, η  τράπεζα Kuhn, Loeb & Co. Όλα αυτά τα πρόσωπα ήταν Ιουδαίοι.  Η προαναφερθείσα τράπεζα διευθυνόταν από τους κκ. Schiff, Kahn, Warburg, Hanauer  και Loeb. Δεν μπορεί λοιπόν να υπάρξει καμία αμφιβολία ότι η επανάσταση των μπολσεβίκων  υποδαυλίστηκε και ευνοήθηκε και άρχισε με επιρροές καθαρά ιουδαϊκές.  Πράγματι τον Απρίλιο του 1918, ο Jacob Schiff δήλωσε κατά τη διάρκεια δημόσιας εκδήλωσης, ότι η ρωσική επανάσταση μπόρεσε να επιτευχθεί χάρη  στη δική του οικονομική βοήθεια. Την άνοιξη του 1917, πράγματι,  ο Jacob Schiff  είχε αρχίσει να χρηματοδοτεί τον Τρότσκυ. Η ιουδαϊκή εφημερίδα Forward της Νέας Υόρκης οργάνωσε μία συλλογή υπογραφών για τον ίδιο σκοπό. Επίσης από την Στοκχόλμη ο τραπεζίτης Max Warburg  χρηματοδοτούσε τον Τρότσκυ και τους οπαδούς του. Αυτοί όμως έπαιρναν χρήματα και από το «Συνδικάτο της Ρηνανίας-Βεστφαλίας», μία σημαντική οργάνωση των Ιουδαίων της Γερμανίας, καθώς και από ένα άλλο Ιουδαίο τραπεζίτη, τον Olοf Aschberg της Nya Banken της Στοκχόλμης και από τον επίσης Ιουδαίο Givotovzky του οποίου την κόρη παντρεύτηκε ο  Τρότσκυ .Η τράπεζα Kuhn, Loeb &Co. είχε στενές σχέσεις με το «Συνδικάτο της Ρηνανίας-Βεστφαλίας» καθώς και με την ιουδαϊκή τράπεζα των Παρισιού Lazard Frères αλλά  και με τη «Ρωσο-ασιατική τράπεζα» του (επίσης Ιουδαίου) Solomon de Guinzbourg, που είχε καταστήματα στην Πετρούπολη, το Παρίσι και το Τόκυο.

 

 

Το έμβλημα της Skull & Bones

 

 

   Στην επανάσταση όμως προσέφεραν υπηρεσίες και πολλά στελέχη του τάγματος Skull & Bones  (=Νεκροκεφαλή και Οστά), όπως π.χ. οι Αγγλοσάξονες πουριτανοί Thomas D.Thacher,  Amos Pinchot,  Elihu Root κ.λπ. (σημ. Θεόδοτου ο κορυφαίος ιστορικός Antony Sutton που έφερε στο φως τις υπόγειες διαδρομές που συνέδεαν την Wall Street με τους Μπολσεβίκους μετά από εκτενή έρευνα για την Skull & Bones  είχε πειστεί πως πρόκειται για την αμερικανική συνέχεια των Ευρωπαίων Πεφωτισμένων (Illuminati) για το τι πρέσβευαν οι Πεφωτισμένοι ο αναγνώστης μπορεί να απευθυνθεί σε άλλο άρθρο στο μπλογκ μας εδώ)

 

 

 

 

 

 

                                                      ΜΕΤΑ  ΤΗΝ  ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

«Αγαπητέ  Κύριε Πρόεδρε: Συμφωνώ με την Σοβιετική μορφή κυβέρνησης σαν την πιο κατάλληλη για τον Ρωσικό λαό…» Επιστολή  προς τον Πρόεδρο  Thomas Woodrow Wilson (Οκτώβριος 17,1918) από τον William Lawrence Saunders, πρόεδρο, της Ingersoll- Rand Corpοration και διευθυντή, της American International Corporation και αντιπρόεδρο  της  Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης
……………………………………………..

Μετά την επανάσταση η Ρωσική οικονομία βρισκόταν σε άθλια κατάσταση. Η χώρα θα ήταν αδύνατο να επιβιώσει χωρίς την τεχνολογική και οικονομική βοήθεια των μεγάλων ιουδαιο-πουριτανικών  καπιταλιστικών συγκροτημάτων.

 

Συνταγματάρχης House & Πρόεδρος Wilson

 

Ο ιδιαίτερος σύμβουλος του Προέδρου Wilson, ο   περίφημος «συνταγματάρχης House», κατάφερε να αναγνωρισθεί το δικαίωμα στους εμπόρους και τους  χρηματιστές  της Βορείου Αμερικής  να   διαπραγματεύονται ελεύθερα με την Σοβιετική ένωση. Ο Άγγλος συγγραφέας Wickham Steed διηγείται ότι « τον Φεβρουάριο επέστρεψαν  από την Μόσχα οι κκ. Mandell House (ο συνταγματάρχης), William C. Bullitt  και  Lincoln Steffens, που είχαν πάει στη Ρωσία για να μελετήσουν την δυνατότητα διαπραγματεύσεων με την σοβιετική ένωση. Τόσο ο  Lloyd George όσο και ο Poincaré ήξεραν όλα αυτά και τα επιδοκίμαζαν. Τεράστιες  διεθνείς οικονομικές  δυνάμεις  δρούσαν υπέρ της άμεσης αναγνώρισης των Μπολσεβίκων. Ο τραπεζίτης Jacob Schiff  πίεζε συνεχώς τον Πρόεδρο Wilson  να αναγνωρίσει το Σοβιετικό καθεστώς. Στην Daily Mail εγώ   διαμαρτυρόμουν έντονα ενάντια σε κάθε πρόθεση  αναγνώρισής του…Ο συνταγματάρχης  House με παρακάλεσε [τότε] να πάω να τον βρω. Με επέκρινε σκληρά για την δημοσιογραφική μου  καμπάνια ενάντια στην αναγνώριση του Σοβιετικού καθεστώτος… [Και] μετά [με] πληροφόρησε ότι ο Lloyd George καθώς και ο Wilson  έμελλαν να αποδεχτούν, την επαύριο κιόλας, τις ‘συμβουλές’ των κκ. Bullitt και House. Και αυτό πραγματικά έγινε».

 

    O  House  -μαζί με τον Wilson-  καταλάμβαναν μία θέση αντίστοιχη με εκείνη ενός βεζίρη σε ένα αραβικό σουλτανάτο. Σε μία τόσο χαρακτηριστική «δημοκρατία» όπως η βόρεια Αμερική, χωρίς καθόλου να έχουν εκλεγεί από τον Λαό, ένας Bernard Baruch συμβούλευε τους προέδρους που είχαν εκλεγεί από τον «κυρίαρχο» λαό και ένας «συνταγματάρχης House»  επαγρυπνούσε  ώστε αυτές οι συμβουλές να εκτελούνται επακριβώς. Όσον αφορά τον William C. Bullit (που έμελλε να διαδραματίσει σπουδαίο ρόλο κατά τη διάρκεια της Πολωνο-γερμανικής κρίσης του 1939, λόγω της οποίας ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος) ήταν γιος μιας πλούσιας Ιουδαίας και παντρεύτηκε την χήρα του John Reed, του διαβόητου «πρώτου κομμουνιστή της Αμερικής». (Είχε γράψει το βιβλίο Oι Δέκα Μέρες που Συγκλόνισαν τον Κόσμο.)

 

   Έτσι, τον Ιανουάριο του 1925, η βρεταννική κυβέρνηση αναγνώρισε de jure το σοβιετικό καθεστώς. Η Γαλλία έκανε το ίδιο λίγους μήνες αργότερα. Το 1926 άλλωστε υπογράφηκε η συμφωνία Rockefeller- Στάλιν, που εξασφάλιζε στην Σοβιετική Ένωση χρηματοδότηση με σκοπό την «αξιοποίηση» των πετρελαϊκών πηγών της Ρωσίας. Το 1933, ο πρόεδρος Roosevelt  θα αναγνώριζε την Σοβιετική ένωση. Ο κύριος William C. Bullit, πρώτος Αμερικανός πρεσβευτής στο Κρεμλίνο, γινόταν επιδεικτικά δεκτός από τον Στάλιν .Ένα κύμα εκατομμυρίων δολαρίων, στερλινών, φράγκων  και μάρκων  ρίχθηκαν πάνω στην Μπολσεβοποιημένη Ρωσία. Εκατοντάδες τεχνικοί των  καπιταλιστικών χωρών συνέβαλλαν στην ανάπτυξη και την αναγέννηση της Ρωσικής βιομηχανίας. Ο Averell Harriman (του τάγματος “Skull & Bones”) διεύθυνε  μία «παραχώρηση» (concession) μαγγανίου  στον Καύκασο. Ο Robert Blum, γιος του κατά τη δεκαετία του 1930  πρωθυπουργού της Γαλλίας  Léon Blum-Karfulkenstein, ήταν μάνατζερ ενός υποκαταστήματος της μεγάλης βιομηχανίας Weiler, που κατασκεύαζε μοτέρ των αεροπλάνων «Jupiter» για την Σοβιετική κυβέρνηση.

 

 

τα δύο πρόσωπα του ίδιου συστήματος

 

   Στο Παρίσι τα ιουδαϊκά στελέχη της τράπεζας Seligman et Cie, Aschberg και Kagan (δηλαδή Kaganovich),  διευκόλυναν, μέσω των πολυπλόκομων σχέσεων και επιρροών τους, την επένδυση των σοβιετικών δανείων στην Γαλλία. Το 1935  μία ομάδα  μεγιστάνων της γαλλικής  βιομηχανίας και  οικονομίας κατέπλευσε στη Μόσχα, με σκοπό να διευρύνει τις εμπορικές σχέσεις με την Σοβιετική ένωση.Οι Ιουδαίοι René Μayer και Pierre Schweissguth, της τράπεζας Mirabaud et Cie, καθώς και ο «βασιλιάς του ηλεκτρισμού» Ernest Mercier  συμμετείχαν στην αποστολή, ενώ στην  γερουσία ο βαρώνος Maurice de Rothschild  υπερασπιζόταν τη γαλλο-σοβιετική  συμφωνία και προσέγγιση. Το  τραστ όπλων Vickers & Maxim, παράλληλα, συνέχιζε να διεκπεραιώνει παραγγελίες όπλων και αεροπλάνων για τη Σοβιετική Ρωσία.

 

   Όσον αφορά, τώρα ειδικώς τη στάση του Στάλιν έναντι των Ιουδαίων, πιστεύουμε ότι αρκούν αυτά που  γράφει ο Ιουδαίος ιστορικός Yuri Slezkine, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Berkeley: «Ο Στάλιν δεν καταδίωξε  έναν ορισμένο αριθμό εβραίων  λόγω της φυλετικής τους καταγωγής αλλά για λόγους  εσωτερικών διαφωνιών». Με άλλα λόγια, ήταν μία σύγκρουση μεταξύ φατριών εξουσίας.
Πράγματι, δεξί χέρι του Στάλιν ήταν ο  Ιουδαίος Lazar Moiseyevich Kaganovich. Σε κάθε περίπτωση, οι αλληλοσπαραγμοί στους κόλπους  του σοβιετικού καθεστώτος καθόλου δεν  ενδιέφεραν  τα ανώτερα κλιμάκια της ιεραρχίας, δηλαδή τους ‹‹θεούς›› της Wall  Street.

Σημείωση
Ανεξερεύνητα τα άδυτα της ιστορίας : Οι πρώτοι κινούμενοι θάλαμοι αερίων εφευρέθηκαν στην Σταλινική περίοδο από τον Εβραίο Isai Davidovic Berg. Επειδή συχνά οι διαταγές για εκτελέσεις ήταν πολλές και τα αποσπάσματα δεν προλάβαιναν να τις εκτελέσουν, διαμόρφωσε κατάλληλα ένα φορτηγό μέσα στο οποίο έβαζαν τους κρατούμενους και κατά την διάρκεια της πορείας του διοχέτευαν δηλητηριώδες αέριο στον ειδικό θάλαμο. Έτσι όταν έφθανε εμπρός από την ανοικτή τάφρο  οι κρατούμενοι ήταν ήδη νεκροί.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.Aleksandr Solgenitsin, Ebrei e Russi  durante il periodo  sovietico, τόμ. Ι-II, Εκδόσεις Controcorrente, Νεάπολι, 2007.
2.Antony Sutton, America’s Secret  Establisment,  (Πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι το τάγμα Skull & Bones είχε δραστηριοποιηθεί και στην Κίνα  βοηθώντας το κομμουνιστικό κόμμα να καταλάβει την εξουσία.)
4.Antony Sutton, Wall Street and the Bolshevik Revolution, Buccaneer Books, New York, 1974
5.Antony Sutton, Western Technology and Soviet Economic Development, τόμ. Ι-ΙΙΙ, Hoover Institution, Stanford University, 1968-1973. (Για μία αναλυτική περιγραφή της τεχνολογικής και οικονομικής βοήθειας των δυτικών πολυεθνικών προς την Σοβιετική ένωση).
6.Great Britain. Directorate of  intelligence, A Monthly Review of the progress of Revolutionary Movements abroad, no.9 July 16,1913(861.99/5067)

 

7.Yuri Slezkine, The Jewish Century, Princeton University Press, Princeton , New  Jersey, 2004
Δείτε ακόμη: https://filopatria.wordpress.com/2014/02/03/%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CF%81%CF%8D%CF%88%CE%BF%CF%85%CE%BD/

https://filopatria.wordpress.com/2013/07/19/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CF%81%CF%8D%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BD/

https://filopatria.wordpress.com/2012/07/11/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CF%87%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF/

https://filopatria.wordpress.com/2009/03/25/%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/

Ρουφιανιά και ηλιθιότητα

Διάβασα στο μπλογκ του Εισαγγελάτου το ρεπορτάζ των υπαλλήλων του mr Bobolas με τίτλο «το παιδομάζωμα της Χρυσής Αυγής» που αποπνέει όχι μόνο ρουφιανιά και ηλιθιότητα αλλά δείχνει και τον κόσμο του αύριο στον οποίο μας οδηγεί η παγκόσμια Χούντα της Νέας Tάξης.
2hhd2jc aawsci
Το δήθεν «ρεπορτάζ» των ρουφιάνων είναι κειμενολεζάντες σε φωτογραφικό υλικό (από τη δικογραφία της ΧΑ) που βρέθηκε σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές μελών και οπαδών του Κόμματος της Χρυσής Αυγής, και το οποίο αποτελεί παραβίαση προσωπικών δεδομένων αλλά η ευαίσθητη μανδάμ εισαγγελεύς δεν διέταξε «κατεπείγουσα ανάκρση». Βέβαια δεν μπορεί να γίνει « παιδομάζωμα» όταν οι γονείς φροντίζουν τα παιδιά τους.Κανείς δεν άρπαξε τα παιδιά από την αγκαλιά των γονιών τους. Εννοούν λοιπόν ότι οι γονείς «άρπαξαν» τα παιδιά τους από την «ιουδαϊκή δημοκρατική κοινωνία» του Νιλς Μούιζνιεκς για να τα «εμποτίσουν με μίσος».
Επομένως τα παιδιά δεν ανήκουν στους γονείς τους και την οικογένεια τους και δεν είναι οι γονείς και η οικογένεια υπεύθυνοι για την εκπαίδευση τους αλλά οι «Αθέατοι» του Νιλς Μούιζνιεκς.  Για το λόφο αυτό γράφουν: «ανήλικα παιδιά εξαναγκάζονται να συμμετέχουν σε εκδηλώσεις της οργάνωσης, κρατώντας λάβαρα».
Τα παιδιά δεν ανήκουν στους γονείς τους δεν είναι μέλη της οικογένειας που τα «εξαναγκάζει» και θα πρέπει  να τα μεγαλώνουν γκέι θετοί γονείς με «δημοκρατικά ιδεώδη». Αυτό είναι το μέλλον.
Γράφουν λοιπόν οι ρουφιάνοι : «Τουλάχιστον σοκαριστικό είναι το «ρεπορτάζ» της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ και το οποίο προκαλεί ανατριχίλα», (διότι), «μικρά παιδιά, ακόμη και από τη βρεφική τους ηλικία εμποτίζονται με μίσος». Η «εφημερίδα» αναφέρει πως πρόκειται για ανήλικα παιδιά που «εξαναγκάζονται να συμμετέχουν σε εκδηλώσεις της οργάνωσης, κρατώντας λάβαρα και ντυμένα όπως οι ενήλικες». Και ακόμα: «Σοκ από τις φωτογραφίες με ανήλικα παιδιά να στρατολογούνται στη Χρυσή Αυγή. Βρέφος με ολόσωμο φορμάκι με τα διακριτικά της Χρυσής Αυγής. Βρέφη με μπλούζες «Πας μη Έλλην βάρβαρος». Ένας 10χρονος, στέκεται προσοχή κρατώντας τη σημαία της Χρυσής Αυγής».

Καταλάβατε πόσο μακριά πάει η βαλίτσα ;

 Και κοινωνία του μέλλοντος μας

Μπουένος ‘Αιρες: Νονά (διά αντιπροσώπου) στη βάπτιση, από καθολικό ιερέα, κόρης ομοφυλόφιλων γυναικών έγινε η πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρχνερ, σε μία συμβολική κίνηση υπέρ του γάμου ομόφυλων ζευγαριών. Οι δύο μητέρες του κοριτσιού, η Καρίνα Βιγιαροέλ και η Σολεδάδ Ορτίς, είχαν ζητήσει από την πρόεδρο να γίνει νονά «για να την ευχαριστήσουμε για το νόμο που μας έδωσε δικαιώματα».Τη βάπτιση τέλεσε ο ιερέας Κάρλος Βάρας, που είπε ότι όλα τα παιδιά μπορούν να βαπτιστούν, αν και η θέση της Καθολικής Εκκλησίας δεν έχει αλλάξει.

Μπολσεβικισμός και Εβραίοι

Του Vladimir Moss / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

 
– Άλλο ένα εξαιρετικό άρθρο από τον Βρετανό αρθρογράφο που έγινε Χριστιανός Ορθόδοξος – βλέπε εδώ

Η πρωτοφανής καταστροφική μανία της ρωσικής επανάστασης απαιτούσε μια εξήγηση … Για πολλούς αυτή οφείλεται στον ερχομό των Εβραίων στην εξουσία και στο μίσος τους για τον ρωσικό λαό. Γιατί μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917, (την λεγόμενη ‘Φεβρουαριανή Επανάσταση’) οι Εβραίοι απέκτησαν πλήρη δικαιώματα όπως ο υπόλοιπος πληθυσμός και τα (ήδη πολύ διάτρητα) εμπόδια που είχαν συσταθεί στην περιοχή εκείνη που ήταν γνωστή ως “Pale of Settlement(“Όρια Εγκατάστασης”, η περιοχή της αυτοκρατορικής Ρωσίας όπου ήταν αναγκασµένοι να ζουν όλοι οι Εβραίοι) καταστράφηκαν. Οι Εβραίοι από τις δυτικές περιοχές ξεχύθηκαν στις μεγάλες πόλεις της Ευρωπαϊκής Ρωσίας και σύντομα κατέκτησαν εξέχουσες διευθυντικές θέσεις σε όλους τους σημαντικούς τομείς της κυβέρνησης και της οικονομίας.

 

Όπως Αλεξάντερ Σολζενίτσιν έχει γράψει, ο Φεβρουάριος έφερε μόνο ζημιά και καταστροφή στο ρωσικό πληθυσμό. Πάντως, «η εβραϊκή κοινότητα στη Ρωσία έλαβε πλήρως από την επανάσταση του Φεβρουαρίου, κάθε τι για οποίο είχε αγωνιστεί, και δεν χρειαζόταν η χαριστική βολή του Οκτωβρίου, εκτός από τους μαχαιροβγάλτες της κοσμικής εβραϊκής νεολαίας που μαζί με τους Ρώσους διεθνιστές αδελφούς τους  ξερνούσαν το μίσος τους για τη ρωσική κρατική δομή και μοχθούσαν για “εμβαθύνουν” την επανάσταση». Ήταν αυτοί που μέσω του ελέγχου της Εκτελεστικής Επιτροπής των Σοβιέτ –  πάνω από το ήμισυ των μελών της ήταν εβραϊκής καταγωγής – ανέλαβαν την πραγματική εξουσία μετά τον Φεβρουάριο και την έσπρωξαν – σε αντίθεση με τα συμφέροντα, όχι μόνο από του ρωσικού, αλλά και της πλειοψηφίας του εβραϊκού πληθυσμού – στην Οκτωβριανή Επανάσταση.

 
Παρ’ όλα αυτά, κατά τη στιγμή της Οκτωβριανής Επανάστασης μόνο μια μειοψηφία των Μπολσεβίκων ήταν Εβραίοι (στις αρχές του 1900 αποτελούσαν το 19 % του κόμματος). «Στις εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση, πάνω από το 80 % του εβραϊκού πληθυσμού της Ρωσίας ψήφισε σιωνιστικά κόμματα. Ο Λένιν έγραψε ότι υπήρχαν 550.000 που στήριξαν Εβραίους εθνικιστές. «Η πλειοψηφία των εβραϊκών κομμάτων συγκρότησε μια ενιαία εθνική λίστα, σύμφωνα με την οποία εξελέγησαν επτά αντιπρόσωποι – έξι Σιωνιστές και ο Gruzenberg. «Η επιτυχία των Σιωνιστών βοηθήθηκε επίσης από τη δήλωση του Άγγλου Υπουργού Εξωτερικών Balfour [σχετικά με τη θέσπιση ενός εθνικού κέντρου των Εβραίων στην Παλαιστίνη], που έγινε δεκτός από την πλειοψηφία του ρωσικού εβραϊκού πληθυσμού με ενθουσιασμό [στη Μόσχα, στην Πετρούπολη, στην Οδησσό, στο Κίεβο και σε άλλες πόλεις υπήρχαν πολλές εορταστικές εκδηλώσεις, συναντήσεις και θρησκευτικές λειτουργίες]».
 

Ο ταυτόχρονος θρίαμβος των Εβραίων στη Ρωσία και την Παλαιστίνη ήταν πράγματι μια εξαιρετική «σύμπτωση». Σε ένα άρθρο των Times του Λονδίνου στις 9 Νοεμβρίου 1917 εμφανίστηκαν δύο άρθρα, το ένα ανακοίνωνε το ξέσπασμα της επανάστασης στην Πετρούπολη και το άλλο – έγραφε για την υπόσχεση μιας πατρίδας για τους Εβραίους στην Παλαιστίνη (Η δήλωση Balfour).

 
Αυτή η σύμπτωση ενισχύθηκε από το γεγονός ότι οι θεϊστές Εβραίοι που είχαν θριαμβεύσει στο Ισραήλ το 1917 και ειδικά το 1948 μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, προέρχονταν από την ίδια περιοχή και το ίδιο κοινωνικό υπόβαθρο – το ‘Pale of  Settlement’ στη Δυτική Ρωσία – όπως οι αθεϊστές Εβραίοι είχαν θριαμβεύσει στη Μόσχα το 1917. Μερικές φορές προέρχονταν ακόμη και από τις ίδιες οικογένειες! Έτσι ο Chaim Weizmann, (φώτο) ο πρώτος πρόεδρος του Ισραήλ επισήμανε στην αυτοβιογραφία του πως οι αδελφοί του και οι αδελφές του ήταν όλοι είτε Σιωνιστές είτε Μπολσεβίκοι. Ο M. Heifetz σημειώνει επίσης τη χρονική σύμπτωση μεταξύ της Οκτωβριανής Επανάστασης και της δήλωσης Balfour. «Ένα μέρος της εβραϊκής γενιάς παίρνει το δρόμο του Herzl και του Zhabotinsky. Από την άλλη πλευρά, ανίκανοι να αντισταθούν στον πειρασμό, γεμίζουν το συγκρότημα του Λένιν και του Τρότσκι και του Στάλιν». «Η διαδρομή του Herzl και του Bagritsky επέτρεψε στους Εβραίους να σταθούν στο ύψος τους και αμέσως έγινε όχι απλά μια ισότιμη χώρα με τη Ρωσία, αλλά μια προνομιακή».
 
Πράγματι, η ρωσική επανάσταση μπορεί να θεωρηθεί ως ένα σκέλος του εν λόγω γενικού θριάμβου της εβραϊκής δύναμης που παρατηρούμε τον εικοστό αιώνα, τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση, τόσο στη Ρωσία όσο και στην Αμερική και το Ισραήλ. Η κυρίως εβραϊκή φύση της ηγεσίας των Μπολσεβίκων – και της παγκόσμιας επανάστασης σε γενικές γραμμές – δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Η άποψη αυτή δεν έχει σχέση με «αντισημίτες».
 
Έτσι ο Winston Churchill έγραψε : «Είναι σχεδόν σαν το Ευαγγέλιο του Χριστού και το ευαγγέλιο του αντίχριστου να σχεδιάστηκαν για να προέρχονται από τους ίδιους ανθρώπους και ότι αυτή η μυστικιστική και μυστηριώδης φυλή επιλέχθηκε για τις ανώτατες εκδηλώσεις και τις θείες και τις διαβολικές … από τις ημέρες του «Σπάρτακου» Weishaupt (των Illuminati) σε εκείνες του Καρλ Μαρξ και κάτω από τον Τρότσκι (Ρωσία), τον Μπέλα Κουν (Ουγγαρία), την Ρόζα Λούξεμπουργκ (Γερμανία) και την Emma Goldman (Ηνωμένες Πολιτείες), αυτή η παγκόσμια συνωμοσία για η ανατροπή του πολιτισμού και για την ανασύσταση της κοινωνίας στην βάση της διακοπής της ανάπτυξης, της ζηλόφθονου μοχθηρίας και της αδύνατης ισότητας – αυξάνεται σταθερά. Έπαιξε, όπως η σύγχρονη συγγραφέας, κα. Nesta Webster, έχει τόσο επιδέξια δείξει, ένα σίγουρα αναγνωρίσιμο μερίδιο στην τραγωδία της Γαλλικής Επανάστασης. Ήταν η κινητήρια δύναμη κάθε ανατρεπτικού κινήματος που προέκυψε το δέκατο ένατο αιώνα και τώρα επιτέλους αυτή η μπάντα των έκτακτων προσωπικοτήτων από τον υπόκοσμο των μεγάλων πόλεων της Ευρώπης και της Αμερικής – έχει αρπάξει τον Ρωσικό λαό από τα μαλλιά και έχουν γίνει πρακτικά  οι οριστικοί κύριοι αυτής της τεράστιας αυτοκρατορίας. Δεν υπάρχει καμία υπερβολή στο ρόλο που έπαιξαν στην εγκαθίδρυση του μπολσεβικισμού και στην Ρωσική Επανάσταση αυτοί οι διεθνείς και ως επί το πλείστον αθεϊστές Εβραίοι. Έχουν σίγουρα ένα πολύ μεγάλο ρόλο, που μάλλον υπερτερεί όλων των άλλων».
 
Ο Douglas Reed γράφει : «Η Κεντρική Επιτροπή του Μπολσεβίκικου Κόμματος, που είχε την υπέρτατη δύναμη, περιλάμβανε 3 Ρώσους (συμπεριλαμβανομένου του Λένιν – ο οποίος είχε εβραϊκή καταγωγή) και 9 Εβραίους. Το επόμενο πιο σημαντικό σώμα, η Κεντρική Επιτροπή της Εκτελεστικής Επιτροπής (μυστική αστυνομία) περιλάμβανε 42 Εβραίους και 19 Ρώσους, Λετονούς, Γεωργιανούς και άλλους. Το Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού αποτελούνταν από 17 Εβραίους και άλλους πέντε. Η Μοσχοβίτικη Τσε -Κα (μυστική αστυνομία) διαμορφώθηκε από 23 Εβραίους και 13 άλλους. Ανάμεσα στα ονόματα των 556 υψηλόβαθμων υπαλλήλων του κράτους των Μπολσεβίκων που επισήμως δημοσιεύθηκαν το 1918-1919, ήταν 458 Εβραίοι και 108 άλλοι. Μεταξύ των Κεντρικών Επιτροπών των μικρών, δήθεν «σοσιαλιστικών» ή άλλων μη – κομμουνιστικών κομμάτων …ήταν 55 Εβραίοι και άλλοι 6».
 
Ο Richard Pipes παραδέχεται : «Οι Εβραίοι αναμφισβήτητα έπαιξαν στο Μπολσεβίκικο Κόμμα και στο πρώιμη σοβιετικό σύστημα ένα ρόλο δυσανάλογο  του πληθυσμού τους. Ο αριθμός των Εβραίων που δραστηριοποιούνται στον κομμουνισμό στη Ρωσία και στο εξωτερικό, ήταν εντυπωσιακός : στην Ουγγαρία, για παράδειγμα, το 95 τοις εκατό από τις ηγετικές φυσιογνωμίες στην δικτατορία του Μπέλα Κουν ήταν Εβραίοι. Εκπροσωπούνταν επίσης, δυσανάλογα ανάμεσα στους κομμουνιστές στη Γερμανία και την Αυστρία κατά την διάρκεια των επαναστατικών αναταραχών εκεί το 1918-1923 και στη δομή της Κομμουνιστικής Διεθνούς».
 
Σύμφωνα με τον Donald Rayfield, το 1922 οι Εβραίοι «έφτασαν στη μέγιστη εκπροσώπηση τους στο κόμμα (όχι ότι σχημάτισαν μια συνεκτική ομάδα), όταν, με 15 τοις εκατό ήταν δεύτεροι  πίσω μόνο από τους Ρώσους με 65 τοις εκατό».
 

Ο Robert Wilton ανταποκριτής των London Times στη Ρωσία, ανέφερε «Σύμφωνα με τον αριθμό των ανθρώπων, οι Εβραίοι αντιπροσώπευαν έναν στους δέκα. Μεταξύ των επιτρόπων που διοικούσαν την μπολσεβίκικη Ρωσία είναι εννέα στους δέκα, αν δεν είναι το ποσοστό των Εβραίων ακόμα μεγαλύτερο».

Στις 9 Ιουνίου 1919 ο λοχαγός Montgomery Shuyler των Αμερικάνικων Εξερευνητικών Δυνάμεων τηλεγράφησε από το Βλαδιβοστόκ για την σύνθεση της προεδρίας της σοβιετικής κυβέρνησης : « … Υπήρχαν 384 “κομισάριοι”, μεταξύ των οποίων 2 νέγροι, 13 Ρώσοι, 15 Κινέζοι, 22 Αρμένιοι και πάνω από 300 Εβραίοι. Από το τελευταίο νούμερο, 264 είχαν έρθει στη Ρωσία από τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την πτώση του αυτοκρατορικής κυβέρνησης».
 
Οι Εβραίοι είχαν ιδιαίτερα δεσπόζουσα θέση στα πιο φοβερά και αιμοδιψή κομμάτια του μπολσεβίκικου συστήματος, την Τσέκα, (προκάτοχος της KGB) η οποία, γράφει ο Brendon, «αποτελείτο από 250.000 υπαλλήλους (συμπεριλαμβανομένων 100.000 συνοριοφυλάκων), ένα αξιόλογο συμπλήρωμα σε ένα κράτος που υποτίθεται ότι μαράζωνε. Στα πρώτα έξι χρόνια της μπολσεβίκικης εξουσίας είχαν εκτελέσει τουλάχιστον 200.000. Επιπλέον, η Τσέκα είχε την εξουσία να ενεργεί ως «αστυνομικός, δεσμοφύλακας, ανακριτής, κατήγορος, δικαστής και δήμιος. Είχε επίσης διαμορφώσει βάρβαρες μορφές βασανιστηρίων».
 
Τόσο έντονη ήταν η εβραϊκή κυριαρχία πάνω στη Ρωσία ως αποτέλεσμα της επανάστασης ώστε είναι ψευδεπίγραφο να μιλάμε για «ρωσική» επανάσταση, θα ήταν πιο ακριβές να μιλούσαμε για ρωσο- εβραϊκή επανάσταση.
 
Ότι η ρωσική επανάσταση ήταν στην πραγματικότητα μια εβραϊκή επανάσταση, αλλά την ίδια στιγμή το κομμάτι μιας διεθνούς επανάστασης του εβραϊσμού κατά του χριστιανικού και του μουσουλμανικού κόσμου, υποδεικνύεται από ένα άρθρο του Jacob de Haas με τίτλο «Η εβραϊκή επανάσταση» (“The Jewish Revolution”) που δημοσιεύθηκε στην σιωνιστική εφημερίδα του Λονδίνου ‘Maccabee’ τον Νοέμβριο του 1905: Ο « Η επανάσταση στη Ρωσία είναι μια εβραϊκή επανάσταση, γιατί είναι ένα σημείο καμπής στην ιστορία των Εβραίων. Η θέση αυτή απορρέει από το γεγονός ότι η Ρωσία είναι η πατρίδα περίπου του ήμισυ του γενικού αριθμού των Εβραίων που κατοικούν τον κόσμο … Η ανατροπή της δεσποτικής κυβέρνησης πρέπει να ασκήσει τεράστια επίδραση στα πεπρωμένα των εκατομμυρίων Εβραίων (τόσο στη Ρωσία όσο και στο εξωτερικό). Εκτός αυτού, η επανάσταση στη Ρωσία είναι μια εβραϊκή επανάσταση επειδή οι ​​Εβραίοι είναι οι πιο ενεργοί επαναστάτες στην τσαρική αυτοκρατορία».
Αλλά γιατί οι Εβραίοι ήταν οι πιο ενεργοί επαναστάτες ; Τι ήταν αυτό στην ιστορία τους που τους οδήγησε να υιοθετήσουν τις άθεες επαναστατικές διδασκαλίες και δράσεις πιο φλογερά από τους Ρώσους ; Το μίσος για τον Χριστό και τους χριστιανούς ήταν, φυσικά, βαθιά ριζωμένο στο Ταλμούδ και την Ιουδαϊκή τελετουργία – αλλά οι οργισμένοι νέοι άνδρες που άρχισαν να σκοτώνουν χιλιάδες υπηρέτες του Τσάρου ακόμα και πριν από την επανάσταση του 1905 είχαν απορρίψει το Ταλμούδ, καθώς και το Ευαγγέλιο και όλη την θρησκεία γενικά.
 
Ο Donald Rayfield γράφει : «Το κίνητρο όσων Εβραίων εργάστηκαν για την Τσέκα δεν ήταν σιωνιστικό ή εθνοτικό. Ο πόλεμος μεταξύ της Τσέκα και της ρωσικής αστικής τάξης δεν ήταν ξεκάθαρα ένας πόλεμος τάξεων ή πολιτικών παρατάξεων. Μπορεί να ιδωθεί ως πόλεμος μεταξύ του εβραϊκού διεθνισμού και των απομειναριών μιας ρωσικής εθνικής κουλτούρας
 
«… Τι ήταν η εβραϊκή καταγωγή για Μπολσεβίκους όπως ο Ζινόβιεφ, ο Τρότσκι, ο Κάμενεφ ή ο Sverdlov ; Ήταν μερικοί αποστάτες δεύτερης ή τρίτης γενιά και λίγοι μιλούσαν γίντις. Έχοντας ανατραφεί με τους Ρώσους ήταν εξοικειωμένοι με τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής και αξίες, Εβραίοι μόνο επιφανειακά, όπως ας πούμε, ήταν ο Καρλ Μαρξ. ΟΙ Εβραίοι στην αντισημιτική τσαρική Ρωσία είχαν λίγες ευκαιρίες έξω από το γκέτο, εκτός από τη μετανάστευση, την εκπαίδευση ή την επανάσταση και τα δύο τελευταία σήμαιναν άρνηση του Ιουδαϊσμού με το να εντάσσονται συχνά σε αντι – εβραϊκά ιδρύματα και ομάδες».
 
Όπως εξηγεί από το νεκροκρέβατο ο Εβραίος Yurovsky, ο δολοφόνος του Τσάρου : «Η οικογένειά μας υπέστη λιγότερα από τη συνεχή πείνα παρά από το θρησκευτικό φανατισμό του πατέρα μου … Στις αργίες και τις τακτικές ημέρες τα παιδιά αναγκάζονταν να προσεύχονται και δεν είναι περίεργο ότι η πρώτη μου ενεργός διαμαρτυρία ήταν κατά των θρησκευτικών και εθνικιστικών παραδόσεων. Κατέληξα να μισώ τον Θεό και την προσευχή, όπως μισούσα τη φτώχεια και τα αφεντικά».
 
Την ίδια στιγμή, οι Μπολσεβίκοι Εβραίοι φάνηκε να συμφωνούν με τον Ταλμουδισμό περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία. Έτσι, το 1905 οι Εβραίοι επαναστάτες στο Κίεβο καυχήθηκαν ότι θα μετέτρεπαν την Αγία Σοφία, τον καθεδρικό ναό σε συναγωγή. Και πάλι, το 1918 ανήγειραν μνημείο για τον Ιούδα τον Ισκαριώτη στο Sviazhsk και το 1919 – στο Tambov ! Ίσως η πιο ισχυρή απόδειξη της θρησκευτικότητας των Μπολσεβίκων Εβραίων ήταν το γεγονός ότι όταν οι αντι-επαναστατικές στρατιωτικές δυνάμεις, της Λευκής Φρουράς ανακατέλαβαν το Perm το 1918 βρήκαν πολλές εβραϊκές θρησκευτικές επιγραφές στα γραφεία των Μπολσεβίκων – καθώς και στους τοίχους του υπογείου του Οίκου Ipatiev στην  Αικατερινούπολη (Yekaterinburg), όπου ο Τσάρος και η οικογένειά του πυροβολήθηκαν.
 

Ενώ επισήμως απέρριπταν το Ταλμούδ και τη θρησκεία γενικότερα, οι επαναστάτες δεν απέρριπταν την ασυνείδητη συναισθηματική ενέργεια του Ταλμουδικού Ιουδαϊσμού. Αυτή η ενέργεια συμπυκνώνεται σε έναν υπεροπτικό εθνικισμό, έναν εθνικισμό παλαιότερο και πιο παθιασμένα αισθητό λόγω του γεγονότος ότι οι Εβραίοι κάποτε πραγματικά ήταν ο εκλεκτός λαός του Θεού. Έχοντας ξεπέσει από εκείνη την κατάσταση και έχοντας διασκορπιστεί σε όλο τον κόσμο από την οργή του Θεού, είχαν αγανακτήσει με την αντικατάσταση τους από τους χριστιανικούς λαούς με μια έντονη δυσαρέσκεια. “Roma delenda est”, η χριστιανική Ρώμη έπρεπε να καταστραφεί  και η Ρωσία ως «Τρίτη Ρώμη», η Ρώμης που τώρα βασίλευε, έπρεπε να καταστραφεί πρώτη. Οι άθεοι επαναστάτες της νεότερης γενιάς είχαν μέσα τους αυτό το μίσος, την ίδια ώρα που απέρριπταν την θρησκευτική – εθνικιστική ιστορική του βάση.

 
Ο L.A. Tikhomirov έγραψε : «Είναι πλέον ήδη εδώ και δεκαεννέα αιώνες που ακούμε από Εβραίους θρησκευτικούς στοχαστές ότι η θρησκευτική φύση του Ισραήλ δεν συνίσταται σε μια αντίληψη για το Θεό, αλλά στην εκπλήρωση του Νόμου. Μια τέτοια μαρτυρία δίνεται από τον πολύ έγκυρο γεννημένο στην Κρήτη Εβραίο Elia del Medigo (15ος αιώνας) στο αξιοσημείωτο “Δοκιμή της Πίστεως”, όπου λέει ότι «ο Ιουδαϊσμός δεν βασίζεται σε κάποιο θρησκευτικό δόγμα, αλλά σε θρησκευτικές πράξεις».
 
«Αλλά θρησκευτικές πράξεις είναι, στην ουσία εκείνες που προβλέπονται από το Νόμο. Αυτό σημαίνει : αν θέλετε να είστε ηθικοί, τηρήστε το Νόμο. Ο Μ. Mendelsohn διατυπώνει την ιδέα του εβραϊσμού κατά τον ίδιο τρόπο : «ο Ιουδαϊσμός δεν είναι μια αποκεκαλυμμένη θρησκεία, αλλά ένας αποκεκαλυμμένος Νόμος. Δεν λέει “θα πρέπει να πιστέψεις”, αλλά “θα πρέπει να κάνεις”. Σε αυτό το σύνταγμα που δόθηκε από τον Θεό, το κράτος και η θρησκεία είναι ένα. Οι σχέσεις του ανθρώπου με τον Θεό και την κοινωνία συγχωνεύονται. Δεν είναι έλλειψη πίστης ή αίρεση που προσελκύει τιμωρία, αλλά παραβίαση της αστικής τάξης. Ο Ιουδαϊσμός δεν δίνει κανένα υποχρεωτικό δόγμα και αναγνωρίζει την ελευθερία της εσωτερικής πεποίθησης».
 
«Ο Χριστιανισμός λέει : θα πρέπει να πιστέψεις σε αυτήν – και – αυτή την αλήθεια και με βάση αυτό θα πρέπει να κάνεις αυτό -και- αυτό. Ο Νέος Ιουδαϊσμός λέει: μπορείς να πιστεύεις, όπως σου αρέσει, αλλά πρέπει να κάνεις αυτό- και- αυτό. Αυτή είναι μια άποψη που εκμηδενίζει τον άνθρωπο ως μια ηθική προσωπικότητα …».
 
Έτσι ο Ταλμουδισμός δημιουργεί μια προσωπικότητα που υποβιβάζει την πίστη και την αλήθεια χάριν της επιτακτικής ανάγκης για πράξη. Δηλαδή, είναι η πράξη που ανακηρύσσεται πρώτα απαραίτητη – οι λόγοι που το κάνεις αυτό μπορούν να συζητηθούν αργότερα. Και αυτό αντιστοιχεί ακριβώς τόσο στη φιλοσοφία του Μαρξ, για το οποίον «η αλήθεια, δηλαδή η πραγματικότητα και η δύναμη, της σκέψης πρέπει να αποδεικνύεται στην πράξη», καθώς και στον ψυχολογικό τύπο του Μαρξιστή επαναστάτη, που διακηρύσσει πρώτα ότι η Ρώμη (δηλαδή η Ρωσία) πρέπει να καταστραφεί και στη συνέχεια ψάχνει για μια ιδεολογία που θα δικαιολογεί την καταστροφή αυτή. Ο Ταλμουδικός νόμος είναι χρήσιμος, αναγκαίος πράγματι, όχι διότι διακηρύττει την αλήθεια του Θεού, αλλά γιατί μπορεί να εξασφαλίσει την αλληλεγγύη του εβραϊκού λαού και την υπαγωγή τους στους Ραβινικούς ηγέτες τους. Με τον ίδιο τρόπο, η μαρξιστική ιδεολογική είναι απαραίτητη προκειμένου να ενώσει τους οπαδούς και να απομακρύνει τους διαφωνούντες και εν γένει να δικαιολογεί τη βίαιη ανατροπή του παλιού συστήματος.
 
Έτσι, η ρωσική επανάσταση ήταν εβραϊκή όχι τόσο λόγω της εθνοτικής σύνθεσης των ηγετών της, όσο λόγω του σατανικού μίσους κατά του Θεού, του Χριστού και όλων των Χριστιανών, το οποίο η Ταλμουδική θρησκεία μετέφερε σε όλη την διάρκεια της ιστορίας – από τους εθνικιστικές Ταλμουδικούς πατέρες στους διεθνιστές άθεους υιούς τους.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

«Οι πιο μικροί εχθροί»: Τα παιδιά της σταλινικής εποχής

Η επόμενη ανάρτηση στη φοιτητική έκθεση του 2012 εξερευνά το πώς η τρομοκρατία και η καταστολή της σταλινικής εποχής είχαν αντίκτυπο που εκτείνεται πολύ πέρα ​​από αυτούς που στοχεύονταν άμεσα από το καθεστώς. Η Σταλινική προπαγάνδα υποστήριξε ότι η ΕΣΣΔ ήταν το καλύτερο μέρος στον κόσμο για να μεγαλώσει ένα παιδί , παρουσιάζοντας την παιδική ηλικία ως ένα αθώο , ευτυχισμένο και εκπληρωμένο χρόνο . Ωστόσο, αυτό δεν ήταν η περίπτωση για τα εκατομμύρια των παιδιών των οποίων οι γονείς είχαν παγιδευτεί μέσα στην τρομοκρατία του Στάλιν . Μερικά από αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν στα στρατόπεδα Γκούλαγκ, κάποια σε κρατικά ορφανοτροφεία . Ορισμένα στάλθηκαν στην εξορία με τις οικογένειές τους και άλλα αφέθηκαν στην τύχη τους στους δρόμους της πόλης . Όλα βρέθηκαν χωρίς περιουσία, εκτοπισμένα, περιθωριοποιημένα και απορρνα. Σε αυτό το άρθρο η Victoria Bird συζητά τις εμπειρίες αυτών των παιδιών, ‘των πιο μικρών εχθρών’ του Στάλιν.

«Οι πιο μικροί εχθροί» : Τα παιδιά της σταλινικής εποχής

Της Βικτόρια Bird .

Η σταλινική εποχή χαρακτηρίζεται από εκτεταμένη τρομοκρατία και καταστολή , με μεγάλο μέρος του σοβιετικού πληθυσμού να ζει με τον φόβο του « χτύπου στην πόρτα», που θα μπορούσε να σημαίνει τη σύλληψη , εξορία , φυλάκιση ή εκτέλεση . Αυτό το κλίμα φόβου είχε επεκταθεί ακόμη και σε μικρά παιδιά, πολλά από τους οποία είχαν τρομοκρατηθεί από την ημέρα που οι γονείς τους θα « εξαφανιζονταν» . Τα παιδιά που έχασαν τους γονείς τους, ως αποτέλεσμα της Σταλινικής τρομοκρατίας επηρεάστηκαν σε μια σειρά από διαφορετικούς τρόπους . Κάποια κλείστηκαν στα στρατόπεδα γκουλάγκ μαζί με τους γονείς τους. Ορισμένα απελάθηκαν να ζουν στην εξορία σε απομακρυσμένες περιοχές με τις οικογένειές τους και κάποια αναγκάστηκαν να κλειστούν σε Σοβιετικά ορφανοτροφεία. Όσα έμειναν πίσω στιγματίστηκαν και εξοστρακίστηκαν , συχνά ακόμη και από άλλα μέλη της οικογένειας που φοβούνταν την τιμωρία αν φαίνονταν να βοηθούν το παιδί ενός «εχθρού του λαού», έτσι αφέθηκαν στην τύχη τους στους δρόμους της πόλης. Όποια και αν είναι η έσχατη μοίρα τους, όλα αυτά τα παιδιά βρέθηκαν στο περιθώριο, διωγμένα, απορριγμένα και ξεχασμένα από την υπόλοιπη κοινωνία. Αντ’ αυτού οι ζωές τους κυριαρχήθηκαν από μια καθημερινή μάχη για επιβίωση, μια μάχη που δυστυχώς πολλά δεν κέρδισαν .

«Σε ευχαριστώ, αγαπητέ σύντροφε Στάλιν για την ευτυχισμένη παιδική ηλικία!’

Η Σταλινική προπαγάνδα εργάστηκε πολύ σκληρά για να παρουσιάσει την παιδική ηλικία ως μια ευτυχισμένη και θετική εποχή. Τα παιδιά παρουσιάζονται ως οι πιστοί σοσιαλιστές του μέλλοντος, και ο Στάλιν παρουσιάζεται ως ο «πατερούλης” που μεγαλώνει την επόμενη γενιά των νέων σοβιετικών ανδρών και γυναικών. Αφίσες που δείχνουν τα παιδιά να υμνούν τον Στάλιν τέθηκαν παντού, συχνά περιλαμβάνοντας τη λεζάντα «ευχαριστούμε, αγαπητέ σύντροφε Στάλιν, για μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία», ενώ οι ομάδες της κομμουνιστικής νεολαίας, όπως οι Νέοι Πρωτοπόροι (Πιονέροι) (για παιδιά ηλικίας 9-14) και της Κομσομόλ (ηλικίες 14-18) είχαν συσταθεί για να παρέχουν στα παιδιά μια σειρά από εξωσχολικές δραστηριότητες, όπως παρελάσεις, εκδρομές θέατρο, αθλητικές εκδηλώσεις και τις θερινές κατασκηνώσεις που πολλοί διαφορετικά δεν θα είχαν πρόσβαση.

vikkibird1

«Σε ευχαριστώ, σύντροφε Στάλιν για την Ευτυχισμένη παιδική ηλικία μας!» (1936), διαθέσιμο στην ηλεκτρονική διεύθυνση :
http://www.soviethistory.org/index.php?page=subject&show=images&SubjectID=1936children&Year=1936&navi=byYear

vikkibird2

«Ζήτω οι Νέοι Πρωτοπόροι!» (1939), διαθέσιμο στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
http://www.soviethistory.org/index.php?page=subject&show=images&SubjectID=1936children&Year=1936&navi=byYear

Η Catriona Kelly υποστηρίζει ότι το κράτος προσπαθούσε να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς της «πραγματικότητας παραμύθι», που υποτίθεται ότι χαρακτήριζε τη ζωή στη Σοβιετική Ένωση, με συναισθηματικές θεωρήσεις της παιδικής ηλικίας διεισδύοντας σε όλη την προπαγάνδα και ισχυρισμούς ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν το καλύτερο μέρος στον κόσμο για να μεγαλώσουν τα παιδιά. [1], όμως , αυτό το παραμύθι απέκρυψε τη σκοτεινή πραγματικότητα της ζωής πολλών παιδιών κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου, ​​κάτι το οποίο φαίνεται από την παρακάτω εικόνα. Αυτή η περίφημη φωτογραφία, με τίτλο «Φίλος του μικρού παιδιού» δημοσιεύθηκε στην πρώτη σελίδα της Izvestia το 1936, δείχνει ένα ευτυχισμένο, χαμογελαστό νεαρό κορίτσι που κρατιέται με αγάπη από τον Στάλιν. Ωστόσο, τα χαμόγελα του νεαρού κοριτσιού κρύβουν το σκοτεινό φόντο της. Το όνομά της είναι Gelya Markizova, και η μητέρα της δολοφονήθηκε μυστηριωδώς μετά από τον πατέρα της, Ardan, που τουφεκίστηκε με την κατηγορία της συνωμοσίας εναντίον του Στάλιν κατά τη διάρκεια των χρόνων της τρομοκρατίας. Η πραγματική ιστορία της, φυσικά, αποκρύφτηκε από την κρατική μηχανή προπαγάνδας για να διαιωνίσει το όραμα της ευτυχισμένης παιδικής ηλικίας που η σοβιετική προπαγάνδα ήταν απελπισμένη να απεικονίσει.

vikkibird3

«Φίλος του Μικρού παιδιού» (1936)

Η ιστορία της Gelya καταδεικνύει ένα πολύ ευρύτερο θέμα: ότι, ενώ κάποια παιδιά κάνουν ανάκληση της σταλινικής εποχής των παιδικών τους χρόνων με τις τρυφερές αναμνήσεις σήμερα , οι εμπειρίες τους ήταν μακριά από καθολικές. Πολλά άλλα παιδιά περιθωριοποιήθηκαν, απορρίφθηκαν και διώχτηκαν. Μακριά από το να έχουν ευτυχισμένη παιδική ηλικία που είχαν δήθεν δικαίωμα, αντίθετα ήταν αντιμέτωπα με μεγάλες δυσκολίες και τον αγώνα για την επιβίωση .

Τα παιδιά του γκουλάγκ

Ως αποτέλεσμα της σταλινικής τρομοκρατίας και μαζικής καταστολής, εκατοντάδες χιλιάδες γονείς συνελήφθησαν και τοποθετήθηκαν στα περιβόητα στρατόπεδα Γκούλαγκ. Το Ψήφισμα αριθ. 2213 δήλωσε ότι τα παιδιά μέχρι την ηλικία των δύο ετών πρέπει να κρατούνται υπό περιορισμό μαζί με τις μητέρες τους, πάρα πολλά μικρά παιδιά μεταφέρθηκαν στα γκουλάγκ και τοποθετήθηκαν στους βρεφονηπιακούς σταθμούς του στρατοπέδου. [2] Άλλα παιδιά γεννήθηκαν στο γκουλάγκ, επειδή ορισμένες κρατούμενοι ήταν έγκυες κατά την άφιξη, ενώ άλλες έμειναν έγκυες στα στρατόπεδα (για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την εγκυμοσύνη και τον τοκετό στα γκουλάγκ δείτε το προηγούμενο blog post ΕΔΩ ). Η ζωή για τα παιδιά που βρέθηκαν στους βρεφονηπιακούς σταθμούς του στρατοπέδου ήταν φοβερή. Ήταν συχνά αναγκασμένα να ζουν σε εξαιρετικά ανθυγιεινές συνθήκες, στους ψυχρότερους, παλαιότερους καταυλισμούς, με την έλλειψη κουβερτών, ενώ τα πενιχρά δελτία τροφίμων που παρέχονται στερούνταν τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά και βιταμίνες. Η ποιότητα της παρεχόμενης φροντίδας ήταν άθλια. Τα Παιδιά ήταν παραμελημένα και τους δόθηκε ελάχιστη προσοχή με αναφορές ότι οι νοσοκόμες ταΐζαν τα παιδιά με καυτό φαγητό και συχνά τα άφηναν να κάθονται για ώρες στα δοχεία τους προκαλώντας σε πολλά να υποφέρουν από πρόπτωση ορθού [3] Ως αποτέλεσμα το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας στα γκουλάγκ ήταν εξαιρετικά υψηλό και τα παιδιά που επέζησαν υπέστησαν εκτεταμένες σωματικές και ψυχολογικές βλάβες. Στα απομνημονεύματά της, η Evgenia Ginzburg σχολίασε σχετικά με το πόσο σοκαρισμένη ήταν όταν ανακάλυψε ότι πολλά μεγάλα παιδιά σε ένα βρεφονηπιακό σταθμό στρατοπέδου δεν μιλούσαν καν, επικοινωνώντας, μέσω άναρθρων κραυγών. [4]

vikkibird5

Τα παιδιά σε ένα βρεφονηπιακό σταθμό στρατοπέδου Gulag τρέφονται – εικόνα από την Cathy Frierson και Semyon Vilensky, Τα παιδιά του γκουλάγκ (Yale University Press, 2010), 311

Το 1935 η εισαγωγή του άρθρου 12 του Ποινικού Κώδικα επίτρεψε επίσης τα παιδιά από την ηλικία των δώδεκα να καταδικάζονται ως ενήλικες και να φυλακίζονται στα γκουλάγκ. Ο νόμος αυτός χρησιμοποιήθηκε για να συλλαμβάνονται τα παιδιά εκείνων που είχαν προηγουμένως συλληφθεί για πολιτικά εγκλήματα με βάση την πεποίθηση ότι «το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά». [5] Πολλά παιδιά του δρόμου, άστεγα και αδέσποτα, κοινώς γνωστά ως Bezprizorni διέπρατταν επίσης αδικήματα (συνηθέστερα κλοπές) και πολλά στάλθηκαν στα στρατόπεδα ως τιμωρία, όπου βρέθηκαν ζουν σε γυμνά, βρώμικα κελιά σε ένα βίαιο κόσμο όπου αναμιγνύονται με μεγαλύτερους, πιο επικίνδυνους εγκληματίες. Ο Oleg Khlevniuk περιέγραψε πώς πολλοί ηλικιωμένοι εγκληματίες αντιμετώπιζαν βάναυσα τους νέους, συχνά χρησιμοποιώντας τους για σεξουαλικές χάρες ή αναγκάζοντάς τους στην πορνεία. [6]

vikkibird4

Φωτογραφίες ταυτότητας συλληφθέντων παιδιών – εικόνα από την Catriona Kelly, Παιδικός Κόσμος : Μεγαλώνοντας στη Ρωσία 1890-1991 (Yale University Press, 2007), 235

Εξόριστος: παιδική ηλικία στην εξορία

Πολλά παιδιά είχαν επίσης να αντιμετωπίσουν την τρομακτική προοπτική της εξορίας . Εκείνα που συνήθως στοχεύονταν περιλάμβαναν ευσεβείς θρησκευτικούς οπαδούς, εθνολογικές μειονότητες και « κουλάκους» (αγρότες που αντιστάθηκαν στην κολεκτιβοποίηση) . Πολλές οικογένειες συνελήφθησαν και βίαια μετεγκαταστάθηκαν σε απομακρυσμένες και ακατοίκητες περιοχές του μακρινού Βορρά της Ρωσίας, όπως τα Ουράλια, η Βόρεια Σιβηρία ή η ανοικτή στέπα του Καζακστάν. Πολλές οικογένειες είχαν λίγο περισσότερο από μία ώρα για να συγκεντρώσουν επαρκή τροφή και για τις «νέες ζωές τους». Η Αντωνίνα Golovin θυμάται τη μητέρα της να την περιτυλίγει γρήγορα σε ένα ζεστό μάλλινο σάλι, όταν ήρθε η εντολή να φύγουν, αλλά αυτό αφαιρέθηκε και δεν της επετράπη να το λάβει , έστω και αν πήγαιναν στις συνθήκες της Αρκτικής . [7] Το ταξίδι στην εξορία ήταν επίπονο και κουραστικό , με τις οικογένειες στοιβαγμένες σε υπερπλήρη , υποθερμαινόμενα και βρώμικα βαγόνια για ζώα για ημέρες ή εβδομάδες στο τέλος . Μια επιστολή προς τον πρόεδρο της VTsIK είπε πως χιλιάδες παιδιά πέθαναν από την πείνα ή την ασθένεια κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στην εξορία, για να θαφτούν σε μαζικούς τάφους χωρίς διακριτικά [8] .

vikkibird6

Ανώνυμοι τάφοι των «ειδικών εποίκων» οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους – μερικοί είναι μόνο 4 πόδια (128 εκ.) μακριοί. Εικόνα παρμένη από την Cathy Frierson και Semyon Vilensky, Τα παιδιά του γκουλάγκ (Yale University Press, 2010), 103

Κατά την άφιξή τους, οι επιζώντες άποικοι έπρεπε να μάθουν να ζουν σε πρωτόγονες zemlianki, τρύπες σε λάσπη που είχαν ανασκαφεί στο έδαφος και καλύπτονταν από κλαδιά και λάσπη για να κρατούν όσο το δυνατόν περισσότερη θερμότητα. [9] Ενώ έσκαβαν αυτά τα κρύα, υγρά καταφύγια, οι εξόριστοι έπρεπε να αγωνίζονται για να βρουν τρόφιμα για τις οικογένειές τους: έφτασαν με λίγα εργαλεία ή άλλες προμήθειες για να τους βοηθήσουν και πολλοί οικισμοί ήταν εντελώς αποκομμένοι από το χιόνι . Αυτό σήμαινε ότι χιλιάδες περισσότερα παιδιά πέθαναν από την πείνα. Τα εξόριστα παιδιά αντιμετώπιζαν επίσης μια ποικιλία από άλλες ασθένειες απειλητικές για τη ζωή. Η έλλειψη των βιταμινών προκάλεσε σκορβούτο και υποσιτισμό , ενώ πολλά αρρώστησαν με τύφο, ελονοσία, φυματίωση και πνευμονία χωρίς προοπτική ιατρικής βοήθειας. Όπως εξηγεί ο Werth , η κατάσταση στην εξορία ήταν ζωτικής σημασίας για τα παιδιά , τα οποία ήταν τα κύρια θύματα της ασθένειας και του θανάτου. Για παράδειγμα , σε έναν οικισμό που αποτελείται από 350 οικογένειες , 180 παιδιά έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών εξαιτίας μιας επιδημίας από οστρακιά. Σε ένα άλλο νησί οικισμός, από τους 14.000 εκτοπισθέντες οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους εκεί μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου του 1931, το 76 % από αυτούς ήταν κάτω των 12 ετών και μία αναφορά το Γενάρη του 1932 αναγνώρισε ότι στην περιοχή Narym, η θνησιμότητα των παιδιών κάτω των τριών ετών ήταν τόσο υψηλό ως 12 % ανά μήνα, με τη Σιβηρία να γίνει το σκηνικό για ένα τεράστιο αριθμό παιδικών θανάτων. [10]

Τα Ορφανά του Στάλιν

Τα Άστεγα παιδιά μαζί «τα παιδιά των εχθρών του λαού» ολοένα και περισσότερο βρέθηκαν να τοποθετούνται σε κρατικά ορφανοτροφεία, όπου οι τύχες τους δεν ήταν καθόλου καλές. Ο Alan Ball ισχυρίζεται ότι οι συνθήκες σε ορισμένα Σοβιετικά ορφανοτροφεία ήταν εξίσου κακές, αν όχι χειρότερες, από τη ζωή στους δρόμους, και η Deborah Hoffman συμφωνεί ότι κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου η υψηλή εισροή των παιδιών σε κρατικά ορφανοτροφεία (απορρόφηση 5.000-10.000 παιδιά κάθε έτος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Ενώ στην Μόσχα μόνο, μέχρι την 1η Ιουνίου του 1938, 15.347 παιδιά κυνηγημένων γονέων είχαν σταλεί σε ορφανοτροφεία) σήμαινε ότι οι συνθήκες έγιναν πολύ πιο δύσκολες, οδηγώντας σε υπερπληθυσμό και σοβαρές ελλείψεις [11].

Ο λιμός και ο υποσιτισμός ήταν μια συνθήκη ρουτίνας στα ορφανοτροφεία ενώ πολλά παιδιά αναγκάζονται να κάνουν επιδρομές σε κάδους απορριμμάτων σε κοντινή απόσταση για να βρουν τροφή και υπήρξαν αναφορές για παιδιά λείανση αραιής σούπας απευθείας από κοίλα χέρια, λόγω της έλλειψης των μπολ. [12] Οι ελλείψεις ρούχων και παπουτσιών σήμαινε ότι τα παιδιά συχνά έπρεπε να περπατούν τριγύρω χωρίς παπούτσια μες στο χιόνι και σε ένα ορφανοτροφείο ένας επιθεωρητής κατέγραψε 46 παιδιά που έπασχαν από κρυοπαγήματα στα πόδια. [13] Τρία έως τέσσερα παιδιά συχνά θα πρέπει να μοιραστούν ένα βρώμικο στρώμα που δεν είχε καθόλου κουβέρτες, ενώ άλλοι κοιμόνταν σε σόμπες ή κουλουριάζονταν στο γυμνό πάτωμα, καλυπτόμενα με ό, τι τους έπεφτε στα χέρια, όπως παλιές κουρτίνες. Ένα ορφανοτροφείο στην Viatka έφτιαξε μέχρι και σάκους για τα παιδιά να κοιμούνται μέσα. [14]

Τα ιδρύματα είχαν καταρρέοντες τοίχους, καθόλου θέρμανση και παντελή έλλειψη σε εγκαταστάσεις λουτρών που είχε σαν αποτέλεσμα ορφανοτροφεία ολοένα και περισσότερο να αναφέρονται ως «βόθροι». Τα παιδιά έκαναν μπάνιο μόνο σε διαστήματα αρκετών εβδομάδων. Μια ομάδα από παιδιά έγραψαν ακόμη και για το πώς είχαν το δικαίωμα να επισκεφθούν το λουτρό μήνα παρά μήνα , και τους δόθηκαν καθαρά εσώρουχα ακόμα πιο σπάνια. Πολλά ορφανοτροφεία δεν είχαν τουαλέτα, έτσι τα παιδιά ανακουφίζονταν σε αυλές, διαδρόμους ακόμα και στο κρεβάτι τους. [15] Τα ορφανά συχνά υπέφεραν από ασθένειες όπως τύφος, ελονοσία, δυσεντερία, σκορβούτο, ραχίτιδα, λειχήνα και ψείρες, ως αποτέλεσμα του άθλιου περιβάλλοντος τους και κακών συνθηκών υγιεινής. Πρώην τρόφιμοι περιέγραψαν πώς τα σώματα εκείνων που είχαν πεθάνει στοιβάζονταν σε σωρούς, όπου κρατούνταν μέχρι να υπάρχουν αρκετά για να μεταφερθούν και να αποτεφρωθούν, ενώ η έκθεση ενός επιθεωρητή περιέγραψε πώς είχε δει τα παιδιά να αναγκάζονται να ζουν και να κοιμούνται για αρκετές ημέρες στο ίδιο κρεβάτι με τα πτώματα των άλλων παιδιών. Τα ποσοστά θνησιμότητας μεταξύ των παιδιών σε ορισμένα ουκρανικά ορφανοτροφεία στην πραγματικότητα διαμορφώθηκε στο εκατό τοις εκατό. [16]

Όσοι κατάφεραν να επιβιώσουν τις αρρώστιες και το θάνατο στα ορφανοτροφεία επίσης αντιμετώπισαν την απειλή των ξυλοδαρμών , της κακοποίησης και του εκφοβισμού από τους παλαιότερους τροφίμους, ενώ υπάρχουν επίσης αμέτρητες ιστορίες των υπεύθυνων δεσμοφυλάκων για βίαιες επιθέσεις στα παιδιά ή ακόμη και τον βιασμό των ορφανών παιδιών στην φροντίδα τους . Πολλά παιδιά έλαβαν βάναυσους ξυλοδαρμούς από τους διευθυντές τους , ενώ άλλοι θυμούνται να ρίχνονται σε «κελιά τιμωρίας» για το παραμικρό αδίκημα . Ένα παιδί είπε πώς ο διευθυντής συχνά τραβούσε τα παιδιά από τα κρεβάτια τους από τα μαλλιά τους , κτυπώντας τα κεφάλια τους στον τοίχο και στη συνέχεια απειλώντας τα με το περίστροφό του. [17]

Bezprizorni : Η ζωή στους δρόμους

Μερικά παιδιά απόφευγαν τη ζωή στο ορφανοτροφείο φεύγοντας μακριά. Αυτές οι συμμορίες των άστεγων παιδιών ή Bezprizorni έγινε ένα κοινό θέαμα στις σοβιετικές πόλεις κατά τη διάρκεια της σταλινικής εποχής. Τα περισσότερα ψευτοζούσαν σκουπίζοντας, επαιτώντας, κλοπές πορτοφολιών , μικροκλοπές και την πορνεία. Πολλά γρήγορα εθιστηκαν στα τσιγάρα, το αλκοόλ και ακόμη την κοκαΐνη, και σε μια προσπάθεια να ξεφύγουν από τον τρόμο και τις κακουχίες της καθημερινής τους ζωής. Ζούσαν σε άθλιες συνθήκες , ιδιαίτερα κατά τους παγερούς χειμερινούς μήνες, ντυμένοι με «ψειριασμένα, ρυπαρά ενδύματα» με «γυμνά πόδια τυλιγμένα σε εφημερίδες» . Για να κρατιούνται ζεστά το βράδυ, τα Bezprizorni θα κοιμούνται σε βρώμικα καζάνια, κάδους απορριμμάτων, δημόσιες τουαλέτες και μερικά ακόμη θαμμένα στη γη σε ρηχά προχώματα . [18]

vikkibird7

Συμμορία παιδιών του δρόμου που έχουν καταφύγει σε ένα βρώμικο καζάνι – εικόνα από τον Alan Ball, Και τώρα η Ψυχή Μου έχει Σκληρύνει: Εγκαταλελειμμένα παιδιά στη Σοβιετική Ρωσία ( University of California Press, 1994), 118

Αρχικά, το κράτος έκανε κάποιες προσπάθειες να «αποκαταστήσει» τα Bezprizorni, μέσα από τη δημιουργία ειδικών παιδικών σπίτια, κοινότητες και οι κατασκηνώσεις που είχαν ως στόχο την εκ νέου εκπαίδευση και επανένταξη των άστεγων παιδιών σε αξιοσέβαστη κοινωνία. [19] Ωστόσο, οι περισσότεροι Bezprizorni αρνήθηκαν πεισματικά να εισαχθούν σε αυτά τα ιδρύματα και εκείνοι που εξαναγκάστηκαν να μπουν έφυγαν κατά χιλιάδες, επιστρέφοντας στη ζωή στους δρόμους. Από το 1935, ένα ειδικό Σοβιετικό διάταγμα επέκτεινε πλήρως ποινές ενηλίκων σε ανηλίκους εγκληματίες, που σήμαινε οποιοδήποτε Bezprizorni που θα συλλαμβάνονταν θα μπορούσε απλά να φυλακιστούν.

Συμπέρασμα

Ενώ η σταλινική προπαγάνδα μπορεί να έχει παρουσιάσει ένα εξιδανικευμένο «παραμύθι» εικόνα της σοβιετικής παιδικής ηλικίας που χαρακτηρίζεται από ευτυχισμένη αθωότητα, για κάποιους η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Πολλά παιδιά αρπάχτηκαν από τις οικογένειές τους, καταδικάστηκαν σε γκουλάγκ, στάλθηκαν σε εξορία, αποστάλθηκαν σε ορφανοτροφεία ή αφέθηκαν για να τα βγάλουν πέρα ​​μόνα τους στους δρόμους. Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά υπέστησαν σοβαρά σωματικά και ψυχολογικά τραύματα και εκείνα που επέζησαν κουβαλούν συχνά αυτό το στίγμα μαζί τους στην ενήλικη ζωή.

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε : Film : Τα παιδιά του γκουλάγκ (Java Films)

Σχετικά με τη Συγγραφέα:

Η Victoria Bird μόλις ολοκλήρωσε το πτυχίο της στην Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Σβάνσυ, ΗΒ (Swansea, UK). Στο τελευταίο έτος των σπουδών της η Victoria εξειδικεύτηκε στην ιστορία της κομμουνιστικής Ανατολικής Ευρώπης και επίσης ερεύνησε και έγραψε την διατριβή της στην ιστορία για το «Bezprizorni: Το αποτέλεσμα των μαζικών συλλήψεων και του Συστήματος των Στρατοπέδων Καταναγκαστικών έργων».

[1] Catriona Kelly, Children’s World: Growing up in Russia, 1890 – 1991 (Yale University Press, 2007)
[2] Anne Applebaum, Gulag: A History (Penguin Books, 2004), 292; Cathy A Frierson and Semyon Vilensky, Children of the Gulag (Yale University Press, 2010), 310 – 313
[3] Evgenia Ginzburg, Within the Whirlwind (Collins Harvill, 1989) 4; Catriona Kelly, Children’s World, 241
[4] Evgenia Ginzberg, Within the Whirlwind, 4
[5] Catriona Kelly, Children’s World, 237
[6] Oleg Khlevniuk, The History of the Gulag: From Collectivization to the Great Terror (Yale University Press, 2004) 124
[7] Orlando Figes, The Whisperers, 95
[8] Cathy Frierson, and Semyon Vilensky, Children of the Gulag, 100 – 103
[9] Deborah Hoffman, The Littlest Enemies: Children in the Shadow of the Gulag, (Slavica Publishers, 2008), 41
[10] Nicholas Werth, Cannibal Island: Death in a Siberian Gulag (Princeton University Press, 2007), 44-56
[11] Alan Ball, And Now My Soul Is Hardened: Abandoned Children in Soviet Russia 1918-1930 (University of California Press, 1994) 98; Deborah Hoffman, The Littlest Enemies,81; Sheila Fitzpatrick, Everyday Stalinism: Ordinary life in extraordinary times; Soviet Russia in the 1930’s (Oxford: Oxford University Press, 1999) 150
[12] Alan Ball, And Now My Soul Is Hardened, 115
[13] Cathy Frierson, and Semyon Vilensky, Children of the Gulag, 254
[14] Jehanne Gheith, and Katherine Jolluck, Gulag Voices, Oral Histories of Soviet Incarceration and Exile (Palgrave Macmillan, 2011), 125; Alan Ball, And Now My Soul Is Hardened, 115
[15] Alan Ball, And Now My Soul Is Hardened, 116; Deborah Hoffman, The Littlest Enemies, 98
[16] Cathy Frierson, and Semyon Vilensky, Children of the Gulag, 58, 117; Alan Ball, And Now My Soul Is Hardened, 115; Catriona Kelly, Children’s World, 201
[17] Cathy Frierson, and Semyon Vilensky, Children of the Gulag, 56
[18] Alan Ball, And Now My Soul Is Hardened, 30 – 32 , 72
[19] Lucy Wilson, The New Schools of New Russia, (Vanguard Press, 1928), 100

Πηγή

Η Ουκρανία θυμάται το Holodomor! Όταν ο Στάλιν σκότωνε εκατομμύρια απ’ την πείνα!



 

Η Ουκρανία και τα μέλη της ουκρανικής διασποράς σε όλο τον κόσμο δεν μπορούν να ξεχάσουν μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές στην ιστορία της χώρας, όταν τα εκατομμύρια των προγόνων τους πέθαιναν από την πείνα κάτω από τη σιδηρά κυριαρχία του Ιωσήφ Στάλιν.

 


Ο πρόεδρος Viktor Yanukovich  μαζί με τους πρώην προέδρους LeonidKravchuk,Leonid Kuchma και Viktor Yushchenko στο Μνημείο για τα θύματα του Holodomor, στις 23 Νοεμβρίου 2013
Πριν από ογδόντα χρόνια (1932-1933), όταν η Ουκρανία ήταν κάτω από την εξουσία της ΕΣΣΔ, εκατομμύρια απλών Ουκρανών έχασαν τη ζωή τους ως επί το πλείστον από την πείνα, ως αποτέλεσμα της εκκαθάρισης της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και της εκβιομηχάνισης από το σοβιετικό καθεστώς. Το μεγαλύτερο αυτό έγκλημα του σταλινικού καθεστώτος ονομάστηκε «Holodomor» («Γολοντομόρ») ή «εκτέλεση από την πείνα». Προέρχεται από τις λέξεις «Γόλοντ» («holod») που σημαίνει λιμός και «μορίτι» που σημαίνει πρόκληση θανάτου (από το ρήμα «moryty» = σκοτώνω).
Κανείς δεν ξέρει με ακρίβεια πόσοι πέθαναν από την πείνα που επέβαλε το τυραννικό σταλινικό καθεστώς στην Ουκρανία. Σε τηλεγράφημα προς τα κεντρικά της ΝΚVD, (της σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας και προκατόχου της ΚGΒ), ο τοπικός διοικητής στο Χαρκίβ έγραψε στις 5 Ιουνίου του 1933: «… η θνησιμότητα είναι πλέον τόσο μεγάλη που σε κάποια χωριά οι τοπικές αρχές σταμάτησαν να μετρούν τους θανάτους…». Υπολογίζεται πάντως ότι τον χειμώνα του 1932-1933 πέθαναν 7-10 εκατομμύρια, δηλαδή σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού της σιτοπαραγωγού αυτής χώρας.

 

Ο Στάλιν αποφάσισε ότι οι Ουκρανοί αγρότες έπρεπε να ενταχθούν στα κολχόζ και ότι συγκομιδές τους θα έπρεπε να κατασχεθούν από τις σοβιετικές αρχές. Οι μπολσεβίκικες δυνάμεις σάρωσαν τα χωριά αρπάζοντας την τροφή και πραγματοποιώντας μαζικές εκτελέσεις. Εάν κάποιον τον συλλαμβάνανε να κλέβει τρόφιμα ή να προσπαθεί να φύγει από την περιοχή σε αναζήτηση ψωμιού, είτε τον φυλακίζανε, είτε τον γυρνούσαν πίσω, είτε τον εκτελούσαν.

 

Πολλοί Ουκρανοί επέζησαν τρώγοντας ψωμί που έκαναν από ζιζάνια (αγριόχορτα) και χόρτα και υπήρχαν τεκμηριωμένες αναφορές για κανιβαλισμούς.

 

Η σοβιετική κυβέρνηση της εποχής αρνήθηκε ότι υπήρχε λιμός στην Ουκρανία και όποιος μιλούσε γι’ αυτό τον έστελναν στα γκουλάγκ ή τον εκτελούσαν. Μόνο κατά την 50ή επέτειο του Holodomor (1983) η ΕΣΣΔ παραδέχτηκε ότι οι αγρότες είχαν πεθάνει, αν και επέμεινε επίσης ότι η αιτία ήταν η ξηρασία. Σήμερα, η ρωσική κυβέρνηση δέχεται ότι υπήρχε μια τεράστια πείνα στην Ουκρανία, αλλά αρνείται ότι ήταν μέρος μιας συντονισμένης προσπάθειας για να «εκκαθαριστεί» ο πληθυσμός.

 

Εδώ φωτογραφία από τις 18/5/2010 του Πρόεδρου της ΟυκρανίαςΒίκτωρ Γιανούκοβιτς και του Ρώσου Προέδρου Ντμίτρι Μενβέντιεφ στο Κιεβο, στο Μνημείο των Θυμάτων του Μεγάλου Τεχνητού Λιμού της Ουκρανίας.
Από το 2006, η Ουκρανία έχει διακηρύξει το τέταρτο Σάββατο του κάθε Νοέμβριο ως την Ημέρα Μνήμης του Holodomor. Η δήλωση που κυκλοφόρησε με αφορμή την 80η επέτειο από την ουκρανική κυβέρνηση αναφέρει: «Αν και το Χολοντόμορ ήταν ένα παράδειγμα μιας από τις χειρότερες πλευρές της ανθρωπότητας, η τεράστια αντοχή και το θάρρος που επέδειξε ο ουκρανικός λαός για την αντιμετώπιση αυτής της σκληρότητας είναι μια απόδειξη του αδάμαστου εθνικού πνεύματος».

 

«Ακόμη και στις χειρότερες μέρες του λιμού, ο λαός της Ουκρανίας δεν έχασε την ελπίδα ότι η πατρίδα του μια ημέρα θα γίνει ανεξάρτητη και ελεύθερη», καταλήγει η δήλωση.

 

Από τον Μάρτιο του 2008, δεκάδες κυβερνήσεις έχουν δεχτεί ότι οι ενέργειες αυτές της σοβιετικής κυβέρνησης αποτελούν μιαπράξη Γενοκτονίας. Η κοινή δήλωση των Ηνωμένων Εθνών το 2003, έχει ορίσει το Λιμό ως αποτέλεσμα των δράσεων και των πολιτικών του ολοκληρωτικού καθεστώτος που προκάλεσε το θάνατο εκατομμυρίων Ουκρανών, Ρώσων, Καζάκων και άλλων εθνοτήτων στην ΕΣΣΔ. Στις 28 Νοεμβρίου 2006, η Verkhovna Rada (το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας), ψήφισε ένα νόμο που ορίζει το Holodomor ως μια «εσκεμμένη πράξη Γενοκτονίας» και έκανε την δημόσια άρνησή της παράνομηΤο μόνο κόμμα πουΔΕΝ ψήφισε το νόμο ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας. Ακόμα κι αν τον Απρίλιο του 2010 ο νεοεκλεγείς (φιλο-Ρώσος) πρόεδρος Γιανουκόβιτς ήταν αντίθετος με την θέση του (φιλο-Δυτικού) Γιουσένκο σχετικά με το Holodomor, ο νόμος δεν έχει καταργηθεί και παραμένει σε ισχύ. Στις 23 Οκτωβρίου του 2008, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα, με το οποίο αναγνώρισε το Χολοντόμορ ως «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».

Από αριστερά: Kaganovich, Stalin, Postyshev, Voroshilov
Στις 12 Ιανουαρίου 2010, στο Εφετείο του Κιέβου ξεκίνησε δίκη για το «γεγονός της Γενοκτονίας του Λιμού Holodomor στην Ουκρανία το 1932-1933». Τον Μάιο του 2009, η Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας ξεκίνησε μια ποινική υπόθεση «σχετικά με τη Γενοκτονία στην Ουκρανία το 1932-1933». Σε απόφασή του στις 13 Ιανουαρίου 2010, το δικαστήριο έκρινε τον Ιωσήφ Στάλιν και άλλους ηγέτες των μπολσεβίκων ενόχους για «γενοκτονία εναντίον των Ουκρανών». Το δικαστήριο καταδίκασε έτους :ΣτάλινVyacheslav Molotov, Lazar KaganovichStanislav KosiorPavel Postyshev και άλλους, οι οποίοι είχαν πεθάνει πολλά χρόνια πριν. Η απόφαση αυτή τέθηκε σε ισχύ στις 21 Ιανουαρίου 2010.

 

Μια εβραϊκή οργάνωση της Ουκρανίας, η Ουκρανική Εβραϊκή Επιτροπή (Ukrainian Jewish Committee) αντέδρασε στην ποινική αυτή υπόθεση, επειδή η ουκρανική υπηρεσία ασφάλειας είχε ασκήσει πιέσεις για μια λίστα με πρώην σοβιετικούς αξιωματούχους που κατηγορούνται για τη διάπραξη του Holodomor. Τα περισσότερα από τα ονόματα στον κατάλογο ήτανΕβραίοι.
 

Ο Εβραίος βουλευτής της ουκρανικής βουλής Aleksandr Feldman(φωτο), ο οποίος είναι ηγέτης της Εβραϊκής Επιτροπής της Ουκρανίας, είχε χαρακτηρίσει την υπόθεση «μια φάρσα».

 

«Όλοι οι διοργανωτές του Μεγάλου Λιμού είναι νεκροί», είπε.

 

Η Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας είχε κυκλοφορήσει μια λίστα με τους υψηλόβαθμους του σοβιετικού κράτους και τους αξιωματούχους του Κομμουνιστικού Κόμματος – καθώς και αξιωματούχους της NKVD, της αστυνομία της Σοβιετικής Ρωσίας – κατηγορώντας ουσιαστικά τους Εβραίους και τους Λετονούς ως υπεύθυνους για τη διάπραξη και την εκτέλεση του Λιμού, επειδή οι περισσότεροι από τα ονόματα στον κατάλογο ήταν Εβραίοι.

 

Η εβραϊκή επιτροπή ζήτησε από την μυστική υπηρεσία να αναθεωρήσει τον κατάλογο, ο οποίος «υποκινούσε το μίσος μεταξύ εθνοτήτων», προκειμένου να ξεκαθαριστεί η «ανακρίβεια».

 

Ο Feldman θεωρούσε ότι υπάρχει «ο κίνδυνος» το υλικό της «Υπόθεσης  Γολοντομόρ» να χρησιμοποιηθεί για πολιτικούς σκοπούς. 
 

 

Σχ. ΚΟ: Ο νέος «αντιρατσιστικός» νόμος θα τιμωρεί όποιον «..με πρόθεση δημόσια αλλά και με οποιονδήποτε άλλον τρόπο (προφορικά, δια του Τύπου ή του διαδικτύου), εγκωμιάζει, επιδοκιμάζει, αρνείται κακόβουλα τη σημασία των εγκλημάτων γενοκτονίας ή κατά της ανθρωπότητας, των εγκλημάτων πολέμου, του Ολοκαυτώματος και του ναζισμού κλπ….». Ενώ όπως βλέπετε, δεν τιμωρείται όποιος εγκωμιάζει τα εγκλήματα του κομμουνισμού, όμως, καθώς είναι χαρακτηρισμένο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, το Γολοντομόρ, όποιος το αρνηθεί θα έρχεται προφανώς, αντιμέτωπος με τον «αντιρατσιστικό» νόμο. Για αυτό το ΚΚΕ το καταψηφίζει, φοβούμενο «ιδεολογικού χαρακτήρα διώξεις», όπως λέει (ο Γκιόκας είπε ότι «οι διατάξεις… ανοίγουν τον δρόμο ποινικοποίησης των ιδεών»). Σε άρθρο του δε οΡιζοσπάστης οδύρεται γράφοντας: «Επικίνδυνους δρόμους για την ποινικοποίηση της λαϊκής πάλης και την αντιμετώπιση των ριζοσπαστικών ιδεών, της κομμουνιστικής ιδεολογίας και δράσης ανοίγει το νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση, με πρόσχημα το ρατσισμό και τον εγκωμιασμό του ναζισμού…». Ως γνωστόν το ΚΚΕ υμνεί τον σφαγέα Στάλιν, ενώ όταν η ΕΡΤ τον Οκτώβριο του 2010 πρόβαλε (απίστευτο κι όμως το έκανε!) το ντοκιμαντέρ «Soviet Story» (“Η Σοβιετική Iστορία” δείτε το εδώ), το ΚΚΕ εξέδωσε σκληρή ανακοίνωση κάνοντας λόγο για «αντικομμουνιστική φρενίτιδα» και «κατάπτυστο δημιούργημα»…

 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώεδώ κι εδώ

Υπό (την ηγεσία) του Στάλιν, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά γεννήθηκαν ή απεστάλησαν, στα γκουλάγκ.

Παιδιά από την ηλικία των τριών μπορούσαν να θεωρηθούν επικίνδυνοι αντεπαναστάτες και να μεταφερθούν στις ερημιές της Σιβηρίας. Καταδικασμένα ως «προερχόμενα από τη χειρότερη γενιά», τα παιδιά χωρίστηκαν από τις οικογένειές τους, κακοποιήθηκαν, παραμελήθηκαν και πείνασαν. Με την πάροδο του χρόνου, όλο και περισσότερα μωρά γεννήθηκαν στην κόλαση των στρατοπέδων εργασίας. Μεγάλωσαν χωρίς ποτέ να ξέρουν τις οικογένειες ή την πατρίδα τους, πιστεύοντας ότι κάθε παιδί στον κόσμο ζούσε με τον ίδιο τρόπο.

Από τις γενιές που μεγάλωσαν στα γκούλαγκ, λίγες μόνο επιζούν. Σε αυτό το συγκινητικό ντοκυμαντέρ, αφηγούνται τις ιστορίες τους.

Πηγή: http://www.javafilms.fr/spip.php?article635

 

ΟΙΚΟΙΣΤΟΡΙΑ

 

Ένας σοσιαλιστής απατεώνας

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

«Του Πλάτωνα την ασύγκριτη σοφία και του Νεύτωνα την ιδιοφυία, των Ρώσων η γη  να γεννήσει μπορεί»

 

Μιχαήλ Λομονοσώφ

 

 

Το 1927 ένας νεαρός αγρονόμος από την Ουκρανία έφτασε στον πειραματικό σταθμό του Αζερμπαϊτζάν. Το όνομα του Τροφίμ Λυσένκο. Ήταν μια δύσκολη εποχή για την διαλυμένη, από τον εμφύλιο που ακολούθησε την επανάσταση του 1917, γεωργία της Σοβιετικής Ένωσης. Η αύξηση της αγροτικής παραγωγής ήταν ύψιστη   προτεραιότητα  για την χειμαζόμενη σοβιετική οικονομία. Αλλά εκτός από παραγωγή η Σοβιετική Ένωση χρειαζόταν και ήρωες.

Η εφημερίδα «Πράβδα», επίσημο όργανο του κόμματος, παρουσίαζε ήδη έναν. Ένα νεαρό αγρονόμο που ανακάλυψε μια μέθοδο ενίσχυσης της απόδοσης των αγρών χωρίς να χρησιμοποιεί λίπασμα, αλλά και ένα τρόπο να καλλιεργεί μπιζέλια  μέσα στο βαρύ ρωσικό χειμώνα έτσι ώστε όπως έγραφε η καλή εφημερίδα «θα μετέτρεπε  τα γυμνά χωράφια γύρω από τον Καύκασο πράσινα  τον χειμώνα, θα έσωζε τα ζώα  από την ασιτία και θα επέτρεπε στους Τούρκους αγρότες να επιβιώνουν στους χειμώνες χωρίς να φοβούνται το αύριο».[i] Η υποταγή της φύσης ήταν έτσι και αλλιώς  ένας τους βασικούς στόχους του σοσιαλιστικού ανθρώπου.

Ο δρόμος ήταν πια ανοιχτός για τον αγροτικής καταγωγής, γεννημένο στην Ουκρανία το 1898, απόφοιτο του Αγρονομικού Ινστιτούτου Κιέβου, Τροφίμ Λυσένκο, αν και τα δημοσιεύματα δεν επαληθεύτηκαν ποτέ. Ποτέ δεν φύτρωσαν μπιζέλια μέσα στον ρωσικό χειμώνα. Η επιφορτισμένη για την επιλογή των κρατικών στελεχών, με ανθρώπους που θα ξέρουν να εφαρμόζουν τις κατευθυντήριες γραμμές σύμφωνα με την προτροπή του συντρόφου Στάλιν στο 12ο Συνέδριο, Οργκασπρέντ[ii] θα τον τοποθετήσει ως διευθυντή της Ακαδημίας Αγροτικών Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης. Ταυτόχρονα θα αποκτήσει την δική του επιστημονική επιθεώρηση, στην οποία δημοσίευε χωρίς κριτική τα επιστημονικά του πειράματα, που υποτίθεται ότι στήριζαν την καινοφανή βιολογική του θεωρία αυτή «της μεταβίβασης των επίκτητων ιδιοτήτων». Σύμφωνα με τον Λυσένκο οι επίκτητες ιδιότητες μεταβιβάζονται αυτόματα από την πρώτη γενεά στους απογόνους. Επομένως ένα στέλεχος  που θα δοκιμαστεί σε χειμερινές συνθήκες, θα μπορούσε να καρπίσει στις παγωμένες στέπες της Σιβηρίας.

Η ιστορία ήταν  εντυπωσιακή  για τον φαντασιακό κόσμο της σοσιαλιστικής επιστημονικής υπεροχής. Ο «ξυπόλητος επιστήμονας» Λυσένκο απέναντι στον αυστριακό μοναχό Γκρέγκορ Μέντελ και τον Αμερικάνο βιολόγο Τόμας Μόργκαν. Όμως, ο Νικολάι Βαβίλοφ επικεφαλής της ομάδας των κλασσικών γενετιστών εξεγείρεται και λίγο πολύ κατηγορεί τον Λυσένκο ως απατεώνα που κοροϊδεύει τον κόσμο.[iii] Η απάντηση  του Στάλιν είναι άμεση. Ο Βαβίλοφ συλλαμβάνεται και δολοφονείται, η σχολή του διαλύεται και ο Τροφίμ Λυσένκο ορίζεται υπεύθυνος της επιτροπής για το σταμάτημα της «διασποράς επικίνδυνων ιδεών» μεταξύ των επιστημόνων.

Για  37 ολόκληρα  χρόνια από το 1927 έως το 1964, ο Λυσένκο ήταν ο εκλεκτός του καθεστώτος,  τόσον της  εποχής του Στάλιν, όσον και της  αντίστοιχης  του Χρουτσώφ. Θα χρειαστεί να φτάσουμε στο 1964 για να αποκαθηλωθεί. Επικεφαλής των επιστημόνων που θα αποκαλύψουν την απάτη του ήταν ο Αντρέι Ζαχάρωφ ο οποίος έγραψε «Ο Λυσένκο είναι υπεύθυνος  για τη ντροπιαστική οπισθοδρόμηση της σοβιετικής βιολογίας και ειδικότερα της γενετικής, τη διασπορά  ψευδοεπιστημονικών απόψεων, τη δυσφήμηση, σύλληψη, ακόμη και τον θάνατο πολλών επιστημόνων»[iv]

Ο Λυσένκο θα συνεχίσει να εργάζεται στο εργαστήριο του μέχρι τον θάνατο του το 1976, χωρίς ποτέ να καταφέρει τα σοσιαλιστικά μπιζέλια να ανθήσουν μέσα στον βαρύ ρώσικο χειμώνα.

 

[i] Ιωάννα Σουφλερή  «Ψευδοεπιστήμη», ΒΗΜΑSCIENCE, 21-5-2006  

[ii] Μιχαήλ Βοσλένσκυ  «Νομενκλατούρα»  «Νεοεκδοτική»  1981

[iii]  Nils  Roll- Hansen  « The Lysenko Effekt – the politics of science »  «Humanity Books» 2005

[iv] ο.α

 

Δαίμων της Οικολογίας,

τ. 65, 11/2006

 

Η κρυφή σοβιετική ιστορία

Του Πασχου Mανδραβελη

Είναι εκπληκτικό, αλλά το ΚΚΕ δεν αισθάνθηκε καν την ανάγκη να αντικρούσει όσα καταλογίζει στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό το ντοκιμαντέρ «Σοβιετική ιστορία» («Soviet Story»). Εβγαλε μια ανακοίνωση (με τους γνωστούς χαρακτηρισμούς «κατάπτυστο δημιούργημα, «γκαιμπελίσκοι» κ. λπ.) κατηγορώντας την ΕΡΤ για αντικομμουνιστική προπαγάνδα και μετά έτρεχε η ΕΡΤ να ζητήσει συγχώρεση ότι «ουδεμία πρόθεση έχει να προβάλει την αντικομμουνιστική θεώρηση της ιστορίας» λες και η αντικομμουνιστική θεώρηση της ιστορίας είναι αμάρτημα καθοσιώσεως.

Και αφού δόθηκε θάρρος στο ΚΚΕ, αυτό αποφάσισε να ανέβει και στο κρεβάτι. Αρχισε να διδάσκει στους παραπλανημένους του αντικομμουνισμού τις σταλινικές νόρμες που πρέπει να διέπουν τα προγράμματα της τηλεόρασης. Εγραψε ο Ριζοσπάστης στις 26 «Οχτώβρη» 2010: «Αφού η ΕΡΤ δεν ταυτίζεται γιατί το πρόβαλε;… Και καλά το αγόρασε, γιατί δεν το έβλεπαν οι υπεύθυνοι για να εκτιμήσουν αν θα πρέπει να το προβάλουν αφού εκ των υστέρων λένε ότι δεν ταυτίζεται η ΕΡΤ με το περιεχόμενου του “ντοκιμαντέρ”; Δηλαδή το πρόγραμμα, ή μέρος του προγράμματος της ΕΡΤ, που προβάλλεται καθημερινά μπορεί και να μην ταυτίζεται με την ΕΡΤ; Δηλαδή τι σόι ενημέρωση κάνουν στο κρατικό κανάλι;» Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο «Ριζοσπάστης» την ίδια μέρα κατήγγειλε ότι η αθλιότητα επαναλαμβάνεται, παρουσιάζοντας το «αντικομμουνιστικό ντοκιμαντέρ» με «χρήμα του BBC», «Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος πίσω από τις κλειστές πόρτες».

Υπερβολές και αλήθειες

Η αλήθεια είναι ότι το ντοκιμαντέρ «Soviet Story» είναι πολιτικά χρωματισμένο. Ο δημιουργός του Εντβινς Σνορ είναι από τη Λιθουανία, μια χώρα που στέναξε επί 60 χρόνια κάτω από τον σοβιετικό ζυγό. «Το φιλμ», έγραψε στους New York Times ο κριτικός Νιλ Γκένζλιγκερ, «είναι γεμάτο με επιθετικά θαυμαστικά στην κινηματογραφική γραφή. Εκκωφαντικά ηχητικά εφέ πυροβολισμών, όταν εμφανίζονται οι εκτελέσεις με πυροβόλα όπλα, στριγγοί ήχοι που τσακίζουν τις μνήμες των παλιών επικαίρων. Οι φριχτές εικόνες των μαζικών τάφων και τα θύματα του λιμού που γεμίζουν την ταινία δεν χρειάζονταν τέτοια συνοδευτικά στοιχεία».

Πέρα όμως από τις υπερβολές στην κινηματογραφική γραφή (που μπορεί να δείχνουν την απειρία του σκηνοθέτη –αυτό είναι το πρώτο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους που έχει φτιάξει– ή την οργή του για τα σταλινικά εγκλήματα που είναι θαμμένα) υπάρχουν και τα στοιχεία που δεν επιδέχονται καμιά αμφισβήτηση. Ετσι κι αλλιώς οι συναντήσεις των αξιωματικών των SS με τα στελέχη των μυστικών υπηρεσιών της ΕΣΣΔ είναι καταγεγραμμένες σε φιλμ της εποχής.

Η στενή συνεργασία των δύο ολοκληρωτικών καθεστώτων δεν προέκυψε τον Aύγουστο του 1939, όταν οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΣΣΔ και της Γερμανίας, Βιατσεσλάβ Μολότοφ και Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, υπέγραψαν το σύμφωνο διαμελισμού της Πολωνίας και της κατάληψης της βορειοανατολικής Ευρώπης από τον Κόκκινο Στρατό. Οι σοβιετικές υπηρεσίες ασφαλείας δίδαξαν πολλά κόλπα στους συναδέλφους τους του ναζιστικού καθεστώτος. Οπως λέει και στο ντοκιμαντέρ ο καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, Νόρμαν Ντέιβις: «Τα ναζιστικά SS και η υπηρεσία ασφαλείας του Στάλιν NKVD συνεργάστηκαν πολύ στενά… Η σοβιετική μηχανή του τρόμου λειτουργούσε ήδη είκοσι χρόνια όταν οι ναζί άρχισαν τα δικά τους εγκλήματα». Ο πρώην πράκτορας των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών, Βίκτορ Σουβόροφ, αποκάλυψε ότι «αντιπροσωπεία της Γκεστάπο και των SS επισκέφθηκε τη Ρωσία για να μάθει τεχνικές χτισίματος των στρατοπέδων συγκέντρωσης».

Ολα τα ναζιστικά εγκλήματα είχαν κάποιο προηγούμενο στην ΕΣΣΔ. Οι εθνοκαθάρσεις, με τη μορφή της μετακίνησης των πληθυσμών, δεν αμφισβητούνται από κανέναν, ούτε από εκείνους που δηλώνουν ότι έχουν την αποκλειστική αντιπροσωπεία του Στάλιν στην Ελλάδα, δηλαδή το ΚΚΕ. Δεν ήταν μόνον οι Ελληνοπόντιοι που διώχθηκαν βιαίως από τις πατρογονικές τους εστίες. «Ο Στάλιν εξόρισε περί τα δώδεκα έθνη από τις περιοχές όπου ζούσαν», λέει ο νευροψυχολόγος Βλαντιμίρ Μπουκόφσκι, ο άνθρωπος που πρώτος αποκάλυψε τον εγκλεισμό αντιφρονούντων σε ψυχιατρεία. Αυτό ήταν μία από τις πρακτικές «κοινωνικής μηχανικής» που ακολούθησε το καθεστώς. Οπως λέει στο ίδιο ντοκιμαντέρ ο Μπουκόσφκι, «οπουδήποτε κι αν κατέλαβαν την εξουσία οι κομμουνιστές –στη Ρωσία, στην Πολωνία, στην Κούβα, στην Κίνα, οπουδήποτε– στην αρχή καταστρέφουν περίπου το 10% του πληθυσμού. Δεν σκότωναν μόνο εχθρούς για να επαναδομήσουν τον κοινωνικό ιστό. Είναι μια τακτική κοινωνικής μηχανικής. Σκότωναν τους κορυφαίους διανοούμενους, τους καλύτερους μηχανικούς… Τους εκτελούσαν όλους και μετά προσπαθούσαν να οικοδομήσουν τη νέα κοινωνία». Το πιο γνωστό παράδειγμα αυτής της «κοινωνικής μηχανικής» ήταν η σφαγή στο δάσος του Κατίν τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1940. Με πρόταση του Λαβρέντι Μπέρια, που συνυπέγραψαν όλα τα μέλη του Πολιτμπιρό, συμπεριλαμβανομένου του Στάλιν, η μυστική αστυνομία NKVD εκτέλεσε 22.000 άνδρες και αξιωματικούς του πολωνικού στρατού και τους έθαψε σε μαζικούς τάφους.

Η συνεργασία όμως των δύο ολοκληρωτικών καθεστώτων δεν περιορίστηκε στη μεταφορά τεχνογνωσίας τρόμου από τις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες προς την Γκεστάπο και τα SS. Υπήρξε διαρκής ροή πρώτων υλών, ακόμη και τροφίμων από την ΕΣΣΔ (στην οποία ο λαός λιμοκτονούσε) προς τη ναζιστική Γερμανία. Και δεν ήταν μόνο οι πρώτες ύλες και το σιτάρι. Μετά την πτώση του κομμουνισμού βρέθηκαν στα σοβιετικά αρχεία κατάλογοι έκδοσης Εβραίων και Γερμανών κομμουνιστών στο ναζιστικό καθεστώς.

«Γολοντομόρ»

Το μεγαλύτερο όμως έγκλημα του σταλινικού καθεστώτος ήταν αυτό που οι Ουκρανοί ονομάζουν «Γολοντομόρ». Προέρχεται από τις λέξεις «Γόλοντ» που σημαίνει λιμός και «μορίτι» που σημαίνει πρόκληση βίας ή θανάτου. Κανείς δεν ξέρει με ακρίβεια πόσοι πέθαναν από την πείνα που επέβαλε το σταλινικό καθεστώς στην Ουκρανία. Σε τηλεγράφημα προς τα κεντρικά της ΝΚVD, ο τοπικός διοικητής στο Χαρκίβ έγραψε στις 5 Ιουνίου του 1933: «… η θνησιμότητα είναι πλέον τόσο μεγάλη που σε κάποια χωριά οι τοπικές αρχές σταμάτησαν να μετρούν τους θανάτους…». Υπολογίζεται πάντως ότι τον χειμώνα του 1932-1933 πέθαναν 7-10 εκατομμύρια, δηλαδή το 20-25% του πληθυσμού της σιτοπαραγωγού αυτής χώρας.

Τον Σεπτέμβριο του 1932 ο Στάλιν ανακοίνωσε στους επιτελείς του ότι η κατάσταση στην Ουκρανία γίνεται άσχημη. «Αν δεν λάβουμε άμεσα μέτρα μπορεί να χάσουμε την Ουκρανία». Οι εξεγέρσεις των χωρικών μετά την κολεκτιβοποίηση των χωραφιών την περίοδο 1921-22, ήταν κανόνας. Ετσι, το φθινόπωρο του 1932 ο Στάλιν διέταξε τον στρατό να σφραγίσει τα σύνορα της Ουκρανίας, ώστε να μην μπορεί να εξέλθει κανείς. Κατόπιν, μονάδες της αστυνομίας άρχισαν την κατάσχεση όλων των τροφίμων στις κολεκτίβες. Οποιοσδήποτε έκρυβε λίγο σιτάρι ή άλλα τρόφιμα καταδικαζόταν σε θάνατο για «κλοπή σοσιαλιστικής περιουσίας». Το καθεστώς έφτασε να απαγορεύει ακόμη και την αναφορά των αιτιών θανάτου. Η λέξη «Γόλοντ» (λιμός) βαφτίστηκε «αντεπαναστατική φημολογία». Οπως ακριβώς θα την έλεγε το ΚΚΕ σήμερα…

Τα πάθη της Ρωσίας

Δεν ήταν μόνο το ΚΚΕ που ζώστηκε τ’ άρματα για να καταπολεμήσει την «αντικομμουνιστική προπαγάνδα» της «Σοβιετικής ιστορίας». Πολλοί Ρώσοι εθνικιστές διαδήλωσαν εναντίον του. Κυρίως επειδή στο τέλος του φιλμ παρουσιάζεται η αιματηρή δράση ακροδεξιών ομάδων στη σημερινή Ρωσία, με δολοφονίες μεταναστών και αντιφρονούντων. Το περίεργο όμως είναι ότι αυτές οι ακροδεξιές ομάδες τρέφουν συμπάθεια στη σοβιετική αυτοκρατορία και στις μεθόδους του Στάλιν. Ισως επειδή με τις δολοφονίες εκατομμυρίων ανθρώπων έκανε τη Ρωσία αυτοκρατορία.

Ετσι, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Αλεξάντερ Ντιούκοβ δήλωσε: «Αφού είδα τα δύο τρίτα της ταινίας είχα μόνο μια επιθυμία: να σκοτώσω τον σκηνοθέτη της και να κάψω τη λιθουανική πρεσβεία».

Η Ρωσίδα βουλευτής Ιρίνα Γιαρόβαγια, μέλος της Κ. Ε. του κόμματος του Πούτιν «Ενωμένη Ρωσία», δήλωσε ότι το φιλμ «δοξάζει τους Εσθονούς συνεργάτες των ναζί που δολοφόνησαν αθώους χωρικούς στο Κατίν (της Λευκορωσίας) και στο Πσκοβ». Προφανώς, δεν είχε δει την ταινία, επειδή η σφαγή του Κατίν δεν αναφέρεται πουθενά και εκτός αυτού ήταν Ουκρανοί και ουχί Εσθονοί οι συνεργάτες των ναζί που συμμετείχαν στο έγκλημα.

Ενας άλλος Ρώσος βουλευτής που διαδήλωσε εναντίον της «σοβιετικής ιστορίας» έξω από τη λιθουανική πρεσβεία ήταν ο πρόεδρος της κομματικής νεολαίας του Πούτιν «Νέα Ρωσία», ονόματι Μαξίμ Μισένκο. Στην ομιλία του, έξω από την πρεσβεία, εξήγησε ότι η οργάνωσή του αντιτίθεται στο βιβλίο γιατί διαστρέφει τη ρωσική ιστορία. Μόνο που η «Σοβιετική ιστορία» δεν εκδόθηκε ποτέ σε βιβλίο. Είναι ταινία…

«Αν είσαι νέος Λιθουανός σκηνοθέτης που θέλεις να δείξεις την τύφλωση της σύγχρονης Ρωσίας στο εγκληματικό παρελθόν της ΕΣΣΔ και εθνικιστικά αποβράσματα καίνε το ομοίωμά σου στους δρόμους της Μόσχας, αυτό είναι ενός είδους απονομή Οσκαρ για την ταινία», έγραψε ο Economist τον Μάιο του 2008 όταν πρωτοπροβλήθηκε η ταινία και ακολούθησαν οι οργισμένες διαδηλώσεις των νεαρών οπαδών του Πούτιν. «Ο θυμός της “Νέας Ρωσίας” ξέσπασε έξω από τη λιθουανική πρεσβεία κατά του Εντβινς Σνορ, η ταινία του οποίου («Σοβιετική ιστορία») είναι το πιο ισχυρό αντίδοτο στην αποστείρωση του παρελθόντος».


Διαβάστε

– Στεφάν Κουρτουά κ. ά. (συλλογικό), «Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού», εκδ. Εστία.

– Robert Service, «Σύντροφοι. Η παγκόσμια ιστορία του κομμουνισμού», εκδ. Ψυχογιός.

– Simon Sebag Montefiore, «Στάλιν: Η Αυλή του Κόκκινου Τσάρου», εκδ. Ποταμός.

Συγκλονιστικές φώτο και βίντεο απ’ το Ολοκαύτωμα που σας κρύβουν τα ΜΜΕ!


Οι φώτο προέρχονται απ’ το Ολοκαύτωμα του Ουκρανικού λαού που διέπραξε ο Στάλιν μαζί με τους Εβραίους αξιωματούχους του φοβούμενος εξέγερση απ’ των Ουκρανών αγροτών…
7.000.000 δολοφονημένοι άνθρωποι δεν μνημονεύονται ποτέ στα ελληνικά εβραιομαρξιστικά κανάλια! Μόνο τα δήθεν 6.000.000 Εβραίοι μνημονεύονται και απαγορεύεται η αμφισβήτησή τους…
Εντελώς συμπτωματικά το άρθρο στο οποίο αναφέρεται ο Ντέιβιντ Ντιούκ βρίσκεται σε δική μου μετάφραση εδώ.
Holodomor, το μεγάλο έγκλημα του Στάλιν
 


του Αναστάσιου Καζαντζίδη, εκπαιδευτικού
Ως γνωστό στους μη έχοντες Σοβιετικές παρωπίδες, ο Στάλιν ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μαζικούς δολοφόνους που πέρασαν από την παγκόσμια ιστορία.

Σύγκριση μαζί του μπορεί να γίνει μόνο με άλλους σκοτεινούς ηγέτες σαν τον Χίτλερ και τον Κεμάλ.

GOLODOMOR
Ανέβηκε από deepgreenn

Δεκάδες εθνότητες στην πρώην ΕΣΣΔ γνώρισαν το λεπίδι, την πείνα και τις εξορίες κατά τη διάρκεια της τυραννίας του.

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, το οποίο αποκαλύφτηκε σε όλη του την τραγική μεγαλοπρέπεια μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, ήταν η γενοκτονία του λαού της Ουκρανίας.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’30, κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος του Στάλιν, οι αγρότες της Ουκρανίας, που εκείνο το διάστημα ευδοκιμούσαν, καταφέρνοντας να δυναμώσουν αισθητά την αγροτική οικονομία, ξεκίνησαν να δέχονταν κτυπήματα από τη σταλινική ηγεσία.

Ο φόβος -η αγροτική τάξη να επαναστατήσει ενάντια στο καθεστώς, μιας και ήταν η μόνη που μπορούσε να το κάνει- οδήγησε τον Στάλιν στη δημιουργία της «τεχνητής πείνας». Ενώ το 1932 υπήρχε ικανοποιητική σοδειά σιταριού (σύμφωνα με έρευνες που πραγματοποιήθηκαν μετά την πτώση του κομμουνισμού και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης) για να θρέψει τον ουκρανικό λαό, το κράτος όχι μόνο φύλαγε τη σοδειά αυτή σε προστατευμένες αποθήκες, αλλά επιπλέον έβαλε ποσοστό φόρου 44% στο σιτάρι!!!
Η τραγωδία αυτή ονομάστηκε από τους Ουκρανούς «Holodomor» (Γολοντομόρ από το «holod»= πείνα και το ρήμα «moryty»= σκοτώνω). Η πείνα, που δημιουργήθηκε από τα χέρια ανθρώπων, πήρε το όνομα του διεθνούς όρου της γενοκτονίας, γιατί έχει όλα τα χαρακτηριστικά που προϋποθέτει ο όρος αυτός.

Η επίσημη ουκρανική πλευρά μιλάει για επτά με δέκα εκατομμύρια νεκρούς, που σημαίνει 17 θάνατοι το λεπτό, 1.000 την ώρα και 25.000 την ημέρα.

Ύστερα από πολύμηνες προσπάθειες, ο Ουκρανός πρόεδρος Βίκτορ Γιούσενκο κατάφερε να πείσει το κοινοβούλιο της χώρας του να αναγνωρίσει το λιμό του 1932 – 33 ως γενοκτονία. Η «Βερχόβνα Ράντα», με πλειοψηφία επτά βουλευτών, επικύρωσε, στις 28 Νοεμβρίου του 2006, νόμο με τον οποίο η λιμοκτονία των Ουκρανών αναγνωρίζεται ως γενοκτονία της ΕΣΣΔ κατά του ουκρανικού λαού ενώ απαγορεύεται η δημόσια άρνησή της.

(Μια απαγόρευση που ΔΕΝ ισχύει στην Ελλάδα για τη γενοκτονία των Ποντίων, Θρακιωτών και Μικρασιατών, ενώ ισχύει στη ΓΑΛΛΙΑ και την ΕΛΒΕΤΙΑ για τη γενοκτονία των Αρμενίων!!!)

Μέχρι το 2007 οι κυβερνήσεις της Ιταλίας, Πολωνίας, Γεωργίας, Ουγγαρίας, Λιθουανίας, Εσθονίας, Καναδά, Αυστραλίας, Αργεντινής, Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Εκουαδόρ, Περού και άλλων κρατών –σύνολο 17- αναφέρονται στην περίοδο 1932-1933 του Homodomor, σαν γενοκτονία των Ουκρανών. Στις 30 Νοεμβρίου 2007 στη Μαδρίτη, από τον ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη) -με την 75η επέτειο της γενοκτονίας, στις 25 Νοεμβρίου- αποδόθηκε φόρος τιμής στα θύματα της τραγωδίας. Επίσης, το Νοεμβριο 2007 η ΟΥΝΕΣΚΟ, που απαρτίζεται από 193 χώρες, κατέκρινε την πείνα στην Ουκρανία.

Το 2008 αρκετές ακόμη χώρες αναγνώρισαν την γενοκτονία των Ουκρανών από το Σταλινικό καθεστώς, με κορυφαία την απόφαση για ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου στις 23-10-2008 :

http://www.europarl.europa.eu/news/expert/infopress_page/030-40409-294-10-43-903-20081022IPR40408-20-10-2008-2008-false/default_el.htm

«Ο ένας νεκρός είναι τραγωδία, τα εκατομμύρια στατιστική» . Η φράση αποδίδεται στον Στάλιν και αντικατοπτρίζει πλήρως την άγνοια της κοινής γνώμης για ιστορικά γεγονότα που παραμένουν για χρόνια στο σκοτάδι.

Το Γολοντομόρ, είναι μια ακόμη απόδειξη της κτηνωδίας που ανέδυε το Σταλινικό καθεστώς και το ελληνικό κράτος, αν θέλει να είναι πιστό στις δημοκρατικές αρχές του, πρέπει να αναγνωρίσει αυτή την γενοκτονία.

Ιδιαίτερα δε, οι Ποντιακές οργανώσεις ανά την Ελλάδα και γενικότερα οι Προσφυγικές, θα πρέπει να συμπαρασταθούν στον Ουκρανικό λαό και να στηρίξουν τον αγώνα του για αναγνώριση του ΓΟΛΟΝΤΟΜΟΡ από την ελληνική βουλή.

Αναστάσιος Καζαντζίδης

Εκπαιδευτικός-Αρθρογράφος

Υ.Γ.

Για περισσότερα κάντε κλικ

http://www.dailymotion.com/video/x3sse0_genocide-en-ukraine-19321933-lholod_events

http://taxalia.blogspot.gr/2008/11/golodomor.html

Τι είν’ οι ήρωές μας; Μην είν’ ο Γλέζος; Μην είν’ ο Μπελογιάννης;

GlezosΟ Μανώλης Γλέζος και ο Νίκος Μπελογιάννης, αποτελούν ίσως τα καλύτερα παραδείγματα της εν Ελλάδι βιομηχανίας κατασκευής ψεύτικων ηρώων. Αν και το να είναι κάποιος επαγγελματίας «ήρωας», δηλαδή να αντιμετωπίζεται ως τέτοιος χωρίς να είναι ή να το αξίζει, και να ωφελείται απ’ αυτό, ίσως είναι το λιγότερο. Με λίγη σόδα καταπίνεται…

Το χειρότερο είναι πως, άνθρωποι που αποδεδειγμένα στράφηκαν εναντίον των συμφερόντων της «πατρίδας» τους, με ενέργειες από αντεθνικές έως προδοτικές, έφτασαν να γίνονται είδωλα και παραδείγματα προς μίμηση και να τιμώνται κι από την πολιτεία για την «προσφορά» τους.

Το μεγαλείο της ελληνικής σχιζοφρένειας, θα λάμψει για μία ακόμη φορά…

Μανώλης Γλέζος – Ο επαγγελματίας «ήρωας»

Σε κάποιους ίσως είναι γνωστό, ότι αποτελεί μοναδική περίπτωση παγκοσμίως, που κάποιος αυτοχρίζεται αναδρομικά ήρωας, για μια ηρωική πράξη, για την οποία δεν υπάρχει καμμία άλλη απόδειξη της τέλεσής της απ’ αυτόν, πλην της δικής του μαρτυρίας και μάλιστα 4 χρόνια μετά απ’ αυτήν. Μιλάμε για την περίφημη υποστολή της γερμανικής σημαίας από τον Βράχο της Ακρόπολης. Αλλά ακόμη κι αν παρακάμψουμε τις φανερές αδυναμίες του σεναρίου που προώθησε ο Γλέζος για την ιστορία αυτή και την δεχθούμε ως αληθινή, και πάλι θα οδηγηθούμε σε μερικά αδιέξοδα.

Η πράξη, όποιος κι αν την έκανε, είναι αναμφίβολα ηρωική. Λαμβάνοντας όμως υπόψιν τα ιστορικά δεδομένα, σε σχέση με το ΚΚΕ, είναι κάπως παράταιρο που κάλυψε την ενέργεια αυτή του Γλέζου με τον μανδύα της κομμουνιστικής αντίστασης, όταν είναι γνωστό, ότι εκείνη την εποχή το ΚΚΕ δεν ήταν ήταν και πολύ…«φανατικό» με την αντίσταση κατά των Γερμανών εισβολέων. Λίγες μέρες μάλιστα, πριν την υποστολή της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη, στις 3 Μαΐου 1941, κι αφού είχαν εισέλθει οι Γερμανοί στην Αθήνα, εκδίδεται ένα μανιφέστο του ΚΚΕ, το οποίο στην ουσία καταδικάζει την άρνηση της Ελλάδος να υποταχθεί αμαχητί στον Άξονα και η οποία άρνηση «έγινε αιτία να προκαλέσει και τη χιτλερική εισβολή». Βέβαια, το ΚΚΕ, έσπευσε να σηκώσει την σημαίας της «αντίστασης», ευθύς μόλις μπήκε στον πόλεμο η «μάνα» Σοβιετική Ένωση, που μέχρι τότε τα είχε κάνει «πλακάκια» με τον Χίτλερ.

Αν το πάει κάποιος, ακόμη πιο πέρα, αυτή η ηρωική πράξη, με βάση την ιδεολογία του ΚΚΕ, μόνο «εθνικιστική» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη πιο πολύ, αν λάβει κανείς υπόψιν του, πως ακόμη και στην περίπτωση που θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι την γερμανική σημαία την υπέστειλε ο Γλέζος (αν και οι Γερμανοί μιλούν για υπεξαίρεση, που σημαίνει ότι δεν ήταν στον ιστό, πόσο μάλλον αφού ήταν νύχτα), τότε θα πρέπει να εξηγήσει ο Μανώλης Γλέζος, γιατί δεν αναφέρει ότι εκείνη την εποχή (1941), δεν είχε καμμία σχέση με το ΚΚΕ και τον Κομμουνισμό οι οποίοι πιστώνονται κι αυτοί αυτή την πράξη αντίστασης, αλλά αποτελούσε μέλος της ΕΟΝ. Της νεολαίας δηλαδή, του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά.

Το κεφάλαιο αυτό της ζωής του Μανώλη Γλέζου δεν είναι και πολύ γνωστό, και ο ίδιος αποφεύγει επιμελώς να κάνει οποιαδήποτε αναφορά στην περίοδο αυτή. Απεναντίας, εμφανίζεται το 1939 να είναι μέλος αντιφασιστικής ομάδας, ενάντια στην δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά. Προφανώς γιατί θα χαλάσει την εικόνα του σωστού και ιδεολόγου κομμουνιστή, πολέμιου των μοναρχοφασιστικών καθεστώτων, πάνω στην οποία έχει χτίσει την πολιτική του σταδιοδρομία. Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι η ένταξη στην ΕΟΝ, ήταν εκ των πραγμάτων, ουσιαστικά υποχρεωτική (τυπικά όχι) κι αυτό έχει αρκετή δόση αλήθειας. Μόνο που ο Γλέζος, δεν φαίνεται να είναι είναι ένα αδρανές και παθητικό μέλος της ΕΟΝ. Αντιθέτως μάλιστα… Αρκετά διαφωτιστικό (αν και κάπως υπερτονισμένο), είναι ένα δημοσίευμα της εφημερίδας «Απογευματινή» (12 Δεκεμβρίου 1958), το οποίο συνοδεύεται κι από μια φωτογραφία του Μανώλη Γλέζου, ως αεροπόρου της ΕΟΝ.

Digital StillCameraΟ «εθνικός ήρως» της Ε.Δ.Α

Ο σημερινός δυναμικός κομμουνιστής, ο διάδοχος του Ζαχαριάδη και του Γκρόζου, ήταν κατά την περίοδον της δικτατορίας Μεταξά, στέλεχος της ΕΟΝ, φαλαγγίτης εκλεκτός!

Συγκεκριμένως μόλις ιδρύθη η Ε.Ο.Ν., ο Γλέζος έσπευσεν εκ των πρώτων να καταταγή ως εθελοντής. Είχε μάλιστα προκαλέσει τόσην εντύπωσιν η πειθαρχία και ο φανατισμός που επέδειξεν ως φαλαγγίτης, ώστε επελέγη διά να εκπαιδευθή εις το ανεμοπορικό τμήμα της Νεολαίας. Ας σημειωθεί ότι η επιλογή διά την Ανεμοπορία της Ε.Ο.Ν. εβασίζετο σε αυστηρά κριτήρια, δεδομένου ότι οι εκπαιδευόμενοι επρόκειτο να αποτελέσουν στελέχη της ελληνικής αεροπορίας.

Διαφωτιστής της Ε.Ο.Ν.

Μετά την επιλογήν του ο Γλέζος που δεν είχε καμμίαν σχέσιν με τον σημερινόν φανατικόν κομμουνιστήν, αλλ’ αντιθέτως ήτο φανατικός φίλος της Δικτατορίας, απεστάλη το 1938 εις το Βελεστίνον του Βόλου όπου υπήρχε το Πανελλήνιον Στρατόπεδον Εκπαιδεύσεως εις την Αεροπορίαν. Την εκπαίδευσίν του εκεί ανέλαβον οι τότε εκπαιδευταί κ.κ. Γεώργιος Πέσκε, ο γνωστότατος ζωγράφος και ανεμοπόρος Ερρίκος Βασενχόρεν και ο Ιωάννης Αδοσιάδης.

Εις το στρατόπεδον Βελεστίνου, ο Μανώλης Γλέζος είχεν επιδείξει επιμέλειαν εις την εκπαίδευσίν του, χωρίς να υστερή η συμπεριφορά του από την προτέραν του, έναντι του δικτατορικού καθεστώτος.

Συγκεκριμένως, δεν έπαυεν να εκδηλώνη τον ενθουσιασμόν του δι’ αυτό, να εκφράζη την χαράν του διότι ήτο φαλαγγίτης και να αναλύεται εις διθυράμβους διά τα αγαθά του δικτατορικού καθεστώτος! Το μόνον μελανόν σημείον κατά την περίοδον αυτήν της ζωής του, ήτο ο στενώτατος φιλικός δεσμός του μ’ έναν άλλον φαλαγγίτην, με τον οποίον ουδέποτε απεχωρίζετο. Και ο οποίος είχε κατηγορηθή διά κλοπήν ειδών συναδέλφων του και του στρατοπέδου.

Πως κατήγγειλεν έναν αγρότη

Γενικότερα, τον Μανώλην Γλέζον ως στέλεχος της Ε.Ο.Ν. σκιαγραφούν τα κάτωθι στοιχεία και γεγονότα:

1) Ήτο ανταποκριτής του περιοδικού «Εθνική Νεολαία» του στρατοπέδου Βελεστίνου, του οποίου μετέδιδε την κίνησιν. Χαρακτηριστικόν είναι ότι την κίνησιν μετέδιδε με παλμόν ενθουσιώδη υπέρ του δικτατορικού καθεστώτος, αποσπάσας δι’ αυτό πολλάκις τα συγχαρητήρια των ανωτέρων του.

2) Ήτο εις την υπηρεσίαν Εθνικής Διαφωτίσεως, μίαν υπηρεσίαν την οποίαν απετέλουν φυσικά, διακεκριμένα και φανατικά στελέχη του δικτατορικού καθεστώτος. Και εις τον τομέα αυτόν ο Μανώλης Γλέζος είχεν απιδείξει εξαιρετικήν δραστηριότητα και δείγματα φανατικής προδηλώσεως.

3) Όπως διηγούνται όλοι όσοι τον εγνώρισαν τότε, η όλη πολιτεία του ως φαλαγγίτου, ήτο υποδειγματική και διεκρίθη ως αγωνιστική φυσιογνωμία της φάλαγγος.

4) Ενδεικτικόν του φανατισμού του ως φαλαγγίτου είναι το ακόλουθον γεγονός: Κάποτε διεπληκτίσθη μ’ έναν Βολιώτη, τον οποίον ήκουσε να καταφέρεται κατά του Ιωάννη Μεταξά. Το γεγονός αυτό εξηρέθισε τον σημερινόν επίλεκτον κομμουνιστήν, εξυλοκόπησε τον ασεβούντα κατά του προσώπου του δικτάτορος και εν συνεχεία τον κατήγγειλε, με αποτέλεσμα να υποστή ο ατυχής Βολιώτης τις δυσάρεστες συνέπειες της τόλμης του.

5) Λόγω παραστήματος ήτο ο μόνιμος σημαιοφόρος του στρατοπέδου, οι δε ανώτεροί του τον έφεραν ως παράδειγμα υποδειγματικού φαλαγγίτου εις τους άλλους φαλαγγίτας.

6) Δημιουργούσε συχνά επεισόδια πάσης φύσεως με όλους τους συναδέλφους του, όλα όμως του εσυγχωρούντο, λόγω της φανατικής προσηλώσεώς του προς το δικτατορικό καθεστώς. Κυριολεκτικώς, ήτο το αγαπημένο παιδί των ανωτέρων του.

7) Κατά την κηδείαν της Περακάκη, η οποία ήταν η μόνη ανεμοπόρος που εφονεύθη ενώ εξεπαιδεύετο, ο Γλέζος εζήτησε και συμπεριελήφθη εις το τιμητικόν απόσπασμα που συνώδευσε τον νεκρόν της και με ιδίαν πρωτοβουλίαν συνεκέντρωσεν όγκους ανθέων διά την την κηδείαν.

Όσα παραθέσαμεν είναι ένα κομμάτι άγνωστο της ζωής του σημερινού εκλεκτού του Κ.Κ.Ε. Και ασφαλώς δεν αποτελούν διά τους ομοϊδεάτας του που τον θαυμάζουν, έναν από εκείνους τους τίτλους με τους οποίους αρέσκονται να τον στολίζουν. Διότι αποδεικνύεται ότι ο φανατικός σημερινός κομμουνιστής, ήτο κατά το παρελθόν, φανατικώτερος ίσως, «μοναρχοφασίστας»!

Λόγω της πράξης αυτής, ο Γάλλος στρατηγός Σαρλ Ντε Γκολ, φέρεται να τον έχει αποκαλέσει ως τον «πρώτο αντιστασιακό (ή παρτιζάνο, ή ιππότη) της Ευρώπης». Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα χνάρια αυτής της ιστορικής δήλωσης φαίνεται κάπου να χάνονται μέχρι να φτάσουν στην πρωτογενή πηγή που την αποδίδει στον Ντε Γκολ.

Κατά το υπόλοιπο της Κατοχής ο Γλέζος έκανε «αντίσταση» ως υπάλληλος του δήμου Αθηναίων, γιατί όπως υποστήριξε παρ’ ότι πήγε εθελοντής στο αλβανικό μέτωπο, δεν τον δέχθηκαν λόγω ηλικίας (20 χρονών γομάρι, εθελοντής, αρτιμελής, και δεν τον δέχτηκαν, λες και περίσσευε το έμψυχο υλικό· είναι να απορεί κανείς…).

Με άλλα λόγια, το «σύμβολο της Αντίστασης», ο «ήρωας» Μανώλης Γλέζος, δεν έχει ρίξει ούτε μια τουφεκιά στον πόλεμο, δεν έχει πυροβολήσει ούτε μπεκάτσα, όταν πλήθος «ανώνυμων» Ελλήνων, πέθαναν αφανείς και ξεχασμένοι, έχοντας δώσει στην πατρίδα, από χέρια και πόδια, μέχρι και την ίδια τους τη ζωή. Στο «ηρωικό» βιογραφικό του, αναφέρονται συλλήψεις από Γερμανούς και Ιταλούς λόγω «αντιστασιακής δράσης» (άγνωστο αν όλες αυτές πιστοποιούνται κι από άλλον πλην του Γλέζου), αλλά όλως περιέργως ουδέποτε βρέθηκε αντιμέτωπος με το εκτελεστικό απόσπασμα.

Απέναντι σ’ αυτό όμως θα κινδυνεύσει να βρεθεί το 1949, όταν συνελήφθη μαζί με τον Λεωνίδα Κύρκο και 20 ακόμα κομμουνιστές την ώρα που ήταν έτοιμοι να ανέβουν στο βουνό για να πολεμήσουν για την «πατρίδα» με τις τάξεις του ξενοκίνητου ΔΣΕ. Το έκτακτο στρατοδικείο τους καταδίκασε σε θάνατο, στις 21 Μαρτίου 1949, για συμμοριτισμό, αλλά και γιατί αρνήθηκαν να καταδικάσουν τις αποφάσεις της 5ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (30-31 Ιανουαρίου 1949) που έκαναν λόγο για ανεξάρτητη Μακεδονία. Λόγω όμως της ηρωικής πράξης του Γλέζου που τον ακολουθούσε, η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια και τελικά αποφυλακίστηκε στις 26 Ιουλίου 1954.

Glezos-KyrkosΟι δάφνες που έδρεψε ο Γλέζος, ως συνέπεια της αποδιδόμενης σ’ αυτόν ηρωικής πράξεως της υποστολής της γερμανικής σημαίας, φαίνεται ότι εξακολούθησαν να λειτουργούν προστατευτικά γι’ αυτόν και το 1959, όταν οδηγήθηκε σε δίκη, για συνέργεια σε κατασκοπεία σε βάρος της Ελλάδος και για λογαριασμό της Κομμουνιστικής Διεθνούς (δηλαδή της Σοβιετικής Ένωσης), μαζί με άλλα 19 στελέχη και οπαδούς του ΚΚΕ (μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα εκδότης της «Καθημερινής» Αντώνης Καρκαγιάννης). Πιο συγκεκριμένα, ο Γλέζος κατηγορήθηκε ότι παρείχε κάλυψη και στέγη στον Κωνσταντίνο Κολιγιάννη, ηγετικό στέλεχος του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, που είχε την έδρα του στην Σοβιετική Ένωση. Ο Κολιγιάννης ως ηγέτης κατασκοπευτικού δικτύου που μετέδιδε πληροφορίες στρατιωτικής φύσεως κυρίως, μπήκε παράνομα στην Ελλάδα με πλαστό διαβατήριο και ο Γλέζος, με πλήρη γνώση των σκοπών και της ιδιότητας του Κολιγιάννη, του παρείχε άσυλο στο σπίτι της ετεροθαλούς αδελφής του, Βασιλικής Δολιανίτου και του συζύγου της, Γεώργιου Δολιανίτη, στους οποίους τον παρουσίασε ως έναν ξάδελφο (με το ίδιο όνομα: Μανώλης Γλέζος) από την Νάξο. Παρ’ ότι το δίκτυο εξαρθρώθηκε και βρέθηκαν κωδικοποιημένα έγγραφα, ο Κολιγιάννης κατάφερε να διαφύγει της σύλληψης, ενώ ο Γλέζος αρνήθηκε κάθε ανάμιξη στην υπόθεση και κάθε σχέση με τον Κολιγιάννη, με το «ακλόνητο» επιχείρημα, πως αν τον συναντούσε θα του έπαιρνε συνέντευξη (ήταν διευθυντής της «Αυγής» τότε). Τον εξέθεσε όμως η αδελφή του με την κατάθεσή της (αργότερα ανακάλεσε επικαλούμενη «ψυχολογική βία»), αν και η αστυνομία που παρακολουθούσε τον Κολιγιάννη, έτσι κι αλλιώς γνώριζε για τις συναντήσεις τους στο σπίτι της Δολιανίτου.

Glezos-StratodikeioΚινητοποιήθηκε τότε ολόκληρο το Παραπέτασμα και στις κομμουνιστικές χώρες, με κύριο ενορχηστρωτή την Σοβιετική Ένωση, έγιναν διάφορες «αυθόρμητες» εκδηλώσεις συμπαράστασης στον Μανώλη Γλέζο (αυτό που σήμερα κάποιοι ονομάζουν «διεθνή κατακραυγή»), ενώ κάποιοι ηγέτες, όπως ο πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης, Κλίμεντ Βοροσίλοφ, έστειλαν εκκλήσεις για απελευθέρωση του Γλέζου, διότι «η κοινή γνώμη τής Σοβιετικής Ενώσεως εκδηλοί βαθείαν ανησυχίαν διά την τύχην τού Έλληνος προοδευτικού δημοσίου παράγοντος, τού εθνικού ήρωος τής Ελλάδος Εμμανουήλ Γλέζου, η ζωή και η ελευθερία τού οποίου απειλούνται». Οι εκκλήσεις αυτές απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες και ως ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας και το έργο της δικαιοσύνης, από βασιλιά (Παύλος), κυβέρνηση (Καραμανλής) και αντιπολίτευση (Παπανδρέου), ενώ η συνεχής επίκληση της ηρωικής πράξης του Γλέζου (ή εν πάση περιπτώσει, της αποδιδόμενης στον Γλέζο) ανάγκασε τον πρόεδρο του στρατοδικείου, συνταγματάρχη Πολυχρονόπουλο να πει μεταξύ άλλων:

«Δεν υπήρξε μόνον αυτός ήρως κατά την περίοδο της Κατοχής και του ελληνοϊταλικού πολέμου, αλλά όλοι οι Έλληνες υπήρξαν ήρωες. Κι ένα άλλο ακόμη, ότι όλοι εκείνοι οι αφανείς ήρωες δεν κατέθεσαν τον ηρωισμόν τους διά να εισπράξουν επιτόκια όπως έκαμεν αυτός. Ετιμήθη διά το κατόρθωμά του και από τους Έλληνας αλλά και διεθνώς». Λίγες ημέρες αργότερα, η Σοβιετική Ένωση θα προχωρήσει σε διάβημα και στον ΟΗΕ. Την ίδια στιγμή, θα διοχετεύσει στην Ελλάδα 50.000 δολάρια για την υπεράσπιση του Γλέζου, μέσω της «Επιτροπής Αλληλεγγύης» που δημιουργήθηκε στη Γαλλία (εφημερίδα Ακρόπολη, 8-11-1987, συνέντευξη Ιλία Τζιρκβέλοφ, αξιωματικού της KGB, διαφυγόντα στη Δύση).

Glezos-GrammatosimoΤελικά, ο Γλέζος θα την γλυτώσει με 5 χρόνια φυλάκιση, 4 χρόνια εκτόπιση στον Άγιο Ευστράτιο και 8 χρόνια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων (η προβλεπόμενη ποινή για το παράπτωμά του ήταν ισόβια δεσμά ή θάνατος). Το ίδιος έτος, τον Δεκέμβριο του 1959, η Σοβιετική Ένωση, αναγνωρίζοντας προφανώς τις πολύτιμες «υπηρεσίες» του, θα εκδόσει μία και μοναδική αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων με την εικόνα του Μανώλη Γλέζου. Η Ελλάδα μη αφήνοντας αναπάντητη αυτήν την πρόκληση, εκδίδει κι αυτή δύο σειρές γραμματοσήμων με την εικόνα του Ούγγρου πολιτικού Ίμρε Νάγκι και την διευκρινιστική επιγραφή «Ελευθερία εις τους λαούς», ο οποίος οδηγήθηκε στην κρεμάλα από τους Σοβιετικούς το 1958, όταν θέλησε να βγάλει την Ουγγαρία από το άρμα της Σοβιετικής Ένωσης. Τελικά και οι δύο χώρες θα αποσύρουν σύντομα τα γραμματόσημα. Ο Γλέζος, αποφυλακίστηκε δύο χρόνια νωρίτερα πριν την λήξη της ποινής του, στις 15 Δεκεμβρίου 1962.

Λίγους μήνες μετά όμως ο Γλέζος, όντας βουλευτής και της ΕΔΑ, θα «χτυπήσει» ξανά, όταν στα πλαίσια της απονομής σ’ αυτόν του «Βραβείου Ειρήνης Λένιν», στις 30 Ιουλίου 1963 στην Μόσχα, και σύμφωνα με όσα μετέφερε το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, μέσω του ανταποκριτή του Ραφαέλι, «εξεφράσθη υπέρ της λύσεως του προβλήματος των μακεδονικών μειονοτήτων δια διαπραγματεύσεων, διετύπωσε δε την ελπίδα ότι τριμερείς βαλκανικοί διαπραγματεύσεις θα επέτρεπαν εις δεδομένην στιγμήν την ίδρυσιν μιας αυτονόμου Μακεδονίας». Η απάντηση αυτή, που ήρθε μετά από ερώτηση Καναδού δημοσιογράφου (αυτό δεν ήταν τυχαίο, καθώς οι «μακεδονικές» οργανώσεις στον Καναδά είχαν ιδιαίτερη δράση), θα προκαλέσει σάλο στην Ελλάδα. Ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι κατέβασε την γερμανική σημαία ορμώμενος από πατριωτικά συναισθήματα, δεν δίσταζε να κατεβάσει και την ελληνική από ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής επικράτειας και να ανεβάσει μια άλλη -πιθανότατα ερυθρού χρώματος. Σύμφωνα με τις έρευνες που διέταξε ο τότε πρωθυπουργός Παναγιώτης Πιπινέλης, το Γαλλικό Πρακτορείο επιβεβαίωσε τα λεχθέντα, ενώ δεν ήταν το μόνο που δημοσίευσε αυτή την δήλωση.

Glezos-MakedoniaΟ Γλέζος διέψευσε την δήλωση αυτή (αποφεύγοντας επιμελώς να θίξει την ουσία του θέματος), αλλά οι Γάλλοι ουδέποτε ανασκεύασαν την είδηση, αν και είναι άγνωστο αν τους ζητήθηκε κάτι τέτοιο, παρ’ ότι η ΕΔΑ απείλησε με μήνυση, χωρίς ωστόσο κι αυτή να πάρει σαφή θέση επί της ουσίας του ζητήματος…

Το 1985, ο «αγωνιστής» Γλέζος, δεν θα παραλείψει να «τιμήσει» με την παρουσία του, την κηδεία του «σύντροφου» Ενβέρ Χότζα -δηλαδή του Αλβανού Στάλιν.

Θα φτάσουμε στον Μάρτιο του 2010, όταν ο 88χρονος πλέον Μανώλης Γλέζος θα μας επιδείξει για μια ακόμη φορά την ταυτότητα του «ήρωα» και θα υποχρεώσει ένα 22χρονο παιδί να συρθεί μπροστά του για να του ζητήσει συγνώμη (έπειτα από τεράστια ψυχολογική πίεση που υπέστη από τα ΜΜΕ, αλλά κι από τον ίδιο τον πολιτικό του προϊστάμενο), επειδή την ώρα που έκανε την δουλειά του, ως αστυνομικός, τον παρεμπόδιζε να πάει να βεβηλώσει το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και να προπηλακίσουν τους Ευζώνους της Προεδρικής Φρουράς με μερικούς κουραδόμαγκες του ΣΥΡΙΖΑ που τον είχαν βάλει μπροστά σαν ασπίδα (τι «επαναστάτες»…), και τον ψέκασε πάνω στην ένταση των στιγμών με δακρυγόνο. Το πιο σοβαρό λάθος όμως που έκανε ο αστυνομικός, ήταν ότι δεν γνώριζε αυτόν τον μεγάλο «ήρωα». Ο ίδιος ο Γλέζος δεν σεβάστηκε την προχωρημένη ηλικία του. Απαίτησε όμως με τον τρόπο του να την σεβαστούν οι άλλοι, χρησιμοποιώντας την ταυτόχρονα ως ασπίδα προστασίας για να το παίξει και πάλι «ήρωας» και «αγωνιστής» και να δώσει την «παράστασή» του. Και βγήκε μετά την εκβιαστική συγνώμη του αστυνομικού να πουλήσει και άφθονη μεγαλοψυχία, πασπαλισμένη με αριστερή «διαφώτιση» που κατέληγε στην προτροπή «να κατανοήσει αυτό το νεαρό παιδί το πρόβλημα».

Η δράση του «ήρωα» Γλέζου, συνεχίστηκε και τον Σεπτέμβριο του 2011, οπότε ως επικεφαλής της «Κίνησης Ενεργών Πολιτών Πάρου» εναντιώθηκε και ψήφισε αρνητικά για την τοποθέτηση προτομής του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Πάρο (στη θέση Θόλου Παροικιάς), με το απίστευτο αιτιολογικό: «Από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου και πιο πριν του πατέρα του Φιλίππου καταργήθηκε η δημοκρατία. Αρνούμαστε λοιπόν την διαστρέβλωση της ιστορίας»(!).

Στην ελληνική δημοκρατία της υποκρισίας, ο Γλέζος έχει τιμηθεί ουκ ολίγες φορές για την «αντιστασιακή» και «πατριωτική» του δράση, σε αντίθεση με έναν πραγματικό ήρωα, τον Σολωμό Σολωμού, που δεν περίμενε καν να νυχτώσει, που δεν κατάστρωσε κανένα κινηματογραφικό σχέδιο, για να ανέβει στον εχθρικό ιστό. Βάδισε ίσια προς αυτόν και σκαρφάλωσε πάνω του για να κατεβάσει την τουρκοκυπριακή σημαία, χωρίς να φοβηθεί τον θάνατο. Αυτός όμως ήταν «ερασιτέχνης»…

Νίκος Μπελογιάννης – Ο άγιος

Νίκος ΜπελογιάννηςΌποιος έχει παρακολουθήσει τις ταινίες «Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ» και «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», θα καταλήξει μοιραία στο συμπέρασμα ότι έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Το πρώτο είναι η ωραία και επιβλητική μουσική που ακούγεται και στις δυο ταινίες, με τον Μίκη Θεοδωράκη να έχει γράψει αυτή του «άνθρωπου με το γαρύφαλλο». Το δεύτερο είναι ότι προβάλλονται δύο αγιογραφίες· του Ιησού και το Μπελογιάννη. Το τρίτο είναι ότι πρόκειται σαφώς για ταινίες προπαγάνδας· θρησκευτικής η μία, πολιτικής ή άλλη. Και ως γνωστόν η προπαγάνδα δεν έχει και πολύ καλή σχέση με την αλήθεια, ή τουλάχιστον με την…αληθινή αλήθεια. Υπάρχει ωστόσο μια διαφορά ανάμεσά τους: Ο «Ιησούς απ’ την Ναζαρέτ» είναι μια εξαιρετικά καλογυρισμένη ταινία, ενώ ο «άνθρωπος με το γαρύφαλλο» μια χοντροκομμένη προχειροδουλειά, με σαφώς μόνο ένα μάτι ανοιχτό: Τ’ αριστερό.

Ο Νίκος Μπελογιάννης, προστέθηκε κι αυτός στο Πάνθεον των «ηρώων» της Αριστεράς, όταν καταδικάστηκε σε θάνατο το 1952 από το Α’ Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών και εκτελέστηκε, με την κατηγορία της κατασκοπείας και της εσχάτης προδοσίας, ηγούμενος ενός δικτύου 100 περίπου ατόμων (μεταξύ των οποίων, η ηθοποιός Μαρία Φωκά, ο Τάκης Λαζαρίδης και η Έλλη Παππά -αδελφή της Διδούς Σωτηρίου), σε βάρος της Ελλάδος και υπέρ της Κομινφόρμ (δηλαδή της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της). Ο Μπελογιάννης, κατ’ εντολήν του Ζαχαριάδη, μπήκε στην Ελλάδα με πλαστά στοιχεία και εφοδιασμένος με μεγάλα χρηματικά ποσά, επιδόθηκε στην αναδιοργάνωση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ. Στο ίδιο πλαίσιο ανήκαν και μαζικές «δηλώσεις μετανοίας» που υπέγραφαν μέλη του ΚΚΕ για να μπορούν να δρουν σχετικά ανενόχλητα. Η αστυνομία θα ανακαλύψει τους κρυμμένους ασύρματους του ΚΚΕ σ’ ένα πτηνοτροφείο, με τους οποίους μεταδίδονταν πληροφορίες, κυρίως στρατιωτικής φύσεως. Τα στοιχεία θα είναι ατράνταχτα, καθώς ανακαλύφθηκαν και αρκετά ραδιογραφήματα (451 τον αριθμό), στα οποία αναφέρονταν θέσεις στρατιωτικών αποθηκών πυρομαχικών, κινήσεις στρατιωτικών μονάδων, θέσεις οχυρωματικών έργων κ.ά. Αργότερα θα ανακαλυφθούν κι άλλοι ασύρματοι. Τα μηνύματα μεταδίδονταν (μέσω Ρουμανίας) κρυπτογραφημένα και η αποκρυπτογράφηση κατέστη δυνατή, αφού βρέθηκαν και οι κώδικες αποκρυπτογράφησης, πριν προλάβει να τους καταστρέψει ο Ελληνορώσος ασυρματιστής, Βαβούδης, που τους κατείχε (ο ίδιος αυτοκτόνησε για να μην συλληφθεί, ενώ εκ των υστέρων ανεκαλύφθη ότι ήταν ταγματάρχης της KGB). Ο Μπελογιάννης δεν αρνήθηκε (δεν μπορούσε άλλωστε, βάσει των στοιχείων που είχαν αποκαλυφθεί) την ύπαρξη των ασύρματων (που η λειτουργία τους υπολογίζονταν από το 1947). Προσπάθησε όμως να αποποιηθεί την ευθύνη της μετάδοσης μηνυμάτων με πληροφορίες στρατιωτικού περιεχομένου, υποστηρίζοντας πως έστελνε πληροφορίες μόνο πολιτικής φύσεως. Τον διέψευσαν όμως την ίδια στιγμή οι κατήγοροι, καθώς εμφάνισαν εισερχόμενο ραδιοτηλεγράφημα, με το οποίο οι αποστολείς εξέφραζαν την ανησυχία τους στον Μπελογιάννη για την…καθυστέρηση στην μετάδοση στρατιωτικών πληροφοριών από μέρους του.

Κατά την διάρκεια της τελικής 40λεπτης απολογίας του ο Μπελογιάννης, σε αντίθεση με προηγούμενες καταθέσεις, προσπάθησε να αποποιηθεί οποιαδήποτε σχέση με τους ασύρματους και τους «κομβικούς» συγκατηγορούμενούς του, ενώ προσπάθησε να υποβαθμίσει και την αξία των ραδιομηνυμάτων. Τον εξέθεσαν όμως με τις ομολογίες τους κάποιοι απ΄τους συγκατηγορούμενούς του, όπως ο Καλοφωλιάς, που ομολόγησε ότι είχε πάρε-δώσε με τον Μπελογιάννη, πότε για μηνύματα και πότε για χρήματα. Γενικώς στο σημείο αυτό, η στάση του Μπελογιάννη ήταν «δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα, δεν απαντώ». Αναλώθηκε κυρίως σε αναφορές στο αντιστασιακό του παρελθόν, στην αγάπη του για την…πατρίδα και στον…πατριωτισμό του ΚΚΕ. Εντύπωση προκάλεσε δε, όταν σε κάποια στιγμή, θέλοντας να αντικρούσει την κατηγορία, ότι τα Ελληνόπουλα που βρέθηκαν (ή που υποχρεώθηκαν να βρεθούν) στο Παραπέτασμα, εκπαιδεύονται ως στρατιώτες, ανάγνωσε απόσπασμα από την εφημερίδα «Εθνικός κήρυξ», σύμφωνα με το οποίο τα Ελληνόπουλα απασχολούνται στο Παραπέτασμα ως…ανθρακωρύχοι. Και μ’ αυτό το «συντριπτικό» επιχείρημα ο Μπελογιάννης (ή Υποζαχαριάδης όπως ήταν το παρατσούκλι του), προφανώς, ήθελε να αποδείξει, αφ’ ενός ότι το ΚΚΕ δεν προετοίμαζε και πάλι στρατό για να επιτεθεί στην Ελλάδα, κι αφ’ ετέρου ότι τα παιδιά δεν…περνάνε και τόσο άσχημα. Σε σχέση με την χρηματοδότηση του κόμματος, υποστήριξε ότι τα χρήματα προέρχονταν από…εράνους που πραγματοποιούσαν οι 30.000 κομμουνιστές «πρόσφυγες» του εξωτερικού.

Το δικαστήριο κατηγορήθηκε για προκατάληψη εναντίον των κατηγορουμένων και για μια δίκη παρωδία με μια προειλημμένη απόφαση. Ο Μπελογιάννης υποστήριξε πως «είμαι μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της ειρήνης, της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας». Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε ένα αντικομμουνιστικό κλίμα κι αυτό δεν ήταν και τόσο παράξενο. Ήταν πρόσφατες άλλωστε οι οδυνηρές μνήμες του εμφυλίου και το χώμα ήταν ακόμα φρεσκοποτισμένο από ελληνικό αίμα, και η ευθύνη του ΚΚΕ σ’ αυτό το αιματοκύλισμα ήταν πρωτεύουσα. Η υπόθεση δεν ήταν και τόσο άσχετη λοιπόν και λειτουργούσε ενισχυτικά στην διατήρηση των παθών. Υπήρχαν όμως αδιάσειστα στοιχεία, οπότε δεν μπορούσε να τα αγνοεί αυτά ο Μπελογιάννης. Όσο για την απόφαση, βάσει του κατηγορητηρίου, αυτή ήταν μονόδρομος, παρ’ ότι η κυβέρνηση Πλαστήρα διαφωνούσε και προσπάθησε να ματαιώσει τις εκτελέσεις. Σε σχέση όμως με τον Μπελογιάννη, εδώ ταιριάζει η φράση «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί». Κι αυτό γιατί, ο Μπελογιάννης ως «διαφωτιστής» και «κομισάριος», είχε λάβει μέρος στα περίφημα λαϊκά δικαστήρια του ΔΣΕ, όπου είναι γνωστόν πόσο «λαϊκά» ήταν και με ποιες διαδικασίες έβγαινε η «ετυμηγορία», που κατά κανόνα ήταν θάνατος. Ίσως οι θαυμαστές του Μπελογιάννη χάσουν λίγη απ΄την εκτίμηση που τρέφουν στο πρόσωπό του, αν πληροφορηθούν ότι παραδίδοντας ο ίδιος μαθήματα «δικαιοσύνης» φρόντισε το 1948 να εκτελεστεί με συνοπτικές και πολύ «δημοκρατικές» διαδικασίες ο συνταγματάρχης του ΔΣΕ, Γιώργος Γιαννούλης. Ποιο ήταν το «αδίκημα» του Γιαννούλη; Αντιδρούσε στην «ανεξάρτητη Μακεδονία» και ήταν υπέρ μια συμβιβαστικής λύσης και του τερματισμού του εμφυλίου πολέμου. Ο Ζαχαριάδης που το πληροφορήθηκε αυτό, έστειλε μια επιστολή στον Μπελογιάννη, που τότε ήταν πολιτικός επίτροπος στην ταξιαρχία του Γιαννούλη, με την οποία του έδινε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει. Παρατίθεται χαρακτηριστικό απόσπασμα της επιστολής («Φωτιά και τσεκούρι», Ευάγγελος Αβέρωφ):

Τέτοιοι μαχητές, δείχνουν ότι σπάσανε, βοηθάνε το μοναρχοφασισμό, είναι προδότες του αγώνα του λαού, άχρηστοι και επικίνδυνοι.

Διάλεξε τους πιο καλούς και χτύπα τη σαπίλα κατακέφαλα, να ξεριζώσεις τους τραμπουκισμούς και τις αυθαιρεσίες, να πάψουν οι λιποταξίες, και όποιος κάνει την προδοσία αυτή να πιάνεται και να καταδικάζεται δια βοής και να εκτελείται μπροστά στο λόχο…

Κι ο «δημοκράτης» και «φιλειρηνιστής» Μπελογιάννης έκανε ότι ακριβώς τον διέταξε το «μεγάλο αφεντικό»: Διέταξε την εκτέλεση του «προδότη» Γιαννούλη, στήνοντας ένα «δίκαιο» λαϊκό δικαστήριο, με την κατηγορία ότι…έχανε συνειδητά μάχες. Ξερίζωσε τον «τραμπουκισμό» με τραμπουκισμό.

Ο Νίκος Μπελογιάννης, όμως δεν έχει μόνο αυτή την «επιτυχία» στο ενεργητικό του. Ήταν αυτός που εφάρμοσε την «αρχή της οικογενειακής ευθύνης» για τα μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας. Μαζί με τον Άρη Βελουχιώτη, ως ειδικός απεσταλμένος του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ, Γεώργιου Σιάντου, ήταν παρών και συμμετείχε ενεργά στις αποφάσεις για τις σφαγές του Μελιγαλά και των Γαργαλιάνων και ειδικά για το λιντσάρισμα των 19 προυχόντων της Τριφυλλίας στη Βέργα του Κορυφασίου. Σε μια κορύφωση κομμουνιστικής ονείρωξης, γυναικόπαιδα και γέροι φάνταζαν στα μάτια των μεγάλων αυτών «αγωνιστών», ως ταγματασφαλίτες. Κι ασχέτως αν συμφωνεί κανείς ή όχι με την εξόντωση των Ταγμάτων Ασφαλείας, πόσο άρρωστο μυαλό μπορεί να έχει κάποιος που σφάζει γυναικόπαιδα ως «προδότες»; Αρκεί όμως ένα γαρύφαλλο για να μεταμορφωθεί αυτός ο χασάπης σε «αγνό αγωνιστή». Να γνώριζε άραγε ο Πικάσο όταν εμπνέονταν από τον Μπελογιάννη, το «λαμπρό» παρελθόν του; Αν κι απ’ ότι φαίνεται ο καλλιτέχνης είχε πάρει εργολαβία όλους τους αριστερούς «αγωνιστές» ανά τον κόσμο και τους αφιέρωνε κι από ένα έργο. Την «τιμή» αυτή άλλωστε την γνώρισε λίγα χρόνια αργότερα κι ο Γλέζος, όταν δικάζονταν κι αυτός για συνέργεια σε κατασκοπεία σε βάρος της Ελλάδος.

Επιστρέφοντας στην δίκη, αξίζει να σταθούμε ίσως λίγο και σε κάποιο διάλογο του Μπελογιάννη με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο, κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, όπου φέρεται να ειπώθηκαν τα εξής:

Μπελογιάννης: Ισχυρίζεστε ότι ήρθα εδώ για να εφαρμόσω τις αποφάσεις των ολομελειών της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ;

Αγγελόπουλος: Μάλιστα.

Μπελογιάννης: Οι αποφάσεις αυτές λένε, ότι βάση της δράσης του ΚΚΕ είναι ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες, την ειρήνη. Έτσι δεν είναι;

Αγγελόπουλος: Έτσι.

Μπελογιάννης: Επομένως, ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ειρήνη είναι συνομωσία κατά της Ελλάδας;

Αγγελόπουλος: Όχι.

Μπελογιάννης: Ευχαριστώ. αυτό μονάχα ήθελα να διευκρινίσω.

Αυτή την ολιγωρία του συνομιλητή του Μπελογιάννη αναπαράγουν μέχρι και σήμερα όσοι θέλουν να αναδείξουν το πολωτικό στερεότυπο: Αδικημένος, έξυπνος, ετοιμόλογος, αγνός, δημοκράτης και ευφυής αριστερός· αυταρχικός, επίπεδος και ηλίθιος καθεστωτικός-δεξιός. Μόνο που ο Μπελογιάννης, «ξέχασε» (και μαζί του αυτοί που τον υμνολογούν) να αναφέρει και μερικές ακόμη αποφάσεις των ολομελειών του ΚΚΕ, με κυριότερη αυτή της 5ης του 1949, όπου έκανε λόγο για ανεξάρτητη Μακεδονία. «Ξέχασε» να αναφέρει επίσης, με ποιον τρόπο επιχείρησε να επιβάλλει τις «δημοκρατικές ελευθερίες» που επικαλέστηκε, όταν το ΚΚΕ, προτίμησε την λύση των όπλων και όχι των εκλογών, λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1946, χύνοντας άφθονο ελληνικό αίμα. «Ξέχασε» τέλος να διευκρινίσει ο «ειρηνιστής» Μπελογιάννης, τι ακριβώς εννοούσε ο πολιτικός του καθοδηγητής, Νίκος Ζαχαριάδης, όταν στην 6η Ολομέλεια του κόμματος, τον Οκτώβριο του 1949, έλεγε: «Το όπλο παρά πόδα». Για τέτοιον πατριωτισμό και τέτοιες δημοκρατικές ευαισθησίες μιλάμε. Στα αρχεία των εφημερίδων της εποχής, περιγράφονται αναλυτικά οι καταθέσεις και μπορεί να αντιληφθεί κανείς εύκολα το ποιόν του ανδρός και το τι ακριβώς πρέσβευε, ειδικά όταν καλούσε τον Σοβιετικό υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Βισίνσκι (πιο γνωστόν ως «εισαγγελέα του Στάλιν», που είχε στείλει στον τάφο, με συνοπτικές διαδικασίες, χιλιάδες ανθρώπους, με την υποψία και μόνο ότι ήταν εχθρικοί προς το σταλινικό καθεστώς), να παρέμβει για να σταματήσει η δίκη. Και για να κατανοήσει καλύτερα κάποιος, σε τι είδους «δημοκρατία» και «ελευθερία» αναφέρεται ο Μπελογιάννης, δεν έχει παρά να διαβάσει τον ακόλουθο λόγο που εκφώνησε το 1949 για τα 70χρονα του «σύντροφου» Στάλιν («Νίκου Μπελογιάννη άρθρα και λόγοι», 1953). Ο αναγνώστης προτρέπεται να δώσει αυξημένη προσοχή, ιδιαίτερα στον επίλογο του κειμένου:

Σύντροφοι και συντρόφισσες!

Σήμερα σ’ όλες τις γωνιές του κόσμου εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζόμενοι, μυριάδες αμέτρητες απλοί άνθρωποι, εύχονται από τα βάθη της καρδιάς τους χρόνια πολλά στο Στάλιν.

Ποτέ κανένας άνθρωπος στον κόσμο ύστερα από τον Λένιν δε συγκέντρωσε τόσα βουνά αγάπης και αφοσίωσης, αλλά και τόσους σωρούς από λυσσασμένο μίσος. Για κάθε τίμιο άνθρωπο, για κάθε αγωνιστή του δίκιου και της λευτεριάς, για την ατελείωτη φάλαγγα των κομμουνιστών, ο Στάλιν είναι ο σοφός δάσκαλος, ο αγαπημένος φίλος, ο δοξασμένος αρχηγός. Είναι η καρδιά της καρδιάς μας. Είναι ο «μπάρμπας» όπως με μια λέξη τον ονομάζει χαϊδευτικά ο λαός μας. Και αντίθετα για όλους τους εκμεταλλευτές, για όλους τους εχθρούς της προόδου, ο Στάλιν είναι ο πιο μισητός αντίπαλος, ο πιο φοβερός εφιάλτης τους και στον ύπνο και τον ξύπνιο τους.

Σήμερα ο Στάλιν ενσαρκώνει τους πόθους και τις επιθυμίες, τις ελπίδες και τα όνειρα εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Είναι η προσωποποίηση μιας ολόκληρης εποχής, της πιο ιστορικής εποχής, που γνώρισε μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα, της μεγάλης σταλινικής εποχής, της εποχής του Κομμουνισμού. Γι’ αυτό είναι και μεγάλος.

Στην ιστορία πολλούς είπανε και λένε μεγάλους. Όμως πολλοί λίγοι αξίζουν αυτόν τον τίτλο. Μεγάλος δεν μπορούσε να είναι ένας τυχοδιώκτης σαν τον Χίτλερ, που δοκίμασε να γυρίσει την ιστορία προς τα πίσω και ματοκύλισε τον κόσμο. Ούτε μπορεί να ‘ναι ποτέ μεγάλος ένας εγκληματίας σαν τον Τσόρτσιλ, τον εχθρό κάθε προοδευτικού κινήματος, τον εμπρηστή ενός νέου πόλεμου. Ο Στάλιν όμως είναι και παραείναι μεγάλος, όπως είναι κι ο Λένιν και ο Μαρξ. Ένας Ρώσος μαρξιστής, πολύ σωστά είπε ότι μεγάλος άνδρας είναι εκείνος που «βλέπει μακρύτερα από τους άλλους και θέλει δυνατότερα από τους άλλους». Το «να βλέπεις μακρύτερα από τους άλλους», σημαίνει να βλέπεις ότι η ιστορία κινιέται προς τα μπρος, προς την πρόοδο και ταυτόχρονα να συλλαμβάνεις κάθε φορά τους νόμους αυτής της κίνησης. Και το «να θέλεις δυνατότερα από τους άλλους», σημαίνει να ‘χεις όλη την αλύγιστη θέληση και δύναμη που χρειάζεται, για να μπεις επικεφαλής αυτής της ιστορικής κίνησης, να συντρίψεις κάθε παλιό και σάπιο και να οδηγήσεις την ανθρωπότητα σ’ έναν καινούργιο πιο πολιτισμένο, πιο ευτυχισμένο και πιο χαρούμενο δρόμο.

Σήμερα κανένας δε βλέπει μακρύτερα από τον Στάλιν και κανένας δεν έχει δυνατότερη θέληση από τον Στάλιν. Και βλέπει μακρύτερα από κάθε άλλον ο Στάλιν, γιατί στάθηκε ο καλύτερος, ο πιο πιστός μαθητής και συνεχιστής του έργου του Μαρξ και του Λένιν. Γι’ αυτό είναι καταπληκτική η δύναμη της επιστημονικής του πρόβλεψης. Όταν μιλάει ο Στάλιν, μιλάει η ζωή, η αλήθεια, η πείρα ολόκληρων αιώνων. Στα λόγια του καθρεφτίζεται ολοζώντανο το παρόν και ζωγραφίζεται με ακρίβεια το μέλλον. Ο,τι λέει ο Στάλιν γίνεται. Είπε πριν την επανάσταση ότι μπορεί η Ρωσία να ανοίξει πρώτη το δρόμο προς τον Σοσιαλισμό και τον άνοιξε. Είπε ότι μπορεί να ανοικοδομηθεί ο Σοσιαλισμός στη Ρωσία και ανοικοδομήθηκε. Είπε από το 1925 ότι θα νικήσει η Κινεζική Επανάσταση και νίκησε. Είπε, όταν ο Χίτλερ ήταν παντοδύναμος ότι ο Χιτλερισμός θα συντριβεί και συντρίφτηκε. Είπε ότι θα ανοικοδομηθεί ο Κομμουνισμός στη Ρωσία και ανοικοδομείται. Κι όταν σήμερα ο Μαλένκοφ, ένας από τους πιο καλούς μαθητές του Στάλιν, λέει πως «αν οι ιμπεριαλιστές εξαπολύσουν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, ο πόλεμος αυτός θα ναι ο τάφος όχι μονάχα για μερικά καπιταλιστικά κράτη ξεχωριστά, μα για ολάκερο τον Καπιταλισμό, ποιος αμφιβάλλει ότι κι αυτό θα γίνει;».

Κι έχει την πιο δυνατή θέληση ο Στάλιν, γιατί η πίστη του είναι βουνό και η επίμονη του αμέτρητη. Για τον Στάλιν, δεν υπάρχουν εμπόδια και δυσκολίες αξεπέραστες, δεν υπάρχουν φρούρια απόρθητα. Πρωταθλητής στην σκληρή πάλη για τον παγκόσμιο Κομμουνισμό, ο Στάλιν διαπαιδαγωγεί όλα τα στελέχη του με το ίδιο του το παράδειγμα στην πάλη με τις δυσκολίες, υπόδειγμα αυταπάρνησης και αυτοθυσίας.

«Να μην αμφιβάλλετε σύντροφοι», γράφει το 1929 στις οργανώσεις και τα μέλη του κόμματος που τον ευχήθηκαν για τα 50χρονα του, «να μην αμφιβάλλετε ότι είμαι έτοιμος και τώρα και πάντοτε να δώσω στην υπόθεση της εργατικής τάξης, της προλεταριακής επανάστασης και του παγκόσμιου Κομμουνισμού, όλες μου τις ικανότητες κι αν χρειαστεί ακόμα και την τελευταία σταγόνα από το αίμα μου».

Ποιος από τους αντίπαλους μας έχει να επιδείξει παραδείγματα αυτοθυσίας στα «ιδανικά» τους; Μήπως ο Τρούμαν και ο Άτλι; Μήπως ο Τσαλδάρης και ο Φράνκο; Ή μήπως η βασίλισσα της Ολλανδίας ή ο Τσαγκ Κάι Σεκ; Τα «ιδανικά» τους, αυτά που λένε ιδανικά, είναι ψεύτικα, κάλπικα. Γι’ αυτό και οι ίδιοι είναι κάλπικοι και η ιστορία θα τους πετάξει στα σκουπίδια της. Τους μεγάλους ήρωες τους γεννούν τα μεγάλα ιδανικά, το ιδανικό του Κομμουνισμού. Αυτό ζει ακόμα κι όταν πεθαίνουν.

«Θα έπαιρνα τον ίδιο δρόμο, αν θα ξανάρχιζα τη ζωή μου, γιατί ο Κομμουνισμός είναι τα νιάτα του κόσμου», γράφει λίγες στιγμές πριν τουφεκιστεί από τους χιτλερικούς ο αλησμόνητος Γάλλος διανοούμενους Γκαμπριέλ Περί. Και μια Κινέζα κομμουνίστρια, που καταδικάστηκε σε θάνατο, φωνάζει στους στρατοδίκες της: «Εγώ ξέρω γιατί έζησα και γιατί πεθαίνω. Εσείς μπορείτε να μου πείτε γιατί ζείτε;”». Ο Βούλγαρος Λιουτιμπρότσκι, την ώρα που θα του περνούσαν οι δήμιοι το σκοινί στον λαιμό, γράφει στον πατέρα του, που λύγισε και του προτείνει να αποκηρύξει το κόμμα του για να σωθεί: «Τι μας χρειάζεται, πατέρα, η ζωή μας, αν σώζοντάς την μείνουμε μονάχα ζωντανά πτώματα που βρομούν; Θα βαδίσω προς την κρεμάλα ήσυχος και χαρούμενος με καθαρή τη συνείδηση, ότι στη σύντομη, μα γεμάτη αγώνες για τη λευτεριά ζωή μου, δε ντρόπιασα ούτε το όνομα του κόμματος, ούτε το δικό σου, πατέρα. Και με το σκοινί στο λαιμό σας φωνάζω: Ψηλά το κεφάλι πατέρα, αγαπημένη μου γυναίκα, μικρό μου παιδί, που δε σε είδα ποτέ…». Ακόμα ο Χρήστος Φιλίδης γράφει το ’43 στην αδελφή του, όταν πάνε να τον εκτελέσουν: «Δεν έχει σημασία το πόσο θα ζήσεις και ποτέ θα πεθάνεις αλλά πώς θα ζήσεις και πώς θα πεθάνεις».

Και ακόμα με το ιδανικό του Κομμουνισμού και με το παράδειγμα του Στάλιν διαπαιδαγωγήθηκαν και πρόσφεραν σήμερα, ο,τι πολυτιμότερο είχαν χιλιάδες Έλληνες κομμουνιστές, από τον αξέχαστο Αναστασιάδη μέχρι τον νεαρό αγρότη της πιο απομακρυσμένης γωνίας της χώρας μας. Ο,τι πιο αγνό και μεγάλο, ο,τι πιο αληθινό και ανθρώπινο, ο,τι δυνατό και ηρωικό έχει να δείξει η ιστορία σήμερα, αυτό γεννιέται από τις ιδέες του Κομμουνισμού, το εμπνέει ο Στάλιν, που ενσαρκώνει την αλύγιστη θέληση και απόφαση εκατομμυρίων μαζών για το γκρέμισμα της σκλαβιάς και το χτίσιμο μιας καινούργιας φωτεινής και χαρούμενης ζωής. Ο Στάλιν ανάθρεψε και διαπαιδαγώγησε το μεγάλο επιτελείο του κομμουνισμού, το Μάο Τσε Τουνγκ, τον Τορέζ, τον Τολιάτι, τον Ράκοσι, τον Πόλιτ, τον Γκότβαλντ, τον Τσερβενκόφ, τον Πικ, την Πασιονάρα, τον Ντεζ, τον Πρέστες, τον Ζαχαριάδη και τόσους άλλους αγαπημένους ηγέτες των λαών της γης.

Γι’ αυτό σήμερα από τη μια άκρη της γης ίσαμε την άλλη, ο Γάλλος εργαζόμενος, κι ο Ινδός δουλοπάροικος, ο Ιταλός εργάτης κι ο μαύρος της Αφρικής, ο Έλληνας αγρότης κι ο τσοπάνος της Μογγολίας, καθένας που κερδίζει το ψωμί του με τον ιδρώτα του, εύχεται στο Στάλιν από τα τρίσβαθα της καρδιάς του να ζει πολλά, παρά πολλά χρόνια.

Αλλά, σύντροφοι, η καλύτερη τιμή, το λαμπρότερο δώρο που θα μπορούσαμε να προσφέρουμε στον αγαπημένο μας Στάλιν θα είναι να προσπαθούμε όλοι, με μια επίμονη, αδιάκοπη προσπάθεια, να γίνουμε άξια παιδιά του. Το όνειρο κάθε αγωνιστή, πρέπει να ναι να μοιάσει όσο περισσότερο μπορεί με τον Στάλιν.

Να διδαχτούμε από τη σοφία του, που με κρυσταλλένια λαμπρότητα και απλότητα βρίσκεται μέσα στα έργα του.

Να μαθαίνουμε, όπως ο Στάλιν, να διδασκόμαστε από το λαό, από τις μάζες. Να διδαχτούμε από τις έξοχες οργανωτικές του ικανότητες, από τη δύναμη να διαλέγει τα στελέχη και να οργανώνει τον έλεγχο της δουλείας. Να μας γίνει παράδειγμα η ιδιωτική ζωή του, η απλότητα και η σεμνότητά του, η αποστροφή του στους θορυβοποιούς, τους φλύαρους, τους κόλακες και τους δουλοπρεπείς ανθρώπους.

Σύντροφοι και συντρόφισσες!

Σήμερα όλοι οι ταπεινοί και κατατρεγμένοι της γης ορκίζονται στ’ όνομα του Στάλιν. Όλοι όσοι ζουν στην καταφρόνια πιστεύουν ότι θα γίνουν το παν, γιατί τον αγώνα τους τον καθοδηγεί ο Στάλιν. Κι όλοι εμείς οι Έλληνες αγωνιστές, πιστεύουμε πως έπαθλο του αγώνα μας θα ναι σύντομα η λαϊκοδημοκρατική σοσιαλιστική Ελλάδα, γιατί τον ηρωικό μας αγώνα τον παραστέκει ο Στάλιν και γιατί θα κάνουμε ο, τι μπορούμε να φανούμε αντάξιοι του μεγάλου μας δάσκαλου και αγαπημένου μας συντρόφου και φίλου.

Στ’ όνομα του Στάλιν, για τα μεγάλα μας ιδανικά, ποτίστηκε με το αίμα των ηρώων μας και κάθε γωνία της πατρίδας μας. Κι αν αυτή τη στιγμή μπορούσε μαζί μας να φωνάξουν οι πολιτείες και τα βουνά μας, οι κάμποι και τα χώρια μας, θα φώναζαν και θα λέγαν: Ζήσε ακόμα πολύ, παρά πολύ, μεγάλε Στάλιν!

Την καλύτερη απάντηση, σ’ αυτό το «διαφωτιστικό» κείμενο του Μπελογιάννη, θα δώσει χρόνια αργότερα, ο ίδιος του ο γιος, Νίκος Μπελογιάννης, σε συνέντευξή του («Ελευθεροτυπία», 12-4-2008):

Από τα Χριστούγεννα του ΄63 μέχρι την Δικτατορία πήγαινα κι εγώ συνεχώς στα γραφεία της ΕΔΑ, όπου άκουγα όλο τον κόσμο. Έβλεπα, λοιπόν, πως πολλοί στην ΕΔΑ ήταν αγράμματοι. Θυμάμαι ένα στέλεχος να λέει συνέχεια «παρρησία όλων» κι εγώ, παιδί της Έκτης Δημοτικού, την διόρθωνα: «Παρουσία», της έλεγα. Αλλά όλοι αυτοί οι αγράμματοι έπρεπε να κυριαρχήσουν. Και όλο αυτό που έβλεπα, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην διαπαιδαγώγησή μου. Αναρωτιόμουν τι γυρεύει η Έλλη (σ.σ.: Έλλη Παππά, μητέρα του και σύντροφος του Μπελογιάννη), που ήξερα ότι ήταν μορφωμένη, με όλους αυτούς τους αγράμματους… Το 1974 αναρωτιόμουν γιατί πήγαν και σκοτώθηκαν. Μετά το 1989 έλεγα: Για όνομα του Θεού, γι΄ αυτό το τερατούργημα θυσιάστηκαν;… Και σκεφτείτε τώρα εμένα, να μου λένε διάφοροι, ως τη δεκαετία του ’80, «παιδάκι μου, να γίνεις σαν τον πατέρα σου και να τον ξεπεράσεις». Δηλαδή, στα δικά τους μυαλά, να δώσω τη ζωή μου για τον Μπρέζνιεφ και τον Φλωράκη και πιο πριν για τον Κολιγιάννη. Ή πολλώ μάλλον, που σήμερα θα έφτανε τα όρια του κωμικού, για την Αλέκα (Παπαρήγα). Θα δίνατε εσείς τη ζωή σας για την Αλέκα; [Πάρε-Δώσε]

Για να μην ξεχνάμε. Να προσθέσω στην αγιογραφία ότι ο Μπελογιάννης παρουσιάζεται ως ήρωας της ειρήνης. Ναι της ειρήνης. Επειδή το ΚΚΣΕ παρά το γεγονός ότι οπλιζόταν για την τελική αναμέτρηση έβαζε τα κομμουνιστικά κόμματα να έχουν ένα τμήμα ειρήνης το οποίο προπαγάνδιζε για την «ύφεση και τον αφοπλισμό». Όπότε συνθήματα του τύπου «Λεφτά για την παιδεία και όχι για το ΝΑΤΟ» αντανακλούν την δήθεν ειρήνη που προμοτάριζε το ΚΚΕ στην Ελλάδα.

Το κομμουνιστικό βασίλειο του τρόμου

Τον Σεπτέμβριο του 1917, ο Λένιν γράφει: «Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να αποφευχθεί η αποκατάσταση της αστυνομίας, και αυτός είναι η δημιουργία λαϊκής πολιτοφυλακής η οποία θα συγχωνευθεί με το στρατό». 

Στις 28 Ιανουαρίου 1918 ο Λένιν αποφασίζει να δημιουργήσει τον Κόκκινο Στρατό. Γερμανοί και Αμερικανοί έτρεξαν να δώσουν κάθε είδους υποστήριξη στους Μπολσεβίκους. Η κατάσταση ήταν καταστροφική διότι τα εχθρικά στρατεύματα πλησίαζαν την Πετρούπολη και στις 11 Μαρτίου 1918 η Μπολσεβίκικη κυβέρνηση διέφυγε για τη Μόσχα όπου και παρέμεινε. Η απόδραση αυτή οργανώθηκε από τον Αλέξανδρο Σλιάπνικωφ (Alexander Shliapnikov 1885-1937) (ο Στάλιν τον εξετέλεσε στα 1937). Η Μόσχα μετά από αυτό έγινε πρωτεύουσα. Ο ψεισήγαγε επίσης το νέο Γρηγοριανό Ημερολόγιο.

Το Σοσιαλδημοκρατικό Μπολσεβίκικο Κόμμα στις 8 Μαρτίου 1918 ονομάστηκε Κομμουνιστικό Κόμμα. Αυτοί οι Κομμουνιστές δημιούργησαν μια νέα κυβέρνηση που κυριαρχούνταν από τους Εβραίους, όπου ο Λέων Τρότσκι έγινε Κομισάριος του Λαού για Στρατιωτικές Υποθέσεις. Ένας άλλος Εβραίος, ο Γκεόργκι Τσίτσεριν (Ορνάτσκι)(Georgy Chicherin: 1872- 1936 – φώτο) που η Εβραία μητέρα του ονομαζόταν Μάγιερντορφ τοποθετήθηκε Κομισάριος του Λαού για Εξωτερικές Υποθέσεις. Προηγουμένως είχε εισέλθει δύο φορές σε φρενοκομείο. Αυτό μπορεί να ταίριαζε τέλεια στους Κομμουνιστές: όσο πιο τρελός, τόσο το καλλίτερο.
Το κακό τώρα διαδόθηκε σ’ ολόκληρη την κοινωνία. Η εξουσία επικεντρώθηκε περισσότερο από την εποχή των Ιακωβίνων στη Γαλλία. Ο Τρότσκι ήθελε να δει τους υπηκόους του σαν στρατιωτικοποιημένους σκλάβους. Όλες οι μορφές επαιτείας απαγορεύτηκαν, όπως είχε κάνει η Παρισινή Κομμούνα με διάταγμα στις 16 Απριλίου του 1871. Αυτοί που παραβίαζαν το διάταγμα εκτελούνταν. Οι αστοί εξαναγκάστηκαν να σκουπίζουν τους δρόμους και να φτυαρίζουν το χιόνι. Τα παιδιά τους αποκλείονταν από την ανώτερη εκπαίδευση. Οι εντολές του Λένιν ήταν τα Πανεπιστήμια να δέχονται όλους αυτούς που ήθελαν ένα δίπλωμα και όχι γνώση. Ακόμη και οι Ταοϊστές γνώριζαν: Όσο περισσότερη γνώση έχει ο κόσμος τόσο πιο δύσκολο είναι να ελεγχθεί.
Στα 1918 ο Πατριάρχης Τύχων(Tichon) δήλωσε πως το Σοβιετικό καθεστώς είναι ο ενσαρκωμένος Αντίχριστος. Διαμαρτυρήθηκε έντονα όταν οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να κατάσχουν την περιουσία και τον πλούτο της Εκκλησίας. Η GPU (μυστική αστυνομία) τον δολοφόνησε τον Μάιο του 1922. Το Κομμουνιστικό βασίλειο του τρόμου δεν γνώριζε όρια – επιτρεπόταν κάθε είδους αγριότητα στο όνομα της εξουσίας.
Ο Μωυσέϊ Ουρίτσκι (Μπορέτσκι) (Moisei Uritsky :1873-1918) ήταν Εβραίος που ανήκε στο εβραϊκό κόμμα Bund, πρωτοστάτησε στο ένοπλο πραξικόπημα τον Οκτώβριο και αργότερα έγινε αρχηγός της Τσεκά (Cheka – σοβιετική υπηρεσία ασφαλείας) στην Αγία Πετρούπολη. Από την θέση αυτή Ουρίτσκι συντόνιζε την άσκηση και τη δίωξη των μελών της αριστοκρατίας, των αξιωματικών του στρατού και των  κληρικών της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που αντιτάχθηκαν τους Μπολσεβίκους. Εργαζόταν μ’ έναν ιδιαίτερα άγριο τρόπο και κέρδισε το ψευδώνυμο «ο χασάπης της Πετρούπολης». Ήταν ο Ουρίτσκι αυτός που με την βοήθεια των ναυτών και των Γερμανών στρατιωτών διέλυσε το Κοινοβούλιο τον Ιανουάριο του 1918.

Παρά το γεγονός πως οι Εβραίοι «επαναστάτες» και εκτελεστές προτιμούσαν να ζουν με ψευδώνυμα ο κοινός λαός της Ρωσίας σύντομα συνειδητοποίησε ποιός κυβερνούσε τη χώρα του με σιδηρό χέρι. Τα Εβραϊκά κόμματα Μπούντ (Bund) και Πο’ Αλέϊ Ζάϊον (Poalei Zion) επετράπησαν να παραμείνουν ενώ τα υπόλοιπα απαγορεύτηκαν στα 1920. Το τελευταίο συγχωνεύτηκε με το Κομμουνιστικό Κόμμα τον Δεκέμβριο του 1928.  [Μέλος του Πο’ Αλέϊ Ζάϊον στην Πολωνία ήταν ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν (David Ben-Gurion: 1886-1973) o ιδρυτής του κράτους του Ισραήλ και πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ].

Ούτε μια συναγωγή δεν καταστράφηκε, ούτε μετετράπη σε δημόσιες τουαλέτες ή αποθήκες, όπως συνέβη με τις Εκκλησίες. Ούτε ένας ραβίνος δεν σταυρώθηκε. Πολλές εκκλησίες στη Μόσχα γκρεμίστηκαν στα 1922, ενώ αντιθέτως μια Συναγωγή που χωρούσε 2.000 άτομα χτίστηκε. Καταστράφηκαν 60.000 εκκλησίες. 

Οι Εβραίοι εκτελεστές συνήθιζαν να φωνάζουν: «Ζήτω ο Κόκκινος Στρατός! Θάνατος στους Αστούς». Σύντομα επέβαλαν την καταναγκαστική εργασία. Οι «αλήτες» εκτελούνταν επί τόπου. 
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ  / Από το βιβλίο του Γιούρι Λίνα «Υπόγειες Σιωνιστικές Διαδρομές», (‘Under the Sign of the Scorpion’), εκδόσεις ΣΤΕΡΕΩΜΑ, με προσθήκες από το διαδίκυτο

Διάφορα

Άδεια Creative Commons
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα .

View blog authority





«Οποιαδήποτε κοινωνία παραχωρήσει λίγη ελευθερία για να κερδίσει λίγη ασφάλεια δεν αξίζει τίποτε από τα δύο και θα χάσει και τα δύο.»


Βενιαμίν Φραγκλίνος




My blog is worth $3,951.78.
How much is your blog worth?


Ακριβός αέραςturkey-greece.


Δημοψήφισμα dimopsifisma



Drop flagcounter.com
drop flagcounter



Βγάλε μετά συμπέρασμα




5η Φάλαγγαprodotes


«Ο χρυσός υπήρξεν ανέκαθεν ο μόνος σεβαστός εν τω κόσμω θεός, προφήται δε αυτού οι Εβραίοι.»

«Η Πάπισσα Ιωάννα»
Εμμανουήλ Ροΐδης



ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ


«Δεν απαιτείται πλειοψηφία για την επικράτηση, αλλά μάλλον μια οργισμένη, ακούραστη μειοψηφία, παθιασμένη να βάζει φωτιές ελευθερίας στους θαμνότοπους στα μυαλά των ανθρώπων.»

Σάμιουελ Άνταμς (1722-1803)


web counter


«Για να μάθεις ποιος σε κυβερνά ανακάλυψε απλά ποιους δεν έχεις την άδεια να επικρίνεις.»

Βολταίρος


Αρχείο

RSS Ειδήσεις: Ελλάδα από το Google

Οι πίσω μου Σελίδες

Κατηγορίες

Πατριώτης


"Στο ξεκίνημα μιας αλλαγής ο πατριώτης είναι ένας δυσεύρετος άνθρωπος, γενναίος, μισημένος και περιφρονημένος. Όταν ο αγώνας του πετυχαίνει, και ο δειλός συμπράττει μαζί του, γιατί τότε δεν στοιχίζει τίποτα να είσαι πατριώτης."

Σημειωματάριο 1904
Μάρκ Τουαίην (Σάμιουελ Κλέμενς)


free counters

"Εάν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν την έκδοση του νομίσματός του πρώτα με τον πληθωρισμό, κατόπιν με τον αποπληθωρισμό, οι τράπεζες... θα στερήσουν τους ανθρώπους από όλη την περιουσία τους, έως ότου τα παιδιά τους να ξυπνήσουν άστεγα στην ήπειρο που οι πατέρες τους κατάκτησαν..."

Θωμάς Τζέφερσον





ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

O ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΠΡΟΩΘΕΙ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΘΗ ΣΤΑ ΘΕΡΙΝΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΕΙ ΜΑΖΙΚΑ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η μαζική ”Ελληνοποίηση” αλλοδαπών είναι πολύ σοβαρό γεγονός με συνέπειες - τίς οίδε θετικές ή αρνητικές - για να αφεθεί στην διάκριση του κ. Παυλόπουλου, ο οποίος προφανώς ενδιαφέρεται για ψήφους. Σας παρακαλώ να αντιδράσετε πριν μετατραπούμε σε Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία και δούμε φαινόμενα ανάλογα με αυτά των Δυτικών μεγαλοπόλεων… Σταδιακό εξισλαμισμό… Οι αγώνες και το αίμα των προγόνων μας μας καλούν να αντιδράσουμε με κάθε σύννομο τρόπο μέσα στα πλαίσια της συνταγματικής τάξης και ελευθερίας

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΗΤΕ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ 210 3744000

ΑΝΑΜΕΤΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ

Leonidas C. Aposkitis





Top Clicks

  • Κανένα

Στατιστικά Ιστολογίου

  • 375.423 επισκέψεις

Προδότης

Ένα έθνος μπορεί να επιζήσει από τους ανόητους και ακόμα και τους φιλόδοξούς του. Αλλά δεν μπορεί να επιζήσει από την προδοσία στο εσωτερικό του.Ένας εχθρός προ των πυλών είναι λιγότερο τρομερός γιατί είναι γνωστός και κρατά την σημαία του υψωμένη.
Αλλά οι προδότες που κινούνται μεταξύ των εγκλείστων ελεύθερα, οι δικοί τους ύπουλοι ψίθυροι που σιγοψιθιρίζονται μέσα σ’όλες τις αλέες, ακούονται μέχρι τις αίθουσες της κυβέρνησης της ίδιας... γιατί ο προδότης δεν φαίνεται καθόλου ως προδότης:
Μιλά με εκφράσεις γνωστές στα θύματά του, και φορά τα πρόσωπά τους και τα ενδύματά τους, απευθύνεται στη μικροψυχία που βρίσκεται βαθιά στις ψυχές όλων των ανθρώπων.
Σαπίζει τη ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά και άγνωστος στη νύχτα για να υπονομεύσει τους στυλοβάτες της πόλης μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί. Ο δολοφόνος πρέπει να είναι λιγώτερο τρομακτικός.

—Κικέρωνας


Bookmark and Share

Λευτεριά στον Δ. Παπαγεωργίου



Κατά προπαγάνδας! (Απο το http://xilapetres.blogspot.com)


Η "πλήρης υπευθυνότητα για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, βρίσκεται αντικρυστά στους ώμους των διεθνών εβραίων τραπεζιτών. Είναι υπεύθυνοι για τα εκατομμύρια των νεκρών και του θανάτου ". -- Αμερικανικό Κογκρέσο – U.S. Congress - Record 67th Congress, 4. Sitting, Senate Document nr. 346)


"Η μπολσεβικική επανάσταση στη Ρωσία ήταν η εργασία του εβραϊκού προγραμματισμού και της εβραϊκής δυσαρέσκειας. Το σχέδιό μας είναι να έχουμε μια νέα παγκόσμια τάξη. Ότι ελειτούργησε τόσο θαυμάσια στη Ρωσία, πρόκειται να γίνει πραγματικότητα για ολόκληρο τον κόσμο." -- Το περιοδικό Αμερικανός Εβραίος, 10, Σεπτέμβριου 1920


"Με τη χρησιμοποίηση της νέας πολιτικής εξόριστων άθεων [ οι Σιωνιστές] προκάλεσαν και αύξησαν τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη που οδήγησε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το παγκόσμιο μποϊκοτάρισμα ενάντια στη Γερμανία το 1933 και η υστερότερη γενικευμένη δήλωση πολέμου ενάντια στη Γερμανία, που άρχισε από τους σιωνιστές ηγέτες και το παγκόσμιο εβραϊκό συνέδριο. . ."-- ραβίνος Schwartz, New York Times, 30 Σεπτεμβρίου 1997


Τυχαίο ιστοσημείωμα
σ’ αυτό το ιστολόγιο






Εγγραφείτε στην
Φιλοπατρία



Site Meter



"Πρέπει να καταλάβετε, οι κορυφαίοι μπολσεβίκοι που ανέλαβαν την Ρωσία δεν ήταν Ρώσσοι. Μισούσαν τους Ρώσους. Μισούσαν τους χριστιανούς. Καθοδηγούμενοι από εθνοτικό μίσος βασάνισαν και έσφαξαν εκατομμύρια Ρώσους χωρίς ίχνος ανθρώπινης μεταμέλειας. Δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Ο Μπολσεβικισμός διέπραξε την μεγαλύτερη ανθρώπινη σφαγή όλων των εποχών. Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι αδαείς και αδιάφορο για αυτό το τεράστιο έγκλημα είναι η απόδειξη ότι τα παγκόσμια μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι στα χέρια των δραστών. "-

Σολζενίτσιν


GreekBloggers.com

del.icio.us

RSS Ροές

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.



drop feedjit τοο
drop_feedjit_τοο



"Share this blog" Facebook Twitter More...
Αρέσει σε %d bloggers: