Φιλοπατρία

Το 2ο μέρος του Toolkit των Πρωτοκόλλων της Σιών


Το 2ο μέρος  του Toolkit των Πρωτοκόλλων της Σιών ασχολείται με το Επαναστατικό υπόβαθρο του  Ναπολέοντα Γ, εναντίον του οποίου γράφηκαν οι «Διάλογοι» του Joly. Εδώ καλύπτονται τα θέματα της Γαλλικής Επανάστασης, των Κομμουνιστικών Επαναστάσεων του 1830, 1848 και 1871, και της Μπολσεβίκικης Επανάστασης.

Οι «Διάλογοι» του Joly γράφηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης στη Γαλλία του Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ, και στοχεύουν εναντίον του. Δεδομένης της  δεσποτικής φύσης του Μπολσεβικισμού, και επί τη βάσει του σχεδιασμού για την επιβολή παρόμοιου τύπου δεσποτισμού που διατυπώνεται στα «Πρωτόκολλα», θα ήταν διαφωτιστική η σύγκριση του Ναπολέοντα με τους Μπολσεβίκους, ώστε να διαπιστωθεί ποιός έχει το χειρότερο ιστορικό δολοφονιών, βασανιστηρίων κλπ.

Θα γίνει έτσι φανερό πως οι Μπολσεβίκοι υπερτερούν κατά πολύ. Δεν υπάρχει σύγκριση. Όμως, εκείνοι που ισχυρίζονται πως τα «Πρωτόκολλα» είναι πλαστά, προτιμούν να αποδίδουν τον (αναφερόμενο στα «Πρωτόκολλα») δεσποτισμό στον Ναπολέοντα Γ, παρά στους Μπολσεβίκους.

Σύμφωνα με τους «Διαλόγους» του Joly, ο Ναπολέων Γ είναι μια μακιαβελική προσωπικότητα, που εξαπατά τους ανθρώπους. Σύμφωνα όμως με τα «Πρωτόκολλα», οι επαναστάτες είναι οι μακιαβελικοί συνωμότες, που προκαλώντας το χάος και την αναταραχή, προωθούν την επιβολή του ολοκληρωτικού ελέγχου και την εγκαθίδρυση της Εξουσίας του Τρόμου.

Οι Προπάτωρες της πολιτικής ορθότητας: http://mailstar.net/correctness.html

=======================================

6. Το Επαναστατικό υπόβαθρο του  Ναπολέοντα Γ

6,1 Οι Κομμουνιστικές επαναστάσεις του 1830, 1848 και 1871

Ο αυτοκράτορας Ναπολέων Γ της Γαλλίας ήρθε στην εξουσία αμέσως μετά την απόπειρα πανευρωπαϊκής κομμουνιστικής επανάστασης του 1848. Μετά την εκδίωξή του υπήρξε άλλη μια κομμουνιστική επανάσταση, η Κομμούνα του Παρισιού του 1871.

Ο Καρλ Μαρξ πήρε μέρος και στις δύο επαναστάσεις (στον Γερμανικό τομέα της επανάστασης του 1848 και στην Κομμούνα του Παρισιού, το 1871).

Σχετικά με τον ρόλο του Μαρξ στην Κομμούνα του Παρισιού, ο Michael Shapiro γράφει στο βιβλίο του, «Το εβραϊκό 100: Ένας Κατάλογος των πιο Σημαντικών Εβραίων Όλων των Εποχών», Simon & Schuster, Λονδίνο, 1997 :

{P. 33} Στην φρενίτιδά τους, οι ηγέτες της Κομμούνας εξετέλεσαν τον αρχιεπίσκοπο του Παρισιού κι άλλους επιφανείς ηγέτες. Οι καθεστωτικές δυνάμεις αντέδρασαν με την βίαιη αναχαίτηση των επαναστών, βάφωντας τα μεσαιωνικά δρομάκια του Παρισιού, με το κόκκινο χρώμα του αίματος. Για την υποστήριξή του στην Κομμούνα, ο Μαρξ έγινε διεθνώς γνωστός ως ο διαβόητος «Κόκκινος γιατρός».  Στην ψυχή του μέσου ανθρώπου, ο κομμουνισμός έγινε συνώνυμος με την θανάσιμη βία, ένας συσχετισμός τον οποίον ο Λένιν και ο Μάο αργότερα απέδειξαν ως αληθή. {endquote}

Ερμηνεύοντας τις επαναστάσεις που ξεκίνησαν το 1789 κι επιχειρήθηκαν ξανά το 1830, το 1848 και το 1871, ο Μαρξ έγραφε :

Καρλ Μαρξ, «Η Αγία Οικογένεια», στο «Καρλ Μαρξ – Φρίντριχ Ένγκελς, Άπαντα», τόμος 4, Lawrence & Wishart, Λονδίνο 1975:

{P. 119} … η Γαλλική Επανάσταση προκάλεσε την ανάδυση ιδεών που οδήγησαν πέρα απ’ τις ιδέες ολόκληρης της Παλιάς Τάξης Πραγμάτων. Το επαναστατικό κίνημα που ξεκίνησε το 1789 στην Cercle social, το οποίο στη μέση της διαδρομής του είχε, ως επικεφαλής των αντιπροσώπων του, τους Leclerc και Roux και το οποίο τελικά, λόγω της συνωμοσίας του Μπαμπέφ, είχε ηττηθεί προσωρινά, ανέδειξε την κομμουνιστική ιδέα, την οποία, ο φίλος του Μπαμπέφ, ο Buonarroti, επανεισήγαγε στη Γαλλία μετά την Επανάσταση του 1830. Αυτή η ιδέα, αν αναπτυχθεί με συνέπεια, είναι η ιδέα της Νέας Παγκόσμιας Τάξης. {endquote}

Καρλ Μαρξ, «Σοσιαλισμός», στο «Καρλ Μαρξ – Φρίντριχ Ένγκελς, Άπαντα», τόμος 25, Lawrence & Wishart, Λονδίνο 1987 :

{P. 244} Το κράτος που βασιζόταν στον Ορθό Λόγο (ορθολογισμό) κατέρρευσε εντελώς. Το «Κοινωνικό Συμβόλαιο» του Rousseau βρήκε την υλοποίησή του στην Κόκκινη Τρομοκρατία, από την οποία η αστική τάξη, που είχε χάσει την εμπιστοσύνη στην δική της πολιτική ικανότητα, ζήτησε καταφύγιο, αρχικά στην διαφθορά του Διευθυντηρίου και τελικώς κάτω από τη φτερούγα του  Ναπολεόντειου δεσποτισμού. Η υποσχεθείσα αιώνια ειρήνη μετατράπηκε σε ένα ατελείωτο κατακτητικό πόλεμο. Η κοινωνία που βασιζόταν στον Ορθό Λόγο (ορθολογισμό) δεν τα πήγε καλύτερα.

{P. 245} Το δικαίωμα της πρώτης νύχτας μεταφέρθηκε από τους φεουδάρχες στους αστούς κατασκευαστές. …

Οι μη κατέχουσες ιδιοκτησία μάζες, κατά την διάρκεια της Βασιλείας του Τρόμου, για μια στιγμή ήταν σε θέση να αισθανθούν κυρίαρχοι.{endquote}

Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο Γαλλικός λαός είχε να επιλέξει ανάμεσα στον Μαρξ και τον Ναπολέοντα Γ. ‘.

6,2 Isaiah Berlin, «Καρλ Μαρξ: η ζωή και το περιβάλλον του», Thornton Butterworth, Λονδίνο 1939.

{P. 16} Το μόνο που είναι σημαντικό, κατά τη διάρκεια του πραγματικού πολέμου, είναι η ακριβής γνώση των ιδίων πόρων, καθώς κι εκείνων του αντιπάλου … το «Das Kapital» είναι μια προσπάθεια να παρασχεθή μια τέτοια ανάλυση. Οι αντιλήψεις των φυσικών δικαιωμάτων και της συνείδησης, καθώς ανήκουν σε κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα από τη θέση του στην ταξική πάλη, απορρίπτονται ως φιλελεύθερες αυταπάτες… Ηθικές, πολιτικές, οικονομικές αντιλήψεις και ιδανικά αλλάζουν … το να θεωρηθή καθένα από αυτά ως καθολικό και αμετάβλητο, ισοδυναμεί με το να πιστέψει κανείς πως η Τάξη στην οποία ανήκουν … είναι αιώνια. … Ως εκ τούτου, η περιφρόνηση και η απέχθεια του Μαρξ ξεχειλίζουν για την κοινή παραδοχή Φιλελεύθερων και Κοινωφελιμιστών (utilitarians), ότι, δεδομένου πως τα συμφέροντα όλων των ανθρώπων είναι και ήταν πάντα τα ίδια, ένα μέτρο καλής θέλησης και φιλανθρωπίας από μέρους  του…

{P. 17} …ο καθένας μπορεί ακόμα να καταστήσει δυνατή την δημιουργία κάποιου είδους γενικού συμβιβασμού. Αν ο πόλεμος είναι πραγματικός, τα συμφέροντα αυτά είναι εντελώς ασυμβίβαστα.. Απεχθανόταν τον ρομαντισμό, τον συναισθηματισμό και τον ανθρωπισμό κάθε είδους και, στην προσπάθειά του ν’ αποφύγει οποιαδήποτε έκκληση στα ιδεαλιστικά συναισθήματα των αναγνωστών του, συστηματικά αφαιρεί κάθε ίχνος του παλιού δημοκρατικού λεξιλογίου απ’ τα προπαγανδιστικά κείμενα του κινήματός του…

Ο πόλεμος θα πρέπει να διεξαχθεί σε όλα τα μέτωπα, και … ένα πολιτικό κόμμα πρέπει να σχηματισθεί απ’ αυτά τα στοιχεία … που προορίζονται να αναδυθούν ως η άρχουσα τάξη.

{P. 20} Το χαρακτηριστικό το οποίο επεδίωκε ο Μαρξ δεν ήταν η καινοτομία, αλλά η αλήθεια κι όταν την έβρισκε στα έργα άλλων, προσπαθούσε να την ενσωματώσει στην νέα του σύνθεση…, τουλάχιστον κατά τα πρώτα του χρόνια στο Παρίσι, κατά την διάρκεια των οποίων η σκέψη του πήρε την τελική της μορφή…

{P. 21} Ο Μαρξ κοσκίνισε αυτήν την τεράστια μάζα χαοτικού υλικού … και με τα φώτα της κατασκεύασε ένα νέο εργαλείο κοινωνικής ανάλυσης, του οποίου η αξία συνίσταται..

{P. 22} … στον αξιοσημείωτο συνδυασμό απλών θεμελιωδών αρχών με περιεκτικότητα, λεπτομέρεια και ρεαλισμό…

Το μεγαλύτερο μέρος του συντάχθηκε στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια των ταραγμένων χρόνων μεταξύ 1843 και 1850 …

{P. 143} Το 1847, το κέντρο του Κομμουνιστικού Συνδέσμου (Λίγκας) στο Λονδίνο έδειξε την εμπιστοσύνη του σ’ αυτόν, αναθέτοντάς του να συγγράψει ένα κείμενο που να περιέχει μια οριστική δήλωση των πεποιθήσεων και στόχων του. Αυτός ενστερνίστηκε πρόθυμα την ευκαιρία για μια σαφή σύνοψη του νέου δόγματος, το οποίο είχε πρόσφατα λάβει την τελική του μορφή στο κεφάλι του. Το παρέδωσε στα χέρια τους στις αρχές του 1848. Δημοσιεύτηκε λίγες εβδομάδες πριν από το ξέσπασμα της επανάστασης του Παρισιού, με τον τίτλο «Το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος«…

{P. 147} Το Μανιφέστο τελειώνει με την περίφημη φράση «Οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν έναν κόσμο να κερδίσουν. Εργαζόμενοι όλων των χωρών, ενωθείτε!»

{P. 148} … Ως εργαλείο καταστροφικής προπαγάνδας δεν υπάρχει αντίστοιχο πουθενά … Η Βελγική Κυβέρνηση, η οποία συμπεριφέρθηκε με αξιοσημείωτη ανοχή στους πολιτικούς εξόριστους, δεν θα μπορούσε να παραβλέψει αυτήν την επίφοβη δημοσίευση κι αιφνιδίως απέλασε αυτόν και την οικογένειά του, από την επικράτειά της. Την επόμενη μέρα, η επί μακρόν αναμενόμενη επανάσταση ξέσπασε στο Παρίσι. Ο Flocon, ένα ριζοσπαστικό μέλος της νέας Γαλλικής Κυβέρνησης, με μια άκρως κολακευτική επιστολή, κάλεσε τον Μαρξ να επιστρέψει στην επαναστατημένη πόλη. Αναχώρησε άμεσα και αφήχθη την επομένη.

Βρήκε την πόλη σε κατάσταση πάνδημου κι ανεξέλεγκτου ενθουσιασμού. Τα εμπόδια είχαν πέσει για άλλη μια φορά, αυτή τη φορά για πάντα, απ’ ό,τι φαινόταν…

{P. 149} Έφταναν επίκαιρες ειδήσεις πως η Νάπολη είχε επαναστατήσει, εν συνεχεία το Μιλάνο, η Ρώμη, η Βενετία κι άλλες Ιταλικές πόλεις. Στο Βερολίνο, την Βιέννη και την Βουδαπέστη, ο λαός είχε πάρει τα όπλα. Επιτέλους, η Ευρώπη φλεγόταν.

{P. 150} Ενεργώντας εξ ονόματος του Κομμουνιστικού Συνδέσμου, ο Μαρξ έστειλε τους πράκτορές του να ξεσηκώσουν τις μάζες των Γερμανών βιομηχανικών εργατών και χρησιμοποίησε τις αναφορές τους ως υλικό για τα κύρια άρθρα του. Δεν υπήρχε εκείνη την εποχή επίσημη λογοκρισία στην Ρηνανία και τα εμπρηστικά άρθρα του έφταναν απρόσκοπτα σ’ ένα συνεχώς διευρυνόμενο κοινό.

{P. 151} Απ’ το 1842 ο Μαρξ απαιτούσε άμεσο πόλεμο με τη Ρωσσία, τόσο επειδή καμία απόπειρα δημοκρατικής επανάστασης δεν θα μπορούσε να πετύχει στη Γερμανία, υπό την δαμόκλειο σπάθη της σίγουρης ρωσσικής επέμβασης, αλλά και ως μέσον συγκόλλησης των γερμανικών ηγεμονιών σ’ ένα ενωμένο δημοκρατικό σύνολο…

{P. 153} Μέχρι τον Ιούλιο του 1848, η ηρωική φάση της Παρισινής  επανάστασης είχε ξεφουσκώσει και οι συντηρητικές δυνάμεις άρχισαν να συσπειρώνονται.

{P. 156} Η κυβέρνηση της Πρωσσίας, η οποία, προ τετραετίας, είχε ακυρώσει την Πρωσσική του υπηκοότητα, αδυνατώντας ν’ αναιρέση την δικαστική απόφαση, τον Ιούλιο του 1849 τον εξόρισε απ’ την Ρηνανία. Πήγε στο Παρίσι, όπου η κινητοποίηση των Βοναπαρτιστών, υπέρ του ανηψιού του Ναπολέοντα, έκανε την πολιτική κατάσταση ακόμη πιο συγκεχυμένη απ’ ό,τι πριν και φαινόταν πως κάτι σημαντικό μπορούσε να συμβεί ανά πάσα στιγμή.

… Η επανάσταση είχε εμφανώς αποτύχει.

{P. 157} … μόνο μία ευρωπαϊκή χώρα δεν έβαλε εμπόδια στον δρόμο του. … Έφτασε στο Λονδίνο στις 2 Αυγούστου του 1849. Η οικογένεια του τον ακολούθησε ένα μήνα αργότερα, κι ο Ένγκελς, αφού χαζολόγησε στην Ελβετία κι έκανε ένα μακρύ και ευχάριστο θαλασσινό ταξίδι απ’ την Γένοβα, ήρθε στις αρχές Νοεμβρίου. Βρίσκει τον Μαρξ πεπεισμένο πως η επανάσταση θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξεσπάσει για άλλη μια φορά και συμμετέχει στην συγγραφή ενός φυλλαδίου εναντίον της συντηρητικής δημοκρατίας.

{P. 164} Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Μαρξ, από το 1848, έβλεπε τα πράγματα απ’ την άποψη μιάς αυτόκλητης ελίτ… όπως ο Μπαμπέφ το είχε σχεδιάσει το 1797, ένα μικρό σώμα πεπεισμένων κι αδίστακτων ατόμων, που επρόκειτο να ασκήσουν δικτατορική εξουσία και να εκπαιδεύσουν το προλεταριάτο, μέχρις ότου φτάσει σ’ εκείνο το επίπεδο όπου θα μπορέσει να κατανοήσει ορθά την αποστολή του.

{P. 224} Η Κομμούνα, όπως η νέα κυβέρνηση ονόμαζε τον εαυτόν της, ούτε δημιουργήθηκε ούτε εμπνεύστηκε απ’ την Διεθνή … Με μεγάλη προσπάθεια οι άνθρωποι είχαν αποτινάξει τον εφιάλτη, πρώτα της αυτοκρατορίας κι έπειτα αυτού του αποκλεισμού … ανακοίνωσαν …

{P. 225} ότι το κράτος στην παλιά του μορφή καταλύθηκε και κάλεσαν τον λαό στα όπλα ν’ αυτοδιοικηθεί.

Επί του παρόντος, καθώς οι προμήθειες άρχισαν να λιγοστεύουν κι η κατάσταση των πολιορκημένων να γίνεται απελπιστικώτερη, αναπτύχθηκε η  τρομοκρατία:  Άρχισαν οι προγραφές, άνδρες και γυναίκες καταδικάστηκαν κι εκτελέστηκαν, πολλοί από αυτούς σίγουρα αθώοι και κάποιοι λίγοι που πραγματικά άξιζαν τον θάνατο. Μεταξύ των εκτελεσθέντων ήταν ο Αρχιεπίσκοπος του Παρισιού, ο οποίος είχε κρατηθεί όμηρος στις Βερσαλλίες. Η υπόλοιπη Ευρώπη παρακολουθούσε τα φρικτά γεγονότα με αυξανόμενη αγανάκτηση κι αηδία. Οι κομμουνάροι φαίνονταν, ακόμη και στα διαφωτισμένα μυαλά, ακόμη και στους παλιούς και δοκιμασμένους φίλους όπως ο Louis Blanc και ο Mazzini, σαν μια συμμορία παραφρόνων εγκληματιών, αναίσθητη στις εκκλήσεις της ανθρωπότητας, κοινωνικοί εμπρηστές ταγμένοι να καταστρέψουν κάθε θρησκεία και κάθε ηθική, άνθρωποι που έχασαν κάθε έλεγχο του εαυτού τους, ωθούμενοι από πραγματικές και φανταστικές αμαρτίες, έχοντας αμυδρή συνείδηση της τερατωδίας των πράξεών τους.

{P. 226} … ο Μαρξ … την αναγνώρισε ως την,  πρώτη στην ιστορία, ανοιχτή και προκλητική δήλωση της δύναμης και του ιδεαλισμού της εργατικής τάξης – η πρώτη μάχη που ανέλαβε να δώσει ενάντια στους καταπιεστές της, μπροστά στα μάτια όλης της ανθρωπότητας…

Το φυλλάδιο, που αργότερα ονομάστηκε «Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία»,  αρχικά δεν προοριζόταν για ιστορική μελέτη: ήταν μια κίνηση τακτικής, μια τυπική πράξη πρόκλησης κι αδιαλλαξίας. Ο Μαρξ είχε κατηγορηθεί, πολλές φορές κι απ’ τους ίδιους τους οπαδούς του, επειδή έδινε στην κοινή γνώμη το νήμα να συνδέσει την Διεθνή με μια συμμορία παράνομων δολοφόνων, μια σύνδεση που, χωρίς λόγο, αμαύρωνε την φήμη της Διεθνούς. Αυτού του είδους οι επιφυλάξεις δεν θα μπορούσαν να τον επιρρεάσουν στο ελάχιστο. Ήταν, σ’ όλη του τη ζωή, ένας πεπεισμένος κι ασυμβίβαστος υποστηρικτής της βίαιης εργατικής τάξης.

{P. 227} …επανάσταση. Η Κομμούνα ήταν η πρώτη αυθόρμητη εξέγερση των εργαζομένων υπό την ιδιότητά τους ως εργαζομένων: οι ταραχές (emeute) του Ιουλίου 1848, ήταν, κατά την άποψή του, μια επίθεση σ’ αυτούς κι όχι απ’ αυτούς…

{P. 228} Ο Μαρξ προσπάθησε ν’ αποφύγει τις επικρίσεις, αποκαλύπτοντας το όνομά του ως τον μοναδικό συγγραφέα του έργου. «Ο Κόκκινος Τρομοκράτης Γιατρός», όπως ήταν πλέον ευρέως γνωστός, έγινε μέσα σε μια νύχτα το αντικείμενο του δημόσιου σχολιασμού

{P. 229} Ένα μεγάλο μέρος του Παρισιού καταστράφηκε απ’ τη φωτιά, κατά τη διάρκεια της Κομμούνας: η φωτιά του φαινόταν σαν σύμβολο της δικής του ζωής και μια μεγαλειώδης πραγματοποίηση του αγαπημένου του παράδοξου: «Η Καταστροφή είναι κι αυτή ένα είδος της δημιουργίας».{end of quotes}

6.3 Η Γραμμή Μακιαβέλλι

Τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» κι οι «Διάλογοι» του Joly είναι πολιτικά έγγραφα στο στυλ του Niccolo Machiavelli (1469-1527).

Το βιβλίο του Μακιαβέλλι, «Ο Ηγεμών», είναι ένα από τα πλέον διάσημα, ή μάλλον διαβόητα, κείμενα στις Πολιτικές Επιστήμες. Ωστόσο, αν και ο υποτιμητικός όρος «Μακιαβελλισμός» υποδηλώνει πως ο ίδιος ο Μακιαβέλλι ήταν ραδιούργος, στην πραγματικότητα, το μόνο που έκανε ήταν να τεκμηριώσει τον απόλυτα αδίστακτο τρόπο, με τον οποίο ενεργούν οι ηγεμόνες. Το έκανε με το πρόσχημα ότι τάχα τούς δίνει συμβουλές.

Την απόδειξη, πως το βιβλίο είναι καταγγελτικό, αποτελεί το γεγονός ότι δημοσιοποιήθηκε μόνο μετά τον θάνατό του. Η εν ζωή δημοσίευση θα μπορούσε να τον εκθέσει σε θανάσιμο κίνδυνο.

Ο John Plamenatz γράφει,

«Από τα τέσσερα μεγάλα έργα του Μακιαβέλλι, μόνον ένα, «Η Τέχνη του Πολέμου», τυπώθηκε κατά την διάρκεια της ζωής του, το 1521. Τα άλλα τρία, «Ο Ηγεμών», οι «Συζητήσεις» και οι «Φλωρεντινές Ιστορίες», δεν δημοσιεύθηκαν για περισσότερο από τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του.» (John Plamenatz, ed, Μακιαβέλλι: Ο Ηγεμών, επιλογές από τις Συζητήσεις κι άλλα κείμενα, Fontanas / Collins, Λονδίνο, 1972, σ. 12.).

Ο JR Hale γράφει,

«Οι «Συζητήσεις», όπως κι «Ο Ηγεμών», ποτέ δεν πέρασαν την διαδικασία της διόρθωσης κειμένου προκειμένου να τυπωθούν, επειδή ποτέ δεν εκδόθηκαν κατά την διάρκεια της ζωής του  Mακιαβέλλι κι είναι παρακινδυνευμένο το να εικάσουμε, απ’ την σημερινή μορφή του κειμένου, το ποιά θα μπορούσε να είναι ενδεχομένως η τελική του φόρμα». (Μακιαβέλλι και Ιταλική Αναγέννηση, The English Universities Press Ltd, Λονδίνο 1961, σ.. 173).

«Ο Ηγεμών» υπάρχει εδώ:

http://www.constitution.org/mac/prince00.htm .

Οι «Συζητήσεις» υπάρχουν εδώ:

http://www.constitution.org/mac/disclivy1.htm # 1:11 .

Το «Μωυσής και Mακιαβελλισμός» υπάρχει εδώ:

http://cla.calpoly.edu/~smarx/Publications/moses.html .

Για να υπονομεύσουν την Παλαιά Τάξη Πραγμάτων, οι ακτιβιστές του Διαφωτισμού επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν τις ίδιες μεθόδους που η Παλιά Τάξη χρησιμοποιούσε για να διατηρηθεί, τις οποίες ο Μακιαβέλλι είχε περιγράψει στον Ηγεμόνα. Μ’ άλλα λόγια, υιοθέτησαν το ήθος τού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Αυτό δηλώνεται με σαφήνεια απ’ τον Jean Jacques Rousseau στο «Κοινωνικό Συμβόλαιο»:«Ο Ηγεμών του Μακιαβέλλι είναι ένα εγχειρίδιο για τους Ρεπουμπλικάνους.» (Penguin, Harmondsworth, 1970, p.118).

Υποσημείωση του Rousseau στο ανωτέρω, στη σελ.. 118:

«Ο Μακιαβέλλι ήταν ένας κύριος κι ένας καλός πολίτης. Αλλά, όντας συνδεδεμένος με τον οίκο των Μεδίκων, αναγκάστηκε, κατά τη διάρκεια της καταπίεσης της χώρας του, να συγκαλύψει την αγάπη του για την ελευθερία.  Η επιλογή ενός αποτρόπαιου ήρωα αποκαλύπτει τις κρύφιες προθέσεις του και η αντίθεση αρχών που παρουσιάζεται ανάμεσα στον Ηγεμόνα, τις Συζητήσεις και τις Φλωρεντινές Ιστορίες, αποδεικνύει ότι αυτός ο βαθύς στοχαστής είχε μέχρι σήμερα μόνον επιφανειακούς ή αλλοτριωμένους αναγνώστες. Το Βατικανό απαγόρευσε αυστηρά το βιβλίο του, πράγμα το οποίο μπορώ κάλλιστα να ερμηνεύσω, δεδομένου ότι η αυλή του Πάπα είναι αυτή που απεικονίζεται πιο ξεκάθαρα σ’ αυτό. » (Σελ. 118ιδ).

Με αυτό εννοούσε, ότι οι ιδέες του Μακιαβέλλι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν απ’ το επαναστατικό κίνημα. Παρακάτω, ο Rousseau δηλώνει,

«Στην αρχαιότητα, η Ελλάδα άκμασε κατά την κορύφωση των πιο σκληρών πολέμων. Το αίμα έτρεχε ποτάμι, αλλά ολόκληρη η χώρα ήταν πυκνοκατοικημένη.« Φαίνεται », λέει ο Μακιαβέλι, « ότι εν μέσω δολοφονιών, προγραφών κι εμφυλίων πολέμων, η δημοκρατία μας έγινε ισχυρότερη παρά ποτέ. Η πολιτική αρετή των πολιτών, το ήθος τους κι η ανεξαρτησία τους είναι πιο αποτελεσματικές ως προς την ενίσχυσή της δημοκρατίας, παρά όλες οι διχόνοιές τους ως προς την αποδυνάμωσή της. Μια μικρή αναταραχή δίνει σφρίγος στην ψυχή κι αυτό που κάνει πραγματικά τα είδη να ευημερούν δεν είναι η ειρήνη, αλλά η ελευθερία.» (Το Κοινωνικό Συμβόλαιο, Penguin, σημείωση on P.131).

Ακόμα κι ο Μπαμπέφ, το μόνο πρόσωπο που εγκωμιάστηκε από τον Καρλ Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, επικαλέστηκε τον Μακιαβέλλι στην υπεράσπισή του κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.

6.4 O Mπαμπέφ στην επανάσταση

Ο Μαρξ κι ο Ένγκελς κατονομάζουν έξι άτομα στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο: τους Σισμοντί, Προυντόν, Μπαμπέφ, Σαιν Σιμόν, Φουριέ και Όουεν. Ο Μπαμπέφ παρουσιάζεται ως ήρωας. Όλοι οι άλλοι δέχονται κριτική.

Ο Ροβεσπιέρος ανατράπηκε στις 29 Ιουλίου του 1794.

Ο Francois-Noel Μπαμπέφ, που υιοθέτησε το επαναστατικό όνομα Γράκχος, συνελήφθη από το Διευθυντήριο (βασικά απ’ τον Ναπολέοντα), που είχε καταλάβει την εξουσία μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου. Ο Μπαμπέφ προπαγάνδιζε για την ισότητα, τα δικαιώματα του λαού και την επιστροφή στο Σύνταγμα των Ιακωβίνων του 1793. Αλλά η Ρεπουμπλικανική κυβέρνηση, η οποία τον δίκασε και τον εξετέλεσε, προφανώς τον θεώρησε ως κήρυκα της επιστροφής στην τρομοκρατία.

J. L. Talmon, Η προέλευση της Ολοκληρωτικής Δημοκρατίας, Frederick Α. Praeger, Νέα Υόρκη 1960.

{P. 196} Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΕΦ

(α) Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ

Οι σπόροι της Συνωμοσίας των Ίσων σπάρθηκαν στις πολιτικές φυλακές, όπου κρατήθηκαν οι Ιακωβίνοι που συνελήφθησαν μετά τις αποτυχημένες εξεγέρσεις της 12ης Germinal και 1ης Prairial. Αυτές οι φυλακές έγιναν ένα είδος πολιτικής ακαδημίας.

… Οι Ασυμβίβαστοι προέβαλαν το σύνθημα «Ψωμί και το Σύνταγμα του 1793». Μερικοι απ’ αυτούς κινήθηκαν ακόμη περισσότερο προς τ’ Αριστερά, στον Κομμουνισμό, αλλά, ακόμη κι εκείνοι που δεν θα πήγαινα τόσο μακριά, χαιρέτησαν κι ενθάρρυναν την σθεναρή κι αποτελεσματική προπαγάνδα εναντίον του καθεστώτος, που διεξάγονταν απ’ την άκρα Αριστερά, ειδικά απ’ τον Μπαμπέφ στο «Tribun du Peuple» (Βήμα του Λαού), το οποίο ήταν ο διάδοχος του πιο μετριοπαθούς «Journal de la Liberte de la Presse».

Η Αριστερά δεν είχε σωστή οργάνωση. Τα μέλη της ήταν σε χαλαρή επαφή μεταξύ τους, συναντιόντουσαν τυχαία σε καφετέριες και πάρκα κι επιδίδονταν σε γενικές συζητήσεις. Η Λέσχη των Ιακωβίνων είχε διαλυθεί. Το Σύνταγμα του 1795 απαγόρευσε την συνεργασία και την γραπτή επικοινωνία μεταξύ οργανώσεων, απαγόρευσε την εκλογή μόνιμων αντιπροσώπων και την ύπαρξη σταθερών προϋποθέσεων εισδοχής και καταλληλότητας μελών. Επίσης απαγορεύσε την υποβολή συλλογικών αιτήσεων και τις κλειστές συνεδριάσεις.

Οι {P. 197} δημοφιλείς οργανώσεις δεν ήταν τίποτα περισσότερο από απλές συνάξεις στο Χάιντ Παρκ, για την ακρόαση κάποιου ρήτορα ανεβασμένου σέ ξυλοκιβώτιο.

Κατά τη διάρκεια της φιλελεύθερης περίοδου, αμέσως μετά τα γεγονότα του Vendemiaire, το Διευθυντήριο επέτρεψε την ίδρυση του Συλλόγου Πάνθεον, ο οποίος ονομαζόταν «Reunion des amis de la Republique» (Επανένωση των Φίλων της Δημοκρατίας), ώστε να γίνει κέντρο συσπείρωσης για την Αριστερά. Η κυβέρνηση ήλπιζε πως θα ελέγξη την Οργάνωση μέσω των πρακτόρων της.

Η Οργάνωση προχώρησε χωρίς μόνιμους αντιπροσώπους, καθορισμένες διαδικασίες, μητρώα ή πρακτικά. Ήταν ένα πολύ χαλαρό σώμα. Οι συναντήσεις γινόντουσαν στην αρχαία τραπεζαρία των μοναχών κι όταν αυτή η αίθουσα ήταν κατειλημένη, στο θησαυροφυλάκιο ή την κρύπτη του Μοναστηριού, «όπου», σύμφωνα με τα λόγια του Buonarroti, «η αμυδρή ωχρότης απ’ το φως του δαυλού, η κούφια αντήχηση των φωνών τους, καθώς και οι περιορισμένες θέσεις των προσώπων που παρίσταντο, είτε όρθιοι είτε καθισμένοι στο έδαφος, εντύπωνε μέσα τους το μεγαλείο και τους κινδύνους της επιχείρησής τους, καθώς και το θάρρος και την σύνεση που ήταν απαραίτητα».

Η Societe de Pantheon έγινε το σκηνικό της διελκυστίνδας μεταξύ των εξτρεμιστών της Αριστεράς και των Κυβερνητικών πρακτόρων. Όταν οι συζητήσεις τους έγιναν πολύ απειλητικές, η κυβέρνηση διέταξε τον Στρατηγό Βοναπάρτη να την κλείσει.

{P. 198} Τα γεγονότα ωστόσο επέσπευσαν το ξέσπασμα της εξέγερσης.

{end quotes}

Στην υπεράσπισή του, κατά τη δίκη του για συνωμοσία για την ανατροπή της κυβέρνησης, ο Μπαμπέφ είπε:

John Scott, ed., The Defense of Gracchus Babeuf Before the High Court of Vendome, University of Massachusetts Press, 1967 (με ένα Δοκίμιο από τον Herbert Marcuse).:

{P. 19} Κύριοι της Κριτικής Επιτροπής, …

{P. 22} Ο Σωκράτης έκανε πόλεμο κατά της μισαλλοδοξίας – και ήπιε το δηλητηριασμένο κύπελλο. Ο Ιησούς της Γαλιλαίας, ο οποίος δίδαξε τους ανθρώπους ν’ αγαπούν την ισότητα, την αλήθεια και την δικαιοσύνη και να μισούν τον πλούτο, καρφώθηκε ζωντανός στον πάσσαλο. Ο Λυκούργος εγκατέλειψε την πατρίδα του, για να ξεφύγει απ’ τον θάνατο στα χέρια εκείνων, τους οποίους με τα έργα του είχε κάνει ευτυχισμένους. …

{P. 23} Διακόσια ογδόντα τέσσερα μέλη του Αρείου Πάγου επέβαλαν την ποινή στον Σωκράτη, βεβαίως. Αλλά, αυτοί ήταν τα ενεργούμενα δύο αχρείων, του Άνυτου και του Μέλητου κι ο Σωκράτης δεν υπερασπίστηκε τον εαυτόν του. Η Δίκη του Χριστού δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια σύντομη ανάκριση μπροστά στον Πόντιο Πιλάτο.

{Ο Καρλ Μαρξ απέρριψε την αναλογία που επικαλείται ο F.C. Baur μεταξύ του Σωκράτη και του Χριστού (βλ. Σημειώσεις στην Επικούρεια Φιλοσοφία, στο Karl Marx Frederick Engels Collected Works, Volume 1, Progress Publishers, Moscow, 1975, pp. 493-4)}

{P. 24} Δεν μπορεί να δηλωθεί επαρκώς ότι αυτή η δίκη είναι η δίκη της ίδιας της Επανάστασης.

{P. 26} Γνωρίζω ότι μ’ αυτή την τελευταία παρατήρηση αποκαλύπτω το μυστικό της αδυναμίας του λαού και την αντίστοιχη δύναμη των επίδοξων καταπιεστών του. Τα λόγια μου, πράγματι, θα μπορούσαν να τους προμηθεύσουν μ’ ένα σχόλιο πάνω σε κάποιο θέμα του Μακιαβέλλι. … Σε μια δημοκρατία, ναι, ακόμη και στη Ρώμη, θα είχα μεταφερθή ενώπιον του λαού, στην κεντρική πλατεία, για να υποστηρίξω την υπόθεσή μου.

{P. 41} Μετά τις 13 Vendemairie, συνειδητοποίησα ότι οι μάζες – κουρασμένες από μια Επανάσταση, οι συστροφές της οποίας  τους είχαν φέρει μόνο θλίψεις- είχαν, πρέπει να το παραδεχτώ, επιστρέψει στην βασιλοφροσύνη. Στο Παρίσι, είδα ότι οι απλοί κι αγράμματοι άνθρωποι  είχαν οδηγηθεί, από τους εχθρούς τους, να αισθάνονται μια βαθειά αποστροφή για τη Δημοκρατία. Οι μάζες, των οποίων η κρίση καθοδηγείται από την καθημερινή εμπειρία, είχαν με σχετική ευκολία προκληθεί ν’ αναρωτηθούν: Κατά πόσον ευημερούσαμε κάτω από το Στέμμα, και πώς είμαστε τώρα κάτω από την Δημοκρατία; Στην επακόλουθη σύγκριση η Δημοκρατία ήρθε δεύτερη. Τότε ήταν μόνο ένα βήμα απ’ το συμπέρασμα πως η Δημοκρατία ήταν κάτι το απεχθές και πως η μοναρχία ήταν πολύ καλύτερη.

{P. 42} Εξέδωσα το «Βήμα του Λαού» και μέσα απ’ αυτό μίλησα στις μάζες.

Ακούστε με, λοιπόν. Πολλοί από εσάς έχουν καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα λόγω της μακράς διαδοχής καταστροφών που έχουμε υποστεί, ότι η Δημοκρατία είναι άχρηστη και ότι η μοναρχία είναι προτιμότερη. Έχετε δίκιο – και το διατυπώνω με κεφαλαία – ΗΜΑΣΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΒΟΥΡΒΩΝΩΝ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Αλλά, συνεχίζω, θα πρέπει να είμαστε σαφείς ποια Δημοκρατία εννοούμε … Η πραγματική Δημοκρατία είναι κάτι που δεν έχουμε ακόμα δοκιμάσει. …

Το σύνθημα της ελευθερίας και της ισότητας, το οποίο για τόσο πολύ καιρό αντηχούσε στ’ αυτιά σας, είχε κάποια γοητεία κατά τις πρώτες μέρες της επανάστασης, γιατί πιστεύατε πως περιείχε πραγματικό νόημα. Σήμερα, το σύνθημα αυτό δεν σημαίνει τίποτα για σας πια. Είναι μόνο μια κενή ρητορεία. Αλλά, θα πρέπει να επαναλάβουμε, ξανά και ξανά, ότι αυτό

 {P. 44} το σύνθημα, παρ’ όλες τις επώδυνες εμπειρίες που βιώσαμε πρόσφατα, μπορεί και πρέπει να σημαίνει κάτι με βαθειά σπουδαιότητα για τις μάζες.

Η επανάσταση, συνέχισα, δεν πρέπει να περάσει στην ιστορία ως ένα γεγονός χωρίς νόημα. Είναι αδιανόητο ότι οι άνθρωποι έπρεπε να χύσουν ποταμούς αίματος, μόνο και μόνο για να καταλήξουν σε μεγαλύτερα βάσανα από πριν ….

{P. 48} Ο άνθρωπος που θέλει ένα τέλος, επίσης θέλει και τα μέσα για να κερδίσει αυτό το τέλος.

{P. 51} Στο Βήμα

{P. 52} του Λαού (αριθμός 55, σελίδα 102), έγραψα:

Στην αρχή το έδαφος δεν ανήκε σε κανέναν, οι καρποί του σε όλους. Η εισαγωγή του θεσμού της ιδιωτικής ιδιοκτησίας ήταν ένα κόλπο που επιβλήθηκε πάνω στις απλοϊκές κι αφελείς μάζες. Οι νόμοι που ενίσχυσαν την ιδιοκτησία αναπόφευκτα συνέβαλαν στην δημιουργία κοινωνικών τάξεων – προνομιούχων και καταπιεσμένων, αφεντικών και δούλων.

Το κληρονομικό δίκαιο είναι ένα βασικό λάθος. Αναπαράγει την δυστυχία, ακόμη κι απ’ την δεύτερη γενεά. … Ως εκ τούτου, βρίσκουμε αφεντικά και υπαλλήλους, ακόμη και μεταξύ των εγγονών ενός και μόνο ανθρώπου.

Ο νόμος του αναπαλλοτρίωτου δεν είναι λιγότερο άδικος. Ένας άνθρωπος, έχοντας ήδη κυριαρχήσει πάνω απ’ όλα τα εγγόνια της ίδιας γενεαλογικής γραμμής, πληρώνει ό,τι θέλει για την εργασία που πρέπει να κάνουν γι’ αυτόν. …

Το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, κυβερνήτες και κυβερνώμενους, αυξάνει κι από μια ακόμη αιτία, την διαφορά στην αξία και την τιμή που αυθαιρέτως  αποδίδεται στα διάφορα προϊόντα του εδάφους και της βιομηχανίας. Έτσι, η εργάσιμη μέρα ενός ωρολογοποιού έχει αποτιμηθεί είκοσι φορές υψηλότερα απ’ ό, τι ένός ζευγολάτη ή εργάτη. Οι μισθοί τού ωρολογοποιού τού επιτρέπουν να πάρει στην κατοχή του την κληρονομιά είκοσι ζευγάδων …

 {P. 57} Πρέπει να προσπαθήσουμε να εγγυηθούμε για κάθε άνθρωπο και τους απογόνους του, όσοι κι αν είναι, μια επάρκεια των μέσων ύπαρξης και τίποτα περισσότερο. Πρέπει να προσπαθήσουμε, ώστε να κλείσουν όλες οι πιθανές ατραποί, μέσω των οποίων κάποιος άνθρωπος μπορεί ν’ αποκτήσει περισσότερα απ’ όσα αναλογούν στο μερίδιο του, απ’ τους καρπούς του μόχθου και τα δώρα της φύσης.

Ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό είναι να οργανώσουμε ένα καθεστώς κοινοχρησίας, το οποίο θα καταστείλη την ιδιωτική ιδιοκτησία, θα αναθέση στον καθένα να εργαστή στην ικανότητα ή την δουλειά που καταλαβαίνει, απαιτώντας απ’ όλους να καταθέτουν τους καρπούς της εργασίας τους στο κοινό αποθεματικό και θα δημιουργήση μια υπηρεσία για την διανομή των βασικών αγαθών. …

Ένα σύστημα σαν αυτό έχει αποδειχθεί εφικτό βάσει πραγματικής εμπειρίας, καθ’ ότι χρησιμοποιείται από τους δώδεκα στρατούς μας με τους 1.200.000 άνδρες τους. Κι αυτό που είναι δυνατόν σε μικρή κλίμακα μπορεί επίσης να επιτευχθή και σε μεγάλη. …

{P. 58} Ένα τέτοιο καθεστώς, συνέχισα, θα σαρώσει τα σιδερένια κάγκελα, τους τοίχους των φυλακών και τις αμπαρωμένες πόρτες, τις δίκες και τις προστριβές, τις δολοφονίες, τις κλοπές και τα εγκλήματα κάθε είδους. Θα σαρώσει τους δικαστές και τους υπόδικους…

Τέτοιο, κύριοι δικαστές, ήταν το σώμα της αλήθειας με την οποία ασχολήθηκα και την οποία νομίζω πως αποκόμισα, απ’ την μελέτη μου στην αγέραστη βίβλο της φύσης.

{P. 61} Ποια θέση έχουν εδώ τα αποσπάσματα του Rousseau, που θα παραθέσω στη συνέχεια, αν η πρόθεση δεν είναι να τον καταδικάσετε μαζί με εμάς;

{P. 62} Καϋμένε Jean-Jacques! Αυτό δεν θα σε σώσει απ’ την καταδίκη σου ερήμην

{P. 63} Όπως μπορείτε εύκολα να δείτε, είναι συγγραφείς όπως ο Ρουσσώ που μας έχουν ανατρέψει. … Ο Rousseau, που τίθεται εδώ στον ρόλο του συνεργού μας …

{P. 64} Αυτές είναι οι ασυναρτησίες του Rousseau, του συντρόφου μας στην συνωμοσία, σχετικά με την ιδιωτική περιουσία … Αν ο ονειροπόλος απ’ την Γενεύη ήταν ακόμα ζωντανός, θα μάθαινε με συνοπτικές διαδικασίες πως η διαφωνία είναι επικίνδυνη. {end quotes}

Ο Μπαμπέφ κι ο A.A. Darthe κρίθηκαν ένοχοι στις 24 Μαΐου 1797. Καταδικάστηκαν στις 26 Μαΐου κι εκτελέστηκαν στις 27 Μαΐου. Επτά άλλοι, συμπεριλαμβανομένου του Philippe Buonarroti, βρέθηκαν επίσης ένοχοι κι απελάθησαν (σελ. 11).

Ο Buonarroti απαθανατίζει αργότερα τον Μπαμπέφ, στο βιβλίο του «Η Συνωμοσία του Μπαμπέφ για την Ισότητα», tr. Bronterre O’Brien, 1836.

6.5  Η Κοινωνική Επανάσταση απ τον Μπαμπέφ στους Μπολσεβίκους

Το επαναστατικό κίνημα εκτείνεται σε χρονικό εύρος αιώνων, απ’ την Γαλλική Επανάσταση ως τον Καρλ Μαρξ, τους Μπολσεβίκους και μέχρι την δική μας εποχή. Γι’ αυτόν τον λόγο, η έρευνά μας πρέπει να διατρέξη το ιστορικό συνεχές εις βάθος.

Ο Αναρχικός ηγέτης Μπακούνιν έγραψε στην εφημερίδα του, «Φεντεραλισμός, Σοσιαλισμός, Αντι-Θεολογία» :

«Η συνωμοσία του Μπαμπέφ απέτυχε. Αποκεφαλίστηκε, μαζί με μερικούς από τους παλιούς του φίλους. Όμως, η ιδέα του για μια σοσιαλιστική δημοκρατία δεν πέθανε μαζί του. Υιοθετήθηκε από τον φίλο του Buonarroti, τον αρχισυνωμότη του αιώνα μας, ο οποίος την μετέδωσε στις επόμενες γενεές ως ιερή παρακαταθήκη».

Σύμφωνα με τον James Billington, στο βιβλίο του «Φωτιά στο Μυαλό των Ανθρώπων: η Καταγωγή της Επαναστατικής Πίστης», ο Buonarroti ήταν μέλος των Illuminati. Το μεγάλο βιβλίο του Billington  είναι ένας απολογισμός των μυστικών οργανώσεων πίσω απ’ τις επαναστάσεις.

Στο οπισθόφυλλο αυτού του βιβλίου αναγράφεται:

{Quote} Ο James H. Billington είναι, από το 1973, διευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Υποτροφιών Woodrow Wilson… έλαβε το διδακτορικό του ως υπότροφος του Ιδρύματος Rhodes, στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης … {endquote}

Ο Billington αργότερα έγινε Βιβλιοθηκονόμος του Κογκρέσου.

Δεν υπάρχει καμία αναφορά στο βιβλίο του, σχετικά με την μυστική οργάνωση του Cecil Rhodes για την προώθηση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, η οποία απονέμει και τις Υποτροφίες Rhodes μέχρι σήμερα:

http://mailstar.net/rhodes-scholars.html

Και παρά το μέγεθός του (677 σελίδες, βάρος 1,1 κιλά), το βιβλίο του Billington καταφέρνει να παραλείψη οποιαδήποτε εβραϊκή σύνδεση με τις επαναστάσεις.

Η εβραϊκή σύνδεση, ωστόσο, υποδεικνύεται από δύο αδιαμφισβητητες εβραϊκές πηγές, τους Benjamin Disraeli και JL Ταλμών.

Ο Benjamin Disraeli έγραψε στο «μυθιστόρημά» του Coningsby, το 1844 (5η έκδοση, εκδόσεις Peter Davies, Λονδίνο, 1927):

«Αυτή η πανίσχυρη επανάσταση που προετοιμάζεται αυτήν την στιγμή στη Γερμανία και η οποία θα είναι, στην πραγματικότητα, μια δεύτερη και μεγαλύτερη Μεταρρύθμιση και σχετικά με την οποία τόσα λίγα είναι ακόμη γνωστά στην Αγγλία, αναπτύσσεται καθ’ ολοκληρίαν υπό την αιγίδα των Εβραίων, οι οποίοι σχεδόν μονοπωλούν τις καθηγητικές έδρες της Γερμανίας. … »(Σελ. 264).

Ο Disraeli, γράφοντας το 1844, αναφέρεται (τέσσερα χρόνια πριν) στην επανάσταση του 1848, που άρχισε λίγο μετά την εμφάνιση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου.

Το 1852 ο Disraeli έγραψε στο «Lord George Bentinck: Μια πολιτική βιογραφία» (Archibald, Constable & Co. Ltd., London 1905):

{P. 324} Μια εξέγερση λαμβάνει χώρα εναντίον της παράδοσης και της αριστοκρατίας, εναντίον της θρησκείας και της ιδιοκτησίας. Η καταστροφή των σημιτικών αρχών, το ξερίζωμα της εβραϊκής θρησκείας, είτε στην μωσαϊκή είτε στην χριστιανική μορφή της, η φυσική ισότητα των ανθρώπων και η κατάργηση της ιδιοκτησίας, διακηρύχθηκαν απ’ τις μυστικές οργανώσεις που σχηματίζουν προσωρινές κυβερνήσεις και που άνδρες της εβραϊκής φυλής βρίσκονται επί κεφαλής κάθε μιας απ’ αυτές. Οι άνθρωποι του Θεού συνεργάζονται με τους άθεους. Οι πιο επιδέξιοι συσσωρευτές ιδιοκτησίας συμμαχούν με τους κομμουνιστές. Η ιδιόμορφη κι επίλεκτη φυλή απλώνει το χέρι σ’ όλα τα αποβράσματα και τον υπόκοσμο της Ευρώπης! Κι όλα αυτά, επειδή θέλουν να καταστρέψουν αυτή την αχάριστη Χριστιανοσύνη, η οποία τους οφείλει ακόμη και τ’ όνομά της και την τυραννία της οποίας δεν μπορούν πλέον να αντέξουν.

 Όταν οι μυστικές οργανώσεις, τον Φεβρουάριο του 1848, εξέπληξαν την Ευρώπη, εξεπλάγησαν κι οι ίδιες απ’ την απρόσμενη ευκαιρία κι ήταν τόσο μειωμένη η ετοιμότητά τους να εκμεταλλευθούν την περίσταση, που αν δεν ήταν οι Εβραίοι, οι οποίοι δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχουν συνδεθεί μ’ αυτές τις ανίερες οργανώσεις, παρά την ηλιθιότητα των κυβερνήσεων, το απρόκλητο επαναστατικό ξέσπασμα δεν θα είχε σαρώσει την Ευρώπη. Αλλά η φλογερή ενέργεια και οι άφθονοι πόροι των παιδιών του Ισραήλ διατήρησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα τον περιττό κι άχρηστο αγώνα. Αν ο αναγνώστης ρίξη μια ματιά στις προσωρινές κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας, ακόμη και της Γαλλίας, που σχηματίστηκαν σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, θ’ αναγνωρίση παντού το εβραϊκό στοιχείο. {Endquote}

Το μήνυμα του Disraeli είναι: αν δεν θέλετε Κομμουνισμό, υποστηρίξτε τον Σιωνισμό. Η Δύση χρησιμοποίησε αυτή την στρατηγική στον Ψυχρό Πόλεμο.

Περισσότερα απ’ τον Disraeli στο

http://mailstar.net/disraeli.html

Ευχαριστώ θερμά την φίλη μου mnk για την καλωσύνη της να μεταφράσει και να μου παραχωρήσει αυτό το κείμενο από τα Αγγλικά.

Σχόλιο, κανείς;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Διάφορα

Άδεια Creative Commons
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα .

View blog authority





«Οποιαδήποτε κοινωνία παραχωρήσει λίγη ελευθερία για να κερδίσει λίγη ασφάλεια δεν αξίζει τίποτε από τα δύο και θα χάσει και τα δύο.»


Βενιαμίν Φραγκλίνος




My blog is worth $3,951.78.
How much is your blog worth?


Ακριβός αέραςturkey-greece.


Δημοψήφισμα dimopsifisma



Drop flagcounter.com
drop flagcounter



Βγάλε μετά συμπέρασμα





5η Φάλαγγαprodotes


«Ο χρυσός υπήρξεν ανέκαθεν ο μόνος σεβαστός εν τω κόσμω θεός, προφήται δε αυτού οι Εβραίοι.»

«Η Πάπισσα Ιωάννα»
Εμμανουήλ Ροΐδης



ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ


«Δεν απαιτείται πλειοψηφία για την επικράτηση, αλλά μάλλον μια οργισμένη, ακούραστη μειοψηφία, παθιασμένη να βάζει φωτιές ελευθερίας στους θαμνότοπους στα μυαλά των ανθρώπων.»

Σάμιουελ Άνταμς (1722-1803)


web counter

«Για να μάθεις ποιος σε κυβερνά ανακάλυψε απλά ποιους δεν έχεις την άδεια να επικρίνεις.»

Βολταίρος


Αρχείο

RSS Ειδήσεις: Ελλάδα από το Google

Οι πίσω μου Σελίδες

Κατηγορίες

Πατριώτης


"Στο ξεκίνημα μιας αλλαγής ο πατριώτης είναι ένας δυσεύρετος άνθρωπος, γενναίος, μισημένος και περιφρονημένος. Όταν ο αγώνας του πετυχαίνει, και ο δειλός συμπράττει μαζί του, γιατί τότε δεν στοιχίζει τίποτα να είσαι πατριώτης."

Σημειωματάριο 1904
Μάρκ Τουαίην (Σάμιουελ Κλέμενς)


free counters

"Εάν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν την έκδοση του νομίσματός του πρώτα με τον πληθωρισμό, κατόπιν με τον αποπληθωρισμό, οι τράπεζες... θα στερήσουν τους ανθρώπους από όλη την περιουσία τους, έως ότου τα παιδιά τους να ξυπνήσουν άστεγα στην ήπειρο που οι πατέρες τους κατάκτησαν..."

Θωμάς Τζέφερσον





ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

O ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΠΡΟΩΘΕΙ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΘΗ ΣΤΑ ΘΕΡΙΝΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΕΙ ΜΑΖΙΚΑ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η μαζική ”Ελληνοποίηση” αλλοδαπών είναι πολύ σοβαρό γεγονός με συνέπειες - τίς οίδε θετικές ή αρνητικές - για να αφεθεί στην διάκριση του κ. Παυλόπουλου, ο οποίος προφανώς ενδιαφέρεται για ψήφους. Σας παρακαλώ να αντιδράσετε πριν μετατραπούμε σε Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία και δούμε φαινόμενα ανάλογα με αυτά των Δυτικών μεγαλοπόλεων… Σταδιακό εξισλαμισμό… Οι αγώνες και το αίμα των προγόνων μας μας καλούν να αντιδράσουμε με κάθε σύννομο τρόπο μέσα στα πλαίσια της συνταγματικής τάξης και ελευθερίας

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΗΤΕ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ 210 3744000

ΑΝΑΜΕΤΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ

Leonidas C. Aposkitis





Στατιστικά Ιστολογίου

  • 331,604 επισκέψεις

Προδότης

Ένα έθνος μπορεί να επιζήσει από τους ανόητους και ακόμα και τους φιλόδοξούς του. Αλλά δεν μπορεί να επιζήσει από την προδοσία στο εσωτερικό του.Ένας εχθρός προ των πυλών είναι λιγότερο τρομερός γιατί είναι γνωστός και κρατά την σημαία του υψωμένη.
Αλλά οι προδότες που κινούνται μεταξύ των εγκλείστων ελεύθερα, οι δικοί τους ύπουλοι ψίθυροι που σιγοψιθιρίζονται μέσα σ’όλες τις αλέες, ακούονται μέχρι τις αίθουσες της κυβέρνησης της ίδιας... γιατί ο προδότης δεν φαίνεται καθόλου ως προδότης:
Μιλά με εκφράσεις γνωστές στα θύματά του, και φορά τα πρόσωπά τους και τα ενδύματά τους, απευθύνεται στη μικροψυχία που βρίσκεται βαθιά στις ψυχές όλων των ανθρώπων.
Σαπίζει τη ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά και άγνωστος στη νύχτα για να υπονομεύσει τους στυλοβάτες της πόλης μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί. Ο δολοφόνος πρέπει να είναι λιγώτερο τρομακτικός.

—Κικέρωνας


Bookmark and Share

Λευτεριά στον Δ. Παπαγεωργίου



Κατά προπαγάνδας! (Απο το http://xilapetres.blogspot.com)


Η "πλήρης υπευθυνότητα για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, βρίσκεται αντικρυστά στους ώμους των διεθνών εβραίων τραπεζιτών. Είναι υπεύθυνοι για τα εκατομμύρια των νεκρών και του θανάτου ". -- Αμερικανικό Κογκρέσο – U.S. Congress - Record 67th Congress, 4. Sitting, Senate Document nr. 346)


"Η μπολσεβικική επανάσταση στη Ρωσία ήταν η εργασία του εβραϊκού προγραμματισμού και της εβραϊκής δυσαρέσκειας. Το σχέδιό μας είναι να έχουμε μια νέα παγκόσμια τάξη. Ότι ελειτούργησε τόσο θαυμάσια στη Ρωσία, πρόκειται να γίνει πραγματικότητα για ολόκληρο τον κόσμο." -- Το περιοδικό Αμερικανός Εβραίος, 10, Σεπτέμβριου 1920


"Με τη χρησιμοποίηση της νέας πολιτικής εξόριστων άθεων [ οι Σιωνιστές] προκάλεσαν και αύξησαν τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη που οδήγησε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το παγκόσμιο μποϊκοτάρισμα ενάντια στη Γερμανία το 1933 και η υστερότερη γενικευμένη δήλωση πολέμου ενάντια στη Γερμανία, που άρχισε από τους σιωνιστές ηγέτες και το παγκόσμιο εβραϊκό συνέδριο. . ."-- ραβίνος Schwartz, New York Times, 30 Σεπτεμβρίου 1997


Τυχαίο ιστοσημείωμα
σ’ αυτό το ιστολόγιο







Εγγραφείτε στην
Φιλοπατρία



Site Meter




"Πρέπει να καταλάβετε, οι κορυφαίοι μπολσεβίκοι που ανέλαβαν την Ρωσία δεν ήταν Ρώσσοι. Μισούσαν τους Ρώσους. Μισούσαν τους χριστιανούς. Καθοδηγούμενοι από εθνοτικό μίσος βασάνισαν και έσφαξαν εκατομμύρια Ρώσους χωρίς ίχνος ανθρώπινης μεταμέλειας. Δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Ο Μπολσεβικισμός διέπραξε την μεγαλύτερη ανθρώπινη σφαγή όλων των εποχών. Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι αδαείς και αδιάφορο για αυτό το τεράστιο έγκλημα είναι η απόδειξη ότι τα παγκόσμια μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι στα χέρια των δραστών. "-

Σολζενίτσιν


GreekBloggers.com

del.icio.us

RSS Ροές

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitter Updates




drop feedjit τοο
drop_feedjit_τοο



"Share this blog" Facebook Twitter More...

Φιλοπατρία στο ΦΒ

Αρέσει σε %d bloggers: