Φιλοπατρία

Archive for the ‘ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ’ Category

 

ΟΙΚΟΙΣΤΟΡΙΑ

 

Ένας σοσιαλιστής απατεώνας

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

«Του Πλάτωνα την ασύγκριτη σοφία και του Νεύτωνα την ιδιοφυία, των Ρώσων η γη  να γεννήσει μπορεί»

 

Μιχαήλ Λομονοσώφ

 

 

Το 1927 ένας νεαρός αγρονόμος από την Ουκρανία έφτασε στον πειραματικό σταθμό του Αζερμπαϊτζάν. Το όνομα του Τροφίμ Λυσένκο. Ήταν μια δύσκολη εποχή για την διαλυμένη, από τον εμφύλιο που ακολούθησε την επανάσταση του 1917, γεωργία της Σοβιετικής Ένωσης. Η αύξηση της αγροτικής παραγωγής ήταν ύψιστη   προτεραιότητα  για την χειμαζόμενη σοβιετική οικονομία. Αλλά εκτός από παραγωγή η Σοβιετική Ένωση χρειαζόταν και ήρωες.

Η εφημερίδα «Πράβδα», επίσημο όργανο του κόμματος, παρουσίαζε ήδη έναν. Ένα νεαρό αγρονόμο που ανακάλυψε μια μέθοδο ενίσχυσης της απόδοσης των αγρών χωρίς να χρησιμοποιεί λίπασμα, αλλά και ένα τρόπο να καλλιεργεί μπιζέλια  μέσα στο βαρύ ρωσικό χειμώνα έτσι ώστε όπως έγραφε η καλή εφημερίδα «θα μετέτρεπε  τα γυμνά χωράφια γύρω από τον Καύκασο πράσινα  τον χειμώνα, θα έσωζε τα ζώα  από την ασιτία και θα επέτρεπε στους Τούρκους αγρότες να επιβιώνουν στους χειμώνες χωρίς να φοβούνται το αύριο».[i] Η υποταγή της φύσης ήταν έτσι και αλλιώς  ένας τους βασικούς στόχους του σοσιαλιστικού ανθρώπου.

Ο δρόμος ήταν πια ανοιχτός για τον αγροτικής καταγωγής, γεννημένο στην Ουκρανία το 1898, απόφοιτο του Αγρονομικού Ινστιτούτου Κιέβου, Τροφίμ Λυσένκο, αν και τα δημοσιεύματα δεν επαληθεύτηκαν ποτέ. Ποτέ δεν φύτρωσαν μπιζέλια μέσα στον ρωσικό χειμώνα. Η επιφορτισμένη για την επιλογή των κρατικών στελεχών, με ανθρώπους που θα ξέρουν να εφαρμόζουν τις κατευθυντήριες γραμμές σύμφωνα με την προτροπή του συντρόφου Στάλιν στο 12ο Συνέδριο, Οργκασπρέντ[ii] θα τον τοποθετήσει ως διευθυντή της Ακαδημίας Αγροτικών Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης. Ταυτόχρονα θα αποκτήσει την δική του επιστημονική επιθεώρηση, στην οποία δημοσίευε χωρίς κριτική τα επιστημονικά του πειράματα, που υποτίθεται ότι στήριζαν την καινοφανή βιολογική του θεωρία αυτή «της μεταβίβασης των επίκτητων ιδιοτήτων». Σύμφωνα με τον Λυσένκο οι επίκτητες ιδιότητες μεταβιβάζονται αυτόματα από την πρώτη γενεά στους απογόνους. Επομένως ένα στέλεχος  που θα δοκιμαστεί σε χειμερινές συνθήκες, θα μπορούσε να καρπίσει στις παγωμένες στέπες της Σιβηρίας.

Η ιστορία ήταν  εντυπωσιακή  για τον φαντασιακό κόσμο της σοσιαλιστικής επιστημονικής υπεροχής. Ο «ξυπόλητος επιστήμονας» Λυσένκο απέναντι στον αυστριακό μοναχό Γκρέγκορ Μέντελ και τον Αμερικάνο βιολόγο Τόμας Μόργκαν. Όμως, ο Νικολάι Βαβίλοφ επικεφαλής της ομάδας των κλασσικών γενετιστών εξεγείρεται και λίγο πολύ κατηγορεί τον Λυσένκο ως απατεώνα που κοροϊδεύει τον κόσμο.[iii] Η απάντηση  του Στάλιν είναι άμεση. Ο Βαβίλοφ συλλαμβάνεται και δολοφονείται, η σχολή του διαλύεται και ο Τροφίμ Λυσένκο ορίζεται υπεύθυνος της επιτροπής για το σταμάτημα της «διασποράς επικίνδυνων ιδεών» μεταξύ των επιστημόνων.

Για  37 ολόκληρα  χρόνια από το 1927 έως το 1964, ο Λυσένκο ήταν ο εκλεκτός του καθεστώτος,  τόσον της  εποχής του Στάλιν, όσον και της  αντίστοιχης  του Χρουτσώφ. Θα χρειαστεί να φτάσουμε στο 1964 για να αποκαθηλωθεί. Επικεφαλής των επιστημόνων που θα αποκαλύψουν την απάτη του ήταν ο Αντρέι Ζαχάρωφ ο οποίος έγραψε «Ο Λυσένκο είναι υπεύθυνος  για τη ντροπιαστική οπισθοδρόμηση της σοβιετικής βιολογίας και ειδικότερα της γενετικής, τη διασπορά  ψευδοεπιστημονικών απόψεων, τη δυσφήμηση, σύλληψη, ακόμη και τον θάνατο πολλών επιστημόνων»[iv]

Ο Λυσένκο θα συνεχίσει να εργάζεται στο εργαστήριο του μέχρι τον θάνατο του το 1976, χωρίς ποτέ να καταφέρει τα σοσιαλιστικά μπιζέλια να ανθήσουν μέσα στον βαρύ ρώσικο χειμώνα.

 

[i] Ιωάννα Σουφλερή  «Ψευδοεπιστήμη», ΒΗΜΑSCIENCE, 21-5-2006  

[ii] Μιχαήλ Βοσλένσκυ  «Νομενκλατούρα»  «Νεοεκδοτική»  1981

[iii]  Nils  Roll- Hansen  « The Lysenko Effekt – the politics of science »  «Humanity Books» 2005

[iv] ο.α

 

Δαίμων της Οικολογίας,

τ. 65, 11/2006

 

Η κρυφή σοβιετική ιστορία

Του Πασχου Mανδραβελη

Είναι εκπληκτικό, αλλά το ΚΚΕ δεν αισθάνθηκε καν την ανάγκη να αντικρούσει όσα καταλογίζει στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό το ντοκιμαντέρ «Σοβιετική ιστορία» («Soviet Story»). Εβγαλε μια ανακοίνωση (με τους γνωστούς χαρακτηρισμούς «κατάπτυστο δημιούργημα, «γκαιμπελίσκοι» κ. λπ.) κατηγορώντας την ΕΡΤ για αντικομμουνιστική προπαγάνδα και μετά έτρεχε η ΕΡΤ να ζητήσει συγχώρεση ότι «ουδεμία πρόθεση έχει να προβάλει την αντικομμουνιστική θεώρηση της ιστορίας» λες και η αντικομμουνιστική θεώρηση της ιστορίας είναι αμάρτημα καθοσιώσεως.

Και αφού δόθηκε θάρρος στο ΚΚΕ, αυτό αποφάσισε να ανέβει και στο κρεβάτι. Αρχισε να διδάσκει στους παραπλανημένους του αντικομμουνισμού τις σταλινικές νόρμες που πρέπει να διέπουν τα προγράμματα της τηλεόρασης. Εγραψε ο Ριζοσπάστης στις 26 «Οχτώβρη» 2010: «Αφού η ΕΡΤ δεν ταυτίζεται γιατί το πρόβαλε;… Και καλά το αγόρασε, γιατί δεν το έβλεπαν οι υπεύθυνοι για να εκτιμήσουν αν θα πρέπει να το προβάλουν αφού εκ των υστέρων λένε ότι δεν ταυτίζεται η ΕΡΤ με το περιεχόμενου του “ντοκιμαντέρ”; Δηλαδή το πρόγραμμα, ή μέρος του προγράμματος της ΕΡΤ, που προβάλλεται καθημερινά μπορεί και να μην ταυτίζεται με την ΕΡΤ; Δηλαδή τι σόι ενημέρωση κάνουν στο κρατικό κανάλι;» Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο «Ριζοσπάστης» την ίδια μέρα κατήγγειλε ότι η αθλιότητα επαναλαμβάνεται, παρουσιάζοντας το «αντικομμουνιστικό ντοκιμαντέρ» με «χρήμα του BBC», «Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος πίσω από τις κλειστές πόρτες».

Υπερβολές και αλήθειες

Η αλήθεια είναι ότι το ντοκιμαντέρ «Soviet Story» είναι πολιτικά χρωματισμένο. Ο δημιουργός του Εντβινς Σνορ είναι από τη Λιθουανία, μια χώρα που στέναξε επί 60 χρόνια κάτω από τον σοβιετικό ζυγό. «Το φιλμ», έγραψε στους New York Times ο κριτικός Νιλ Γκένζλιγκερ, «είναι γεμάτο με επιθετικά θαυμαστικά στην κινηματογραφική γραφή. Εκκωφαντικά ηχητικά εφέ πυροβολισμών, όταν εμφανίζονται οι εκτελέσεις με πυροβόλα όπλα, στριγγοί ήχοι που τσακίζουν τις μνήμες των παλιών επικαίρων. Οι φριχτές εικόνες των μαζικών τάφων και τα θύματα του λιμού που γεμίζουν την ταινία δεν χρειάζονταν τέτοια συνοδευτικά στοιχεία».

Πέρα όμως από τις υπερβολές στην κινηματογραφική γραφή (που μπορεί να δείχνουν την απειρία του σκηνοθέτη –αυτό είναι το πρώτο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους που έχει φτιάξει– ή την οργή του για τα σταλινικά εγκλήματα που είναι θαμμένα) υπάρχουν και τα στοιχεία που δεν επιδέχονται καμιά αμφισβήτηση. Ετσι κι αλλιώς οι συναντήσεις των αξιωματικών των SS με τα στελέχη των μυστικών υπηρεσιών της ΕΣΣΔ είναι καταγεγραμμένες σε φιλμ της εποχής.

Η στενή συνεργασία των δύο ολοκληρωτικών καθεστώτων δεν προέκυψε τον Aύγουστο του 1939, όταν οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΣΣΔ και της Γερμανίας, Βιατσεσλάβ Μολότοφ και Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, υπέγραψαν το σύμφωνο διαμελισμού της Πολωνίας και της κατάληψης της βορειοανατολικής Ευρώπης από τον Κόκκινο Στρατό. Οι σοβιετικές υπηρεσίες ασφαλείας δίδαξαν πολλά κόλπα στους συναδέλφους τους του ναζιστικού καθεστώτος. Οπως λέει και στο ντοκιμαντέρ ο καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, Νόρμαν Ντέιβις: «Τα ναζιστικά SS και η υπηρεσία ασφαλείας του Στάλιν NKVD συνεργάστηκαν πολύ στενά… Η σοβιετική μηχανή του τρόμου λειτουργούσε ήδη είκοσι χρόνια όταν οι ναζί άρχισαν τα δικά τους εγκλήματα». Ο πρώην πράκτορας των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών, Βίκτορ Σουβόροφ, αποκάλυψε ότι «αντιπροσωπεία της Γκεστάπο και των SS επισκέφθηκε τη Ρωσία για να μάθει τεχνικές χτισίματος των στρατοπέδων συγκέντρωσης».

Ολα τα ναζιστικά εγκλήματα είχαν κάποιο προηγούμενο στην ΕΣΣΔ. Οι εθνοκαθάρσεις, με τη μορφή της μετακίνησης των πληθυσμών, δεν αμφισβητούνται από κανέναν, ούτε από εκείνους που δηλώνουν ότι έχουν την αποκλειστική αντιπροσωπεία του Στάλιν στην Ελλάδα, δηλαδή το ΚΚΕ. Δεν ήταν μόνον οι Ελληνοπόντιοι που διώχθηκαν βιαίως από τις πατρογονικές τους εστίες. «Ο Στάλιν εξόρισε περί τα δώδεκα έθνη από τις περιοχές όπου ζούσαν», λέει ο νευροψυχολόγος Βλαντιμίρ Μπουκόφσκι, ο άνθρωπος που πρώτος αποκάλυψε τον εγκλεισμό αντιφρονούντων σε ψυχιατρεία. Αυτό ήταν μία από τις πρακτικές «κοινωνικής μηχανικής» που ακολούθησε το καθεστώς. Οπως λέει στο ίδιο ντοκιμαντέρ ο Μπουκόσφκι, «οπουδήποτε κι αν κατέλαβαν την εξουσία οι κομμουνιστές –στη Ρωσία, στην Πολωνία, στην Κούβα, στην Κίνα, οπουδήποτε– στην αρχή καταστρέφουν περίπου το 10% του πληθυσμού. Δεν σκότωναν μόνο εχθρούς για να επαναδομήσουν τον κοινωνικό ιστό. Είναι μια τακτική κοινωνικής μηχανικής. Σκότωναν τους κορυφαίους διανοούμενους, τους καλύτερους μηχανικούς… Τους εκτελούσαν όλους και μετά προσπαθούσαν να οικοδομήσουν τη νέα κοινωνία». Το πιο γνωστό παράδειγμα αυτής της «κοινωνικής μηχανικής» ήταν η σφαγή στο δάσος του Κατίν τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1940. Με πρόταση του Λαβρέντι Μπέρια, που συνυπέγραψαν όλα τα μέλη του Πολιτμπιρό, συμπεριλαμβανομένου του Στάλιν, η μυστική αστυνομία NKVD εκτέλεσε 22.000 άνδρες και αξιωματικούς του πολωνικού στρατού και τους έθαψε σε μαζικούς τάφους.

Η συνεργασία όμως των δύο ολοκληρωτικών καθεστώτων δεν περιορίστηκε στη μεταφορά τεχνογνωσίας τρόμου από τις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες προς την Γκεστάπο και τα SS. Υπήρξε διαρκής ροή πρώτων υλών, ακόμη και τροφίμων από την ΕΣΣΔ (στην οποία ο λαός λιμοκτονούσε) προς τη ναζιστική Γερμανία. Και δεν ήταν μόνο οι πρώτες ύλες και το σιτάρι. Μετά την πτώση του κομμουνισμού βρέθηκαν στα σοβιετικά αρχεία κατάλογοι έκδοσης Εβραίων και Γερμανών κομμουνιστών στο ναζιστικό καθεστώς.

«Γολοντομόρ»

Το μεγαλύτερο όμως έγκλημα του σταλινικού καθεστώτος ήταν αυτό που οι Ουκρανοί ονομάζουν «Γολοντομόρ». Προέρχεται από τις λέξεις «Γόλοντ» που σημαίνει λιμός και «μορίτι» που σημαίνει πρόκληση βίας ή θανάτου. Κανείς δεν ξέρει με ακρίβεια πόσοι πέθαναν από την πείνα που επέβαλε το σταλινικό καθεστώς στην Ουκρανία. Σε τηλεγράφημα προς τα κεντρικά της ΝΚVD, ο τοπικός διοικητής στο Χαρκίβ έγραψε στις 5 Ιουνίου του 1933: «… η θνησιμότητα είναι πλέον τόσο μεγάλη που σε κάποια χωριά οι τοπικές αρχές σταμάτησαν να μετρούν τους θανάτους…». Υπολογίζεται πάντως ότι τον χειμώνα του 1932-1933 πέθαναν 7-10 εκατομμύρια, δηλαδή το 20-25% του πληθυσμού της σιτοπαραγωγού αυτής χώρας.

Τον Σεπτέμβριο του 1932 ο Στάλιν ανακοίνωσε στους επιτελείς του ότι η κατάσταση στην Ουκρανία γίνεται άσχημη. «Αν δεν λάβουμε άμεσα μέτρα μπορεί να χάσουμε την Ουκρανία». Οι εξεγέρσεις των χωρικών μετά την κολεκτιβοποίηση των χωραφιών την περίοδο 1921-22, ήταν κανόνας. Ετσι, το φθινόπωρο του 1932 ο Στάλιν διέταξε τον στρατό να σφραγίσει τα σύνορα της Ουκρανίας, ώστε να μην μπορεί να εξέλθει κανείς. Κατόπιν, μονάδες της αστυνομίας άρχισαν την κατάσχεση όλων των τροφίμων στις κολεκτίβες. Οποιοσδήποτε έκρυβε λίγο σιτάρι ή άλλα τρόφιμα καταδικαζόταν σε θάνατο για «κλοπή σοσιαλιστικής περιουσίας». Το καθεστώς έφτασε να απαγορεύει ακόμη και την αναφορά των αιτιών θανάτου. Η λέξη «Γόλοντ» (λιμός) βαφτίστηκε «αντεπαναστατική φημολογία». Οπως ακριβώς θα την έλεγε το ΚΚΕ σήμερα…

Τα πάθη της Ρωσίας

Δεν ήταν μόνο το ΚΚΕ που ζώστηκε τ’ άρματα για να καταπολεμήσει την «αντικομμουνιστική προπαγάνδα» της «Σοβιετικής ιστορίας». Πολλοί Ρώσοι εθνικιστές διαδήλωσαν εναντίον του. Κυρίως επειδή στο τέλος του φιλμ παρουσιάζεται η αιματηρή δράση ακροδεξιών ομάδων στη σημερινή Ρωσία, με δολοφονίες μεταναστών και αντιφρονούντων. Το περίεργο όμως είναι ότι αυτές οι ακροδεξιές ομάδες τρέφουν συμπάθεια στη σοβιετική αυτοκρατορία και στις μεθόδους του Στάλιν. Ισως επειδή με τις δολοφονίες εκατομμυρίων ανθρώπων έκανε τη Ρωσία αυτοκρατορία.

Ετσι, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Αλεξάντερ Ντιούκοβ δήλωσε: «Αφού είδα τα δύο τρίτα της ταινίας είχα μόνο μια επιθυμία: να σκοτώσω τον σκηνοθέτη της και να κάψω τη λιθουανική πρεσβεία».

Η Ρωσίδα βουλευτής Ιρίνα Γιαρόβαγια, μέλος της Κ. Ε. του κόμματος του Πούτιν «Ενωμένη Ρωσία», δήλωσε ότι το φιλμ «δοξάζει τους Εσθονούς συνεργάτες των ναζί που δολοφόνησαν αθώους χωρικούς στο Κατίν (της Λευκορωσίας) και στο Πσκοβ». Προφανώς, δεν είχε δει την ταινία, επειδή η σφαγή του Κατίν δεν αναφέρεται πουθενά και εκτός αυτού ήταν Ουκρανοί και ουχί Εσθονοί οι συνεργάτες των ναζί που συμμετείχαν στο έγκλημα.

Ενας άλλος Ρώσος βουλευτής που διαδήλωσε εναντίον της «σοβιετικής ιστορίας» έξω από τη λιθουανική πρεσβεία ήταν ο πρόεδρος της κομματικής νεολαίας του Πούτιν «Νέα Ρωσία», ονόματι Μαξίμ Μισένκο. Στην ομιλία του, έξω από την πρεσβεία, εξήγησε ότι η οργάνωσή του αντιτίθεται στο βιβλίο γιατί διαστρέφει τη ρωσική ιστορία. Μόνο που η «Σοβιετική ιστορία» δεν εκδόθηκε ποτέ σε βιβλίο. Είναι ταινία…

«Αν είσαι νέος Λιθουανός σκηνοθέτης που θέλεις να δείξεις την τύφλωση της σύγχρονης Ρωσίας στο εγκληματικό παρελθόν της ΕΣΣΔ και εθνικιστικά αποβράσματα καίνε το ομοίωμά σου στους δρόμους της Μόσχας, αυτό είναι ενός είδους απονομή Οσκαρ για την ταινία», έγραψε ο Economist τον Μάιο του 2008 όταν πρωτοπροβλήθηκε η ταινία και ακολούθησαν οι οργισμένες διαδηλώσεις των νεαρών οπαδών του Πούτιν. «Ο θυμός της “Νέας Ρωσίας” ξέσπασε έξω από τη λιθουανική πρεσβεία κατά του Εντβινς Σνορ, η ταινία του οποίου («Σοβιετική ιστορία») είναι το πιο ισχυρό αντίδοτο στην αποστείρωση του παρελθόντος».


Διαβάστε

– Στεφάν Κουρτουά κ. ά. (συλλογικό), «Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού», εκδ. Εστία.

– Robert Service, «Σύντροφοι. Η παγκόσμια ιστορία του κομμουνισμού», εκδ. Ψυχογιός.

– Simon Sebag Montefiore, «Στάλιν: Η Αυλή του Κόκκινου Τσάρου», εκδ. Ποταμός.

Συγκλονιστικές φώτο και βίντεο απ’ το Ολοκαύτωμα που σας κρύβουν τα ΜΜΕ!


Οι φώτο προέρχονται απ’ το Ολοκαύτωμα του Ουκρανικού λαού που διέπραξε ο Στάλιν μαζί με τους Εβραίους αξιωματούχους του φοβούμενος εξέγερση απ’ των Ουκρανών αγροτών…
7.000.000 δολοφονημένοι άνθρωποι δεν μνημονεύονται ποτέ στα ελληνικά εβραιομαρξιστικά κανάλια! Μόνο τα δήθεν 6.000.000 Εβραίοι μνημονεύονται και απαγορεύεται η αμφισβήτησή τους…
Εντελώς συμπτωματικά το άρθρο στο οποίο αναφέρεται ο Ντέιβιντ Ντιούκ βρίσκεται σε δική μου μετάφραση εδώ.
Holodomor, το μεγάλο έγκλημα του Στάλιν
 


του Αναστάσιου Καζαντζίδη, εκπαιδευτικού
Ως γνωστό στους μη έχοντες Σοβιετικές παρωπίδες, ο Στάλιν ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μαζικούς δολοφόνους που πέρασαν από την παγκόσμια ιστορία.

Σύγκριση μαζί του μπορεί να γίνει μόνο με άλλους σκοτεινούς ηγέτες σαν τον Χίτλερ και τον Κεμάλ.

GOLODOMOR
Ανέβηκε από deepgreenn

Δεκάδες εθνότητες στην πρώην ΕΣΣΔ γνώρισαν το λεπίδι, την πείνα και τις εξορίες κατά τη διάρκεια της τυραννίας του.

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, το οποίο αποκαλύφτηκε σε όλη του την τραγική μεγαλοπρέπεια μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, ήταν η γενοκτονία του λαού της Ουκρανίας.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’30, κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος του Στάλιν, οι αγρότες της Ουκρανίας, που εκείνο το διάστημα ευδοκιμούσαν, καταφέρνοντας να δυναμώσουν αισθητά την αγροτική οικονομία, ξεκίνησαν να δέχονταν κτυπήματα από τη σταλινική ηγεσία.

Ο φόβος -η αγροτική τάξη να επαναστατήσει ενάντια στο καθεστώς, μιας και ήταν η μόνη που μπορούσε να το κάνει- οδήγησε τον Στάλιν στη δημιουργία της «τεχνητής πείνας». Ενώ το 1932 υπήρχε ικανοποιητική σοδειά σιταριού (σύμφωνα με έρευνες που πραγματοποιήθηκαν μετά την πτώση του κομμουνισμού και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης) για να θρέψει τον ουκρανικό λαό, το κράτος όχι μόνο φύλαγε τη σοδειά αυτή σε προστατευμένες αποθήκες, αλλά επιπλέον έβαλε ποσοστό φόρου 44% στο σιτάρι!!!
Η τραγωδία αυτή ονομάστηκε από τους Ουκρανούς «Holodomor» (Γολοντομόρ από το «holod»= πείνα και το ρήμα «moryty»= σκοτώνω). Η πείνα, που δημιουργήθηκε από τα χέρια ανθρώπων, πήρε το όνομα του διεθνούς όρου της γενοκτονίας, γιατί έχει όλα τα χαρακτηριστικά που προϋποθέτει ο όρος αυτός.

Η επίσημη ουκρανική πλευρά μιλάει για επτά με δέκα εκατομμύρια νεκρούς, που σημαίνει 17 θάνατοι το λεπτό, 1.000 την ώρα και 25.000 την ημέρα.

Ύστερα από πολύμηνες προσπάθειες, ο Ουκρανός πρόεδρος Βίκτορ Γιούσενκο κατάφερε να πείσει το κοινοβούλιο της χώρας του να αναγνωρίσει το λιμό του 1932 – 33 ως γενοκτονία. Η «Βερχόβνα Ράντα», με πλειοψηφία επτά βουλευτών, επικύρωσε, στις 28 Νοεμβρίου του 2006, νόμο με τον οποίο η λιμοκτονία των Ουκρανών αναγνωρίζεται ως γενοκτονία της ΕΣΣΔ κατά του ουκρανικού λαού ενώ απαγορεύεται η δημόσια άρνησή της.

(Μια απαγόρευση που ΔΕΝ ισχύει στην Ελλάδα για τη γενοκτονία των Ποντίων, Θρακιωτών και Μικρασιατών, ενώ ισχύει στη ΓΑΛΛΙΑ και την ΕΛΒΕΤΙΑ για τη γενοκτονία των Αρμενίων!!!)

Μέχρι το 2007 οι κυβερνήσεις της Ιταλίας, Πολωνίας, Γεωργίας, Ουγγαρίας, Λιθουανίας, Εσθονίας, Καναδά, Αυστραλίας, Αργεντινής, Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Εκουαδόρ, Περού και άλλων κρατών –σύνολο 17- αναφέρονται στην περίοδο 1932-1933 του Homodomor, σαν γενοκτονία των Ουκρανών. Στις 30 Νοεμβρίου 2007 στη Μαδρίτη, από τον ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη) -με την 75η επέτειο της γενοκτονίας, στις 25 Νοεμβρίου- αποδόθηκε φόρος τιμής στα θύματα της τραγωδίας. Επίσης, το Νοεμβριο 2007 η ΟΥΝΕΣΚΟ, που απαρτίζεται από 193 χώρες, κατέκρινε την πείνα στην Ουκρανία.

Το 2008 αρκετές ακόμη χώρες αναγνώρισαν την γενοκτονία των Ουκρανών από το Σταλινικό καθεστώς, με κορυφαία την απόφαση για ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου στις 23-10-2008 :

http://www.europarl.europa.eu/news/expert/infopress_page/030-40409-294-10-43-903-20081022IPR40408-20-10-2008-2008-false/default_el.htm

«Ο ένας νεκρός είναι τραγωδία, τα εκατομμύρια στατιστική» . Η φράση αποδίδεται στον Στάλιν και αντικατοπτρίζει πλήρως την άγνοια της κοινής γνώμης για ιστορικά γεγονότα που παραμένουν για χρόνια στο σκοτάδι.

Το Γολοντομόρ, είναι μια ακόμη απόδειξη της κτηνωδίας που ανέδυε το Σταλινικό καθεστώς και το ελληνικό κράτος, αν θέλει να είναι πιστό στις δημοκρατικές αρχές του, πρέπει να αναγνωρίσει αυτή την γενοκτονία.

Ιδιαίτερα δε, οι Ποντιακές οργανώσεις ανά την Ελλάδα και γενικότερα οι Προσφυγικές, θα πρέπει να συμπαρασταθούν στον Ουκρανικό λαό και να στηρίξουν τον αγώνα του για αναγνώριση του ΓΟΛΟΝΤΟΜΟΡ από την ελληνική βουλή.

Αναστάσιος Καζαντζίδης

Εκπαιδευτικός-Αρθρογράφος

Υ.Γ.

Για περισσότερα κάντε κλικ

http://www.dailymotion.com/video/x3sse0_genocide-en-ukraine-19321933-lholod_events

http://taxalia.blogspot.gr/2008/11/golodomor.html

Τι είν’ οι ήρωές μας; Μην είν’ ο Γλέζος; Μην είν’ ο Μπελογιάννης;

GlezosΟ Μανώλης Γλέζος και ο Νίκος Μπελογιάννης, αποτελούν ίσως τα καλύτερα παραδείγματα της εν Ελλάδι βιομηχανίας κατασκευής ψεύτικων ηρώων. Αν και το να είναι κάποιος επαγγελματίας «ήρωας», δηλαδή να αντιμετωπίζεται ως τέτοιος χωρίς να είναι ή να το αξίζει, και να ωφελείται απ’ αυτό, ίσως είναι το λιγότερο. Με λίγη σόδα καταπίνεται…

Το χειρότερο είναι πως, άνθρωποι που αποδεδειγμένα στράφηκαν εναντίον των συμφερόντων της «πατρίδας» τους, με ενέργειες από αντεθνικές έως προδοτικές, έφτασαν να γίνονται είδωλα και παραδείγματα προς μίμηση και να τιμώνται κι από την πολιτεία για την «προσφορά» τους.

Το μεγαλείο της ελληνικής σχιζοφρένειας, θα λάμψει για μία ακόμη φορά…

Μανώλης Γλέζος – Ο επαγγελματίας «ήρωας»

Σε κάποιους ίσως είναι γνωστό, ότι αποτελεί μοναδική περίπτωση παγκοσμίως, που κάποιος αυτοχρίζεται αναδρομικά ήρωας, για μια ηρωική πράξη, για την οποία δεν υπάρχει καμμία άλλη απόδειξη της τέλεσής της απ’ αυτόν, πλην της δικής του μαρτυρίας και μάλιστα 4 χρόνια μετά απ’ αυτήν. Μιλάμε για την περίφημη υποστολή της γερμανικής σημαίας από τον Βράχο της Ακρόπολης. Αλλά ακόμη κι αν παρακάμψουμε τις φανερές αδυναμίες του σεναρίου που προώθησε ο Γλέζος για την ιστορία αυτή και την δεχθούμε ως αληθινή, και πάλι θα οδηγηθούμε σε μερικά αδιέξοδα.

Η πράξη, όποιος κι αν την έκανε, είναι αναμφίβολα ηρωική. Λαμβάνοντας όμως υπόψιν τα ιστορικά δεδομένα, σε σχέση με το ΚΚΕ, είναι κάπως παράταιρο που κάλυψε την ενέργεια αυτή του Γλέζου με τον μανδύα της κομμουνιστικής αντίστασης, όταν είναι γνωστό, ότι εκείνη την εποχή το ΚΚΕ δεν ήταν ήταν και πολύ…«φανατικό» με την αντίσταση κατά των Γερμανών εισβολέων. Λίγες μέρες μάλιστα, πριν την υποστολή της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη, στις 3 Μαΐου 1941, κι αφού είχαν εισέλθει οι Γερμανοί στην Αθήνα, εκδίδεται ένα μανιφέστο του ΚΚΕ, το οποίο στην ουσία καταδικάζει την άρνηση της Ελλάδος να υποταχθεί αμαχητί στον Άξονα και η οποία άρνηση «έγινε αιτία να προκαλέσει και τη χιτλερική εισβολή». Βέβαια, το ΚΚΕ, έσπευσε να σηκώσει την σημαίας της «αντίστασης», ευθύς μόλις μπήκε στον πόλεμο η «μάνα» Σοβιετική Ένωση, που μέχρι τότε τα είχε κάνει «πλακάκια» με τον Χίτλερ.

Αν το πάει κάποιος, ακόμη πιο πέρα, αυτή η ηρωική πράξη, με βάση την ιδεολογία του ΚΚΕ, μόνο «εθνικιστική» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη πιο πολύ, αν λάβει κανείς υπόψιν του, πως ακόμη και στην περίπτωση που θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι την γερμανική σημαία την υπέστειλε ο Γλέζος (αν και οι Γερμανοί μιλούν για υπεξαίρεση, που σημαίνει ότι δεν ήταν στον ιστό, πόσο μάλλον αφού ήταν νύχτα), τότε θα πρέπει να εξηγήσει ο Μανώλης Γλέζος, γιατί δεν αναφέρει ότι εκείνη την εποχή (1941), δεν είχε καμμία σχέση με το ΚΚΕ και τον Κομμουνισμό οι οποίοι πιστώνονται κι αυτοί αυτή την πράξη αντίστασης, αλλά αποτελούσε μέλος της ΕΟΝ. Της νεολαίας δηλαδή, του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά.

Το κεφάλαιο αυτό της ζωής του Μανώλη Γλέζου δεν είναι και πολύ γνωστό, και ο ίδιος αποφεύγει επιμελώς να κάνει οποιαδήποτε αναφορά στην περίοδο αυτή. Απεναντίας, εμφανίζεται το 1939 να είναι μέλος αντιφασιστικής ομάδας, ενάντια στην δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά. Προφανώς γιατί θα χαλάσει την εικόνα του σωστού και ιδεολόγου κομμουνιστή, πολέμιου των μοναρχοφασιστικών καθεστώτων, πάνω στην οποία έχει χτίσει την πολιτική του σταδιοδρομία. Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι η ένταξη στην ΕΟΝ, ήταν εκ των πραγμάτων, ουσιαστικά υποχρεωτική (τυπικά όχι) κι αυτό έχει αρκετή δόση αλήθειας. Μόνο που ο Γλέζος, δεν φαίνεται να είναι είναι ένα αδρανές και παθητικό μέλος της ΕΟΝ. Αντιθέτως μάλιστα… Αρκετά διαφωτιστικό (αν και κάπως υπερτονισμένο), είναι ένα δημοσίευμα της εφημερίδας «Απογευματινή» (12 Δεκεμβρίου 1958), το οποίο συνοδεύεται κι από μια φωτογραφία του Μανώλη Γλέζου, ως αεροπόρου της ΕΟΝ.

Digital StillCameraΟ «εθνικός ήρως» της Ε.Δ.Α

Ο σημερινός δυναμικός κομμουνιστής, ο διάδοχος του Ζαχαριάδη και του Γκρόζου, ήταν κατά την περίοδον της δικτατορίας Μεταξά, στέλεχος της ΕΟΝ, φαλαγγίτης εκλεκτός!

Συγκεκριμένως μόλις ιδρύθη η Ε.Ο.Ν., ο Γλέζος έσπευσεν εκ των πρώτων να καταταγή ως εθελοντής. Είχε μάλιστα προκαλέσει τόσην εντύπωσιν η πειθαρχία και ο φανατισμός που επέδειξεν ως φαλαγγίτης, ώστε επελέγη διά να εκπαιδευθή εις το ανεμοπορικό τμήμα της Νεολαίας. Ας σημειωθεί ότι η επιλογή διά την Ανεμοπορία της Ε.Ο.Ν. εβασίζετο σε αυστηρά κριτήρια, δεδομένου ότι οι εκπαιδευόμενοι επρόκειτο να αποτελέσουν στελέχη της ελληνικής αεροπορίας.

Διαφωτιστής της Ε.Ο.Ν.

Μετά την επιλογήν του ο Γλέζος που δεν είχε καμμίαν σχέσιν με τον σημερινόν φανατικόν κομμουνιστήν, αλλ’ αντιθέτως ήτο φανατικός φίλος της Δικτατορίας, απεστάλη το 1938 εις το Βελεστίνον του Βόλου όπου υπήρχε το Πανελλήνιον Στρατόπεδον Εκπαιδεύσεως εις την Αεροπορίαν. Την εκπαίδευσίν του εκεί ανέλαβον οι τότε εκπαιδευταί κ.κ. Γεώργιος Πέσκε, ο γνωστότατος ζωγράφος και ανεμοπόρος Ερρίκος Βασενχόρεν και ο Ιωάννης Αδοσιάδης.

Εις το στρατόπεδον Βελεστίνου, ο Μανώλης Γλέζος είχεν επιδείξει επιμέλειαν εις την εκπαίδευσίν του, χωρίς να υστερή η συμπεριφορά του από την προτέραν του, έναντι του δικτατορικού καθεστώτος.

Συγκεκριμένως, δεν έπαυεν να εκδηλώνη τον ενθουσιασμόν του δι’ αυτό, να εκφράζη την χαράν του διότι ήτο φαλαγγίτης και να αναλύεται εις διθυράμβους διά τα αγαθά του δικτατορικού καθεστώτος! Το μόνον μελανόν σημείον κατά την περίοδον αυτήν της ζωής του, ήτο ο στενώτατος φιλικός δεσμός του μ’ έναν άλλον φαλαγγίτην, με τον οποίον ουδέποτε απεχωρίζετο. Και ο οποίος είχε κατηγορηθή διά κλοπήν ειδών συναδέλφων του και του στρατοπέδου.

Πως κατήγγειλεν έναν αγρότη

Γενικότερα, τον Μανώλην Γλέζον ως στέλεχος της Ε.Ο.Ν. σκιαγραφούν τα κάτωθι στοιχεία και γεγονότα:

1) Ήτο ανταποκριτής του περιοδικού «Εθνική Νεολαία» του στρατοπέδου Βελεστίνου, του οποίου μετέδιδε την κίνησιν. Χαρακτηριστικόν είναι ότι την κίνησιν μετέδιδε με παλμόν ενθουσιώδη υπέρ του δικτατορικού καθεστώτος, αποσπάσας δι’ αυτό πολλάκις τα συγχαρητήρια των ανωτέρων του.

2) Ήτο εις την υπηρεσίαν Εθνικής Διαφωτίσεως, μίαν υπηρεσίαν την οποίαν απετέλουν φυσικά, διακεκριμένα και φανατικά στελέχη του δικτατορικού καθεστώτος. Και εις τον τομέα αυτόν ο Μανώλης Γλέζος είχεν απιδείξει εξαιρετικήν δραστηριότητα και δείγματα φανατικής προδηλώσεως.

3) Όπως διηγούνται όλοι όσοι τον εγνώρισαν τότε, η όλη πολιτεία του ως φαλαγγίτου, ήτο υποδειγματική και διεκρίθη ως αγωνιστική φυσιογνωμία της φάλαγγος.

4) Ενδεικτικόν του φανατισμού του ως φαλαγγίτου είναι το ακόλουθον γεγονός: Κάποτε διεπληκτίσθη μ’ έναν Βολιώτη, τον οποίον ήκουσε να καταφέρεται κατά του Ιωάννη Μεταξά. Το γεγονός αυτό εξηρέθισε τον σημερινόν επίλεκτον κομμουνιστήν, εξυλοκόπησε τον ασεβούντα κατά του προσώπου του δικτάτορος και εν συνεχεία τον κατήγγειλε, με αποτέλεσμα να υποστή ο ατυχής Βολιώτης τις δυσάρεστες συνέπειες της τόλμης του.

5) Λόγω παραστήματος ήτο ο μόνιμος σημαιοφόρος του στρατοπέδου, οι δε ανώτεροί του τον έφεραν ως παράδειγμα υποδειγματικού φαλαγγίτου εις τους άλλους φαλαγγίτας.

6) Δημιουργούσε συχνά επεισόδια πάσης φύσεως με όλους τους συναδέλφους του, όλα όμως του εσυγχωρούντο, λόγω της φανατικής προσηλώσεώς του προς το δικτατορικό καθεστώς. Κυριολεκτικώς, ήτο το αγαπημένο παιδί των ανωτέρων του.

7) Κατά την κηδείαν της Περακάκη, η οποία ήταν η μόνη ανεμοπόρος που εφονεύθη ενώ εξεπαιδεύετο, ο Γλέζος εζήτησε και συμπεριελήφθη εις το τιμητικόν απόσπασμα που συνώδευσε τον νεκρόν της και με ιδίαν πρωτοβουλίαν συνεκέντρωσεν όγκους ανθέων διά την την κηδείαν.

Όσα παραθέσαμεν είναι ένα κομμάτι άγνωστο της ζωής του σημερινού εκλεκτού του Κ.Κ.Ε. Και ασφαλώς δεν αποτελούν διά τους ομοϊδεάτας του που τον θαυμάζουν, έναν από εκείνους τους τίτλους με τους οποίους αρέσκονται να τον στολίζουν. Διότι αποδεικνύεται ότι ο φανατικός σημερινός κομμουνιστής, ήτο κατά το παρελθόν, φανατικώτερος ίσως, «μοναρχοφασίστας»!

Λόγω της πράξης αυτής, ο Γάλλος στρατηγός Σαρλ Ντε Γκολ, φέρεται να τον έχει αποκαλέσει ως τον «πρώτο αντιστασιακό (ή παρτιζάνο, ή ιππότη) της Ευρώπης». Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα χνάρια αυτής της ιστορικής δήλωσης φαίνεται κάπου να χάνονται μέχρι να φτάσουν στην πρωτογενή πηγή που την αποδίδει στον Ντε Γκολ.

Κατά το υπόλοιπο της Κατοχής ο Γλέζος έκανε «αντίσταση» ως υπάλληλος του δήμου Αθηναίων, γιατί όπως υποστήριξε παρ’ ότι πήγε εθελοντής στο αλβανικό μέτωπο, δεν τον δέχθηκαν λόγω ηλικίας (20 χρονών γομάρι, εθελοντής, αρτιμελής, και δεν τον δέχτηκαν, λες και περίσσευε το έμψυχο υλικό· είναι να απορεί κανείς…).

Με άλλα λόγια, το «σύμβολο της Αντίστασης», ο «ήρωας» Μανώλης Γλέζος, δεν έχει ρίξει ούτε μια τουφεκιά στον πόλεμο, δεν έχει πυροβολήσει ούτε μπεκάτσα, όταν πλήθος «ανώνυμων» Ελλήνων, πέθαναν αφανείς και ξεχασμένοι, έχοντας δώσει στην πατρίδα, από χέρια και πόδια, μέχρι και την ίδια τους τη ζωή. Στο «ηρωικό» βιογραφικό του, αναφέρονται συλλήψεις από Γερμανούς και Ιταλούς λόγω «αντιστασιακής δράσης» (άγνωστο αν όλες αυτές πιστοποιούνται κι από άλλον πλην του Γλέζου), αλλά όλως περιέργως ουδέποτε βρέθηκε αντιμέτωπος με το εκτελεστικό απόσπασμα.

Απέναντι σ’ αυτό όμως θα κινδυνεύσει να βρεθεί το 1949, όταν συνελήφθη μαζί με τον Λεωνίδα Κύρκο και 20 ακόμα κομμουνιστές την ώρα που ήταν έτοιμοι να ανέβουν στο βουνό για να πολεμήσουν για την «πατρίδα» με τις τάξεις του ξενοκίνητου ΔΣΕ. Το έκτακτο στρατοδικείο τους καταδίκασε σε θάνατο, στις 21 Μαρτίου 1949, για συμμοριτισμό, αλλά και γιατί αρνήθηκαν να καταδικάσουν τις αποφάσεις της 5ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (30-31 Ιανουαρίου 1949) που έκαναν λόγο για ανεξάρτητη Μακεδονία. Λόγω όμως της ηρωικής πράξης του Γλέζου που τον ακολουθούσε, η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια και τελικά αποφυλακίστηκε στις 26 Ιουλίου 1954.

Glezos-KyrkosΟι δάφνες που έδρεψε ο Γλέζος, ως συνέπεια της αποδιδόμενης σ’ αυτόν ηρωικής πράξεως της υποστολής της γερμανικής σημαίας, φαίνεται ότι εξακολούθησαν να λειτουργούν προστατευτικά γι’ αυτόν και το 1959, όταν οδηγήθηκε σε δίκη, για συνέργεια σε κατασκοπεία σε βάρος της Ελλάδος και για λογαριασμό της Κομμουνιστικής Διεθνούς (δηλαδή της Σοβιετικής Ένωσης), μαζί με άλλα 19 στελέχη και οπαδούς του ΚΚΕ (μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα εκδότης της «Καθημερινής» Αντώνης Καρκαγιάννης). Πιο συγκεκριμένα, ο Γλέζος κατηγορήθηκε ότι παρείχε κάλυψη και στέγη στον Κωνσταντίνο Κολιγιάννη, ηγετικό στέλεχος του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, που είχε την έδρα του στην Σοβιετική Ένωση. Ο Κολιγιάννης ως ηγέτης κατασκοπευτικού δικτύου που μετέδιδε πληροφορίες στρατιωτικής φύσεως κυρίως, μπήκε παράνομα στην Ελλάδα με πλαστό διαβατήριο και ο Γλέζος, με πλήρη γνώση των σκοπών και της ιδιότητας του Κολιγιάννη, του παρείχε άσυλο στο σπίτι της ετεροθαλούς αδελφής του, Βασιλικής Δολιανίτου και του συζύγου της, Γεώργιου Δολιανίτη, στους οποίους τον παρουσίασε ως έναν ξάδελφο (με το ίδιο όνομα: Μανώλης Γλέζος) από την Νάξο. Παρ’ ότι το δίκτυο εξαρθρώθηκε και βρέθηκαν κωδικοποιημένα έγγραφα, ο Κολιγιάννης κατάφερε να διαφύγει της σύλληψης, ενώ ο Γλέζος αρνήθηκε κάθε ανάμιξη στην υπόθεση και κάθε σχέση με τον Κολιγιάννη, με το «ακλόνητο» επιχείρημα, πως αν τον συναντούσε θα του έπαιρνε συνέντευξη (ήταν διευθυντής της «Αυγής» τότε). Τον εξέθεσε όμως η αδελφή του με την κατάθεσή της (αργότερα ανακάλεσε επικαλούμενη «ψυχολογική βία»), αν και η αστυνομία που παρακολουθούσε τον Κολιγιάννη, έτσι κι αλλιώς γνώριζε για τις συναντήσεις τους στο σπίτι της Δολιανίτου.

Glezos-StratodikeioΚινητοποιήθηκε τότε ολόκληρο το Παραπέτασμα και στις κομμουνιστικές χώρες, με κύριο ενορχηστρωτή την Σοβιετική Ένωση, έγιναν διάφορες «αυθόρμητες» εκδηλώσεις συμπαράστασης στον Μανώλη Γλέζο (αυτό που σήμερα κάποιοι ονομάζουν «διεθνή κατακραυγή»), ενώ κάποιοι ηγέτες, όπως ο πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης, Κλίμεντ Βοροσίλοφ, έστειλαν εκκλήσεις για απελευθέρωση του Γλέζου, διότι «η κοινή γνώμη τής Σοβιετικής Ενώσεως εκδηλοί βαθείαν ανησυχίαν διά την τύχην τού Έλληνος προοδευτικού δημοσίου παράγοντος, τού εθνικού ήρωος τής Ελλάδος Εμμανουήλ Γλέζου, η ζωή και η ελευθερία τού οποίου απειλούνται». Οι εκκλήσεις αυτές απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες και ως ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας και το έργο της δικαιοσύνης, από βασιλιά (Παύλος), κυβέρνηση (Καραμανλής) και αντιπολίτευση (Παπανδρέου), ενώ η συνεχής επίκληση της ηρωικής πράξης του Γλέζου (ή εν πάση περιπτώσει, της αποδιδόμενης στον Γλέζο) ανάγκασε τον πρόεδρο του στρατοδικείου, συνταγματάρχη Πολυχρονόπουλο να πει μεταξύ άλλων:

«Δεν υπήρξε μόνον αυτός ήρως κατά την περίοδο της Κατοχής και του ελληνοϊταλικού πολέμου, αλλά όλοι οι Έλληνες υπήρξαν ήρωες. Κι ένα άλλο ακόμη, ότι όλοι εκείνοι οι αφανείς ήρωες δεν κατέθεσαν τον ηρωισμόν τους διά να εισπράξουν επιτόκια όπως έκαμεν αυτός. Ετιμήθη διά το κατόρθωμά του και από τους Έλληνας αλλά και διεθνώς». Λίγες ημέρες αργότερα, η Σοβιετική Ένωση θα προχωρήσει σε διάβημα και στον ΟΗΕ. Την ίδια στιγμή, θα διοχετεύσει στην Ελλάδα 50.000 δολάρια για την υπεράσπιση του Γλέζου, μέσω της «Επιτροπής Αλληλεγγύης» που δημιουργήθηκε στη Γαλλία (εφημερίδα Ακρόπολη, 8-11-1987, συνέντευξη Ιλία Τζιρκβέλοφ, αξιωματικού της KGB, διαφυγόντα στη Δύση).

Glezos-GrammatosimoΤελικά, ο Γλέζος θα την γλυτώσει με 5 χρόνια φυλάκιση, 4 χρόνια εκτόπιση στον Άγιο Ευστράτιο και 8 χρόνια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων (η προβλεπόμενη ποινή για το παράπτωμά του ήταν ισόβια δεσμά ή θάνατος). Το ίδιος έτος, τον Δεκέμβριο του 1959, η Σοβιετική Ένωση, αναγνωρίζοντας προφανώς τις πολύτιμες «υπηρεσίες» του, θα εκδόσει μία και μοναδική αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων με την εικόνα του Μανώλη Γλέζου. Η Ελλάδα μη αφήνοντας αναπάντητη αυτήν την πρόκληση, εκδίδει κι αυτή δύο σειρές γραμματοσήμων με την εικόνα του Ούγγρου πολιτικού Ίμρε Νάγκι και την διευκρινιστική επιγραφή «Ελευθερία εις τους λαούς», ο οποίος οδηγήθηκε στην κρεμάλα από τους Σοβιετικούς το 1958, όταν θέλησε να βγάλει την Ουγγαρία από το άρμα της Σοβιετικής Ένωσης. Τελικά και οι δύο χώρες θα αποσύρουν σύντομα τα γραμματόσημα. Ο Γλέζος, αποφυλακίστηκε δύο χρόνια νωρίτερα πριν την λήξη της ποινής του, στις 15 Δεκεμβρίου 1962.

Λίγους μήνες μετά όμως ο Γλέζος, όντας βουλευτής και της ΕΔΑ, θα «χτυπήσει» ξανά, όταν στα πλαίσια της απονομής σ’ αυτόν του «Βραβείου Ειρήνης Λένιν», στις 30 Ιουλίου 1963 στην Μόσχα, και σύμφωνα με όσα μετέφερε το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, μέσω του ανταποκριτή του Ραφαέλι, «εξεφράσθη υπέρ της λύσεως του προβλήματος των μακεδονικών μειονοτήτων δια διαπραγματεύσεων, διετύπωσε δε την ελπίδα ότι τριμερείς βαλκανικοί διαπραγματεύσεις θα επέτρεπαν εις δεδομένην στιγμήν την ίδρυσιν μιας αυτονόμου Μακεδονίας». Η απάντηση αυτή, που ήρθε μετά από ερώτηση Καναδού δημοσιογράφου (αυτό δεν ήταν τυχαίο, καθώς οι «μακεδονικές» οργανώσεις στον Καναδά είχαν ιδιαίτερη δράση), θα προκαλέσει σάλο στην Ελλάδα. Ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι κατέβασε την γερμανική σημαία ορμώμενος από πατριωτικά συναισθήματα, δεν δίσταζε να κατεβάσει και την ελληνική από ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής επικράτειας και να ανεβάσει μια άλλη -πιθανότατα ερυθρού χρώματος. Σύμφωνα με τις έρευνες που διέταξε ο τότε πρωθυπουργός Παναγιώτης Πιπινέλης, το Γαλλικό Πρακτορείο επιβεβαίωσε τα λεχθέντα, ενώ δεν ήταν το μόνο που δημοσίευσε αυτή την δήλωση.

Glezos-MakedoniaΟ Γλέζος διέψευσε την δήλωση αυτή (αποφεύγοντας επιμελώς να θίξει την ουσία του θέματος), αλλά οι Γάλλοι ουδέποτε ανασκεύασαν την είδηση, αν και είναι άγνωστο αν τους ζητήθηκε κάτι τέτοιο, παρ’ ότι η ΕΔΑ απείλησε με μήνυση, χωρίς ωστόσο κι αυτή να πάρει σαφή θέση επί της ουσίας του ζητήματος…

Το 1985, ο «αγωνιστής» Γλέζος, δεν θα παραλείψει να «τιμήσει» με την παρουσία του, την κηδεία του «σύντροφου» Ενβέρ Χότζα -δηλαδή του Αλβανού Στάλιν.

Θα φτάσουμε στον Μάρτιο του 2010, όταν ο 88χρονος πλέον Μανώλης Γλέζος θα μας επιδείξει για μια ακόμη φορά την ταυτότητα του «ήρωα» και θα υποχρεώσει ένα 22χρονο παιδί να συρθεί μπροστά του για να του ζητήσει συγνώμη (έπειτα από τεράστια ψυχολογική πίεση που υπέστη από τα ΜΜΕ, αλλά κι από τον ίδιο τον πολιτικό του προϊστάμενο), επειδή την ώρα που έκανε την δουλειά του, ως αστυνομικός, τον παρεμπόδιζε να πάει να βεβηλώσει το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και να προπηλακίσουν τους Ευζώνους της Προεδρικής Φρουράς με μερικούς κουραδόμαγκες του ΣΥΡΙΖΑ που τον είχαν βάλει μπροστά σαν ασπίδα (τι «επαναστάτες»…), και τον ψέκασε πάνω στην ένταση των στιγμών με δακρυγόνο. Το πιο σοβαρό λάθος όμως που έκανε ο αστυνομικός, ήταν ότι δεν γνώριζε αυτόν τον μεγάλο «ήρωα». Ο ίδιος ο Γλέζος δεν σεβάστηκε την προχωρημένη ηλικία του. Απαίτησε όμως με τον τρόπο του να την σεβαστούν οι άλλοι, χρησιμοποιώντας την ταυτόχρονα ως ασπίδα προστασίας για να το παίξει και πάλι «ήρωας» και «αγωνιστής» και να δώσει την «παράστασή» του. Και βγήκε μετά την εκβιαστική συγνώμη του αστυνομικού να πουλήσει και άφθονη μεγαλοψυχία, πασπαλισμένη με αριστερή «διαφώτιση» που κατέληγε στην προτροπή «να κατανοήσει αυτό το νεαρό παιδί το πρόβλημα».

Η δράση του «ήρωα» Γλέζου, συνεχίστηκε και τον Σεπτέμβριο του 2011, οπότε ως επικεφαλής της «Κίνησης Ενεργών Πολιτών Πάρου» εναντιώθηκε και ψήφισε αρνητικά για την τοποθέτηση προτομής του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Πάρο (στη θέση Θόλου Παροικιάς), με το απίστευτο αιτιολογικό: «Από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου και πιο πριν του πατέρα του Φιλίππου καταργήθηκε η δημοκρατία. Αρνούμαστε λοιπόν την διαστρέβλωση της ιστορίας»(!).

Στην ελληνική δημοκρατία της υποκρισίας, ο Γλέζος έχει τιμηθεί ουκ ολίγες φορές για την «αντιστασιακή» και «πατριωτική» του δράση, σε αντίθεση με έναν πραγματικό ήρωα, τον Σολωμό Σολωμού, που δεν περίμενε καν να νυχτώσει, που δεν κατάστρωσε κανένα κινηματογραφικό σχέδιο, για να ανέβει στον εχθρικό ιστό. Βάδισε ίσια προς αυτόν και σκαρφάλωσε πάνω του για να κατεβάσει την τουρκοκυπριακή σημαία, χωρίς να φοβηθεί τον θάνατο. Αυτός όμως ήταν «ερασιτέχνης»…

Νίκος Μπελογιάννης – Ο άγιος

Νίκος ΜπελογιάννηςΌποιος έχει παρακολουθήσει τις ταινίες «Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ» και «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», θα καταλήξει μοιραία στο συμπέρασμα ότι έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Το πρώτο είναι η ωραία και επιβλητική μουσική που ακούγεται και στις δυο ταινίες, με τον Μίκη Θεοδωράκη να έχει γράψει αυτή του «άνθρωπου με το γαρύφαλλο». Το δεύτερο είναι ότι προβάλλονται δύο αγιογραφίες· του Ιησού και το Μπελογιάννη. Το τρίτο είναι ότι πρόκειται σαφώς για ταινίες προπαγάνδας· θρησκευτικής η μία, πολιτικής ή άλλη. Και ως γνωστόν η προπαγάνδα δεν έχει και πολύ καλή σχέση με την αλήθεια, ή τουλάχιστον με την…αληθινή αλήθεια. Υπάρχει ωστόσο μια διαφορά ανάμεσά τους: Ο «Ιησούς απ’ την Ναζαρέτ» είναι μια εξαιρετικά καλογυρισμένη ταινία, ενώ ο «άνθρωπος με το γαρύφαλλο» μια χοντροκομμένη προχειροδουλειά, με σαφώς μόνο ένα μάτι ανοιχτό: Τ’ αριστερό.

Ο Νίκος Μπελογιάννης, προστέθηκε κι αυτός στο Πάνθεον των «ηρώων» της Αριστεράς, όταν καταδικάστηκε σε θάνατο το 1952 από το Α’ Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών και εκτελέστηκε, με την κατηγορία της κατασκοπείας και της εσχάτης προδοσίας, ηγούμενος ενός δικτύου 100 περίπου ατόμων (μεταξύ των οποίων, η ηθοποιός Μαρία Φωκά, ο Τάκης Λαζαρίδης και η Έλλη Παππά -αδελφή της Διδούς Σωτηρίου), σε βάρος της Ελλάδος και υπέρ της Κομινφόρμ (δηλαδή της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της). Ο Μπελογιάννης, κατ’ εντολήν του Ζαχαριάδη, μπήκε στην Ελλάδα με πλαστά στοιχεία και εφοδιασμένος με μεγάλα χρηματικά ποσά, επιδόθηκε στην αναδιοργάνωση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ. Στο ίδιο πλαίσιο ανήκαν και μαζικές «δηλώσεις μετανοίας» που υπέγραφαν μέλη του ΚΚΕ για να μπορούν να δρουν σχετικά ανενόχλητα. Η αστυνομία θα ανακαλύψει τους κρυμμένους ασύρματους του ΚΚΕ σ’ ένα πτηνοτροφείο, με τους οποίους μεταδίδονταν πληροφορίες, κυρίως στρατιωτικής φύσεως. Τα στοιχεία θα είναι ατράνταχτα, καθώς ανακαλύφθηκαν και αρκετά ραδιογραφήματα (451 τον αριθμό), στα οποία αναφέρονταν θέσεις στρατιωτικών αποθηκών πυρομαχικών, κινήσεις στρατιωτικών μονάδων, θέσεις οχυρωματικών έργων κ.ά. Αργότερα θα ανακαλυφθούν κι άλλοι ασύρματοι. Τα μηνύματα μεταδίδονταν (μέσω Ρουμανίας) κρυπτογραφημένα και η αποκρυπτογράφηση κατέστη δυνατή, αφού βρέθηκαν και οι κώδικες αποκρυπτογράφησης, πριν προλάβει να τους καταστρέψει ο Ελληνορώσος ασυρματιστής, Βαβούδης, που τους κατείχε (ο ίδιος αυτοκτόνησε για να μην συλληφθεί, ενώ εκ των υστέρων ανεκαλύφθη ότι ήταν ταγματάρχης της KGB). Ο Μπελογιάννης δεν αρνήθηκε (δεν μπορούσε άλλωστε, βάσει των στοιχείων που είχαν αποκαλυφθεί) την ύπαρξη των ασύρματων (που η λειτουργία τους υπολογίζονταν από το 1947). Προσπάθησε όμως να αποποιηθεί την ευθύνη της μετάδοσης μηνυμάτων με πληροφορίες στρατιωτικού περιεχομένου, υποστηρίζοντας πως έστελνε πληροφορίες μόνο πολιτικής φύσεως. Τον διέψευσαν όμως την ίδια στιγμή οι κατήγοροι, καθώς εμφάνισαν εισερχόμενο ραδιοτηλεγράφημα, με το οποίο οι αποστολείς εξέφραζαν την ανησυχία τους στον Μπελογιάννη για την…καθυστέρηση στην μετάδοση στρατιωτικών πληροφοριών από μέρους του.

Κατά την διάρκεια της τελικής 40λεπτης απολογίας του ο Μπελογιάννης, σε αντίθεση με προηγούμενες καταθέσεις, προσπάθησε να αποποιηθεί οποιαδήποτε σχέση με τους ασύρματους και τους «κομβικούς» συγκατηγορούμενούς του, ενώ προσπάθησε να υποβαθμίσει και την αξία των ραδιομηνυμάτων. Τον εξέθεσαν όμως με τις ομολογίες τους κάποιοι απ΄τους συγκατηγορούμενούς του, όπως ο Καλοφωλιάς, που ομολόγησε ότι είχε πάρε-δώσε με τον Μπελογιάννη, πότε για μηνύματα και πότε για χρήματα. Γενικώς στο σημείο αυτό, η στάση του Μπελογιάννη ήταν «δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα, δεν απαντώ». Αναλώθηκε κυρίως σε αναφορές στο αντιστασιακό του παρελθόν, στην αγάπη του για την…πατρίδα και στον…πατριωτισμό του ΚΚΕ. Εντύπωση προκάλεσε δε, όταν σε κάποια στιγμή, θέλοντας να αντικρούσει την κατηγορία, ότι τα Ελληνόπουλα που βρέθηκαν (ή που υποχρεώθηκαν να βρεθούν) στο Παραπέτασμα, εκπαιδεύονται ως στρατιώτες, ανάγνωσε απόσπασμα από την εφημερίδα «Εθνικός κήρυξ», σύμφωνα με το οποίο τα Ελληνόπουλα απασχολούνται στο Παραπέτασμα ως…ανθρακωρύχοι. Και μ’ αυτό το «συντριπτικό» επιχείρημα ο Μπελογιάννης (ή Υποζαχαριάδης όπως ήταν το παρατσούκλι του), προφανώς, ήθελε να αποδείξει, αφ’ ενός ότι το ΚΚΕ δεν προετοίμαζε και πάλι στρατό για να επιτεθεί στην Ελλάδα, κι αφ’ ετέρου ότι τα παιδιά δεν…περνάνε και τόσο άσχημα. Σε σχέση με την χρηματοδότηση του κόμματος, υποστήριξε ότι τα χρήματα προέρχονταν από…εράνους που πραγματοποιούσαν οι 30.000 κομμουνιστές «πρόσφυγες» του εξωτερικού.

Το δικαστήριο κατηγορήθηκε για προκατάληψη εναντίον των κατηγορουμένων και για μια δίκη παρωδία με μια προειλημμένη απόφαση. Ο Μπελογιάννης υποστήριξε πως «είμαι μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της ειρήνης, της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας». Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε ένα αντικομμουνιστικό κλίμα κι αυτό δεν ήταν και τόσο παράξενο. Ήταν πρόσφατες άλλωστε οι οδυνηρές μνήμες του εμφυλίου και το χώμα ήταν ακόμα φρεσκοποτισμένο από ελληνικό αίμα, και η ευθύνη του ΚΚΕ σ’ αυτό το αιματοκύλισμα ήταν πρωτεύουσα. Η υπόθεση δεν ήταν και τόσο άσχετη λοιπόν και λειτουργούσε ενισχυτικά στην διατήρηση των παθών. Υπήρχαν όμως αδιάσειστα στοιχεία, οπότε δεν μπορούσε να τα αγνοεί αυτά ο Μπελογιάννης. Όσο για την απόφαση, βάσει του κατηγορητηρίου, αυτή ήταν μονόδρομος, παρ’ ότι η κυβέρνηση Πλαστήρα διαφωνούσε και προσπάθησε να ματαιώσει τις εκτελέσεις. Σε σχέση όμως με τον Μπελογιάννη, εδώ ταιριάζει η φράση «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί». Κι αυτό γιατί, ο Μπελογιάννης ως «διαφωτιστής» και «κομισάριος», είχε λάβει μέρος στα περίφημα λαϊκά δικαστήρια του ΔΣΕ, όπου είναι γνωστόν πόσο «λαϊκά» ήταν και με ποιες διαδικασίες έβγαινε η «ετυμηγορία», που κατά κανόνα ήταν θάνατος. Ίσως οι θαυμαστές του Μπελογιάννη χάσουν λίγη απ΄την εκτίμηση που τρέφουν στο πρόσωπό του, αν πληροφορηθούν ότι παραδίδοντας ο ίδιος μαθήματα «δικαιοσύνης» φρόντισε το 1948 να εκτελεστεί με συνοπτικές και πολύ «δημοκρατικές» διαδικασίες ο συνταγματάρχης του ΔΣΕ, Γιώργος Γιαννούλης. Ποιο ήταν το «αδίκημα» του Γιαννούλη; Αντιδρούσε στην «ανεξάρτητη Μακεδονία» και ήταν υπέρ μια συμβιβαστικής λύσης και του τερματισμού του εμφυλίου πολέμου. Ο Ζαχαριάδης που το πληροφορήθηκε αυτό, έστειλε μια επιστολή στον Μπελογιάννη, που τότε ήταν πολιτικός επίτροπος στην ταξιαρχία του Γιαννούλη, με την οποία του έδινε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει. Παρατίθεται χαρακτηριστικό απόσπασμα της επιστολής («Φωτιά και τσεκούρι», Ευάγγελος Αβέρωφ):

Τέτοιοι μαχητές, δείχνουν ότι σπάσανε, βοηθάνε το μοναρχοφασισμό, είναι προδότες του αγώνα του λαού, άχρηστοι και επικίνδυνοι.

Διάλεξε τους πιο καλούς και χτύπα τη σαπίλα κατακέφαλα, να ξεριζώσεις τους τραμπουκισμούς και τις αυθαιρεσίες, να πάψουν οι λιποταξίες, και όποιος κάνει την προδοσία αυτή να πιάνεται και να καταδικάζεται δια βοής και να εκτελείται μπροστά στο λόχο…

Κι ο «δημοκράτης» και «φιλειρηνιστής» Μπελογιάννης έκανε ότι ακριβώς τον διέταξε το «μεγάλο αφεντικό»: Διέταξε την εκτέλεση του «προδότη» Γιαννούλη, στήνοντας ένα «δίκαιο» λαϊκό δικαστήριο, με την κατηγορία ότι…έχανε συνειδητά μάχες. Ξερίζωσε τον «τραμπουκισμό» με τραμπουκισμό.

Ο Νίκος Μπελογιάννης, όμως δεν έχει μόνο αυτή την «επιτυχία» στο ενεργητικό του. Ήταν αυτός που εφάρμοσε την «αρχή της οικογενειακής ευθύνης» για τα μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας. Μαζί με τον Άρη Βελουχιώτη, ως ειδικός απεσταλμένος του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ, Γεώργιου Σιάντου, ήταν παρών και συμμετείχε ενεργά στις αποφάσεις για τις σφαγές του Μελιγαλά και των Γαργαλιάνων και ειδικά για το λιντσάρισμα των 19 προυχόντων της Τριφυλλίας στη Βέργα του Κορυφασίου. Σε μια κορύφωση κομμουνιστικής ονείρωξης, γυναικόπαιδα και γέροι φάνταζαν στα μάτια των μεγάλων αυτών «αγωνιστών», ως ταγματασφαλίτες. Κι ασχέτως αν συμφωνεί κανείς ή όχι με την εξόντωση των Ταγμάτων Ασφαλείας, πόσο άρρωστο μυαλό μπορεί να έχει κάποιος που σφάζει γυναικόπαιδα ως «προδότες»; Αρκεί όμως ένα γαρύφαλλο για να μεταμορφωθεί αυτός ο χασάπης σε «αγνό αγωνιστή». Να γνώριζε άραγε ο Πικάσο όταν εμπνέονταν από τον Μπελογιάννη, το «λαμπρό» παρελθόν του; Αν κι απ’ ότι φαίνεται ο καλλιτέχνης είχε πάρει εργολαβία όλους τους αριστερούς «αγωνιστές» ανά τον κόσμο και τους αφιέρωνε κι από ένα έργο. Την «τιμή» αυτή άλλωστε την γνώρισε λίγα χρόνια αργότερα κι ο Γλέζος, όταν δικάζονταν κι αυτός για συνέργεια σε κατασκοπεία σε βάρος της Ελλάδος.

Επιστρέφοντας στην δίκη, αξίζει να σταθούμε ίσως λίγο και σε κάποιο διάλογο του Μπελογιάννη με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο, κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, όπου φέρεται να ειπώθηκαν τα εξής:

Μπελογιάννης: Ισχυρίζεστε ότι ήρθα εδώ για να εφαρμόσω τις αποφάσεις των ολομελειών της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ;

Αγγελόπουλος: Μάλιστα.

Μπελογιάννης: Οι αποφάσεις αυτές λένε, ότι βάση της δράσης του ΚΚΕ είναι ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες, την ειρήνη. Έτσι δεν είναι;

Αγγελόπουλος: Έτσι.

Μπελογιάννης: Επομένως, ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ειρήνη είναι συνομωσία κατά της Ελλάδας;

Αγγελόπουλος: Όχι.

Μπελογιάννης: Ευχαριστώ. αυτό μονάχα ήθελα να διευκρινίσω.

Αυτή την ολιγωρία του συνομιλητή του Μπελογιάννη αναπαράγουν μέχρι και σήμερα όσοι θέλουν να αναδείξουν το πολωτικό στερεότυπο: Αδικημένος, έξυπνος, ετοιμόλογος, αγνός, δημοκράτης και ευφυής αριστερός· αυταρχικός, επίπεδος και ηλίθιος καθεστωτικός-δεξιός. Μόνο που ο Μπελογιάννης, «ξέχασε» (και μαζί του αυτοί που τον υμνολογούν) να αναφέρει και μερικές ακόμη αποφάσεις των ολομελειών του ΚΚΕ, με κυριότερη αυτή της 5ης του 1949, όπου έκανε λόγο για ανεξάρτητη Μακεδονία. «Ξέχασε» να αναφέρει επίσης, με ποιον τρόπο επιχείρησε να επιβάλλει τις «δημοκρατικές ελευθερίες» που επικαλέστηκε, όταν το ΚΚΕ, προτίμησε την λύση των όπλων και όχι των εκλογών, λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1946, χύνοντας άφθονο ελληνικό αίμα. «Ξέχασε» τέλος να διευκρινίσει ο «ειρηνιστής» Μπελογιάννης, τι ακριβώς εννοούσε ο πολιτικός του καθοδηγητής, Νίκος Ζαχαριάδης, όταν στην 6η Ολομέλεια του κόμματος, τον Οκτώβριο του 1949, έλεγε: «Το όπλο παρά πόδα». Για τέτοιον πατριωτισμό και τέτοιες δημοκρατικές ευαισθησίες μιλάμε. Στα αρχεία των εφημερίδων της εποχής, περιγράφονται αναλυτικά οι καταθέσεις και μπορεί να αντιληφθεί κανείς εύκολα το ποιόν του ανδρός και το τι ακριβώς πρέσβευε, ειδικά όταν καλούσε τον Σοβιετικό υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Βισίνσκι (πιο γνωστόν ως «εισαγγελέα του Στάλιν», που είχε στείλει στον τάφο, με συνοπτικές διαδικασίες, χιλιάδες ανθρώπους, με την υποψία και μόνο ότι ήταν εχθρικοί προς το σταλινικό καθεστώς), να παρέμβει για να σταματήσει η δίκη. Και για να κατανοήσει καλύτερα κάποιος, σε τι είδους «δημοκρατία» και «ελευθερία» αναφέρεται ο Μπελογιάννης, δεν έχει παρά να διαβάσει τον ακόλουθο λόγο που εκφώνησε το 1949 για τα 70χρονα του «σύντροφου» Στάλιν («Νίκου Μπελογιάννη άρθρα και λόγοι», 1953). Ο αναγνώστης προτρέπεται να δώσει αυξημένη προσοχή, ιδιαίτερα στον επίλογο του κειμένου:

Σύντροφοι και συντρόφισσες!

Σήμερα σ’ όλες τις γωνιές του κόσμου εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζόμενοι, μυριάδες αμέτρητες απλοί άνθρωποι, εύχονται από τα βάθη της καρδιάς τους χρόνια πολλά στο Στάλιν.

Ποτέ κανένας άνθρωπος στον κόσμο ύστερα από τον Λένιν δε συγκέντρωσε τόσα βουνά αγάπης και αφοσίωσης, αλλά και τόσους σωρούς από λυσσασμένο μίσος. Για κάθε τίμιο άνθρωπο, για κάθε αγωνιστή του δίκιου και της λευτεριάς, για την ατελείωτη φάλαγγα των κομμουνιστών, ο Στάλιν είναι ο σοφός δάσκαλος, ο αγαπημένος φίλος, ο δοξασμένος αρχηγός. Είναι η καρδιά της καρδιάς μας. Είναι ο «μπάρμπας» όπως με μια λέξη τον ονομάζει χαϊδευτικά ο λαός μας. Και αντίθετα για όλους τους εκμεταλλευτές, για όλους τους εχθρούς της προόδου, ο Στάλιν είναι ο πιο μισητός αντίπαλος, ο πιο φοβερός εφιάλτης τους και στον ύπνο και τον ξύπνιο τους.

Σήμερα ο Στάλιν ενσαρκώνει τους πόθους και τις επιθυμίες, τις ελπίδες και τα όνειρα εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Είναι η προσωποποίηση μιας ολόκληρης εποχής, της πιο ιστορικής εποχής, που γνώρισε μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα, της μεγάλης σταλινικής εποχής, της εποχής του Κομμουνισμού. Γι’ αυτό είναι και μεγάλος.

Στην ιστορία πολλούς είπανε και λένε μεγάλους. Όμως πολλοί λίγοι αξίζουν αυτόν τον τίτλο. Μεγάλος δεν μπορούσε να είναι ένας τυχοδιώκτης σαν τον Χίτλερ, που δοκίμασε να γυρίσει την ιστορία προς τα πίσω και ματοκύλισε τον κόσμο. Ούτε μπορεί να ‘ναι ποτέ μεγάλος ένας εγκληματίας σαν τον Τσόρτσιλ, τον εχθρό κάθε προοδευτικού κινήματος, τον εμπρηστή ενός νέου πόλεμου. Ο Στάλιν όμως είναι και παραείναι μεγάλος, όπως είναι κι ο Λένιν και ο Μαρξ. Ένας Ρώσος μαρξιστής, πολύ σωστά είπε ότι μεγάλος άνδρας είναι εκείνος που «βλέπει μακρύτερα από τους άλλους και θέλει δυνατότερα από τους άλλους». Το «να βλέπεις μακρύτερα από τους άλλους», σημαίνει να βλέπεις ότι η ιστορία κινιέται προς τα μπρος, προς την πρόοδο και ταυτόχρονα να συλλαμβάνεις κάθε φορά τους νόμους αυτής της κίνησης. Και το «να θέλεις δυνατότερα από τους άλλους», σημαίνει να ‘χεις όλη την αλύγιστη θέληση και δύναμη που χρειάζεται, για να μπεις επικεφαλής αυτής της ιστορικής κίνησης, να συντρίψεις κάθε παλιό και σάπιο και να οδηγήσεις την ανθρωπότητα σ’ έναν καινούργιο πιο πολιτισμένο, πιο ευτυχισμένο και πιο χαρούμενο δρόμο.

Σήμερα κανένας δε βλέπει μακρύτερα από τον Στάλιν και κανένας δεν έχει δυνατότερη θέληση από τον Στάλιν. Και βλέπει μακρύτερα από κάθε άλλον ο Στάλιν, γιατί στάθηκε ο καλύτερος, ο πιο πιστός μαθητής και συνεχιστής του έργου του Μαρξ και του Λένιν. Γι’ αυτό είναι καταπληκτική η δύναμη της επιστημονικής του πρόβλεψης. Όταν μιλάει ο Στάλιν, μιλάει η ζωή, η αλήθεια, η πείρα ολόκληρων αιώνων. Στα λόγια του καθρεφτίζεται ολοζώντανο το παρόν και ζωγραφίζεται με ακρίβεια το μέλλον. Ο,τι λέει ο Στάλιν γίνεται. Είπε πριν την επανάσταση ότι μπορεί η Ρωσία να ανοίξει πρώτη το δρόμο προς τον Σοσιαλισμό και τον άνοιξε. Είπε ότι μπορεί να ανοικοδομηθεί ο Σοσιαλισμός στη Ρωσία και ανοικοδομήθηκε. Είπε από το 1925 ότι θα νικήσει η Κινεζική Επανάσταση και νίκησε. Είπε, όταν ο Χίτλερ ήταν παντοδύναμος ότι ο Χιτλερισμός θα συντριβεί και συντρίφτηκε. Είπε ότι θα ανοικοδομηθεί ο Κομμουνισμός στη Ρωσία και ανοικοδομείται. Κι όταν σήμερα ο Μαλένκοφ, ένας από τους πιο καλούς μαθητές του Στάλιν, λέει πως «αν οι ιμπεριαλιστές εξαπολύσουν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, ο πόλεμος αυτός θα ναι ο τάφος όχι μονάχα για μερικά καπιταλιστικά κράτη ξεχωριστά, μα για ολάκερο τον Καπιταλισμό, ποιος αμφιβάλλει ότι κι αυτό θα γίνει;».

Κι έχει την πιο δυνατή θέληση ο Στάλιν, γιατί η πίστη του είναι βουνό και η επίμονη του αμέτρητη. Για τον Στάλιν, δεν υπάρχουν εμπόδια και δυσκολίες αξεπέραστες, δεν υπάρχουν φρούρια απόρθητα. Πρωταθλητής στην σκληρή πάλη για τον παγκόσμιο Κομμουνισμό, ο Στάλιν διαπαιδαγωγεί όλα τα στελέχη του με το ίδιο του το παράδειγμα στην πάλη με τις δυσκολίες, υπόδειγμα αυταπάρνησης και αυτοθυσίας.

«Να μην αμφιβάλλετε σύντροφοι», γράφει το 1929 στις οργανώσεις και τα μέλη του κόμματος που τον ευχήθηκαν για τα 50χρονα του, «να μην αμφιβάλλετε ότι είμαι έτοιμος και τώρα και πάντοτε να δώσω στην υπόθεση της εργατικής τάξης, της προλεταριακής επανάστασης και του παγκόσμιου Κομμουνισμού, όλες μου τις ικανότητες κι αν χρειαστεί ακόμα και την τελευταία σταγόνα από το αίμα μου».

Ποιος από τους αντίπαλους μας έχει να επιδείξει παραδείγματα αυτοθυσίας στα «ιδανικά» τους; Μήπως ο Τρούμαν και ο Άτλι; Μήπως ο Τσαλδάρης και ο Φράνκο; Ή μήπως η βασίλισσα της Ολλανδίας ή ο Τσαγκ Κάι Σεκ; Τα «ιδανικά» τους, αυτά που λένε ιδανικά, είναι ψεύτικα, κάλπικα. Γι’ αυτό και οι ίδιοι είναι κάλπικοι και η ιστορία θα τους πετάξει στα σκουπίδια της. Τους μεγάλους ήρωες τους γεννούν τα μεγάλα ιδανικά, το ιδανικό του Κομμουνισμού. Αυτό ζει ακόμα κι όταν πεθαίνουν.

«Θα έπαιρνα τον ίδιο δρόμο, αν θα ξανάρχιζα τη ζωή μου, γιατί ο Κομμουνισμός είναι τα νιάτα του κόσμου», γράφει λίγες στιγμές πριν τουφεκιστεί από τους χιτλερικούς ο αλησμόνητος Γάλλος διανοούμενους Γκαμπριέλ Περί. Και μια Κινέζα κομμουνίστρια, που καταδικάστηκε σε θάνατο, φωνάζει στους στρατοδίκες της: «Εγώ ξέρω γιατί έζησα και γιατί πεθαίνω. Εσείς μπορείτε να μου πείτε γιατί ζείτε;”». Ο Βούλγαρος Λιουτιμπρότσκι, την ώρα που θα του περνούσαν οι δήμιοι το σκοινί στον λαιμό, γράφει στον πατέρα του, που λύγισε και του προτείνει να αποκηρύξει το κόμμα του για να σωθεί: «Τι μας χρειάζεται, πατέρα, η ζωή μας, αν σώζοντάς την μείνουμε μονάχα ζωντανά πτώματα που βρομούν; Θα βαδίσω προς την κρεμάλα ήσυχος και χαρούμενος με καθαρή τη συνείδηση, ότι στη σύντομη, μα γεμάτη αγώνες για τη λευτεριά ζωή μου, δε ντρόπιασα ούτε το όνομα του κόμματος, ούτε το δικό σου, πατέρα. Και με το σκοινί στο λαιμό σας φωνάζω: Ψηλά το κεφάλι πατέρα, αγαπημένη μου γυναίκα, μικρό μου παιδί, που δε σε είδα ποτέ…». Ακόμα ο Χρήστος Φιλίδης γράφει το ’43 στην αδελφή του, όταν πάνε να τον εκτελέσουν: «Δεν έχει σημασία το πόσο θα ζήσεις και ποτέ θα πεθάνεις αλλά πώς θα ζήσεις και πώς θα πεθάνεις».

Και ακόμα με το ιδανικό του Κομμουνισμού και με το παράδειγμα του Στάλιν διαπαιδαγωγήθηκαν και πρόσφεραν σήμερα, ο,τι πολυτιμότερο είχαν χιλιάδες Έλληνες κομμουνιστές, από τον αξέχαστο Αναστασιάδη μέχρι τον νεαρό αγρότη της πιο απομακρυσμένης γωνίας της χώρας μας. Ο,τι πιο αγνό και μεγάλο, ο,τι πιο αληθινό και ανθρώπινο, ο,τι δυνατό και ηρωικό έχει να δείξει η ιστορία σήμερα, αυτό γεννιέται από τις ιδέες του Κομμουνισμού, το εμπνέει ο Στάλιν, που ενσαρκώνει την αλύγιστη θέληση και απόφαση εκατομμυρίων μαζών για το γκρέμισμα της σκλαβιάς και το χτίσιμο μιας καινούργιας φωτεινής και χαρούμενης ζωής. Ο Στάλιν ανάθρεψε και διαπαιδαγώγησε το μεγάλο επιτελείο του κομμουνισμού, το Μάο Τσε Τουνγκ, τον Τορέζ, τον Τολιάτι, τον Ράκοσι, τον Πόλιτ, τον Γκότβαλντ, τον Τσερβενκόφ, τον Πικ, την Πασιονάρα, τον Ντεζ, τον Πρέστες, τον Ζαχαριάδη και τόσους άλλους αγαπημένους ηγέτες των λαών της γης.

Γι’ αυτό σήμερα από τη μια άκρη της γης ίσαμε την άλλη, ο Γάλλος εργαζόμενος, κι ο Ινδός δουλοπάροικος, ο Ιταλός εργάτης κι ο μαύρος της Αφρικής, ο Έλληνας αγρότης κι ο τσοπάνος της Μογγολίας, καθένας που κερδίζει το ψωμί του με τον ιδρώτα του, εύχεται στο Στάλιν από τα τρίσβαθα της καρδιάς του να ζει πολλά, παρά πολλά χρόνια.

Αλλά, σύντροφοι, η καλύτερη τιμή, το λαμπρότερο δώρο που θα μπορούσαμε να προσφέρουμε στον αγαπημένο μας Στάλιν θα είναι να προσπαθούμε όλοι, με μια επίμονη, αδιάκοπη προσπάθεια, να γίνουμε άξια παιδιά του. Το όνειρο κάθε αγωνιστή, πρέπει να ναι να μοιάσει όσο περισσότερο μπορεί με τον Στάλιν.

Να διδαχτούμε από τη σοφία του, που με κρυσταλλένια λαμπρότητα και απλότητα βρίσκεται μέσα στα έργα του.

Να μαθαίνουμε, όπως ο Στάλιν, να διδασκόμαστε από το λαό, από τις μάζες. Να διδαχτούμε από τις έξοχες οργανωτικές του ικανότητες, από τη δύναμη να διαλέγει τα στελέχη και να οργανώνει τον έλεγχο της δουλείας. Να μας γίνει παράδειγμα η ιδιωτική ζωή του, η απλότητα και η σεμνότητά του, η αποστροφή του στους θορυβοποιούς, τους φλύαρους, τους κόλακες και τους δουλοπρεπείς ανθρώπους.

Σύντροφοι και συντρόφισσες!

Σήμερα όλοι οι ταπεινοί και κατατρεγμένοι της γης ορκίζονται στ’ όνομα του Στάλιν. Όλοι όσοι ζουν στην καταφρόνια πιστεύουν ότι θα γίνουν το παν, γιατί τον αγώνα τους τον καθοδηγεί ο Στάλιν. Κι όλοι εμείς οι Έλληνες αγωνιστές, πιστεύουμε πως έπαθλο του αγώνα μας θα ναι σύντομα η λαϊκοδημοκρατική σοσιαλιστική Ελλάδα, γιατί τον ηρωικό μας αγώνα τον παραστέκει ο Στάλιν και γιατί θα κάνουμε ο, τι μπορούμε να φανούμε αντάξιοι του μεγάλου μας δάσκαλου και αγαπημένου μας συντρόφου και φίλου.

Στ’ όνομα του Στάλιν, για τα μεγάλα μας ιδανικά, ποτίστηκε με το αίμα των ηρώων μας και κάθε γωνία της πατρίδας μας. Κι αν αυτή τη στιγμή μπορούσε μαζί μας να φωνάξουν οι πολιτείες και τα βουνά μας, οι κάμποι και τα χώρια μας, θα φώναζαν και θα λέγαν: Ζήσε ακόμα πολύ, παρά πολύ, μεγάλε Στάλιν!

Την καλύτερη απάντηση, σ’ αυτό το «διαφωτιστικό» κείμενο του Μπελογιάννη, θα δώσει χρόνια αργότερα, ο ίδιος του ο γιος, Νίκος Μπελογιάννης, σε συνέντευξή του («Ελευθεροτυπία», 12-4-2008):

Από τα Χριστούγεννα του ΄63 μέχρι την Δικτατορία πήγαινα κι εγώ συνεχώς στα γραφεία της ΕΔΑ, όπου άκουγα όλο τον κόσμο. Έβλεπα, λοιπόν, πως πολλοί στην ΕΔΑ ήταν αγράμματοι. Θυμάμαι ένα στέλεχος να λέει συνέχεια «παρρησία όλων» κι εγώ, παιδί της Έκτης Δημοτικού, την διόρθωνα: «Παρουσία», της έλεγα. Αλλά όλοι αυτοί οι αγράμματοι έπρεπε να κυριαρχήσουν. Και όλο αυτό που έβλεπα, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην διαπαιδαγώγησή μου. Αναρωτιόμουν τι γυρεύει η Έλλη (σ.σ.: Έλλη Παππά, μητέρα του και σύντροφος του Μπελογιάννη), που ήξερα ότι ήταν μορφωμένη, με όλους αυτούς τους αγράμματους… Το 1974 αναρωτιόμουν γιατί πήγαν και σκοτώθηκαν. Μετά το 1989 έλεγα: Για όνομα του Θεού, γι΄ αυτό το τερατούργημα θυσιάστηκαν;… Και σκεφτείτε τώρα εμένα, να μου λένε διάφοροι, ως τη δεκαετία του ’80, «παιδάκι μου, να γίνεις σαν τον πατέρα σου και να τον ξεπεράσεις». Δηλαδή, στα δικά τους μυαλά, να δώσω τη ζωή μου για τον Μπρέζνιεφ και τον Φλωράκη και πιο πριν για τον Κολιγιάννη. Ή πολλώ μάλλον, που σήμερα θα έφτανε τα όρια του κωμικού, για την Αλέκα (Παπαρήγα). Θα δίνατε εσείς τη ζωή σας για την Αλέκα; [Πάρε-Δώσε]

Για να μην ξεχνάμε. Να προσθέσω στην αγιογραφία ότι ο Μπελογιάννης παρουσιάζεται ως ήρωας της ειρήνης. Ναι της ειρήνης. Επειδή το ΚΚΣΕ παρά το γεγονός ότι οπλιζόταν για την τελική αναμέτρηση έβαζε τα κομμουνιστικά κόμματα να έχουν ένα τμήμα ειρήνης το οποίο προπαγάνδιζε για την «ύφεση και τον αφοπλισμό». Όπότε συνθήματα του τύπου «Λεφτά για την παιδεία και όχι για το ΝΑΤΟ» αντανακλούν την δήθεν ειρήνη που προμοτάριζε το ΚΚΕ στην Ελλάδα.

Το κομμουνιστικό βασίλειο του τρόμου

Τον Σεπτέμβριο του 1917, ο Λένιν γράφει: «Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να αποφευχθεί η αποκατάσταση της αστυνομίας, και αυτός είναι η δημιουργία λαϊκής πολιτοφυλακής η οποία θα συγχωνευθεί με το στρατό». 

Στις 28 Ιανουαρίου 1918 ο Λένιν αποφασίζει να δημιουργήσει τον Κόκκινο Στρατό. Γερμανοί και Αμερικανοί έτρεξαν να δώσουν κάθε είδους υποστήριξη στους Μπολσεβίκους. Η κατάσταση ήταν καταστροφική διότι τα εχθρικά στρατεύματα πλησίαζαν την Πετρούπολη και στις 11 Μαρτίου 1918 η Μπολσεβίκικη κυβέρνηση διέφυγε για τη Μόσχα όπου και παρέμεινε. Η απόδραση αυτή οργανώθηκε από τον Αλέξανδρο Σλιάπνικωφ (Alexander Shliapnikov 1885-1937) (ο Στάλιν τον εξετέλεσε στα 1937). Η Μόσχα μετά από αυτό έγινε πρωτεύουσα. Ο ψεισήγαγε επίσης το νέο Γρηγοριανό Ημερολόγιο.

Το Σοσιαλδημοκρατικό Μπολσεβίκικο Κόμμα στις 8 Μαρτίου 1918 ονομάστηκε Κομμουνιστικό Κόμμα. Αυτοί οι Κομμουνιστές δημιούργησαν μια νέα κυβέρνηση που κυριαρχούνταν από τους Εβραίους, όπου ο Λέων Τρότσκι έγινε Κομισάριος του Λαού για Στρατιωτικές Υποθέσεις. Ένας άλλος Εβραίος, ο Γκεόργκι Τσίτσεριν (Ορνάτσκι)(Georgy Chicherin: 1872- 1936 – φώτο) που η Εβραία μητέρα του ονομαζόταν Μάγιερντορφ τοποθετήθηκε Κομισάριος του Λαού για Εξωτερικές Υποθέσεις. Προηγουμένως είχε εισέλθει δύο φορές σε φρενοκομείο. Αυτό μπορεί να ταίριαζε τέλεια στους Κομμουνιστές: όσο πιο τρελός, τόσο το καλλίτερο.
Το κακό τώρα διαδόθηκε σ’ ολόκληρη την κοινωνία. Η εξουσία επικεντρώθηκε περισσότερο από την εποχή των Ιακωβίνων στη Γαλλία. Ο Τρότσκι ήθελε να δει τους υπηκόους του σαν στρατιωτικοποιημένους σκλάβους. Όλες οι μορφές επαιτείας απαγορεύτηκαν, όπως είχε κάνει η Παρισινή Κομμούνα με διάταγμα στις 16 Απριλίου του 1871. Αυτοί που παραβίαζαν το διάταγμα εκτελούνταν. Οι αστοί εξαναγκάστηκαν να σκουπίζουν τους δρόμους και να φτυαρίζουν το χιόνι. Τα παιδιά τους αποκλείονταν από την ανώτερη εκπαίδευση. Οι εντολές του Λένιν ήταν τα Πανεπιστήμια να δέχονται όλους αυτούς που ήθελαν ένα δίπλωμα και όχι γνώση. Ακόμη και οι Ταοϊστές γνώριζαν: Όσο περισσότερη γνώση έχει ο κόσμος τόσο πιο δύσκολο είναι να ελεγχθεί.
Στα 1918 ο Πατριάρχης Τύχων(Tichon) δήλωσε πως το Σοβιετικό καθεστώς είναι ο ενσαρκωμένος Αντίχριστος. Διαμαρτυρήθηκε έντονα όταν οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να κατάσχουν την περιουσία και τον πλούτο της Εκκλησίας. Η GPU (μυστική αστυνομία) τον δολοφόνησε τον Μάιο του 1922. Το Κομμουνιστικό βασίλειο του τρόμου δεν γνώριζε όρια – επιτρεπόταν κάθε είδους αγριότητα στο όνομα της εξουσίας.
Ο Μωυσέϊ Ουρίτσκι (Μπορέτσκι) (Moisei Uritsky :1873-1918) ήταν Εβραίος που ανήκε στο εβραϊκό κόμμα Bund, πρωτοστάτησε στο ένοπλο πραξικόπημα τον Οκτώβριο και αργότερα έγινε αρχηγός της Τσεκά (Cheka – σοβιετική υπηρεσία ασφαλείας) στην Αγία Πετρούπολη. Από την θέση αυτή Ουρίτσκι συντόνιζε την άσκηση και τη δίωξη των μελών της αριστοκρατίας, των αξιωματικών του στρατού και των  κληρικών της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που αντιτάχθηκαν τους Μπολσεβίκους. Εργαζόταν μ’ έναν ιδιαίτερα άγριο τρόπο και κέρδισε το ψευδώνυμο «ο χασάπης της Πετρούπολης». Ήταν ο Ουρίτσκι αυτός που με την βοήθεια των ναυτών και των Γερμανών στρατιωτών διέλυσε το Κοινοβούλιο τον Ιανουάριο του 1918.

Παρά το γεγονός πως οι Εβραίοι «επαναστάτες» και εκτελεστές προτιμούσαν να ζουν με ψευδώνυμα ο κοινός λαός της Ρωσίας σύντομα συνειδητοποίησε ποιός κυβερνούσε τη χώρα του με σιδηρό χέρι. Τα Εβραϊκά κόμματα Μπούντ (Bund) και Πο’ Αλέϊ Ζάϊον (Poalei Zion) επετράπησαν να παραμείνουν ενώ τα υπόλοιπα απαγορεύτηκαν στα 1920. Το τελευταίο συγχωνεύτηκε με το Κομμουνιστικό Κόμμα τον Δεκέμβριο του 1928.  [Μέλος του Πο’ Αλέϊ Ζάϊον στην Πολωνία ήταν ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν (David Ben-Gurion: 1886-1973) o ιδρυτής του κράτους του Ισραήλ και πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ].

Ούτε μια συναγωγή δεν καταστράφηκε, ούτε μετετράπη σε δημόσιες τουαλέτες ή αποθήκες, όπως συνέβη με τις Εκκλησίες. Ούτε ένας ραβίνος δεν σταυρώθηκε. Πολλές εκκλησίες στη Μόσχα γκρεμίστηκαν στα 1922, ενώ αντιθέτως μια Συναγωγή που χωρούσε 2.000 άτομα χτίστηκε. Καταστράφηκαν 60.000 εκκλησίες. 

Οι Εβραίοι εκτελεστές συνήθιζαν να φωνάζουν: «Ζήτω ο Κόκκινος Στρατός! Θάνατος στους Αστούς». Σύντομα επέβαλαν την καταναγκαστική εργασία. Οι «αλήτες» εκτελούνταν επί τόπου. 
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ  / Από το βιβλίο του Γιούρι Λίνα «Υπόγειες Σιωνιστικές Διαδρομές», (‘Under the Sign of the Scorpion’), εκδόσεις ΣΤΕΡΕΩΜΑ, με προσθήκες από το διαδίκυτο

Οι αριστερές παρθένες της μεταπολίτευσης!

Όταν ακούω τη λέξη δολοφόνος από τα χείλη των ακροαριστερών, παρακρατικών, αναρχικών, τρομοκρατών, ΣΥΡΙΖΑίων και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γελάω πάρα πολύ γιατί δεκαετίες ολόκληρες, η αριστερή προπαγάνδα, παρουσιάζει το δεξιό χαστούκι ως έγκλημα και την αριστερή τρομοκρατία ως επανάσταση. Η αποδόμηση των αριστερών παρθένων του πολιτικού σκηνικού, γίνεται από τα μνήματα των αθώων θυμάτων τους, που ζητούν δικαίωση χωρίς αντίκρισμα ακόμα και σήμερα. Πλην όμως η πολιτική – αστυνομική – δικαστική ασυλία των αριστερών, τελείωσε οριστικά γιατί πλέον η ζυγαριά, παραβάρυνε προς τα αριστερά και η πολιτεία… πρέπει οριστικά να τελειώνει με τα ανεξάντλητα φαινόμενα βίας που υποθάλπει ή τελεί η αριστερά. Πρέπει να πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας και τα στόματα να πάψουν να κλείνουν από φόβο.

 

Ας κάνουμε μία αρχή και μία προσεκτική καταγραφή των δολοφονημένων από την αριστερά. Μακρύς ο κατάλογος αλλά αναγκαίος να αναγνωστεί. Ας ξεκινήσουμε από την πιο ακραία αριστερή έκφανση της «επανάστασης» με τους δεκάδες νεκρούς. Καταγράφουμε τις αριστερές τρομοκρατικές οργανώσεις 17 Νοέμβρη, 1η Μάη, Επαναστατική Μαχητική Αριστερά, Επαναστατική Αλληλεγγύη, Επαναστατικοί Πυρήνες, Συνομωσίες των πυρήνων της Φωτιάς, Σέχτα Επαναστατών και τον Επαναστατικό Λαϊκό Αγώνα, που ευθύνονται για συνολικά 73 δολοφονίες και 580 τραυματισμούς συνανθρώπων μας. Ας καταγράψουμε αναλυτικά και ονομαστικά τα θύματα.


Από τη 17 Νοέμβρη έχουμε τους εξής δολοφονημένους. Μάλλιος Ε., Μπάμπαλης Π., Πέτρου Π., Σταμούλης Σωτ., Αθανασιάδης Τζώρτζης, Βελούτσος Ν., Μάτης Χ., Μομφεράτος Ν., Ρουσέτης Π., Γεωργακόπουλος Ν., Θεοφανόπουλος Γ., Δουγένης Γ., Γεωργίου Γ., Μπούρας Β., Πανταζόπουλος Γ., Τσιμπούρης Μιχ., Αγγελόπουλος Δ., Αθανασιάδης-Μποδοσάκης Αλεξ., Ανδρουλιδάκης Κ., Βερνάρδος Αν., Μπακογιάννης Παύλος, Μαράτος Μ., Βάρης Ι., Στρεγγαλινού Ολγα, Βέρα Γεωργία, Κυριακόπουλος Βασίλειος, Σεϊτανίδης Δ., Καυκάς Ι., Παπασωτηρόπουλος Γ., Αξαρλιάν Θάνος, Βρανόπουλος Μιχ., Βέλιος Απ., Περατικός Κωστής, Κωνσταντίνου Βιργινία. Και οι αλλοδαποί Γουέλς Ρ., Τσάντες Τζ., Νορντίν Γουίλ., Στιούαρτ Ρ., Τσετίν Γκ., Σιπαχιόγλου Ομέρ και Σόντερς Στίβεν.

Επίσης, από την ίδια οργάνωση, τραυματίστηκαν ο αμερικανός λοχίας Ρόμπερτ Τσαντ, ο Παναγιώτης Ρουσέτης (οδηγός του Μομφερράτου), ο γιατρός Ζαχαρίας Καψαλάκης, ο εισαγγελέας Παναγιώτης Ταρασουλέας, ο τότε βουλευτής του ΠαΣοΚ Γιώργος Πέτσος, ο επιχειρηματίας Βαρδής Βαρδινογιάννης και ο οδηγός του, ο τούρκος επιτετραμμένος Ντενίζ Μπουλούκμπακσι, ο οδηγός του, η ιδιαιτέρα του και μία διερχόμενη πολίτις, ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιάννης Παλαιοκρασάς και ο τότε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Λευτέρης Παπαδημητρίου.


Από την οργάνωση «1η Μάη» τραυματίστηκε ο τότε πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γ. Ραυτόπουλος και ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Θεόδωρος Βερνάρδος. Από την «Αντικρατική Πάλη» δολοφονήθηκαν ο εισαγγελέας Γεώργιος Θεοφανόπουλος και οι συνοδοί χρηματαποστολής Γ. Πανταζόπουλος και Μ. Τσιμπούρης.


Από την «Επαναστατική Μαχητική Αριστερά» έχουμε τον τραυματισμό 39 επιβατών λεωφορείου από έκρηξη βόμβας (31.10.1985). Από την «Επαναστατική Αλληλεγγύη» δολοφονήθηκε ο ψυχίατρος των φυλακών Κορυδαλλού Μάριος Μαράτος (19.2.90).Από τους «Επαναστατικούς Πυρήνες» δολοφονήθηκε η υπάλληλος Ασφαλιστικής Εταιρείας Βιργινία Κωνσταντίνου, ενώ τραυματίστηκε και 30χρονος συνάδελφός της. Στον «Επαναστατικό Λαϊκό Αγώνα» οφείλεται ο τραυματισμός τριών διερχομένων πολιτών στην πλατεία Συντάγματος (12.12.2005).


Από τις Συνομωσίες των πυρήνων της Φωτιάς, έχουμε τη δολοφονία του Δημήτρη Μίχα, του 53χρονου οδηγού ταξί που προσπάθησε να τους σταματήσει μετά από ληστεία τράπεζας στις 19.08. 2012. Από τη Σέχτα των Επαναστατών έχουμε τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια στις 19.07.2010 στο κατώφλι του σπιτιού του.

Μία ξεχωριστή κατηγορία είναι οι ένστολοι αποδέκτες του μένους της αριστερής δολοφονικής μανίας. Ο κατάλογος των δολοφονηθέντων αστυνομικών, μετά το 1981περιλαμβάνουν, τον αστυφύλακας Χρήστος Μάτη, φρουρό σε υποκατάστημα της Εθνικής στα Πετράλωνα, δολοφονήθηκε από τη «17 Νοέμβρη» (24.12.1984). Οι αρχιφύλακες Βασίλειος Μπούρας και Γεώργιος Γεωργίου και ο ανθυπαστυνόμος Γεώργιος Δουγένης τραυματίστηκαν θανάσιμα σε ένοπλη συμπλοκή με μέλη της «Αντικρατικής Πάλης», όπου πρόλαβαν αμυνόμενοι να σκοτώσουν τον διάσημο «ήρωα» των τρομοκρατών Χρ. Τσουτσουβή (15.5.1985).Ο αρχιφύλακας Νικόλαος Γεωργακόπουλος τραυματίστηκε θανάσιμα σε υπηρεσιακό λεωφορείο από έκρηξη βόμβας, που πυροδότησε η «17 Νοέμβρη», (26.11.1985). Ο υπαστυνόμος β΄ Νικόλαος Τσιμπούρας δολοφονήθηκε εν υπηρεσία (2.2.91).Ο αρχιφύλακας Ιωάννης Βάρης έχασε τη ζωή του σε υπηρεσιακό λεωφορείο από αντιαρματικό βλήμα που εκτόξευσε η «17 Νοέμβρη».

Ο αστυνομικός υποδιευθυντής Απόστολος Βέλλιος τραυματίστηκε θανάσιμα από έκρηξη βόμβας που είχε τοποθετήσει η οργάνωση «ΕΛΑ» (19.9.94). Ο αστυφύλακας Κωνσταντίνος Ζάμπαλας δολοφονήθηκε μέσα στο δικαστικό μέγαρο Ιωαννίνων (7.11.94).Ο ανθυπαστυνόμος Αναστάσιος Μηζύθρας δολοφονήθηκε από άγνωστους μασκοφόρους στην πρεσβεία της Ελλάδας στην Τιφλίδα Γεωργίας. Ο Χαράλαμπος Αμανατίδης, σκοπός στην οικία του στρατιωτικού ακολούθου της βρετανικής πρεσβείας, δολοφονήθηκε από άγνωστους τρομοκράτες, με πυροβόλο όπλο. Ο αρχιφύλακας Αντώνιος-Νεκτάριος Σάββας δολοφονήθηκε στα Άνω Πατήσια, από τη Σέχτα Επαναστατών, ενώ φρουρούσε οικία υπό προστασία μάρτυρος κατά τρομοκρατικής οργάνωσης και την Πέμπτη 24.6.2010 δολοφονήθηκε από βόμβα στο γραφείο του ο υπασπιστής του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Γιώργος Βασιλάκης.

Όσο για τους τρεις νεαρούς αστυνομικούς που τραυματίστηκαν από τα πυρά των μελών του «Επαναστατικού Αγώνα» και της οργάνωσης Ο.Π.Λ.Α. στις 28.10.2009, ανεβαίνει ο καθένας τον δικό του Γολγοθά. Αν και έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα, κανένας δεν δουλεύει, βρίσκονται όλοι σε αναρρωτική άδεια και κλεισμένοι στον εαυτό τους. Ο Διαμαντής Μαντζούνης, με σοβαρά προβλήματα υγείας, τα καλοκαίρια ζει στο χωριό του στην Κυπαρισσία. Η ειδική φρουρός Σοφία Ψυχογιού επέστρεψε προσωρινά στο χωριό της, το Αθαμάνιο Αρτας, καθώς η κίνηση στο ένα της χέρι δεν έχει αποκατασταθεί πλήρως, ενώ ο ελαφρύτερα τραυματισμένος Γεώργιος Τζουμάνης αυτή την εποχή πηγαινοέρχεται στο Κάστρο Βοιωτίας έχοντας αναρρωτική άδεια τουλάχιστον μέχρι τον Οκτώβριο.

Ας περάσουμε και στις στυγνές δολοφονίες από αναρχικούς –παρακρατικούς και κουκουλοφόρους που χαίρουν της απόλυτης προστασίας και ασυλίας του ΣΥΡΙΖΑ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στις 11.01.1991 καίγονται ζωντανοί από ρίψη μολότοφ μέσα στο μέγαρο που στέγαζε το πολυκατάστημα Κ. Μαρούσης οι Περικλής Ρεπαπής που είχε στον 6ο όροφο γραφείο μηχανογράφησης, ο 60χρονος χρυσοχόος Γιάννης Μεμετζίδης, που εργαζόταν στον 1ο όροφο και ο 57χρονος δικηγόρος Εμμανουήλ Κοντόπουλος που βρέθηκε εγκλωβισμένος στο ασανσέρ. Απανθρακωμένο βρέθηκε και το πτώμα ενός ακόμη νεαρού, η ταυτότητα του οποίου δεν αποκαλύφθηκε ποτέ. Στις 05.05.2010, πέθαναν από ασφυξία μετά από ρίψη βόμβας μολότοφ μέσα στην τράπεζα Μarfin, οι Αγγελική Παπαθανασοπούλου (και το αγέννητο παιδί της, καθότι ήταν έγκυος), Παρασκευή Ζούλια και Επαμεινώνδας Τσάκαλης.


Έχουμε όμως και δολοφονικές πράξεις αριστερών συνδικαλιστών μέσα στα Χημείο της Θεσσαλονίκης, όπως αυτή του Ανδρέα Λοβέρδου, ως μέλος της Πανσπουδαστικής (φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ) εκφραστή της Μαοϊκής τάσης μέσα στο πανεπιστήμιο ενάντια στον Άρη Δεσλή στις 07.10.1974 , τον οποίο έδεσε πάνω στα κάγκελα της περιβόλου, του έσπασε το σαγόνι και τον ξυλοκόπησε μέχρι αναισθησίας ενώ απειλούσε ότι θα τον περάσει από Λαϊκό δικαστήριο. Από τα χέρια του τον διέσωσε ο σημερινός Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Λάρισας κος Κόκκαλης της και διεκομίσθη εσπευσμένα στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Το επόμενο θύμα ήταν ο Βασίλειος Παπαλεξάτος ο οποίος ήταν διερχόμενος έξωθεν του Πανεπιστημιακού χώρου. Οι αριστεροί συνδικαλιστές τον γρονθοκόπησαν με αποτέλεσμα να τραυματισθεί πολύ σοβαρά στο κεφάλι και να διακομισθεί και αυτός στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ.


Πογκρόμ κατά της Νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας με δολοφονικές επιθέσεις έχουμε τη δεκαετία του 80, από τη νεολαία του ΚΚΕ και τη νεολαία του ΠΑΣΟΚ… Διαδοχικές επιθέσεις με μαχαιρώματα σε Αγρίνιο, Πάτρα, Ηράκλειο και Πειραιά με 5 θύματα. Πυροβολισμούς στην Καλαμάτα με 34 θύματα και συνεχείς ξυλοδαρμούς σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στα πανεπιστήμια από τους αριστερούς κατά της ΔΑΠ ΝΔΦΚ. Ξυλοδαρμοί στο Πα.Πει το 2011 από πληρωμένος μπράβους. Άγριος προπηλακισμός από άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου στις εστίες της Πανεπιστημιούπολης του Γάλλου στο Ρέθυμνο. Επιθέσεις με λοστούς της ΠΑΣΠ Μαθηματικού στη Νομική. Η καθηγήτρια της Σχολής Χημικών Μηχανικών Δανάη Διακουλάκη, δέχεται επίθεση στο γραφείο της από ομάδα κουκουλοφόρων, οι οποίοι της επιτέθηκαν πετώντας μπογιές στο γραφείο της και προκαλώντας υλικές ζημιές. Μέλη της ΠΑΣΠ Θεσσαλονίκης με επικεφαλής το Γραμματέα της ΠΑΣΠ ΣΘΕ Αδαμόπουλο Ξάνθο εισέβαλαν στο χώρο της Σχολής και επιτέθηκαν σε μέλη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ με τη συνοδεία «εξωπανεπιστημιακών», ένας εκ των οποίων επιτέθηκε και τραυμάτισε στο κεφάλι με τη λαβή περιστρόφου όπλου μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. 100 περίπου μέλη της ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ μαζι με μπράβους και με εξωπανεπιστημιακά στοιχεία εμποδίζουν μέλη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ καθώς και μέλη του φοιτητικού συλλόγου της ΑΣΟΕΕ να εισέλθουν στο χώρο του Πανεπιστημίου και πιο συγκεκριμένα στο υπόγειο της Σχολής όπου βρίσκεται ο χώρος της ΔΑΠ. Εκεί τα μέλη της ΠΑΣΠ προπηλακίζουν και επιτίθενται εναντίον των φοιτητών της ΔΑΠ με πέτρες και ξύλα. Ομάδα κουκουλοφόρων που βγήκε από την πολυτεχνική σχολή επιτίθενται και χτυπάει ομάδα φοιτητών που βρίσκεται μπροστά στις εγκαταστάσεις ΤΕΦΑΑ. Τρεις φοιτητές και μια φοιτήτρια της παράταξης ΔΑΠ/ΝΔΦΚ τραυματίζονται. 60 κρανοφόροι και κουκουλοφόροι επιτίθενται με καρέκλες και μπουκάλια μπύρας σε περίπου 15 φοιτητές της παράταξης ΔΑΠ/ΝΔΦΚ κατά την καταμέτρηση στις φοιτητικές εκλογές του ΤΕΦΑΑ. Πολλά άλλα περιστατικά διαδραματίζονται σε όλη την Ελλάδα από τη Κομοτηνή μέχρι τη Κρήτη. Είναι μεγάλη τύχη που δεν έχουμε θρηνήσει θύματα ανάμεσα στους φοιτητές.


Σε όλες τις παραπάνω αναφορές αξίζει να συνυπολογίσουμε τους ξυλοδαρμούς και τα λιντσαρίσματα πολιτικών και δημοτικών αρχόντων από αριστερούς συνδικαλιστές. Την αυλαία ανοίγει ο Κωστής Χατζηδάκης στις 15.12.2010 στη πλατεία Συντάγματος, όπου λιντσάρεται στη κυριολεξία από συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και του ΣΥΡΙΖΑ. Στις 29.06.2011 προπηλακίζεται ο βουλευτής Αλέξανδρος Αθανασιάδης ενώ στις 18.05.2011 προπηλακίζεται ο Δημήτρης Γεωργακόπουλος στο Κολωνάκι από συνδικαλιστές και πάλι. Στις 17.11.2011 δέρνεται ο Στέφανος Τζουμάκας μέσα στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο από αριστερούς φοιτητοπατέρες. Στις 19.07.2013 ο Άδωνις Γεωργιάδης προπηλακίζεται από συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στο Αττικό Νοσοκομείο, ενώ έχει προηγηθεί ο προπηλακισμός του ιδίου και της συζύγου του ένα χρόνο νωρίτερα σε εστιατόριο. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι το βιβλιοπωλείο του Άδωνι Γεωργιάδη έχει καεί 17 φορές από τους αριστερούς και αναρχικούς. Στις 07.07.2013 αριστεροί συνδικαλιστές προπηλακίζουν το Δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη και στις 19.09.2013 αριστεροί και αναρχικοί διαδηλωτές τον Πάνο Καμμένο.

Τα παραπάνω είναι ένα μικρό και αντιπροσωπευτικό δείγμα των θυμάτων από την άσκηση βίας της αριστεράς κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Μετά βεβαιότητας έχουμε ξεχάσει να αναφέρουμε πολλούς. Καλό είναι να κρατήσουμε αυτό το μακρύ κατάλογο για να κατανοούμε μέσα από τα λεγόμενα του ΣΥΡΙΖΑ, του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΚΚΕ και των άλλων αριστερών δυνάμεων, τι εννοούν όταν μιλάνε για δημοκρατία και τι πρόκειται να κάνουν αν αναλάβουν ποτέ την εξουσία.

Μια μεστή και ως καταπέλτης ανάρτηση από τον Γιαννιώτη τον οποίο θα έπρεπε να διαβάζω συχνότερα. Οι εμπρηστικές δηλώσεις των αυτουργών και ηθικών αυτουργών μετά από κάθε «επαναστατικό» έγκλημα έτυχαν αποδοχής και συμπαράστασης από τον πολιτικό κόσμο που μας χρεοκόπησε συνειδητά και τώρα μας κουνά το δάχτυλο, αλλά και από όσους ορκίστηκαν να υπερασπίζονται τον νόμο και τον Έλληνα πολίτη, τουτέστιν τις δικαστικές και αστυνομικές αρχές.

Προφανώς αόρατες δυνάμεις οπλίζουν και προστατεύουν τους «αριστερούς επαναστάτες» δολοφόνους έχοντας κάποιο σαφή στόχο κατά νου. Δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τις τρομοκρατικές ενέργειες που υποκινήθηκαν από εβραιομασωνικές στοές και χρηματοδοτήθηκαν από την Γουώλ Στρήτ και τις 13 δυναστίες στην περίοδο από 1905 ως και 1917 για τις οποίες μιλά ο Γιούρι Λίνα στα βιβλία του.

«Illuminati, οι πρόδρομοι της επανάστασης»! Λέον Τρότσκι

Τόσο ο Τρότσκυ, όσο και ο Αδάμ Βαϊσχάουπτ ο ιδρυτής των Ιλουμινάτι ήταν Εβραίοι! 

Απόσπασμα την Αυτοβιογραφία του “My Life: An Attempt at an Autobiography” (1930)

Κεφάλαιο 8 – Οι πρώτες μου φυλακές:

Αν και τριάντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που διάβασα τα δοκίμιά του, η γενική τάση της επιχειρηματολογίας του εξακολουθεί να είναι σταθερά εδραιωμένη στη μνήμη μου, σε συνδυασμό με το συνεχές ρεφρέν του «οι ιδέες δεν πέφτουν από τον ουρανό.
«Μετά τον Labriola, όλοι οι Ρώσοι υποστηρικτές της πολλαπλότητας των παραγόντων, ο Lavrov, ο Mikhaylovsky, ο Kareyev, και άλλοι, φαινόταν εντελώς αναποτελεσματικοί για μένα.
Πολλά χρόνια αργότερα, ήμουν εντελώς ανίκανος να καταλάβω μερικούς από τους μαρξιστές που είχαν υποκύψει στην επιρροή της στείρας πραγματείας περί Οικονομικών και ο Νόμους, που γράφτηκε από τον Γερμανό καθηγητή, Stammler.

Ήταν απλά μια άλλη από τις αμέτρητες προσπάθειες να πιεστεί η μεγάλη ροή της φυσικής και ανθρώπινης ιστορίας, από την αμοιβάδα στον σημερινό άνθρωπο και πέρα, μέσα από τους κλειστούς κύκλους των αιώνιων κατηγοριών – κύκλους που έχουν πραγματικότητα μόνο ως σήματα στον εγκέφαλο ενός σχολαστικού.

Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που άρχισα να ενδιαφέρομαι για τον Τεκτονισμό.
Για αρκετούς μήνες, μελέτησα αχόρταγα βιβλία για την ιστορία του, βιβλία που μου δόθηκαν από συγγενείς και φίλους στην πόλη. Γιατί έμποροι, καλλιτέχνες, τραπεζίτες, αξιωματούχοι και δικηγόροι, από το πρώτο τέταρτο του δέκατου έβδομου αιώνα, άρχισαν να αποκαλούν τους εαυτούς τους τέκτονες και προσπάθησαν να αναδημιουργήσουν το τελετουργικό των μεσαιωνικών συντεχνιών;
Τι σήμαιναν όλα αυτά τα περίεργα μασκαρέματα;
Σταδιακά η εικόνα γινόταν καθαρότερη.
Η παλιά ενοχή ήταν κάτι περισσότερο από μια παραγωγική οργάνωση.
Ρύθμιζε επίσης την ηθική και τον τρόπο ζωής των μελών της. Αγκάλιασε πλήρως τη ζωή του αστικού πληθυσμού, ιδίως οι συντεχνίες των ημι-τεχνιτών και ημι-καλλιτεχνών του οικοδομικού επαγγέλματος.

Η διάλυση του συστήματος των συντεχνιών έφερε μια ηθική κρίση σε μια κοινωνία που μόλις είχε προκύψει από τον μεσαίωνα.
Η νέα ηθική σχηματιζόταν πολύ πιο αργά από ό, τι η παλιά.
Ως εκ τούτου, η προσπάθεια, τόσο συχνή στην ιστορία, για να διατηρηθεί μια μορφή ηθικής πειθαρχίας, όταν τα κοινωνικά της θεμέλια, τα οποία στην προκειμένη περίπτωση ήταν αυτά των βιομηχανικών συντεχνιών, είχαν από καιρό υπονομευτεί από τις διαδικασίες της ιστορίας.

Ο ενεργός τεκτονισμός έγινε θεωρητικός τεκτονισμός.
Αλλά ο τρόπος ζωής της παλιάς ηθικής, που οι άνδρες προσπαθούσαν να συγκρατηθούν μόνο και μόνο για να συγκρατηθούν, απέκτησε ένα νέο νόημα.
Σε ορισμένους κλάδους του Τεκτονισμού, τα στοιχεία μιας προφανούς αντιδραστικής φεουδαρχίας ήταν εμφανή, όπως στο σκωτσέζικο τύπο.

Στο δέκατο όγδοο αιώνα, ο Τεκτονισμός έγινε η έκφραση μιας μαχητικής πολιτικής του διαφωτισμού, όπως στην περίπτωση των Illuminati,οι οποίοι ήταν οι πρόδρομοι της επανάστασης.
Στα αριστερά του, κορυφώθηκε με τους Carbonari.

Οι Ελευθεροτέκτονες συγκαταλέγουν ανάμεσα στα μέλη τους, τόσο τον Λουδοβίκο τον 16ο όσο και τον Δρ Guillotin που εφηύρε την γκιλοτίνα.
Στη νότια Γερμανία, ο Τεκτονισμός ανέλαβε έναν ανοιχτά επαναστατικό χαρακτήρα, ενώ στην αυλή της Αικατερίνης της Μεγάλης ήταν μια μεταμφίεση που αντικατόπτριζε την αριστοκρατική και γραφειοκρατική ιεραρχία.
Ο μασόνος Novikov εξορίστηκε στη Σιβηρία από μια μασόνο αυτοκράτειρα.

….. Η επανάσταση στη βιομηχανία ήταν πολύ πιο εκτεταμένη από ό, τι είναι στις ιδέες, όπου το κομμάτι προτιμάται σε νέες δομές. Γι ‘αυτό οι Γάλλοι βουλευτές της μικροαστικής τάξης δεν μπορούσαν να βρουν καλύτερο τρόπο για τη δημιουργία ηθικών δεσμών που θα κρατούσαν τους ανθρώπους κοντά ενάντια στις ταραγμένες σύγχρονες σχέσεις από το να βάλουν λευκές ποδιές και να οπλίσουν τον εαυτό τους με ένα ζευγάρι πυξίδες ή ένα αλφάδι.

Η παραπάνω μασονική στάση με την παλάμη του δεξιού χεριού κρυμμένη κάτω από το ρούχο προέρχεται από το κλασσικό μασονικό βιβλίο, ‘Duncan’s Masonic Ritual and Monitor’, που κυκλοφόρησε το 19ο αιώνα και έχει γνωρίσει άπειρες επανεκδόσεις

Λέων Τρότσκι και Τεκτονισμός

O Λέων Τρότσκι (πραγματικό όνομα : Lev ή Leiba Davidovich Bronshtein) (1879 – 1940) ήταν εβραϊκής καταγωγής Μπολσεβίκος επαναστάτης και θεωρητικός του Μαρξισμού. (Σημ. Φ Μενσεβίκος ξεκίνησε ἀλλά ἀργότερα ἐντάχθηκε στους Μπολσεβίκους)
Ήταν πολιτικός του οποίου λαμβανόταν σοβαρά η άποψη στα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης και γι’ αυτό το λόγο διετέλεσε Κομισσάριος (υπουργός) Εξωτερικών αμέσως μετά την επανάσταση και στη συνέχεια, στα χρόνια της Αντεπανάστασης, ίδρυσε τον Κόκκινο Στρατό και διετέλεσε Κομισσάριος Πολέμου.

Παρακάτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο “Under the Sign of theScorpion” του Jüri Lina (Στοκχόλμη 2002)

Ο Lina είναι Εσθονός συγγραφέας, μουσικός παραγωγός και σκηνοθέτης.
Έχει ασχοληθεί με τις μυστικές εταιρίες, όπως είναι ο Τεκτονισμός και οι Illuminati.
Ο Λίνα γεννήθηκε το 1949 στην υπό σοβιετική κατοχή Εσθονία. Του απαγορεύτηκε η δημοσιογραφική εργασία το 1975 και στη συνέχεια εργάστηκε ως νυχτοφύλακας μέχρι που αναγκάστηκε να μεταναστεύσει το 1979 μετά από επανειλημμένες συγκρούσεις με την KGB. Από τότε ο Λίνα ζει στη Σουηδία.

Το 1985, σύμφωνα με έγγραφα που διατέθηκαν πρόσφατα, απαγγέλθηκαν πολιτικές κατηγορίες στη Σοβιετική Εσθονία κατά του Λίνα εν τη απουσία του.
Κατηγορήθηκε για «εσχάτη προδοσία» σε σχέση με την έκδοση δύο βιβλίων – «Sovjet hotar Sverige» («Η σοβιετική απειλή κατά της Σουηδίας») και «Öised päevad» («Νυχτερινές Ημέρες «).
Η KGB τον θεωρούσε ως έναν από τους πιο αντι-κομμουνιστές συγγραφείς στη Σουηδία.
Ο Λίνα είναι μέλος της Ένωσης Σουηδών Εκδοτών».

Ιδού το απόσπασμα:

Ο κ. Bronstein έγινε τέκτων το 1897 και αργότερα υψηλόβαθμος Illuminatus μέσω του φίλου του Αλέξανδρο Πάρβους(πραγματικό όνομα Israel Helphand ή Gelfand).
Έκανε, επίσης, επαφές με τη B’nai B’rith*, ένα εβραϊκό Τεκτονικό Τάγμα, που είχε βοηθήσει στο παρελθόν τους Εβραίους «επαναστάτες» στη Ρωσία. (* Σημ Φ. Συχνά ακούγεται στα Ελληνικά ως Μπενέ Μπερίτ)

Ο Jacob Schiff, πρόεδρος του τραπεζικού οίκου Kuhn, Loeb & ΣΙΑ και τσιράκι των Ρότσιλντ, ανέλαβε τη φροντίδα των επαφών μεταξύ του «επαναστατικού κινήματος στη Ρωσία» και της B’nai B’rith. (Gerald B. Winrod, «Adam Weishaupt – A Human Devil», p. 47.)

Ο Leiba Bronstein άρχισε να μελετά τον Τεκτονισμό και την ιστορία των μυστικών εταιριών σοβαρά το 1898, και συνέχισε τις σπουδές τα δύο χρόνια που πέρασε στη φυλακή στην Οδησσό. Κράτησε σημειώσεις που ανέρχονται σε πάνω από 1000 σελίδες. Το «Internationaler Freimaurer-Lexikon» (Βιέννη / Μόναχο, 1932, σ. 204) παραδέχεται απρόθυμα ότι ο Leiba Bronstein-Τρότσκι ήρθε στον μπολσεβικισμό μέσω αυτής της μελέτης του Ελευθεροτεκτονισμού.

Ως Λαϊκός Κομισσάριος για τις Στρατιωτικές Υποθέσεις, ο Τρότσκι εισήγαγε το πεντάκτινο αστέρι – ως σύμβολο του Κόκκινου Στρατού.
Οι καββαλιστές είχαν υιοθετήσει αυτό το σύμβολο της μαύρης μαγείας από τις μάγισσες στην αρχαία Χαλδαία.
Με τη βοήθεια του Αλεξάντερ Πάρβους, (πραγματικό όνομα Israel Helphand ή Gelfand) ο Τρότσκι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο πραγματικός σκοπός του Τεκτονισμού ήταν να εξαλείψει τα εθνικά κράτη και τους πολιτισμούς τους και να εισαγάγει ένα εξιουδαϊσμένο παγκόσμιο κράτος.

Ο Λέων Τρότσκι έγινε μέλος του εβραϊκού Τεκτονικού Τάγματος B’nai B’rith στη Νέα Υόρκη, τον Ιανουάριο του 1917. (Yuri Begunov, Secret Forces in the History of Russia, St. Petersburg, 1995, pp. 138-139.)
Ήταν ήδη μέλος του τάγματος Misraim-Memphis.

Ο Winston Churchill επιβεβαίωσε το 1920 ότι ο Τρότσκι ήταν επίσης Illuminatus. (Illustrated Sunday Herald, 8 February1920.)
Ο Τρότσκι κατέληξε τελικά να έχει μια πολύ υψηλή θέση στον Τεκτονισμό, αφού ανήκε στη Lodge Shriner, στην οποία μόνο Ελευθεροτέκτονες του 32ου βαθμού και πιο ψηλά είχαν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν.

Ο Φραγκλίνος Ντελάνο Ρούζβελτ, ο Αλεξάντερ Κερένσκι, ο Μπέλα Κουν και άλλοι εξέχοντες πολιτικοί υπήρξαν επίσης μεταξύ αυτών των μυημένων. (Professor Johan von Leers, The Power behind the President, Stockholm, 1941, p. 148.)

Εντελώς «συμπτωματικά» και στην Ελλάδα αντιπρόσωπος της διεθνούς συμμορίας των τροτσκιστών με έδρα την Αγγλία είναι ο σύντροφος Σάββας Μιχαήλ, ο οποίος απασχόλησε και πρόσφατα τις ειδήσεις. Ποιο είναι το μικρό και ποιο το επίθετο του ανθρώπου θα σας γελάσω.
Δηλώνει άθεος αλλά και συνάμα είναι ειδικός σε θρησκευτικά θέματα του ιουδαϊσμού.
Ξέρει αυτός.

Επειδή στην Σοβιετική ένωση απαγορεύτηκε η θρησκεία (Χριστιανισμός) γκρεμίστηκαν και συλλήθηκαν εκκλησίες, σταυρώθηκαν καλόγριες αλλά αντίθετα έγιναν συναγωγές ενώ ο αντισημιτισμός ετιμωρείτο με θάνατο. Μέτρο που σιγά σιγά προσπαθούν να εφαρμόσουν και στην ΕΕ.

Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο πως στη Σοβιετική Ένωση δημιουργήθηκε και προόδευσε το Εθνικό θέατρο του Ισραήλ η Χαμπίμα που παίζει Γίντις, τα μέλη της οποίας έφυγαν για την Παλαιστίνη το 1945. Αυτός ο καρκίνος ήδη προγραμμάτιζε την μετάστασή του.


Διάφορα

Άδεια Creative Commons
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα .

View blog authority





«Οποιαδήποτε κοινωνία παραχωρήσει λίγη ελευθερία για να κερδίσει λίγη ασφάλεια δεν αξίζει τίποτε από τα δύο και θα χάσει και τα δύο.»


Βενιαμίν Φραγκλίνος




My blog is worth $3,951.78.
How much is your blog worth?


Ακριβός αέραςturkey-greece.


Δημοψήφισμα dimopsifisma



Drop flagcounter.com
drop flagcounter



Βγάλε μετά συμπέρασμα





5η Φάλαγγαprodotes


«Ο χρυσός υπήρξεν ανέκαθεν ο μόνος σεβαστός εν τω κόσμω θεός, προφήται δε αυτού οι Εβραίοι.»

«Η Πάπισσα Ιωάννα»
Εμμανουήλ Ροΐδης



ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ


«Δεν απαιτείται πλειοψηφία για την επικράτηση, αλλά μάλλον μια οργισμένη, ακούραστη μειοψηφία, παθιασμένη να βάζει φωτιές ελευθερίας στους θαμνότοπους στα μυαλά των ανθρώπων.»

Σάμιουελ Άνταμς (1722-1803)


web counter


«Για να μάθεις ποιος σε κυβερνά ανακάλυψε απλά ποιους δεν έχεις την άδεια να επικρίνεις.»

Βολταίρος


Αρχείο

RSS Ειδήσεις: Ελλάδα από το Google

Οι πίσω μου Σελίδες

Κατηγορίες

Πατριώτης


"Στο ξεκίνημα μιας αλλαγής ο πατριώτης είναι ένας δυσεύρετος άνθρωπος, γενναίος, μισημένος και περιφρονημένος. Όταν ο αγώνας του πετυχαίνει, και ο δειλός συμπράττει μαζί του, γιατί τότε δεν στοιχίζει τίποτα να είσαι πατριώτης."

Σημειωματάριο 1904
Μάρκ Τουαίην (Σάμιουελ Κλέμενς)


free counters

"Εάν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν την έκδοση του νομίσματός του πρώτα με τον πληθωρισμό, κατόπιν με τον αποπληθωρισμό, οι τράπεζες... θα στερήσουν τους ανθρώπους από όλη την περιουσία τους, έως ότου τα παιδιά τους να ξυπνήσουν άστεγα στην ήπειρο που οι πατέρες τους κατάκτησαν..."

Θωμάς Τζέφερσον





ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

O ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΠΡΟΩΘΕΙ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΘΗ ΣΤΑ ΘΕΡΙΝΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΕΙ ΜΑΖΙΚΑ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η μαζική ”Ελληνοποίηση” αλλοδαπών είναι πολύ σοβαρό γεγονός με συνέπειες - τίς οίδε θετικές ή αρνητικές - για να αφεθεί στην διάκριση του κ. Παυλόπουλου, ο οποίος προφανώς ενδιαφέρεται για ψήφους. Σας παρακαλώ να αντιδράσετε πριν μετατραπούμε σε Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία και δούμε φαινόμενα ανάλογα με αυτά των Δυτικών μεγαλοπόλεων… Σταδιακό εξισλαμισμό… Οι αγώνες και το αίμα των προγόνων μας μας καλούν να αντιδράσουμε με κάθε σύννομο τρόπο μέσα στα πλαίσια της συνταγματικής τάξης και ελευθερίας

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΗΤΕ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ 210 3744000

ΑΝΑΜΕΤΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ

Leonidas C. Aposkitis





Στατιστικά Ιστολογίου

  • 356.608 επισκέψεις

Προδότης

Ένα έθνος μπορεί να επιζήσει από τους ανόητους και ακόμα και τους φιλόδοξούς του. Αλλά δεν μπορεί να επιζήσει από την προδοσία στο εσωτερικό του.Ένας εχθρός προ των πυλών είναι λιγότερο τρομερός γιατί είναι γνωστός και κρατά την σημαία του υψωμένη.
Αλλά οι προδότες που κινούνται μεταξύ των εγκλείστων ελεύθερα, οι δικοί τους ύπουλοι ψίθυροι που σιγοψιθιρίζονται μέσα σ’όλες τις αλέες, ακούονται μέχρι τις αίθουσες της κυβέρνησης της ίδιας... γιατί ο προδότης δεν φαίνεται καθόλου ως προδότης:
Μιλά με εκφράσεις γνωστές στα θύματά του, και φορά τα πρόσωπά τους και τα ενδύματά τους, απευθύνεται στη μικροψυχία που βρίσκεται βαθιά στις ψυχές όλων των ανθρώπων.
Σαπίζει τη ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά και άγνωστος στη νύχτα για να υπονομεύσει τους στυλοβάτες της πόλης μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί. Ο δολοφόνος πρέπει να είναι λιγώτερο τρομακτικός.

—Κικέρωνας


Bookmark and Share

Λευτεριά στον Δ. Παπαγεωργίου



Κατά προπαγάνδας! (Απο το http://xilapetres.blogspot.com)


Η "πλήρης υπευθυνότητα για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, βρίσκεται αντικρυστά στους ώμους των διεθνών εβραίων τραπεζιτών. Είναι υπεύθυνοι για τα εκατομμύρια των νεκρών και του θανάτου ". -- Αμερικανικό Κογκρέσο – U.S. Congress - Record 67th Congress, 4. Sitting, Senate Document nr. 346)


"Η μπολσεβικική επανάσταση στη Ρωσία ήταν η εργασία του εβραϊκού προγραμματισμού και της εβραϊκής δυσαρέσκειας. Το σχέδιό μας είναι να έχουμε μια νέα παγκόσμια τάξη. Ότι ελειτούργησε τόσο θαυμάσια στη Ρωσία, πρόκειται να γίνει πραγματικότητα για ολόκληρο τον κόσμο." -- Το περιοδικό Αμερικανός Εβραίος, 10, Σεπτέμβριου 1920


"Με τη χρησιμοποίηση της νέας πολιτικής εξόριστων άθεων [ οι Σιωνιστές] προκάλεσαν και αύξησαν τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη που οδήγησε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το παγκόσμιο μποϊκοτάρισμα ενάντια στη Γερμανία το 1933 και η υστερότερη γενικευμένη δήλωση πολέμου ενάντια στη Γερμανία, που άρχισε από τους σιωνιστές ηγέτες και το παγκόσμιο εβραϊκό συνέδριο. . ."-- ραβίνος Schwartz, New York Times, 30 Σεπτεμβρίου 1997


Τυχαίο ιστοσημείωμα
σ’ αυτό το ιστολόγιο






Εγγραφείτε στην
Φιλοπατρία



Site Meter



"Πρέπει να καταλάβετε, οι κορυφαίοι μπολσεβίκοι που ανέλαβαν την Ρωσία δεν ήταν Ρώσσοι. Μισούσαν τους Ρώσους. Μισούσαν τους χριστιανούς. Καθοδηγούμενοι από εθνοτικό μίσος βασάνισαν και έσφαξαν εκατομμύρια Ρώσους χωρίς ίχνος ανθρώπινης μεταμέλειας. Δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Ο Μπολσεβικισμός διέπραξε την μεγαλύτερη ανθρώπινη σφαγή όλων των εποχών. Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι αδαείς και αδιάφορο για αυτό το τεράστιο έγκλημα είναι η απόδειξη ότι τα παγκόσμια μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι στα χέρια των δραστών. "-

Σολζενίτσιν


GreekBloggers.com

del.icio.us

RSS Ροές

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitter Updates

  • RT @pandou: Αστυνομικός στις 🇺🇸#ΗΠΑ και η ελευθερία κινήσεων για την αυτοάμυνά του,καθώς του επιτίθεται #Αντιφα. Συγκρίνετέ αυτό το περιστα… 8 months ago
  • RT @LavrentisBeria4: Ο αλλος συντροφος μας λεει οτι εχουν χαθει οι αξιες γιατι οι μικροαστοι ενδιαφερονται μονο για τα λεφτα από τις δουλιτ… 8 months ago



drop feedjit τοο
drop_feedjit_τοο



"Share this blog" Facebook Twitter More...
Αρέσει σε %d bloggers: