Φιλοπατρία

Posts Tagged ‘Στάλιν

Ο Στάλιν και ο Ισπανικός Εμφύλιος

Ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος δεν απασχόλησε εξαρχής τον Σοβιετικό δικτάτορα Στάλιν. Το 1936 ο Στάλιν ετοιμαζόταν να αρχίσει τις διαβόητες εκκαθαρίσεις του και δεν επιθυμούσε εξωτερικές περιπλοκές. Εξάλλου, τυχόν εμπλοκή του ίσως προκαλούσε πόλεμο με τη Γερμανία, ενδεχόμενο που ο Στάλιν απευχόταν.

Η σιγή του Σοβιετικού ηγέτη, όμως, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε ψιθύρους δυσαρέσκειας στους απανταχού κομμουνιστές. Ιδιαίτερα αντέδρασε ο εξόριστος Τρότσκι, ο οποίος κατηγόρησε τον (πολιτικό) αντίπαλό του Στάλιν για προδοσία της ισπανικής επανάστασης. Ο Στάλιν λοιπόν, μην έχοντας άλλη επιλογή, αναγκάστηκε να αντιδράσει.

Ολόκληρη σοβιετική επικράτεια συνταράχτηκε, ξαφνικά, από «αυθόρμητες» διαδηλώσεις των Σοβιετικών πολιτών υπέρ της δημοκρατικής Ισπανίας, προσφέροντας έτσι στον Στάλιν τη δικαιολογία που ζητούσε για να επέμβει. Αρχικά, εστάλησαν «σύμβουλοι» στην Ισπανία, που είχαν ως αποστολή την «καθοδήγηση» του μικρού ισπανικού Κομμουνιστικού Κόμματος και την διεύρυνσή του.

Από τον Οκτώβριο του 1936, άρχισαν οι μαζικές παραδόσεις πολεμικού υλικού και η αποστολή «στρατιωτικών» συμβούλων, Σοβιετικών αλλά και αλλοεθνών, κυρίως Ούγγρων, Ιταλών και Γερμανών κομμουνιστών. Περί τους 4.000 Σοβιετικοί στρατιωτικοί σύμβουλοι υπηρέτησαν στην Ισπανία, κυρίως ως διοικητές σχηματισμών, ως καθοδηγητές μονάδων, ως ειδικοί στη χρήση αρμάτων μάχης και ως χειριστές αεροσκαφών.

Επίσης, η ΝΚVD η αντίστοιχη των SS οργάνωση της Σοβιετικής Ένωσης δημιούργησε ειδικό παράρτημα στη Μαδρίτη με επικεφαλής τον Ορλόφ.

Ο στρατηγός Γκόριεφ ήταν επί της ουσίας ο διοικητής του Δημοκρατικού Στρατού στη Μαδρίτη, τον οποίο κατ’ επίφαση διοικούσε ο ανικανός Μιάχα.

Ειδικός σύμβουλος επί των αρμάτων μάχης ήταν ο στρατηγός Παυλόφ (κωδικό όνομα Πάμπλο), ο οποίος εκτελέστηκε από τον Στάλιν το 1941. Επίσης στην Ισπανία εστάλη ο Ιλία Έρεμπουργκ και πλήθος Ευρωπαίων κομμουνιστών, μεταξύ των οποίων ξεχώριζαν ο Ιταλός Τολιάτι (γενικός γραμματέας του ΚΚΙ εν εξορία), οι Κλέμπερ, Βάλτερ, Γκάλ και Τσόπικ, όλοι τους ως διοικητές στρατιωτικών σχηματισμών και ο γνωστός και σε εμάς τους Έλληνες Βούλγαρος Δημητρόφ, ο οποίος έμελε να διαδραματήσει σημαντικό ρόλο στην περίοδο 1943-49.

Συνολικά, η Σοβιετική Ένωση απέστειλε στη δημοκρατική Ισπανία περισσότερα από 1.000 μαχητικά αεροσκάφη Ι-15 και Ι-16 και δεκάδες βομβαρδιστικά Tupolev SB-2. Πολλές ακόμα δεκάδες μαχητικών Ι-15 κατασκευάστηκαν στα εργοστάσια της δημοκρατίας με σοβιετική τεχνογνωσία. Οι Σοβιετικοί παραχώρησαν επίσης στη δημοκρατία τουλάχιστον 800 άρματα μάχης και 400 θωρακισμένα οχήματα, 1.500 πεδινά και αντιαρματικά πυροβόλα, 4.000.000 βλήματα πυροβόλων, 15.000 πολυβόλα και 500.000 τυφέκια. Σίγουρα η ήττα της δημοκρατίας δεν οφειλόταν λοιπόν στην έλλειψη υλικού, καθώς τα σοβιετικά άρματα Τ-26 που εστάλησαν υπερείχαν, δραματικά, από κάθε άποψη των γερμανικών και ιταλικών αρματιδίων που διέθεταν οι Εθνικιστές.

Πρέπει πάντως να τονιστεί ότι η Σοβιετική Ένωση παραχώρησε το πολεμικό υλικό στη δημοκρατία με το αζημίωτο! Η τελευταία παραχώρησε «προς φύλαξη» το 70% των αποθεμάτων χρυσού της Ισπανίας στον Στάλιν, (510 τόνοι χρυσού, αξίας, σε τιμές της εποχής 518 εκ. δολαρίων). Υποχρεώθηκε δε να πληρώσει 80.000 δολάρια (σε τιμές του 1936) στη Σοβιετική Ένωση ως μεταφορικά έξοδα για τον χρυσό! Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Στάλιν ζήτησε και έλαβε άλλα 70.000 δολάρια για τα έξοδα αποθήκευσης του χρυσού, ενώ λάμβανε και άλλα 174.000 δολάρια κατ’ έτος για τα έξοδα φύλαξής του στα σοβιετικά θησαυροφυλάκια. Ο χρυσός αυτός δεν επεστράφη, φυσικά, ποτέ.

Η σοβιετική βοήθεια λοιπόν στοίχισε πολύ ακριβά στη δημοκρατία, ακριβότερα από ότι θα της στοίχιζε στην ελεύθερη αγορά, αν φυσικά μπορούσε να αγοράζει όπλα από την τελευταία.

Σε κάθε περίπτωση πάντως η συμπεριφορά του Στάλιν ήταν επιεικώς κατάπτυστη και δεν είχε καμία σχέση με τα επαναστατικά ιδεώδη που με θράσος εξήγαγε στον υπόλοιπο κόσμο. Το τραγικότερο βέβαια ήταν ότι στο όνομα αυτών των ιδεωδών πέθαιναν άνθρωποι. Φυσικά, οι αγνοί ιδεολόγοι κομμουνιστές δεν είχαν καμία σχέση με τις ατιμίες του «πατερούλη» Στάλιν.

Πιστοί στην ιδεολογία τους, κατατάχθηκαν κατά χιλιάδες στις Διεθνείς Ταξιαρχίες, πολέμησαν και πολλοί πέθαναν υπερασπιζόμενοι τα πιστεύω τους.

www.greekalert.com/2014/07/blog-post_1829.html

Υπό (την ηγεσία) του Στάλιν, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά γεννήθηκαν ή απεστάλησαν, στα γκουλάγκ.

Παιδιά από την ηλικία των τριών μπορούσαν να θεωρηθούν επικίνδυνοι αντεπαναστάτες και να μεταφερθούν στις ερημιές της Σιβηρίας. Καταδικασμένα ως «προερχόμενα από τη χειρότερη γενιά», τα παιδιά χωρίστηκαν από τις οικογένειές τους, κακοποιήθηκαν, παραμελήθηκαν και πείνασαν. Με την πάροδο του χρόνου, όλο και περισσότερα μωρά γεννήθηκαν στην κόλαση των στρατοπέδων εργασίας. Μεγάλωσαν χωρίς ποτέ να ξέρουν τις οικογένειες ή την πατρίδα τους, πιστεύοντας ότι κάθε παιδί στον κόσμο ζούσε με τον ίδιο τρόπο.

Από τις γενιές που μεγάλωσαν στα γκούλαγκ, λίγες μόνο επιζούν. Σε αυτό το συγκινητικό ντοκυμαντέρ, αφηγούνται τις ιστορίες τους.

Πηγή: http://www.javafilms.fr/spip.php?article635

 

ΟΙΚΟΙΣΤΟΡΙΑ

 

Ένας σοσιαλιστής απατεώνας

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

«Του Πλάτωνα την ασύγκριτη σοφία και του Νεύτωνα την ιδιοφυία, των Ρώσων η γη  να γεννήσει μπορεί»

 

Μιχαήλ Λομονοσώφ

 

 

Το 1927 ένας νεαρός αγρονόμος από την Ουκρανία έφτασε στον πειραματικό σταθμό του Αζερμπαϊτζάν. Το όνομα του Τροφίμ Λυσένκο. Ήταν μια δύσκολη εποχή για την διαλυμένη, από τον εμφύλιο που ακολούθησε την επανάσταση του 1917, γεωργία της Σοβιετικής Ένωσης. Η αύξηση της αγροτικής παραγωγής ήταν ύψιστη   προτεραιότητα  για την χειμαζόμενη σοβιετική οικονομία. Αλλά εκτός από παραγωγή η Σοβιετική Ένωση χρειαζόταν και ήρωες.

Η εφημερίδα «Πράβδα», επίσημο όργανο του κόμματος, παρουσίαζε ήδη έναν. Ένα νεαρό αγρονόμο που ανακάλυψε μια μέθοδο ενίσχυσης της απόδοσης των αγρών χωρίς να χρησιμοποιεί λίπασμα, αλλά και ένα τρόπο να καλλιεργεί μπιζέλια  μέσα στο βαρύ ρωσικό χειμώνα έτσι ώστε όπως έγραφε η καλή εφημερίδα «θα μετέτρεπε  τα γυμνά χωράφια γύρω από τον Καύκασο πράσινα  τον χειμώνα, θα έσωζε τα ζώα  από την ασιτία και θα επέτρεπε στους Τούρκους αγρότες να επιβιώνουν στους χειμώνες χωρίς να φοβούνται το αύριο».[i] Η υποταγή της φύσης ήταν έτσι και αλλιώς  ένας τους βασικούς στόχους του σοσιαλιστικού ανθρώπου.

Ο δρόμος ήταν πια ανοιχτός για τον αγροτικής καταγωγής, γεννημένο στην Ουκρανία το 1898, απόφοιτο του Αγρονομικού Ινστιτούτου Κιέβου, Τροφίμ Λυσένκο, αν και τα δημοσιεύματα δεν επαληθεύτηκαν ποτέ. Ποτέ δεν φύτρωσαν μπιζέλια μέσα στον ρωσικό χειμώνα. Η επιφορτισμένη για την επιλογή των κρατικών στελεχών, με ανθρώπους που θα ξέρουν να εφαρμόζουν τις κατευθυντήριες γραμμές σύμφωνα με την προτροπή του συντρόφου Στάλιν στο 12ο Συνέδριο, Οργκασπρέντ[ii] θα τον τοποθετήσει ως διευθυντή της Ακαδημίας Αγροτικών Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης. Ταυτόχρονα θα αποκτήσει την δική του επιστημονική επιθεώρηση, στην οποία δημοσίευε χωρίς κριτική τα επιστημονικά του πειράματα, που υποτίθεται ότι στήριζαν την καινοφανή βιολογική του θεωρία αυτή «της μεταβίβασης των επίκτητων ιδιοτήτων». Σύμφωνα με τον Λυσένκο οι επίκτητες ιδιότητες μεταβιβάζονται αυτόματα από την πρώτη γενεά στους απογόνους. Επομένως ένα στέλεχος  που θα δοκιμαστεί σε χειμερινές συνθήκες, θα μπορούσε να καρπίσει στις παγωμένες στέπες της Σιβηρίας.

Η ιστορία ήταν  εντυπωσιακή  για τον φαντασιακό κόσμο της σοσιαλιστικής επιστημονικής υπεροχής. Ο «ξυπόλητος επιστήμονας» Λυσένκο απέναντι στον αυστριακό μοναχό Γκρέγκορ Μέντελ και τον Αμερικάνο βιολόγο Τόμας Μόργκαν. Όμως, ο Νικολάι Βαβίλοφ επικεφαλής της ομάδας των κλασσικών γενετιστών εξεγείρεται και λίγο πολύ κατηγορεί τον Λυσένκο ως απατεώνα που κοροϊδεύει τον κόσμο.[iii] Η απάντηση  του Στάλιν είναι άμεση. Ο Βαβίλοφ συλλαμβάνεται και δολοφονείται, η σχολή του διαλύεται και ο Τροφίμ Λυσένκο ορίζεται υπεύθυνος της επιτροπής για το σταμάτημα της «διασποράς επικίνδυνων ιδεών» μεταξύ των επιστημόνων.

Για  37 ολόκληρα  χρόνια από το 1927 έως το 1964, ο Λυσένκο ήταν ο εκλεκτός του καθεστώτος,  τόσον της  εποχής του Στάλιν, όσον και της  αντίστοιχης  του Χρουτσώφ. Θα χρειαστεί να φτάσουμε στο 1964 για να αποκαθηλωθεί. Επικεφαλής των επιστημόνων που θα αποκαλύψουν την απάτη του ήταν ο Αντρέι Ζαχάρωφ ο οποίος έγραψε «Ο Λυσένκο είναι υπεύθυνος  για τη ντροπιαστική οπισθοδρόμηση της σοβιετικής βιολογίας και ειδικότερα της γενετικής, τη διασπορά  ψευδοεπιστημονικών απόψεων, τη δυσφήμηση, σύλληψη, ακόμη και τον θάνατο πολλών επιστημόνων»[iv]

Ο Λυσένκο θα συνεχίσει να εργάζεται στο εργαστήριο του μέχρι τον θάνατο του το 1976, χωρίς ποτέ να καταφέρει τα σοσιαλιστικά μπιζέλια να ανθήσουν μέσα στον βαρύ ρώσικο χειμώνα.

 

[i] Ιωάννα Σουφλερή  «Ψευδοεπιστήμη», ΒΗΜΑSCIENCE, 21-5-2006  

[ii] Μιχαήλ Βοσλένσκυ  «Νομενκλατούρα»  «Νεοεκδοτική»  1981

[iii]  Nils  Roll- Hansen  « The Lysenko Effekt – the politics of science »  «Humanity Books» 2005

[iv] ο.α

 

Δαίμων της Οικολογίας,

τ. 65, 11/2006

 

Συγκλονιστικές φώτο και βίντεο απ’ το Ολοκαύτωμα που σας κρύβουν τα ΜΜΕ!


Οι φώτο προέρχονται απ’ το Ολοκαύτωμα του Ουκρανικού λαού που διέπραξε ο Στάλιν μαζί με τους Εβραίους αξιωματούχους του φοβούμενος εξέγερση απ’ των Ουκρανών αγροτών…
7.000.000 δολοφονημένοι άνθρωποι δεν μνημονεύονται ποτέ στα ελληνικά εβραιομαρξιστικά κανάλια! Μόνο τα δήθεν 6.000.000 Εβραίοι μνημονεύονται και απαγορεύεται η αμφισβήτησή τους…
Εντελώς συμπτωματικά το άρθρο στο οποίο αναφέρεται ο Ντέιβιντ Ντιούκ βρίσκεται σε δική μου μετάφραση εδώ.
Holodomor, το μεγάλο έγκλημα του Στάλιν
 


του Αναστάσιου Καζαντζίδη, εκπαιδευτικού
Ως γνωστό στους μη έχοντες Σοβιετικές παρωπίδες, ο Στάλιν ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μαζικούς δολοφόνους που πέρασαν από την παγκόσμια ιστορία.

Σύγκριση μαζί του μπορεί να γίνει μόνο με άλλους σκοτεινούς ηγέτες σαν τον Χίτλερ και τον Κεμάλ.

GOLODOMOR
Ανέβηκε από deepgreenn

Δεκάδες εθνότητες στην πρώην ΕΣΣΔ γνώρισαν το λεπίδι, την πείνα και τις εξορίες κατά τη διάρκεια της τυραννίας του.

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, το οποίο αποκαλύφτηκε σε όλη του την τραγική μεγαλοπρέπεια μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, ήταν η γενοκτονία του λαού της Ουκρανίας.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’30, κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος του Στάλιν, οι αγρότες της Ουκρανίας, που εκείνο το διάστημα ευδοκιμούσαν, καταφέρνοντας να δυναμώσουν αισθητά την αγροτική οικονομία, ξεκίνησαν να δέχονταν κτυπήματα από τη σταλινική ηγεσία.

Ο φόβος -η αγροτική τάξη να επαναστατήσει ενάντια στο καθεστώς, μιας και ήταν η μόνη που μπορούσε να το κάνει- οδήγησε τον Στάλιν στη δημιουργία της «τεχνητής πείνας». Ενώ το 1932 υπήρχε ικανοποιητική σοδειά σιταριού (σύμφωνα με έρευνες που πραγματοποιήθηκαν μετά την πτώση του κομμουνισμού και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης) για να θρέψει τον ουκρανικό λαό, το κράτος όχι μόνο φύλαγε τη σοδειά αυτή σε προστατευμένες αποθήκες, αλλά επιπλέον έβαλε ποσοστό φόρου 44% στο σιτάρι!!!
Η τραγωδία αυτή ονομάστηκε από τους Ουκρανούς «Holodomor» (Γολοντομόρ από το «holod»= πείνα και το ρήμα «moryty»= σκοτώνω). Η πείνα, που δημιουργήθηκε από τα χέρια ανθρώπων, πήρε το όνομα του διεθνούς όρου της γενοκτονίας, γιατί έχει όλα τα χαρακτηριστικά που προϋποθέτει ο όρος αυτός.

Η επίσημη ουκρανική πλευρά μιλάει για επτά με δέκα εκατομμύρια νεκρούς, που σημαίνει 17 θάνατοι το λεπτό, 1.000 την ώρα και 25.000 την ημέρα.

Ύστερα από πολύμηνες προσπάθειες, ο Ουκρανός πρόεδρος Βίκτορ Γιούσενκο κατάφερε να πείσει το κοινοβούλιο της χώρας του να αναγνωρίσει το λιμό του 1932 – 33 ως γενοκτονία. Η «Βερχόβνα Ράντα», με πλειοψηφία επτά βουλευτών, επικύρωσε, στις 28 Νοεμβρίου του 2006, νόμο με τον οποίο η λιμοκτονία των Ουκρανών αναγνωρίζεται ως γενοκτονία της ΕΣΣΔ κατά του ουκρανικού λαού ενώ απαγορεύεται η δημόσια άρνησή της.

(Μια απαγόρευση που ΔΕΝ ισχύει στην Ελλάδα για τη γενοκτονία των Ποντίων, Θρακιωτών και Μικρασιατών, ενώ ισχύει στη ΓΑΛΛΙΑ και την ΕΛΒΕΤΙΑ για τη γενοκτονία των Αρμενίων!!!)

Μέχρι το 2007 οι κυβερνήσεις της Ιταλίας, Πολωνίας, Γεωργίας, Ουγγαρίας, Λιθουανίας, Εσθονίας, Καναδά, Αυστραλίας, Αργεντινής, Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Εκουαδόρ, Περού και άλλων κρατών –σύνολο 17- αναφέρονται στην περίοδο 1932-1933 του Homodomor, σαν γενοκτονία των Ουκρανών. Στις 30 Νοεμβρίου 2007 στη Μαδρίτη, από τον ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη) -με την 75η επέτειο της γενοκτονίας, στις 25 Νοεμβρίου- αποδόθηκε φόρος τιμής στα θύματα της τραγωδίας. Επίσης, το Νοεμβριο 2007 η ΟΥΝΕΣΚΟ, που απαρτίζεται από 193 χώρες, κατέκρινε την πείνα στην Ουκρανία.

Το 2008 αρκετές ακόμη χώρες αναγνώρισαν την γενοκτονία των Ουκρανών από το Σταλινικό καθεστώς, με κορυφαία την απόφαση για ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου στις 23-10-2008 :

http://www.europarl.europa.eu/news/expert/infopress_page/030-40409-294-10-43-903-20081022IPR40408-20-10-2008-2008-false/default_el.htm

«Ο ένας νεκρός είναι τραγωδία, τα εκατομμύρια στατιστική» . Η φράση αποδίδεται στον Στάλιν και αντικατοπτρίζει πλήρως την άγνοια της κοινής γνώμης για ιστορικά γεγονότα που παραμένουν για χρόνια στο σκοτάδι.

Το Γολοντομόρ, είναι μια ακόμη απόδειξη της κτηνωδίας που ανέδυε το Σταλινικό καθεστώς και το ελληνικό κράτος, αν θέλει να είναι πιστό στις δημοκρατικές αρχές του, πρέπει να αναγνωρίσει αυτή την γενοκτονία.

Ιδιαίτερα δε, οι Ποντιακές οργανώσεις ανά την Ελλάδα και γενικότερα οι Προσφυγικές, θα πρέπει να συμπαρασταθούν στον Ουκρανικό λαό και να στηρίξουν τον αγώνα του για αναγνώριση του ΓΟΛΟΝΤΟΜΟΡ από την ελληνική βουλή.

Αναστάσιος Καζαντζίδης

Εκπαιδευτικός-Αρθρογράφος

Υ.Γ.

Για περισσότερα κάντε κλικ

http://www.dailymotion.com/video/x3sse0_genocide-en-ukraine-19321933-lholod_events

http://taxalia.blogspot.gr/2008/11/golodomor.html

Τι είν’ οι ήρωές μας; Μην είν’ ο Γλέζος; Μην είν’ ο Μπελογιάννης;

GlezosΟ Μανώλης Γλέζος και ο Νίκος Μπελογιάννης, αποτελούν ίσως τα καλύτερα παραδείγματα της εν Ελλάδι βιομηχανίας κατασκευής ψεύτικων ηρώων. Αν και το να είναι κάποιος επαγγελματίας «ήρωας», δηλαδή να αντιμετωπίζεται ως τέτοιος χωρίς να είναι ή να το αξίζει, και να ωφελείται απ’ αυτό, ίσως είναι το λιγότερο. Με λίγη σόδα καταπίνεται…

Το χειρότερο είναι πως, άνθρωποι που αποδεδειγμένα στράφηκαν εναντίον των συμφερόντων της «πατρίδας» τους, με ενέργειες από αντεθνικές έως προδοτικές, έφτασαν να γίνονται είδωλα και παραδείγματα προς μίμηση και να τιμώνται κι από την πολιτεία για την «προσφορά» τους.

Το μεγαλείο της ελληνικής σχιζοφρένειας, θα λάμψει για μία ακόμη φορά…

Μανώλης Γλέζος – Ο επαγγελματίας «ήρωας»

Σε κάποιους ίσως είναι γνωστό, ότι αποτελεί μοναδική περίπτωση παγκοσμίως, που κάποιος αυτοχρίζεται αναδρομικά ήρωας, για μια ηρωική πράξη, για την οποία δεν υπάρχει καμμία άλλη απόδειξη της τέλεσής της απ’ αυτόν, πλην της δικής του μαρτυρίας και μάλιστα 4 χρόνια μετά απ’ αυτήν. Μιλάμε για την περίφημη υποστολή της γερμανικής σημαίας από τον Βράχο της Ακρόπολης. Αλλά ακόμη κι αν παρακάμψουμε τις φανερές αδυναμίες του σεναρίου που προώθησε ο Γλέζος για την ιστορία αυτή και την δεχθούμε ως αληθινή, και πάλι θα οδηγηθούμε σε μερικά αδιέξοδα.

Η πράξη, όποιος κι αν την έκανε, είναι αναμφίβολα ηρωική. Λαμβάνοντας όμως υπόψιν τα ιστορικά δεδομένα, σε σχέση με το ΚΚΕ, είναι κάπως παράταιρο που κάλυψε την ενέργεια αυτή του Γλέζου με τον μανδύα της κομμουνιστικής αντίστασης, όταν είναι γνωστό, ότι εκείνη την εποχή το ΚΚΕ δεν ήταν ήταν και πολύ…«φανατικό» με την αντίσταση κατά των Γερμανών εισβολέων. Λίγες μέρες μάλιστα, πριν την υποστολή της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη, στις 3 Μαΐου 1941, κι αφού είχαν εισέλθει οι Γερμανοί στην Αθήνα, εκδίδεται ένα μανιφέστο του ΚΚΕ, το οποίο στην ουσία καταδικάζει την άρνηση της Ελλάδος να υποταχθεί αμαχητί στον Άξονα και η οποία άρνηση «έγινε αιτία να προκαλέσει και τη χιτλερική εισβολή». Βέβαια, το ΚΚΕ, έσπευσε να σηκώσει την σημαίας της «αντίστασης», ευθύς μόλις μπήκε στον πόλεμο η «μάνα» Σοβιετική Ένωση, που μέχρι τότε τα είχε κάνει «πλακάκια» με τον Χίτλερ.

Αν το πάει κάποιος, ακόμη πιο πέρα, αυτή η ηρωική πράξη, με βάση την ιδεολογία του ΚΚΕ, μόνο «εθνικιστική» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη πιο πολύ, αν λάβει κανείς υπόψιν του, πως ακόμη και στην περίπτωση που θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι την γερμανική σημαία την υπέστειλε ο Γλέζος (αν και οι Γερμανοί μιλούν για υπεξαίρεση, που σημαίνει ότι δεν ήταν στον ιστό, πόσο μάλλον αφού ήταν νύχτα), τότε θα πρέπει να εξηγήσει ο Μανώλης Γλέζος, γιατί δεν αναφέρει ότι εκείνη την εποχή (1941), δεν είχε καμμία σχέση με το ΚΚΕ και τον Κομμουνισμό οι οποίοι πιστώνονται κι αυτοί αυτή την πράξη αντίστασης, αλλά αποτελούσε μέλος της ΕΟΝ. Της νεολαίας δηλαδή, του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά.

Το κεφάλαιο αυτό της ζωής του Μανώλη Γλέζου δεν είναι και πολύ γνωστό, και ο ίδιος αποφεύγει επιμελώς να κάνει οποιαδήποτε αναφορά στην περίοδο αυτή. Απεναντίας, εμφανίζεται το 1939 να είναι μέλος αντιφασιστικής ομάδας, ενάντια στην δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά. Προφανώς γιατί θα χαλάσει την εικόνα του σωστού και ιδεολόγου κομμουνιστή, πολέμιου των μοναρχοφασιστικών καθεστώτων, πάνω στην οποία έχει χτίσει την πολιτική του σταδιοδρομία. Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι η ένταξη στην ΕΟΝ, ήταν εκ των πραγμάτων, ουσιαστικά υποχρεωτική (τυπικά όχι) κι αυτό έχει αρκετή δόση αλήθειας. Μόνο που ο Γλέζος, δεν φαίνεται να είναι είναι ένα αδρανές και παθητικό μέλος της ΕΟΝ. Αντιθέτως μάλιστα… Αρκετά διαφωτιστικό (αν και κάπως υπερτονισμένο), είναι ένα δημοσίευμα της εφημερίδας «Απογευματινή» (12 Δεκεμβρίου 1958), το οποίο συνοδεύεται κι από μια φωτογραφία του Μανώλη Γλέζου, ως αεροπόρου της ΕΟΝ.

Digital StillCameraΟ «εθνικός ήρως» της Ε.Δ.Α

Ο σημερινός δυναμικός κομμουνιστής, ο διάδοχος του Ζαχαριάδη και του Γκρόζου, ήταν κατά την περίοδον της δικτατορίας Μεταξά, στέλεχος της ΕΟΝ, φαλαγγίτης εκλεκτός!

Συγκεκριμένως μόλις ιδρύθη η Ε.Ο.Ν., ο Γλέζος έσπευσεν εκ των πρώτων να καταταγή ως εθελοντής. Είχε μάλιστα προκαλέσει τόσην εντύπωσιν η πειθαρχία και ο φανατισμός που επέδειξεν ως φαλαγγίτης, ώστε επελέγη διά να εκπαιδευθή εις το ανεμοπορικό τμήμα της Νεολαίας. Ας σημειωθεί ότι η επιλογή διά την Ανεμοπορία της Ε.Ο.Ν. εβασίζετο σε αυστηρά κριτήρια, δεδομένου ότι οι εκπαιδευόμενοι επρόκειτο να αποτελέσουν στελέχη της ελληνικής αεροπορίας.

Διαφωτιστής της Ε.Ο.Ν.

Μετά την επιλογήν του ο Γλέζος που δεν είχε καμμίαν σχέσιν με τον σημερινόν φανατικόν κομμουνιστήν, αλλ’ αντιθέτως ήτο φανατικός φίλος της Δικτατορίας, απεστάλη το 1938 εις το Βελεστίνον του Βόλου όπου υπήρχε το Πανελλήνιον Στρατόπεδον Εκπαιδεύσεως εις την Αεροπορίαν. Την εκπαίδευσίν του εκεί ανέλαβον οι τότε εκπαιδευταί κ.κ. Γεώργιος Πέσκε, ο γνωστότατος ζωγράφος και ανεμοπόρος Ερρίκος Βασενχόρεν και ο Ιωάννης Αδοσιάδης.

Εις το στρατόπεδον Βελεστίνου, ο Μανώλης Γλέζος είχεν επιδείξει επιμέλειαν εις την εκπαίδευσίν του, χωρίς να υστερή η συμπεριφορά του από την προτέραν του, έναντι του δικτατορικού καθεστώτος.

Συγκεκριμένως, δεν έπαυεν να εκδηλώνη τον ενθουσιασμόν του δι’ αυτό, να εκφράζη την χαράν του διότι ήτο φαλαγγίτης και να αναλύεται εις διθυράμβους διά τα αγαθά του δικτατορικού καθεστώτος! Το μόνον μελανόν σημείον κατά την περίοδον αυτήν της ζωής του, ήτο ο στενώτατος φιλικός δεσμός του μ’ έναν άλλον φαλαγγίτην, με τον οποίον ουδέποτε απεχωρίζετο. Και ο οποίος είχε κατηγορηθή διά κλοπήν ειδών συναδέλφων του και του στρατοπέδου.

Πως κατήγγειλεν έναν αγρότη

Γενικότερα, τον Μανώλην Γλέζον ως στέλεχος της Ε.Ο.Ν. σκιαγραφούν τα κάτωθι στοιχεία και γεγονότα:

1) Ήτο ανταποκριτής του περιοδικού «Εθνική Νεολαία» του στρατοπέδου Βελεστίνου, του οποίου μετέδιδε την κίνησιν. Χαρακτηριστικόν είναι ότι την κίνησιν μετέδιδε με παλμόν ενθουσιώδη υπέρ του δικτατορικού καθεστώτος, αποσπάσας δι’ αυτό πολλάκις τα συγχαρητήρια των ανωτέρων του.

2) Ήτο εις την υπηρεσίαν Εθνικής Διαφωτίσεως, μίαν υπηρεσίαν την οποίαν απετέλουν φυσικά, διακεκριμένα και φανατικά στελέχη του δικτατορικού καθεστώτος. Και εις τον τομέα αυτόν ο Μανώλης Γλέζος είχεν απιδείξει εξαιρετικήν δραστηριότητα και δείγματα φανατικής προδηλώσεως.

3) Όπως διηγούνται όλοι όσοι τον εγνώρισαν τότε, η όλη πολιτεία του ως φαλαγγίτου, ήτο υποδειγματική και διεκρίθη ως αγωνιστική φυσιογνωμία της φάλαγγος.

4) Ενδεικτικόν του φανατισμού του ως φαλαγγίτου είναι το ακόλουθον γεγονός: Κάποτε διεπληκτίσθη μ’ έναν Βολιώτη, τον οποίον ήκουσε να καταφέρεται κατά του Ιωάννη Μεταξά. Το γεγονός αυτό εξηρέθισε τον σημερινόν επίλεκτον κομμουνιστήν, εξυλοκόπησε τον ασεβούντα κατά του προσώπου του δικτάτορος και εν συνεχεία τον κατήγγειλε, με αποτέλεσμα να υποστή ο ατυχής Βολιώτης τις δυσάρεστες συνέπειες της τόλμης του.

5) Λόγω παραστήματος ήτο ο μόνιμος σημαιοφόρος του στρατοπέδου, οι δε ανώτεροί του τον έφεραν ως παράδειγμα υποδειγματικού φαλαγγίτου εις τους άλλους φαλαγγίτας.

6) Δημιουργούσε συχνά επεισόδια πάσης φύσεως με όλους τους συναδέλφους του, όλα όμως του εσυγχωρούντο, λόγω της φανατικής προσηλώσεώς του προς το δικτατορικό καθεστώς. Κυριολεκτικώς, ήτο το αγαπημένο παιδί των ανωτέρων του.

7) Κατά την κηδείαν της Περακάκη, η οποία ήταν η μόνη ανεμοπόρος που εφονεύθη ενώ εξεπαιδεύετο, ο Γλέζος εζήτησε και συμπεριελήφθη εις το τιμητικόν απόσπασμα που συνώδευσε τον νεκρόν της και με ιδίαν πρωτοβουλίαν συνεκέντρωσεν όγκους ανθέων διά την την κηδείαν.

Όσα παραθέσαμεν είναι ένα κομμάτι άγνωστο της ζωής του σημερινού εκλεκτού του Κ.Κ.Ε. Και ασφαλώς δεν αποτελούν διά τους ομοϊδεάτας του που τον θαυμάζουν, έναν από εκείνους τους τίτλους με τους οποίους αρέσκονται να τον στολίζουν. Διότι αποδεικνύεται ότι ο φανατικός σημερινός κομμουνιστής, ήτο κατά το παρελθόν, φανατικώτερος ίσως, «μοναρχοφασίστας»!

Λόγω της πράξης αυτής, ο Γάλλος στρατηγός Σαρλ Ντε Γκολ, φέρεται να τον έχει αποκαλέσει ως τον «πρώτο αντιστασιακό (ή παρτιζάνο, ή ιππότη) της Ευρώπης». Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα χνάρια αυτής της ιστορικής δήλωσης φαίνεται κάπου να χάνονται μέχρι να φτάσουν στην πρωτογενή πηγή που την αποδίδει στον Ντε Γκολ.

Κατά το υπόλοιπο της Κατοχής ο Γλέζος έκανε «αντίσταση» ως υπάλληλος του δήμου Αθηναίων, γιατί όπως υποστήριξε παρ’ ότι πήγε εθελοντής στο αλβανικό μέτωπο, δεν τον δέχθηκαν λόγω ηλικίας (20 χρονών γομάρι, εθελοντής, αρτιμελής, και δεν τον δέχτηκαν, λες και περίσσευε το έμψυχο υλικό· είναι να απορεί κανείς…).

Με άλλα λόγια, το «σύμβολο της Αντίστασης», ο «ήρωας» Μανώλης Γλέζος, δεν έχει ρίξει ούτε μια τουφεκιά στον πόλεμο, δεν έχει πυροβολήσει ούτε μπεκάτσα, όταν πλήθος «ανώνυμων» Ελλήνων, πέθαναν αφανείς και ξεχασμένοι, έχοντας δώσει στην πατρίδα, από χέρια και πόδια, μέχρι και την ίδια τους τη ζωή. Στο «ηρωικό» βιογραφικό του, αναφέρονται συλλήψεις από Γερμανούς και Ιταλούς λόγω «αντιστασιακής δράσης» (άγνωστο αν όλες αυτές πιστοποιούνται κι από άλλον πλην του Γλέζου), αλλά όλως περιέργως ουδέποτε βρέθηκε αντιμέτωπος με το εκτελεστικό απόσπασμα.

Απέναντι σ’ αυτό όμως θα κινδυνεύσει να βρεθεί το 1949, όταν συνελήφθη μαζί με τον Λεωνίδα Κύρκο και 20 ακόμα κομμουνιστές την ώρα που ήταν έτοιμοι να ανέβουν στο βουνό για να πολεμήσουν για την «πατρίδα» με τις τάξεις του ξενοκίνητου ΔΣΕ. Το έκτακτο στρατοδικείο τους καταδίκασε σε θάνατο, στις 21 Μαρτίου 1949, για συμμοριτισμό, αλλά και γιατί αρνήθηκαν να καταδικάσουν τις αποφάσεις της 5ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (30-31 Ιανουαρίου 1949) που έκαναν λόγο για ανεξάρτητη Μακεδονία. Λόγω όμως της ηρωικής πράξης του Γλέζου που τον ακολουθούσε, η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια και τελικά αποφυλακίστηκε στις 26 Ιουλίου 1954.

Glezos-KyrkosΟι δάφνες που έδρεψε ο Γλέζος, ως συνέπεια της αποδιδόμενης σ’ αυτόν ηρωικής πράξεως της υποστολής της γερμανικής σημαίας, φαίνεται ότι εξακολούθησαν να λειτουργούν προστατευτικά γι’ αυτόν και το 1959, όταν οδηγήθηκε σε δίκη, για συνέργεια σε κατασκοπεία σε βάρος της Ελλάδος και για λογαριασμό της Κομμουνιστικής Διεθνούς (δηλαδή της Σοβιετικής Ένωσης), μαζί με άλλα 19 στελέχη και οπαδούς του ΚΚΕ (μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα εκδότης της «Καθημερινής» Αντώνης Καρκαγιάννης). Πιο συγκεκριμένα, ο Γλέζος κατηγορήθηκε ότι παρείχε κάλυψη και στέγη στον Κωνσταντίνο Κολιγιάννη, ηγετικό στέλεχος του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, που είχε την έδρα του στην Σοβιετική Ένωση. Ο Κολιγιάννης ως ηγέτης κατασκοπευτικού δικτύου που μετέδιδε πληροφορίες στρατιωτικής φύσεως κυρίως, μπήκε παράνομα στην Ελλάδα με πλαστό διαβατήριο και ο Γλέζος, με πλήρη γνώση των σκοπών και της ιδιότητας του Κολιγιάννη, του παρείχε άσυλο στο σπίτι της ετεροθαλούς αδελφής του, Βασιλικής Δολιανίτου και του συζύγου της, Γεώργιου Δολιανίτη, στους οποίους τον παρουσίασε ως έναν ξάδελφο (με το ίδιο όνομα: Μανώλης Γλέζος) από την Νάξο. Παρ’ ότι το δίκτυο εξαρθρώθηκε και βρέθηκαν κωδικοποιημένα έγγραφα, ο Κολιγιάννης κατάφερε να διαφύγει της σύλληψης, ενώ ο Γλέζος αρνήθηκε κάθε ανάμιξη στην υπόθεση και κάθε σχέση με τον Κολιγιάννη, με το «ακλόνητο» επιχείρημα, πως αν τον συναντούσε θα του έπαιρνε συνέντευξη (ήταν διευθυντής της «Αυγής» τότε). Τον εξέθεσε όμως η αδελφή του με την κατάθεσή της (αργότερα ανακάλεσε επικαλούμενη «ψυχολογική βία»), αν και η αστυνομία που παρακολουθούσε τον Κολιγιάννη, έτσι κι αλλιώς γνώριζε για τις συναντήσεις τους στο σπίτι της Δολιανίτου.

Glezos-StratodikeioΚινητοποιήθηκε τότε ολόκληρο το Παραπέτασμα και στις κομμουνιστικές χώρες, με κύριο ενορχηστρωτή την Σοβιετική Ένωση, έγιναν διάφορες «αυθόρμητες» εκδηλώσεις συμπαράστασης στον Μανώλη Γλέζο (αυτό που σήμερα κάποιοι ονομάζουν «διεθνή κατακραυγή»), ενώ κάποιοι ηγέτες, όπως ο πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης, Κλίμεντ Βοροσίλοφ, έστειλαν εκκλήσεις για απελευθέρωση του Γλέζου, διότι «η κοινή γνώμη τής Σοβιετικής Ενώσεως εκδηλοί βαθείαν ανησυχίαν διά την τύχην τού Έλληνος προοδευτικού δημοσίου παράγοντος, τού εθνικού ήρωος τής Ελλάδος Εμμανουήλ Γλέζου, η ζωή και η ελευθερία τού οποίου απειλούνται». Οι εκκλήσεις αυτές απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες και ως ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας και το έργο της δικαιοσύνης, από βασιλιά (Παύλος), κυβέρνηση (Καραμανλής) και αντιπολίτευση (Παπανδρέου), ενώ η συνεχής επίκληση της ηρωικής πράξης του Γλέζου (ή εν πάση περιπτώσει, της αποδιδόμενης στον Γλέζο) ανάγκασε τον πρόεδρο του στρατοδικείου, συνταγματάρχη Πολυχρονόπουλο να πει μεταξύ άλλων:

«Δεν υπήρξε μόνον αυτός ήρως κατά την περίοδο της Κατοχής και του ελληνοϊταλικού πολέμου, αλλά όλοι οι Έλληνες υπήρξαν ήρωες. Κι ένα άλλο ακόμη, ότι όλοι εκείνοι οι αφανείς ήρωες δεν κατέθεσαν τον ηρωισμόν τους διά να εισπράξουν επιτόκια όπως έκαμεν αυτός. Ετιμήθη διά το κατόρθωμά του και από τους Έλληνας αλλά και διεθνώς». Λίγες ημέρες αργότερα, η Σοβιετική Ένωση θα προχωρήσει σε διάβημα και στον ΟΗΕ. Την ίδια στιγμή, θα διοχετεύσει στην Ελλάδα 50.000 δολάρια για την υπεράσπιση του Γλέζου, μέσω της «Επιτροπής Αλληλεγγύης» που δημιουργήθηκε στη Γαλλία (εφημερίδα Ακρόπολη, 8-11-1987, συνέντευξη Ιλία Τζιρκβέλοφ, αξιωματικού της KGB, διαφυγόντα στη Δύση).

Glezos-GrammatosimoΤελικά, ο Γλέζος θα την γλυτώσει με 5 χρόνια φυλάκιση, 4 χρόνια εκτόπιση στον Άγιο Ευστράτιο και 8 χρόνια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων (η προβλεπόμενη ποινή για το παράπτωμά του ήταν ισόβια δεσμά ή θάνατος). Το ίδιος έτος, τον Δεκέμβριο του 1959, η Σοβιετική Ένωση, αναγνωρίζοντας προφανώς τις πολύτιμες «υπηρεσίες» του, θα εκδόσει μία και μοναδική αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων με την εικόνα του Μανώλη Γλέζου. Η Ελλάδα μη αφήνοντας αναπάντητη αυτήν την πρόκληση, εκδίδει κι αυτή δύο σειρές γραμματοσήμων με την εικόνα του Ούγγρου πολιτικού Ίμρε Νάγκι και την διευκρινιστική επιγραφή «Ελευθερία εις τους λαούς», ο οποίος οδηγήθηκε στην κρεμάλα από τους Σοβιετικούς το 1958, όταν θέλησε να βγάλει την Ουγγαρία από το άρμα της Σοβιετικής Ένωσης. Τελικά και οι δύο χώρες θα αποσύρουν σύντομα τα γραμματόσημα. Ο Γλέζος, αποφυλακίστηκε δύο χρόνια νωρίτερα πριν την λήξη της ποινής του, στις 15 Δεκεμβρίου 1962.

Λίγους μήνες μετά όμως ο Γλέζος, όντας βουλευτής και της ΕΔΑ, θα «χτυπήσει» ξανά, όταν στα πλαίσια της απονομής σ’ αυτόν του «Βραβείου Ειρήνης Λένιν», στις 30 Ιουλίου 1963 στην Μόσχα, και σύμφωνα με όσα μετέφερε το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, μέσω του ανταποκριτή του Ραφαέλι, «εξεφράσθη υπέρ της λύσεως του προβλήματος των μακεδονικών μειονοτήτων δια διαπραγματεύσεων, διετύπωσε δε την ελπίδα ότι τριμερείς βαλκανικοί διαπραγματεύσεις θα επέτρεπαν εις δεδομένην στιγμήν την ίδρυσιν μιας αυτονόμου Μακεδονίας». Η απάντηση αυτή, που ήρθε μετά από ερώτηση Καναδού δημοσιογράφου (αυτό δεν ήταν τυχαίο, καθώς οι «μακεδονικές» οργανώσεις στον Καναδά είχαν ιδιαίτερη δράση), θα προκαλέσει σάλο στην Ελλάδα. Ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι κατέβασε την γερμανική σημαία ορμώμενος από πατριωτικά συναισθήματα, δεν δίσταζε να κατεβάσει και την ελληνική από ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής επικράτειας και να ανεβάσει μια άλλη -πιθανότατα ερυθρού χρώματος. Σύμφωνα με τις έρευνες που διέταξε ο τότε πρωθυπουργός Παναγιώτης Πιπινέλης, το Γαλλικό Πρακτορείο επιβεβαίωσε τα λεχθέντα, ενώ δεν ήταν το μόνο που δημοσίευσε αυτή την δήλωση.

Glezos-MakedoniaΟ Γλέζος διέψευσε την δήλωση αυτή (αποφεύγοντας επιμελώς να θίξει την ουσία του θέματος), αλλά οι Γάλλοι ουδέποτε ανασκεύασαν την είδηση, αν και είναι άγνωστο αν τους ζητήθηκε κάτι τέτοιο, παρ’ ότι η ΕΔΑ απείλησε με μήνυση, χωρίς ωστόσο κι αυτή να πάρει σαφή θέση επί της ουσίας του ζητήματος…

Το 1985, ο «αγωνιστής» Γλέζος, δεν θα παραλείψει να «τιμήσει» με την παρουσία του, την κηδεία του «σύντροφου» Ενβέρ Χότζα -δηλαδή του Αλβανού Στάλιν.

Θα φτάσουμε στον Μάρτιο του 2010, όταν ο 88χρονος πλέον Μανώλης Γλέζος θα μας επιδείξει για μια ακόμη φορά την ταυτότητα του «ήρωα» και θα υποχρεώσει ένα 22χρονο παιδί να συρθεί μπροστά του για να του ζητήσει συγνώμη (έπειτα από τεράστια ψυχολογική πίεση που υπέστη από τα ΜΜΕ, αλλά κι από τον ίδιο τον πολιτικό του προϊστάμενο), επειδή την ώρα που έκανε την δουλειά του, ως αστυνομικός, τον παρεμπόδιζε να πάει να βεβηλώσει το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και να προπηλακίσουν τους Ευζώνους της Προεδρικής Φρουράς με μερικούς κουραδόμαγκες του ΣΥΡΙΖΑ που τον είχαν βάλει μπροστά σαν ασπίδα (τι «επαναστάτες»…), και τον ψέκασε πάνω στην ένταση των στιγμών με δακρυγόνο. Το πιο σοβαρό λάθος όμως που έκανε ο αστυνομικός, ήταν ότι δεν γνώριζε αυτόν τον μεγάλο «ήρωα». Ο ίδιος ο Γλέζος δεν σεβάστηκε την προχωρημένη ηλικία του. Απαίτησε όμως με τον τρόπο του να την σεβαστούν οι άλλοι, χρησιμοποιώντας την ταυτόχρονα ως ασπίδα προστασίας για να το παίξει και πάλι «ήρωας» και «αγωνιστής» και να δώσει την «παράστασή» του. Και βγήκε μετά την εκβιαστική συγνώμη του αστυνομικού να πουλήσει και άφθονη μεγαλοψυχία, πασπαλισμένη με αριστερή «διαφώτιση» που κατέληγε στην προτροπή «να κατανοήσει αυτό το νεαρό παιδί το πρόβλημα».

Η δράση του «ήρωα» Γλέζου, συνεχίστηκε και τον Σεπτέμβριο του 2011, οπότε ως επικεφαλής της «Κίνησης Ενεργών Πολιτών Πάρου» εναντιώθηκε και ψήφισε αρνητικά για την τοποθέτηση προτομής του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Πάρο (στη θέση Θόλου Παροικιάς), με το απίστευτο αιτιολογικό: «Από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου και πιο πριν του πατέρα του Φιλίππου καταργήθηκε η δημοκρατία. Αρνούμαστε λοιπόν την διαστρέβλωση της ιστορίας»(!).

Στην ελληνική δημοκρατία της υποκρισίας, ο Γλέζος έχει τιμηθεί ουκ ολίγες φορές για την «αντιστασιακή» και «πατριωτική» του δράση, σε αντίθεση με έναν πραγματικό ήρωα, τον Σολωμό Σολωμού, που δεν περίμενε καν να νυχτώσει, που δεν κατάστρωσε κανένα κινηματογραφικό σχέδιο, για να ανέβει στον εχθρικό ιστό. Βάδισε ίσια προς αυτόν και σκαρφάλωσε πάνω του για να κατεβάσει την τουρκοκυπριακή σημαία, χωρίς να φοβηθεί τον θάνατο. Αυτός όμως ήταν «ερασιτέχνης»…

Νίκος Μπελογιάννης – Ο άγιος

Νίκος ΜπελογιάννηςΌποιος έχει παρακολουθήσει τις ταινίες «Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ» και «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», θα καταλήξει μοιραία στο συμπέρασμα ότι έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Το πρώτο είναι η ωραία και επιβλητική μουσική που ακούγεται και στις δυο ταινίες, με τον Μίκη Θεοδωράκη να έχει γράψει αυτή του «άνθρωπου με το γαρύφαλλο». Το δεύτερο είναι ότι προβάλλονται δύο αγιογραφίες· του Ιησού και το Μπελογιάννη. Το τρίτο είναι ότι πρόκειται σαφώς για ταινίες προπαγάνδας· θρησκευτικής η μία, πολιτικής ή άλλη. Και ως γνωστόν η προπαγάνδα δεν έχει και πολύ καλή σχέση με την αλήθεια, ή τουλάχιστον με την…αληθινή αλήθεια. Υπάρχει ωστόσο μια διαφορά ανάμεσά τους: Ο «Ιησούς απ’ την Ναζαρέτ» είναι μια εξαιρετικά καλογυρισμένη ταινία, ενώ ο «άνθρωπος με το γαρύφαλλο» μια χοντροκομμένη προχειροδουλειά, με σαφώς μόνο ένα μάτι ανοιχτό: Τ’ αριστερό.

Ο Νίκος Μπελογιάννης, προστέθηκε κι αυτός στο Πάνθεον των «ηρώων» της Αριστεράς, όταν καταδικάστηκε σε θάνατο το 1952 από το Α’ Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών και εκτελέστηκε, με την κατηγορία της κατασκοπείας και της εσχάτης προδοσίας, ηγούμενος ενός δικτύου 100 περίπου ατόμων (μεταξύ των οποίων, η ηθοποιός Μαρία Φωκά, ο Τάκης Λαζαρίδης και η Έλλη Παππά -αδελφή της Διδούς Σωτηρίου), σε βάρος της Ελλάδος και υπέρ της Κομινφόρμ (δηλαδή της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της). Ο Μπελογιάννης, κατ’ εντολήν του Ζαχαριάδη, μπήκε στην Ελλάδα με πλαστά στοιχεία και εφοδιασμένος με μεγάλα χρηματικά ποσά, επιδόθηκε στην αναδιοργάνωση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ. Στο ίδιο πλαίσιο ανήκαν και μαζικές «δηλώσεις μετανοίας» που υπέγραφαν μέλη του ΚΚΕ για να μπορούν να δρουν σχετικά ανενόχλητα. Η αστυνομία θα ανακαλύψει τους κρυμμένους ασύρματους του ΚΚΕ σ’ ένα πτηνοτροφείο, με τους οποίους μεταδίδονταν πληροφορίες, κυρίως στρατιωτικής φύσεως. Τα στοιχεία θα είναι ατράνταχτα, καθώς ανακαλύφθηκαν και αρκετά ραδιογραφήματα (451 τον αριθμό), στα οποία αναφέρονταν θέσεις στρατιωτικών αποθηκών πυρομαχικών, κινήσεις στρατιωτικών μονάδων, θέσεις οχυρωματικών έργων κ.ά. Αργότερα θα ανακαλυφθούν κι άλλοι ασύρματοι. Τα μηνύματα μεταδίδονταν (μέσω Ρουμανίας) κρυπτογραφημένα και η αποκρυπτογράφηση κατέστη δυνατή, αφού βρέθηκαν και οι κώδικες αποκρυπτογράφησης, πριν προλάβει να τους καταστρέψει ο Ελληνορώσος ασυρματιστής, Βαβούδης, που τους κατείχε (ο ίδιος αυτοκτόνησε για να μην συλληφθεί, ενώ εκ των υστέρων ανεκαλύφθη ότι ήταν ταγματάρχης της KGB). Ο Μπελογιάννης δεν αρνήθηκε (δεν μπορούσε άλλωστε, βάσει των στοιχείων που είχαν αποκαλυφθεί) την ύπαρξη των ασύρματων (που η λειτουργία τους υπολογίζονταν από το 1947). Προσπάθησε όμως να αποποιηθεί την ευθύνη της μετάδοσης μηνυμάτων με πληροφορίες στρατιωτικού περιεχομένου, υποστηρίζοντας πως έστελνε πληροφορίες μόνο πολιτικής φύσεως. Τον διέψευσαν όμως την ίδια στιγμή οι κατήγοροι, καθώς εμφάνισαν εισερχόμενο ραδιοτηλεγράφημα, με το οποίο οι αποστολείς εξέφραζαν την ανησυχία τους στον Μπελογιάννη για την…καθυστέρηση στην μετάδοση στρατιωτικών πληροφοριών από μέρους του.

Κατά την διάρκεια της τελικής 40λεπτης απολογίας του ο Μπελογιάννης, σε αντίθεση με προηγούμενες καταθέσεις, προσπάθησε να αποποιηθεί οποιαδήποτε σχέση με τους ασύρματους και τους «κομβικούς» συγκατηγορούμενούς του, ενώ προσπάθησε να υποβαθμίσει και την αξία των ραδιομηνυμάτων. Τον εξέθεσαν όμως με τις ομολογίες τους κάποιοι απ΄τους συγκατηγορούμενούς του, όπως ο Καλοφωλιάς, που ομολόγησε ότι είχε πάρε-δώσε με τον Μπελογιάννη, πότε για μηνύματα και πότε για χρήματα. Γενικώς στο σημείο αυτό, η στάση του Μπελογιάννη ήταν «δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα, δεν απαντώ». Αναλώθηκε κυρίως σε αναφορές στο αντιστασιακό του παρελθόν, στην αγάπη του για την…πατρίδα και στον…πατριωτισμό του ΚΚΕ. Εντύπωση προκάλεσε δε, όταν σε κάποια στιγμή, θέλοντας να αντικρούσει την κατηγορία, ότι τα Ελληνόπουλα που βρέθηκαν (ή που υποχρεώθηκαν να βρεθούν) στο Παραπέτασμα, εκπαιδεύονται ως στρατιώτες, ανάγνωσε απόσπασμα από την εφημερίδα «Εθνικός κήρυξ», σύμφωνα με το οποίο τα Ελληνόπουλα απασχολούνται στο Παραπέτασμα ως…ανθρακωρύχοι. Και μ’ αυτό το «συντριπτικό» επιχείρημα ο Μπελογιάννης (ή Υποζαχαριάδης όπως ήταν το παρατσούκλι του), προφανώς, ήθελε να αποδείξει, αφ’ ενός ότι το ΚΚΕ δεν προετοίμαζε και πάλι στρατό για να επιτεθεί στην Ελλάδα, κι αφ’ ετέρου ότι τα παιδιά δεν…περνάνε και τόσο άσχημα. Σε σχέση με την χρηματοδότηση του κόμματος, υποστήριξε ότι τα χρήματα προέρχονταν από…εράνους που πραγματοποιούσαν οι 30.000 κομμουνιστές «πρόσφυγες» του εξωτερικού.

Το δικαστήριο κατηγορήθηκε για προκατάληψη εναντίον των κατηγορουμένων και για μια δίκη παρωδία με μια προειλημμένη απόφαση. Ο Μπελογιάννης υποστήριξε πως «είμαι μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της ειρήνης, της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας». Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε ένα αντικομμουνιστικό κλίμα κι αυτό δεν ήταν και τόσο παράξενο. Ήταν πρόσφατες άλλωστε οι οδυνηρές μνήμες του εμφυλίου και το χώμα ήταν ακόμα φρεσκοποτισμένο από ελληνικό αίμα, και η ευθύνη του ΚΚΕ σ’ αυτό το αιματοκύλισμα ήταν πρωτεύουσα. Η υπόθεση δεν ήταν και τόσο άσχετη λοιπόν και λειτουργούσε ενισχυτικά στην διατήρηση των παθών. Υπήρχαν όμως αδιάσειστα στοιχεία, οπότε δεν μπορούσε να τα αγνοεί αυτά ο Μπελογιάννης. Όσο για την απόφαση, βάσει του κατηγορητηρίου, αυτή ήταν μονόδρομος, παρ’ ότι η κυβέρνηση Πλαστήρα διαφωνούσε και προσπάθησε να ματαιώσει τις εκτελέσεις. Σε σχέση όμως με τον Μπελογιάννη, εδώ ταιριάζει η φράση «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί». Κι αυτό γιατί, ο Μπελογιάννης ως «διαφωτιστής» και «κομισάριος», είχε λάβει μέρος στα περίφημα λαϊκά δικαστήρια του ΔΣΕ, όπου είναι γνωστόν πόσο «λαϊκά» ήταν και με ποιες διαδικασίες έβγαινε η «ετυμηγορία», που κατά κανόνα ήταν θάνατος. Ίσως οι θαυμαστές του Μπελογιάννη χάσουν λίγη απ΄την εκτίμηση που τρέφουν στο πρόσωπό του, αν πληροφορηθούν ότι παραδίδοντας ο ίδιος μαθήματα «δικαιοσύνης» φρόντισε το 1948 να εκτελεστεί με συνοπτικές και πολύ «δημοκρατικές» διαδικασίες ο συνταγματάρχης του ΔΣΕ, Γιώργος Γιαννούλης. Ποιο ήταν το «αδίκημα» του Γιαννούλη; Αντιδρούσε στην «ανεξάρτητη Μακεδονία» και ήταν υπέρ μια συμβιβαστικής λύσης και του τερματισμού του εμφυλίου πολέμου. Ο Ζαχαριάδης που το πληροφορήθηκε αυτό, έστειλε μια επιστολή στον Μπελογιάννη, που τότε ήταν πολιτικός επίτροπος στην ταξιαρχία του Γιαννούλη, με την οποία του έδινε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει. Παρατίθεται χαρακτηριστικό απόσπασμα της επιστολής («Φωτιά και τσεκούρι», Ευάγγελος Αβέρωφ):

Τέτοιοι μαχητές, δείχνουν ότι σπάσανε, βοηθάνε το μοναρχοφασισμό, είναι προδότες του αγώνα του λαού, άχρηστοι και επικίνδυνοι.

Διάλεξε τους πιο καλούς και χτύπα τη σαπίλα κατακέφαλα, να ξεριζώσεις τους τραμπουκισμούς και τις αυθαιρεσίες, να πάψουν οι λιποταξίες, και όποιος κάνει την προδοσία αυτή να πιάνεται και να καταδικάζεται δια βοής και να εκτελείται μπροστά στο λόχο…

Κι ο «δημοκράτης» και «φιλειρηνιστής» Μπελογιάννης έκανε ότι ακριβώς τον διέταξε το «μεγάλο αφεντικό»: Διέταξε την εκτέλεση του «προδότη» Γιαννούλη, στήνοντας ένα «δίκαιο» λαϊκό δικαστήριο, με την κατηγορία ότι…έχανε συνειδητά μάχες. Ξερίζωσε τον «τραμπουκισμό» με τραμπουκισμό.

Ο Νίκος Μπελογιάννης, όμως δεν έχει μόνο αυτή την «επιτυχία» στο ενεργητικό του. Ήταν αυτός που εφάρμοσε την «αρχή της οικογενειακής ευθύνης» για τα μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας. Μαζί με τον Άρη Βελουχιώτη, ως ειδικός απεσταλμένος του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ, Γεώργιου Σιάντου, ήταν παρών και συμμετείχε ενεργά στις αποφάσεις για τις σφαγές του Μελιγαλά και των Γαργαλιάνων και ειδικά για το λιντσάρισμα των 19 προυχόντων της Τριφυλλίας στη Βέργα του Κορυφασίου. Σε μια κορύφωση κομμουνιστικής ονείρωξης, γυναικόπαιδα και γέροι φάνταζαν στα μάτια των μεγάλων αυτών «αγωνιστών», ως ταγματασφαλίτες. Κι ασχέτως αν συμφωνεί κανείς ή όχι με την εξόντωση των Ταγμάτων Ασφαλείας, πόσο άρρωστο μυαλό μπορεί να έχει κάποιος που σφάζει γυναικόπαιδα ως «προδότες»; Αρκεί όμως ένα γαρύφαλλο για να μεταμορφωθεί αυτός ο χασάπης σε «αγνό αγωνιστή». Να γνώριζε άραγε ο Πικάσο όταν εμπνέονταν από τον Μπελογιάννη, το «λαμπρό» παρελθόν του; Αν κι απ’ ότι φαίνεται ο καλλιτέχνης είχε πάρει εργολαβία όλους τους αριστερούς «αγωνιστές» ανά τον κόσμο και τους αφιέρωνε κι από ένα έργο. Την «τιμή» αυτή άλλωστε την γνώρισε λίγα χρόνια αργότερα κι ο Γλέζος, όταν δικάζονταν κι αυτός για συνέργεια σε κατασκοπεία σε βάρος της Ελλάδος.

Επιστρέφοντας στην δίκη, αξίζει να σταθούμε ίσως λίγο και σε κάποιο διάλογο του Μπελογιάννη με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο, κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, όπου φέρεται να ειπώθηκαν τα εξής:

Μπελογιάννης: Ισχυρίζεστε ότι ήρθα εδώ για να εφαρμόσω τις αποφάσεις των ολομελειών της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ;

Αγγελόπουλος: Μάλιστα.

Μπελογιάννης: Οι αποφάσεις αυτές λένε, ότι βάση της δράσης του ΚΚΕ είναι ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες, την ειρήνη. Έτσι δεν είναι;

Αγγελόπουλος: Έτσι.

Μπελογιάννης: Επομένως, ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ειρήνη είναι συνομωσία κατά της Ελλάδας;

Αγγελόπουλος: Όχι.

Μπελογιάννης: Ευχαριστώ. αυτό μονάχα ήθελα να διευκρινίσω.

Αυτή την ολιγωρία του συνομιλητή του Μπελογιάννη αναπαράγουν μέχρι και σήμερα όσοι θέλουν να αναδείξουν το πολωτικό στερεότυπο: Αδικημένος, έξυπνος, ετοιμόλογος, αγνός, δημοκράτης και ευφυής αριστερός· αυταρχικός, επίπεδος και ηλίθιος καθεστωτικός-δεξιός. Μόνο που ο Μπελογιάννης, «ξέχασε» (και μαζί του αυτοί που τον υμνολογούν) να αναφέρει και μερικές ακόμη αποφάσεις των ολομελειών του ΚΚΕ, με κυριότερη αυτή της 5ης του 1949, όπου έκανε λόγο για ανεξάρτητη Μακεδονία. «Ξέχασε» να αναφέρει επίσης, με ποιον τρόπο επιχείρησε να επιβάλλει τις «δημοκρατικές ελευθερίες» που επικαλέστηκε, όταν το ΚΚΕ, προτίμησε την λύση των όπλων και όχι των εκλογών, λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1946, χύνοντας άφθονο ελληνικό αίμα. «Ξέχασε» τέλος να διευκρινίσει ο «ειρηνιστής» Μπελογιάννης, τι ακριβώς εννοούσε ο πολιτικός του καθοδηγητής, Νίκος Ζαχαριάδης, όταν στην 6η Ολομέλεια του κόμματος, τον Οκτώβριο του 1949, έλεγε: «Το όπλο παρά πόδα». Για τέτοιον πατριωτισμό και τέτοιες δημοκρατικές ευαισθησίες μιλάμε. Στα αρχεία των εφημερίδων της εποχής, περιγράφονται αναλυτικά οι καταθέσεις και μπορεί να αντιληφθεί κανείς εύκολα το ποιόν του ανδρός και το τι ακριβώς πρέσβευε, ειδικά όταν καλούσε τον Σοβιετικό υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Βισίνσκι (πιο γνωστόν ως «εισαγγελέα του Στάλιν», που είχε στείλει στον τάφο, με συνοπτικές διαδικασίες, χιλιάδες ανθρώπους, με την υποψία και μόνο ότι ήταν εχθρικοί προς το σταλινικό καθεστώς), να παρέμβει για να σταματήσει η δίκη. Και για να κατανοήσει καλύτερα κάποιος, σε τι είδους «δημοκρατία» και «ελευθερία» αναφέρεται ο Μπελογιάννης, δεν έχει παρά να διαβάσει τον ακόλουθο λόγο που εκφώνησε το 1949 για τα 70χρονα του «σύντροφου» Στάλιν («Νίκου Μπελογιάννη άρθρα και λόγοι», 1953). Ο αναγνώστης προτρέπεται να δώσει αυξημένη προσοχή, ιδιαίτερα στον επίλογο του κειμένου:

Σύντροφοι και συντρόφισσες!

Σήμερα σ’ όλες τις γωνιές του κόσμου εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζόμενοι, μυριάδες αμέτρητες απλοί άνθρωποι, εύχονται από τα βάθη της καρδιάς τους χρόνια πολλά στο Στάλιν.

Ποτέ κανένας άνθρωπος στον κόσμο ύστερα από τον Λένιν δε συγκέντρωσε τόσα βουνά αγάπης και αφοσίωσης, αλλά και τόσους σωρούς από λυσσασμένο μίσος. Για κάθε τίμιο άνθρωπο, για κάθε αγωνιστή του δίκιου και της λευτεριάς, για την ατελείωτη φάλαγγα των κομμουνιστών, ο Στάλιν είναι ο σοφός δάσκαλος, ο αγαπημένος φίλος, ο δοξασμένος αρχηγός. Είναι η καρδιά της καρδιάς μας. Είναι ο «μπάρμπας» όπως με μια λέξη τον ονομάζει χαϊδευτικά ο λαός μας. Και αντίθετα για όλους τους εκμεταλλευτές, για όλους τους εχθρούς της προόδου, ο Στάλιν είναι ο πιο μισητός αντίπαλος, ο πιο φοβερός εφιάλτης τους και στον ύπνο και τον ξύπνιο τους.

Σήμερα ο Στάλιν ενσαρκώνει τους πόθους και τις επιθυμίες, τις ελπίδες και τα όνειρα εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Είναι η προσωποποίηση μιας ολόκληρης εποχής, της πιο ιστορικής εποχής, που γνώρισε μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα, της μεγάλης σταλινικής εποχής, της εποχής του Κομμουνισμού. Γι’ αυτό είναι και μεγάλος.

Στην ιστορία πολλούς είπανε και λένε μεγάλους. Όμως πολλοί λίγοι αξίζουν αυτόν τον τίτλο. Μεγάλος δεν μπορούσε να είναι ένας τυχοδιώκτης σαν τον Χίτλερ, που δοκίμασε να γυρίσει την ιστορία προς τα πίσω και ματοκύλισε τον κόσμο. Ούτε μπορεί να ‘ναι ποτέ μεγάλος ένας εγκληματίας σαν τον Τσόρτσιλ, τον εχθρό κάθε προοδευτικού κινήματος, τον εμπρηστή ενός νέου πόλεμου. Ο Στάλιν όμως είναι και παραείναι μεγάλος, όπως είναι κι ο Λένιν και ο Μαρξ. Ένας Ρώσος μαρξιστής, πολύ σωστά είπε ότι μεγάλος άνδρας είναι εκείνος που «βλέπει μακρύτερα από τους άλλους και θέλει δυνατότερα από τους άλλους». Το «να βλέπεις μακρύτερα από τους άλλους», σημαίνει να βλέπεις ότι η ιστορία κινιέται προς τα μπρος, προς την πρόοδο και ταυτόχρονα να συλλαμβάνεις κάθε φορά τους νόμους αυτής της κίνησης. Και το «να θέλεις δυνατότερα από τους άλλους», σημαίνει να ‘χεις όλη την αλύγιστη θέληση και δύναμη που χρειάζεται, για να μπεις επικεφαλής αυτής της ιστορικής κίνησης, να συντρίψεις κάθε παλιό και σάπιο και να οδηγήσεις την ανθρωπότητα σ’ έναν καινούργιο πιο πολιτισμένο, πιο ευτυχισμένο και πιο χαρούμενο δρόμο.

Σήμερα κανένας δε βλέπει μακρύτερα από τον Στάλιν και κανένας δεν έχει δυνατότερη θέληση από τον Στάλιν. Και βλέπει μακρύτερα από κάθε άλλον ο Στάλιν, γιατί στάθηκε ο καλύτερος, ο πιο πιστός μαθητής και συνεχιστής του έργου του Μαρξ και του Λένιν. Γι’ αυτό είναι καταπληκτική η δύναμη της επιστημονικής του πρόβλεψης. Όταν μιλάει ο Στάλιν, μιλάει η ζωή, η αλήθεια, η πείρα ολόκληρων αιώνων. Στα λόγια του καθρεφτίζεται ολοζώντανο το παρόν και ζωγραφίζεται με ακρίβεια το μέλλον. Ο,τι λέει ο Στάλιν γίνεται. Είπε πριν την επανάσταση ότι μπορεί η Ρωσία να ανοίξει πρώτη το δρόμο προς τον Σοσιαλισμό και τον άνοιξε. Είπε ότι μπορεί να ανοικοδομηθεί ο Σοσιαλισμός στη Ρωσία και ανοικοδομήθηκε. Είπε από το 1925 ότι θα νικήσει η Κινεζική Επανάσταση και νίκησε. Είπε, όταν ο Χίτλερ ήταν παντοδύναμος ότι ο Χιτλερισμός θα συντριβεί και συντρίφτηκε. Είπε ότι θα ανοικοδομηθεί ο Κομμουνισμός στη Ρωσία και ανοικοδομείται. Κι όταν σήμερα ο Μαλένκοφ, ένας από τους πιο καλούς μαθητές του Στάλιν, λέει πως «αν οι ιμπεριαλιστές εξαπολύσουν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, ο πόλεμος αυτός θα ναι ο τάφος όχι μονάχα για μερικά καπιταλιστικά κράτη ξεχωριστά, μα για ολάκερο τον Καπιταλισμό, ποιος αμφιβάλλει ότι κι αυτό θα γίνει;».

Κι έχει την πιο δυνατή θέληση ο Στάλιν, γιατί η πίστη του είναι βουνό και η επίμονη του αμέτρητη. Για τον Στάλιν, δεν υπάρχουν εμπόδια και δυσκολίες αξεπέραστες, δεν υπάρχουν φρούρια απόρθητα. Πρωταθλητής στην σκληρή πάλη για τον παγκόσμιο Κομμουνισμό, ο Στάλιν διαπαιδαγωγεί όλα τα στελέχη του με το ίδιο του το παράδειγμα στην πάλη με τις δυσκολίες, υπόδειγμα αυταπάρνησης και αυτοθυσίας.

«Να μην αμφιβάλλετε σύντροφοι», γράφει το 1929 στις οργανώσεις και τα μέλη του κόμματος που τον ευχήθηκαν για τα 50χρονα του, «να μην αμφιβάλλετε ότι είμαι έτοιμος και τώρα και πάντοτε να δώσω στην υπόθεση της εργατικής τάξης, της προλεταριακής επανάστασης και του παγκόσμιου Κομμουνισμού, όλες μου τις ικανότητες κι αν χρειαστεί ακόμα και την τελευταία σταγόνα από το αίμα μου».

Ποιος από τους αντίπαλους μας έχει να επιδείξει παραδείγματα αυτοθυσίας στα «ιδανικά» τους; Μήπως ο Τρούμαν και ο Άτλι; Μήπως ο Τσαλδάρης και ο Φράνκο; Ή μήπως η βασίλισσα της Ολλανδίας ή ο Τσαγκ Κάι Σεκ; Τα «ιδανικά» τους, αυτά που λένε ιδανικά, είναι ψεύτικα, κάλπικα. Γι’ αυτό και οι ίδιοι είναι κάλπικοι και η ιστορία θα τους πετάξει στα σκουπίδια της. Τους μεγάλους ήρωες τους γεννούν τα μεγάλα ιδανικά, το ιδανικό του Κομμουνισμού. Αυτό ζει ακόμα κι όταν πεθαίνουν.

«Θα έπαιρνα τον ίδιο δρόμο, αν θα ξανάρχιζα τη ζωή μου, γιατί ο Κομμουνισμός είναι τα νιάτα του κόσμου», γράφει λίγες στιγμές πριν τουφεκιστεί από τους χιτλερικούς ο αλησμόνητος Γάλλος διανοούμενους Γκαμπριέλ Περί. Και μια Κινέζα κομμουνίστρια, που καταδικάστηκε σε θάνατο, φωνάζει στους στρατοδίκες της: «Εγώ ξέρω γιατί έζησα και γιατί πεθαίνω. Εσείς μπορείτε να μου πείτε γιατί ζείτε;”». Ο Βούλγαρος Λιουτιμπρότσκι, την ώρα που θα του περνούσαν οι δήμιοι το σκοινί στον λαιμό, γράφει στον πατέρα του, που λύγισε και του προτείνει να αποκηρύξει το κόμμα του για να σωθεί: «Τι μας χρειάζεται, πατέρα, η ζωή μας, αν σώζοντάς την μείνουμε μονάχα ζωντανά πτώματα που βρομούν; Θα βαδίσω προς την κρεμάλα ήσυχος και χαρούμενος με καθαρή τη συνείδηση, ότι στη σύντομη, μα γεμάτη αγώνες για τη λευτεριά ζωή μου, δε ντρόπιασα ούτε το όνομα του κόμματος, ούτε το δικό σου, πατέρα. Και με το σκοινί στο λαιμό σας φωνάζω: Ψηλά το κεφάλι πατέρα, αγαπημένη μου γυναίκα, μικρό μου παιδί, που δε σε είδα ποτέ…». Ακόμα ο Χρήστος Φιλίδης γράφει το ’43 στην αδελφή του, όταν πάνε να τον εκτελέσουν: «Δεν έχει σημασία το πόσο θα ζήσεις και ποτέ θα πεθάνεις αλλά πώς θα ζήσεις και πώς θα πεθάνεις».

Και ακόμα με το ιδανικό του Κομμουνισμού και με το παράδειγμα του Στάλιν διαπαιδαγωγήθηκαν και πρόσφεραν σήμερα, ο,τι πολυτιμότερο είχαν χιλιάδες Έλληνες κομμουνιστές, από τον αξέχαστο Αναστασιάδη μέχρι τον νεαρό αγρότη της πιο απομακρυσμένης γωνίας της χώρας μας. Ο,τι πιο αγνό και μεγάλο, ο,τι πιο αληθινό και ανθρώπινο, ο,τι δυνατό και ηρωικό έχει να δείξει η ιστορία σήμερα, αυτό γεννιέται από τις ιδέες του Κομμουνισμού, το εμπνέει ο Στάλιν, που ενσαρκώνει την αλύγιστη θέληση και απόφαση εκατομμυρίων μαζών για το γκρέμισμα της σκλαβιάς και το χτίσιμο μιας καινούργιας φωτεινής και χαρούμενης ζωής. Ο Στάλιν ανάθρεψε και διαπαιδαγώγησε το μεγάλο επιτελείο του κομμουνισμού, το Μάο Τσε Τουνγκ, τον Τορέζ, τον Τολιάτι, τον Ράκοσι, τον Πόλιτ, τον Γκότβαλντ, τον Τσερβενκόφ, τον Πικ, την Πασιονάρα, τον Ντεζ, τον Πρέστες, τον Ζαχαριάδη και τόσους άλλους αγαπημένους ηγέτες των λαών της γης.

Γι’ αυτό σήμερα από τη μια άκρη της γης ίσαμε την άλλη, ο Γάλλος εργαζόμενος, κι ο Ινδός δουλοπάροικος, ο Ιταλός εργάτης κι ο μαύρος της Αφρικής, ο Έλληνας αγρότης κι ο τσοπάνος της Μογγολίας, καθένας που κερδίζει το ψωμί του με τον ιδρώτα του, εύχεται στο Στάλιν από τα τρίσβαθα της καρδιάς του να ζει πολλά, παρά πολλά χρόνια.

Αλλά, σύντροφοι, η καλύτερη τιμή, το λαμπρότερο δώρο που θα μπορούσαμε να προσφέρουμε στον αγαπημένο μας Στάλιν θα είναι να προσπαθούμε όλοι, με μια επίμονη, αδιάκοπη προσπάθεια, να γίνουμε άξια παιδιά του. Το όνειρο κάθε αγωνιστή, πρέπει να ναι να μοιάσει όσο περισσότερο μπορεί με τον Στάλιν.

Να διδαχτούμε από τη σοφία του, που με κρυσταλλένια λαμπρότητα και απλότητα βρίσκεται μέσα στα έργα του.

Να μαθαίνουμε, όπως ο Στάλιν, να διδασκόμαστε από το λαό, από τις μάζες. Να διδαχτούμε από τις έξοχες οργανωτικές του ικανότητες, από τη δύναμη να διαλέγει τα στελέχη και να οργανώνει τον έλεγχο της δουλείας. Να μας γίνει παράδειγμα η ιδιωτική ζωή του, η απλότητα και η σεμνότητά του, η αποστροφή του στους θορυβοποιούς, τους φλύαρους, τους κόλακες και τους δουλοπρεπείς ανθρώπους.

Σύντροφοι και συντρόφισσες!

Σήμερα όλοι οι ταπεινοί και κατατρεγμένοι της γης ορκίζονται στ’ όνομα του Στάλιν. Όλοι όσοι ζουν στην καταφρόνια πιστεύουν ότι θα γίνουν το παν, γιατί τον αγώνα τους τον καθοδηγεί ο Στάλιν. Κι όλοι εμείς οι Έλληνες αγωνιστές, πιστεύουμε πως έπαθλο του αγώνα μας θα ναι σύντομα η λαϊκοδημοκρατική σοσιαλιστική Ελλάδα, γιατί τον ηρωικό μας αγώνα τον παραστέκει ο Στάλιν και γιατί θα κάνουμε ο, τι μπορούμε να φανούμε αντάξιοι του μεγάλου μας δάσκαλου και αγαπημένου μας συντρόφου και φίλου.

Στ’ όνομα του Στάλιν, για τα μεγάλα μας ιδανικά, ποτίστηκε με το αίμα των ηρώων μας και κάθε γωνία της πατρίδας μας. Κι αν αυτή τη στιγμή μπορούσε μαζί μας να φωνάξουν οι πολιτείες και τα βουνά μας, οι κάμποι και τα χώρια μας, θα φώναζαν και θα λέγαν: Ζήσε ακόμα πολύ, παρά πολύ, μεγάλε Στάλιν!

Την καλύτερη απάντηση, σ’ αυτό το «διαφωτιστικό» κείμενο του Μπελογιάννη, θα δώσει χρόνια αργότερα, ο ίδιος του ο γιος, Νίκος Μπελογιάννης, σε συνέντευξή του («Ελευθεροτυπία», 12-4-2008):

Από τα Χριστούγεννα του ΄63 μέχρι την Δικτατορία πήγαινα κι εγώ συνεχώς στα γραφεία της ΕΔΑ, όπου άκουγα όλο τον κόσμο. Έβλεπα, λοιπόν, πως πολλοί στην ΕΔΑ ήταν αγράμματοι. Θυμάμαι ένα στέλεχος να λέει συνέχεια «παρρησία όλων» κι εγώ, παιδί της Έκτης Δημοτικού, την διόρθωνα: «Παρουσία», της έλεγα. Αλλά όλοι αυτοί οι αγράμματοι έπρεπε να κυριαρχήσουν. Και όλο αυτό που έβλεπα, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην διαπαιδαγώγησή μου. Αναρωτιόμουν τι γυρεύει η Έλλη (σ.σ.: Έλλη Παππά, μητέρα του και σύντροφος του Μπελογιάννη), που ήξερα ότι ήταν μορφωμένη, με όλους αυτούς τους αγράμματους… Το 1974 αναρωτιόμουν γιατί πήγαν και σκοτώθηκαν. Μετά το 1989 έλεγα: Για όνομα του Θεού, γι΄ αυτό το τερατούργημα θυσιάστηκαν;… Και σκεφτείτε τώρα εμένα, να μου λένε διάφοροι, ως τη δεκαετία του ’80, «παιδάκι μου, να γίνεις σαν τον πατέρα σου και να τον ξεπεράσεις». Δηλαδή, στα δικά τους μυαλά, να δώσω τη ζωή μου για τον Μπρέζνιεφ και τον Φλωράκη και πιο πριν για τον Κολιγιάννη. Ή πολλώ μάλλον, που σήμερα θα έφτανε τα όρια του κωμικού, για την Αλέκα (Παπαρήγα). Θα δίνατε εσείς τη ζωή σας για την Αλέκα; [Πάρε-Δώσε]

Για να μην ξεχνάμε. Να προσθέσω στην αγιογραφία ότι ο Μπελογιάννης παρουσιάζεται ως ήρωας της ειρήνης. Ναι της ειρήνης. Επειδή το ΚΚΣΕ παρά το γεγονός ότι οπλιζόταν για την τελική αναμέτρηση έβαζε τα κομμουνιστικά κόμματα να έχουν ένα τμήμα ειρήνης το οποίο προπαγάνδιζε για την «ύφεση και τον αφοπλισμό». Όπότε συνθήματα του τύπου «Λεφτά για την παιδεία και όχι για το ΝΑΤΟ» αντανακλούν την δήθεν ειρήνη που προμοτάριζε το ΚΚΕ στην Ελλάδα.

Το κομμουνιστικό βασίλειο του τρόμου

Τον Σεπτέμβριο του 1917, ο Λένιν γράφει: «Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να αποφευχθεί η αποκατάσταση της αστυνομίας, και αυτός είναι η δημιουργία λαϊκής πολιτοφυλακής η οποία θα συγχωνευθεί με το στρατό». 

Στις 28 Ιανουαρίου 1918 ο Λένιν αποφασίζει να δημιουργήσει τον Κόκκινο Στρατό. Γερμανοί και Αμερικανοί έτρεξαν να δώσουν κάθε είδους υποστήριξη στους Μπολσεβίκους. Η κατάσταση ήταν καταστροφική διότι τα εχθρικά στρατεύματα πλησίαζαν την Πετρούπολη και στις 11 Μαρτίου 1918 η Μπολσεβίκικη κυβέρνηση διέφυγε για τη Μόσχα όπου και παρέμεινε. Η απόδραση αυτή οργανώθηκε από τον Αλέξανδρο Σλιάπνικωφ (Alexander Shliapnikov 1885-1937) (ο Στάλιν τον εξετέλεσε στα 1937). Η Μόσχα μετά από αυτό έγινε πρωτεύουσα. Ο ψεισήγαγε επίσης το νέο Γρηγοριανό Ημερολόγιο.

Το Σοσιαλδημοκρατικό Μπολσεβίκικο Κόμμα στις 8 Μαρτίου 1918 ονομάστηκε Κομμουνιστικό Κόμμα. Αυτοί οι Κομμουνιστές δημιούργησαν μια νέα κυβέρνηση που κυριαρχούνταν από τους Εβραίους, όπου ο Λέων Τρότσκι έγινε Κομισάριος του Λαού για Στρατιωτικές Υποθέσεις. Ένας άλλος Εβραίος, ο Γκεόργκι Τσίτσεριν (Ορνάτσκι)(Georgy Chicherin: 1872- 1936 – φώτο) που η Εβραία μητέρα του ονομαζόταν Μάγιερντορφ τοποθετήθηκε Κομισάριος του Λαού για Εξωτερικές Υποθέσεις. Προηγουμένως είχε εισέλθει δύο φορές σε φρενοκομείο. Αυτό μπορεί να ταίριαζε τέλεια στους Κομμουνιστές: όσο πιο τρελός, τόσο το καλλίτερο.
Το κακό τώρα διαδόθηκε σ’ ολόκληρη την κοινωνία. Η εξουσία επικεντρώθηκε περισσότερο από την εποχή των Ιακωβίνων στη Γαλλία. Ο Τρότσκι ήθελε να δει τους υπηκόους του σαν στρατιωτικοποιημένους σκλάβους. Όλες οι μορφές επαιτείας απαγορεύτηκαν, όπως είχε κάνει η Παρισινή Κομμούνα με διάταγμα στις 16 Απριλίου του 1871. Αυτοί που παραβίαζαν το διάταγμα εκτελούνταν. Οι αστοί εξαναγκάστηκαν να σκουπίζουν τους δρόμους και να φτυαρίζουν το χιόνι. Τα παιδιά τους αποκλείονταν από την ανώτερη εκπαίδευση. Οι εντολές του Λένιν ήταν τα Πανεπιστήμια να δέχονται όλους αυτούς που ήθελαν ένα δίπλωμα και όχι γνώση. Ακόμη και οι Ταοϊστές γνώριζαν: Όσο περισσότερη γνώση έχει ο κόσμος τόσο πιο δύσκολο είναι να ελεγχθεί.
Στα 1918 ο Πατριάρχης Τύχων(Tichon) δήλωσε πως το Σοβιετικό καθεστώς είναι ο ενσαρκωμένος Αντίχριστος. Διαμαρτυρήθηκε έντονα όταν οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να κατάσχουν την περιουσία και τον πλούτο της Εκκλησίας. Η GPU (μυστική αστυνομία) τον δολοφόνησε τον Μάιο του 1922. Το Κομμουνιστικό βασίλειο του τρόμου δεν γνώριζε όρια – επιτρεπόταν κάθε είδους αγριότητα στο όνομα της εξουσίας.
Ο Μωυσέϊ Ουρίτσκι (Μπορέτσκι) (Moisei Uritsky :1873-1918) ήταν Εβραίος που ανήκε στο εβραϊκό κόμμα Bund, πρωτοστάτησε στο ένοπλο πραξικόπημα τον Οκτώβριο και αργότερα έγινε αρχηγός της Τσεκά (Cheka – σοβιετική υπηρεσία ασφαλείας) στην Αγία Πετρούπολη. Από την θέση αυτή Ουρίτσκι συντόνιζε την άσκηση και τη δίωξη των μελών της αριστοκρατίας, των αξιωματικών του στρατού και των  κληρικών της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που αντιτάχθηκαν τους Μπολσεβίκους. Εργαζόταν μ’ έναν ιδιαίτερα άγριο τρόπο και κέρδισε το ψευδώνυμο «ο χασάπης της Πετρούπολης». Ήταν ο Ουρίτσκι αυτός που με την βοήθεια των ναυτών και των Γερμανών στρατιωτών διέλυσε το Κοινοβούλιο τον Ιανουάριο του 1918.

Παρά το γεγονός πως οι Εβραίοι «επαναστάτες» και εκτελεστές προτιμούσαν να ζουν με ψευδώνυμα ο κοινός λαός της Ρωσίας σύντομα συνειδητοποίησε ποιός κυβερνούσε τη χώρα του με σιδηρό χέρι. Τα Εβραϊκά κόμματα Μπούντ (Bund) και Πο’ Αλέϊ Ζάϊον (Poalei Zion) επετράπησαν να παραμείνουν ενώ τα υπόλοιπα απαγορεύτηκαν στα 1920. Το τελευταίο συγχωνεύτηκε με το Κομμουνιστικό Κόμμα τον Δεκέμβριο του 1928.  [Μέλος του Πο’ Αλέϊ Ζάϊον στην Πολωνία ήταν ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν (David Ben-Gurion: 1886-1973) o ιδρυτής του κράτους του Ισραήλ και πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ].

Ούτε μια συναγωγή δεν καταστράφηκε, ούτε μετετράπη σε δημόσιες τουαλέτες ή αποθήκες, όπως συνέβη με τις Εκκλησίες. Ούτε ένας ραβίνος δεν σταυρώθηκε. Πολλές εκκλησίες στη Μόσχα γκρεμίστηκαν στα 1922, ενώ αντιθέτως μια Συναγωγή που χωρούσε 2.000 άτομα χτίστηκε. Καταστράφηκαν 60.000 εκκλησίες. 

Οι Εβραίοι εκτελεστές συνήθιζαν να φωνάζουν: «Ζήτω ο Κόκκινος Στρατός! Θάνατος στους Αστούς». Σύντομα επέβαλαν την καταναγκαστική εργασία. Οι «αλήτες» εκτελούνταν επί τόπου. 
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ  / Από το βιβλίο του Γιούρι Λίνα «Υπόγειες Σιωνιστικές Διαδρομές», (‘Under the Sign of the Scorpion’), εκδόσεις ΣΤΕΡΕΩΜΑ, με προσθήκες από το διαδίκυτο

Καλοτάξιδη η Jaguar Λαυρέντη

Ο πωλών αριστερά ποτέ δεν έχασε

Παλιά Κινέζικη παροιμία

Θύελλα αντιδράσεων προκάλεσε η είδηση οτι ο γνωστός αοιδός Λαυρέντης Μαχαιρίτσας οδηγεί μια πολυτελέστατη JAGUAR.

Το γεγονός (της γνωστοποίησης) έκανε έξαλο τον γνωστό καλλιτέχνη, ο οποίος δήλωσε οτι στα 20 χρόνια που δουλεύει έχει καταφέρει να βγάλει 300.000 ευρώ και να αγοράσει 1 γκαρσονιέρα στην Αθήνα, 1 σπίτι στην Τήνο και το πολυτελές αυτοκίνητο. Θεωρεί δε ισοπέδωση να θεωρούνται όλοι οι Έλληνες συλλήβδην κλέφτες.

Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας προφανώς δεν (ή κάνει πως δεν) κατάλαβε γιατί ο κόσμος αντέδρασε.

Το να αποκτήσει χρήματα κάποιος καλλιτέχνης δεν είναι μεμπτό. Ούτε τον κατηγόρησε κανείς για κλέφτη

Μεμπτό είναι να αποκτάς JAGUAR πουλώντας “αριστερά”. Αυτή είναι η απάτη Λαυρέντη.

Θα μου πεις ο πρώτος ή ο τελευταίος είναι; Δόξα τω Λένιν, στην Ελλάδα ο επαγγελματικός αριστερισμός είναι το πιο σίγουρο επάγγελμα. Λεφτά στην τράπεζα. Άνετα και σίγουρα.

Το τί Jaguar, Ferrari και Cayen προσέφερε ο Στάλιν στο “προλεταριάτο” δεν λέγεται. Το πόσες βίλες στη Μύκονο, στην Αράχωβα και πόσα διαμερίσματα στο Μανχάταν έχτισε η καημένη τσιμινιέρα όταν πάγωσε, δεν περιγράφεται.

Καλοτάξιδη η Jaguar Λαυρέντη, αλλά μην μας περνάς όλους και για Κνίτες.

Με ένα λουλούδι στον τάφο του, στο Α΄Νεκροταφείο Αθηνών και μία δράση έξω από αυτό, πραγματοποιήθηκε, από το ΚΚΕ, εκδήλωση, η πρώτη αφιερωμένη στον Νίκο Ζαχαριάδη, μετά την αποκατάστασή του από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της 16ης Ιουλίου 2011.
Όπως τόνισε η γενική γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, με την απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του Ιουλίου αποκαθίσταται και επίσημα κομματικά ο Νίκος Ζαχαριάδης, ως αφοσιωμένος στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του προλεταριακού διεθνισμού και στην πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση….

Φωτό και κείμενο εδώ. Το κώμα σταθερό και αταλάντευτο στην γραμμή του ως υποτελές μόρφωμα στους Εβραιομπολσεβίκους. Και ο αποκατασταθείς άξιο τσιράκι και πράκτορας του Στάλιν. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε ποιά θα είναι η επόμενη ιδεολογική κωλοτούμπα του κώματος για να δικαιολογήσει πχ. γιατί οι Εγγλέζοι έφεραν με αεροπλάνο από το Νταχάου τον Ζαχαριάδη, ή τη θέση του Ζαχαριάδη στο θέμα του Άρη π.χ. τον οποίο ο ίδιος ο Ζαχαριάδης είχε αποκυρήξει, κλπ. Αλλά τι να λέμε, ξύλινος λόγος και η κασσέτα να παίζει.

Γιατί;

Διάλογος ενός συντρόφου του Ζαχαριάδη, του Αχιλλέα Ζαχαρόπουλου (καπετάν Τούρκου), ο οποίος είχε καταγωγή από τήν Πόλη, όπως άλλωστε καί ο Ζαχαριάδης (1949).
Αχιλλέας Ζαχαρόπουλος – «Σύντροφε αρχηγέ μέ βασανίζει μία σκέψη.»
Νίκος Ζαχαριάδης -«Λέγε ρε Τούρκο.»

-«Αφού ξέραμε τόν συσχετισμό δυνάμεων γιατί πήραμε τά όπλα καί δέν κάναμε πολιτικό αγώνα;»

-«Κρίμα πού είμαστε καί πατριωτάκια, κρίμα πού είσαι καί μορφωμένος. Καί ποιός σού είπε εσένα ότι πηγαίναμε νά πάρουμε τήν ηγεσία. Εμείς δημιουργήσαμε μία ανωμαλία στήν Ελλάδα γιά νά μπορεί ο σύντροφος Στάλιν νά εδραιώσει τό καθεστώς μας στίς χώρες πού τού έδωσε ο Τσώρτσιλ πίσω από τήν πλάτη του Ρούσβελτ.»


Τό Δεκέμβρη του ’44, οι κομμουνιστές ήταν παντοδύναμοι. Οι μόνες μή αριστερές οργανώσεις πού είχαν επιβιώσει από τή σφαγή, ήταν ο ΕΔΕΣ, ο οποίος ήταν περιορισμένος στά δυτικά παράλια της Ηπείρου καί ο Φωστερίδης στήν Μακεδονία. Τό εμπειροπόλεμο των ελασιτών, ο βαρύς οπλισμός πού είχαν αρπάξει από τους Ιταλούς, οι άφθονες χρυσές λίρες, πού τούς είχαν στείλει οι Άγγλοι, είχαν ισχυροποιήσει στό έπακρο τό ΚΚΕ. Οι Γερμανοί, είχαν ήδη αποχωρήσει τόν Οκτώβρη καί τό πεδίο ήταν ελεύθερο. Οι διεθνιστές της Αριστεράς όμως είχαν υπολογίσει χωρίς τόν ξενοδόχο. Καί ξενοδόχος ήταν οι …Μεγάλες Δυνάμεις. Στάλιν, Τσώρτσιλ καί Ρούσβελτ είχαν συμφωνήσει (Τεχεράνη, Μόσχα, Γιάλτα), γιά τίς ζώνες επηρεασμού που θά είχαν στήν Ευρώπη καί η Ελλάδα είχε αποδοθεί στους Αγγλοαμερικάνους. Ετσι ο ιδεολογικός πρόγονος της Αριστεράς πού ΔΕΝ ΒΟΗΘΗΣΕ ΟΥΤΕ ΜΕ ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ τούς αριστερούς αντάρτες, κατά τήν διάρκεια της Αντίστασης, ΔΕΝ ΘΑ ΒΟΗΘΟΥΣΕ ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
Αντίθετα θά υπαγόρευε στο ΚΚΕ νά υπογράψει όλες τίς συνθήκες (Λίβανος, Καζέρτα, Βάρκιζα), μέ τίς οποίες η Αριστερά θα παρέδιδε οπλισμό καί έλεγχο εξουσίας στή Δεξιά. Μα έτσι δεν είχε συμφωνήσει μέ τους Αγγλους; Στά επίσημα χαρτιά έπρεπε νά φαίνεται ότι τηρεί τήν συμφωνία.

Όμως, στούς ίδιους τούς ηγέτες του ΚΚΕ, ποτέ δέν είπε ξεκάθαρα νά μήν προχωρήσουν σέ ένοπλο αγώνα, παρά τό μάταιο της υπόθεσης. Μόνο μισόλογα καί αόριστες υποσχέσεις δίδονταν στίς εκκλήσεις των ηγετών της Αριστεράς γιά βοήθεια, μέ αποτέλεσμα νά κάνουν
ένα βήμα μπροστά καί ένα βήμα πίσω. Θα έπαιρναν μία απόφαση καί θά τήν άλλαζαν στή συνέχεια. Θα υπέγραφαν μία συμφωνία καί θά μετάνοιωναν αμέσως μετά.
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΔΗΛΩΣΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΧΑΜΕΝΗ Η ΥΠΟΘΕΣΗ;
Διότι χρειαζόταν διαπραγματευτικά χαρτιά, στίς διεκδικήσεις πού είχε στην Ευρώπη, απέναντι στους καπιταλιστές της Δύσης. Εσείς Αμερικάνοι επεμβαίνετε στήν Ελλάδα; Εγώ θά επέμβω κάπου αλλού. Γι’αυτό έστειλε τόν Ζαχαριάδη. Να αιματοκυλίσει τήν Ελλάδα χωρίς λόγο. Καί τά κατάφερε, αφού το σταλινόσκυλο ο Ζαχαριάδης, επέμενε μέχρι τό 1949, νά πολεμάει μέ δεκαεξάχρονα κοριτσάκια, εναντίον ενός πανίσχυρου εθνικού στρατού 150000 στρατιωτών, ο οποίος είχε καί τήν πλήρη υποστήριξη τής υπερδύναμης των ΗΠΑ.

Ακολουθούν αποσπάσματα από τό βιβλίο του ερευνητή δημοσιογράφου Ν. Μέρτζου, «Σβάρνουτ», πού καταδεικνύουν τήν εγκατάλειψη του ΚΚΕ από τόν Στάλιν καί τά επακόλουθα αυτής πού ήταν οι παλινδρομήσεις καί οι ανοησίες της ηγεσίας του:…
Αφιερωμένο εξαιρετικά από την Φ. σε ένα άξιο δουλικό του Στάλιν που ευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά για τον «Εμφύλιο».
Το απόσπασμα είναι από εδώ

Ο ΓΑΠ παριστάνει τον Στάλιν. Τι άλλο θα δούμε σ’ αυτή τη χώρα.

Δημοσιεύθηκε από olympiada στο Δεκεμβρίου 9, 2009

http://aftermathnews.files.wordpress.com/2009/07/nazi-gnomes.jpg?w=460&h=296Πατριώτες μας θέλει ο ΓΑΠ. Σαν τον γίγαντα Σημίτη

Επικές οι δηλώσεις και οι αιτιάσεις Παπανδρέου περί “απειλής” της Εθνικής κυριαρχίας. Θυμίζει τον Στάλιν που έκανε επίκληση στα πατριωτικά αισθήματα του Ρωσικού λαού για να αποκρούσει την εισβολή των Γερμανών.

Ωραίο το νέο κουστούμι της “Νέας Διακυβέρνησης” αλλά άργησε να το φορέσει κατά ένα χρόνο ο ΓΑΠ. Πέρυσι βλέπετε, ο ίδιος ήταν ο απόλυτος θιασώτης των ίδιων συμφερόντων που επιβουλεύονταν την “Εθνική ακεραιότητα”, περιδιαβαίνοντας την Ευρώπη με μοναδικό σκοπό να δυσφημίσει την Ελληνική οικονομία. Οι “τοκογλύφοι” και οι δανειστές άλλωστε κύριε Παπανδρέου που περίμεναν στη γωνία για να εκτοξεύσουν το κόστος δανεισμού είναι απόλυτα οι ίδιοι. Δεν αλλάζουν όπως δεν αλλάζει το γεγονός ότι τα κερδοσκοπικά παιχνίδια καλείται να τα πληρώσει ο Ελληνικός λαός και όχι οι ανεύθυνοι και επίορκοι πολιτικοί. Τώρα λοιπόν ο κύριος Παπανδρέου αναζητά τον “Πατριωτισμό των Ελλήνων” για να πληρώσουν το μάρμαρο της δικής του ανυπαρξίας και ανευθυνότητας.

Δυστυχώς κύριε Παπανδρέου αργήσατε. Όταν ακόμα και οι ξένες τράπεζες πέρυσι δεχόντουσαν ότι

«Τα ελληνικά ομόλογα τιμωρήθηκαν για τα βίαια γεγονότα (σ.σ.του περασμένου Δεκεμβρίου)”

Εσείς συνεχίζατε το άθλιο road Show δυσφήμισης της Ελληνικής οικονομίας γνωρίζοντας ότι είμασταν πολύ πιο υποτιμημένοι από το χάλι μας. Απόδειξη η συνεχιζόμενη στήριξη της Κίνας όπως αποκλειστικά είχαμε αποκαλύψει πέρυσι στις 17 Δεκεμβρίου όταν εσείς αποθαρύνατε τους ξένους επενδυτές και ο κλόουν του Ελληνικού κοινοβουλίου Αλαβάνος συμμετείχε σε ρατσιστικές Κινεζοφοβικές παρελάσεις την ώρα που ο πρωθυπουργός της Κίνας βρισκόταν στην Ελλάδα. Είστε λοιπόν υποκριτής κύριε Παπανδρέου αλλά το χειρότερο; Είστε ανεύθυνος.Γιατί τότε δεν μιλήσατε: Η χαρά της υποβάθμισης και οι υπότροποι διεθνείς οίκοι.

Μα ιδιαίτερα σιωπήσατε όταν η Εθνική κυριαρχία βαλλόταν για δεύτερη φορά όταν ΣΤΕΛΕΧΗ σας και φιλικές σας εφημερίδες πρωτοστατούσαν στα έκτροπα με το “Κοράνι”: Το σκισμένο κοράνι και η διαπραγμάτευση των κρατικών ομολόγων.

Αλλού λοιπόν οι επικλήσεις του “πατριωτισμού”, γιατί αντίθετα με τον Στάλιν, οι κυβερνήσεις που εσείς υπηρετήσατε ως υπουργός άνοιξαν διάπλατα την πόρτα στον Γερμανικό νεοιμπεριαλισμό.

Πως οι Γερμανοί φρόντιζαν τις δουλειές και τους φίλους τους…



Έχω την εντύπωση ότι πραγματικά γίνεται χαμός στα «εθνικιστικά» (σικ) μπλογκια και στην κυριολεξία έχω χάσει την μπάλα αφού δεν προλαβαίνω να διαβάσω.

Έτσι λοιπόν μας προέκυψε, αίφνης, προστάτης της εθνικής μας υπόστασης ο Τζεφφρυς, αφού προηγουμένως η πρώτη του κίνηση ήταν όχι μόνο να απαλείψη την λέξη εθνικό από τρία υπουργεία αλλά να τοποθετήσει σεσημασμένες ανθέλληνες επικεφαλής άλλων. Πολύ σωστά τον παρομοιάζει η Ολυμπία με τον Στάλιν ο οποίος αφού δολοφόνησε ή πέθανε από την πείνα τις κακουχίες κ.α. μερικά εκατομμύρια στην συνέχεια προέτρεψε από την κρυψώνα του σε πατριωτικό πόλεμο τους αδιάφορους πλέον Ρώσσους που είχαν να διαλέξουν να σκοτωθούν ή από τα Γερμανικά βόλια στην πρώτη γραμμή ή από τα πολυβόλα της Γκεπεού στην υποχώρηση.

Εξ ου και ο περιπαικτικός τίτλος της ανάρτησης.

Ήταν μεγάλη ευκαιρία τώρα, μετά την (διπλωματική) “αφωνία” της Ζαν Μορώ να δοθεί η Επίδαυρος στους Χιώτες ΚΝίτες που έδωκαν μιά έξοχη παράσταση εψές, στο λιμάνι του νησιού.

Καλό το σκηνικό στην προβλήτα, αλλά στο κοίλο της Επιδαύρου θα΄γραφε Ιστορία στα Πολιτιστικά δρώμενα της Χώρας. Τύφλα να΄χει ο Κουν κι ο Ροντήρης.

Κωμωδία ή δράμα, η σκηνή είχε ψωμί.

Χιώτες σύντροφοι του ΠΑΜΕ, μαζί με μέλη της ΜΚΟ “Ο Καλός Δουλέμπορας” συν διάφορους άλλους παρατρεχάμενους του κυκλώματος διακίνησης ψευδο-αιτούντων ασύλου (δεν υπάρχει μεταναστευτική πολιτική γιά την ΕΕ, όλοι προσέρχονται διά “άσυλο”), κάτι δικολάβους, κάτι παραχαράκτες, κάτι απαλλοτριωτές διαβατηρίων και σφραγίδων από κοινοτικά γραφεία και ΚΕΠ…

…έπεφταν στις ρόδες των πούλμαν, έσκιζαν τα ιμάτιά τους, βούταγαν στη θάλαττα, κάτω από τον καταπέλτη του φέρρυ μπώτ κλπ γραφικά. Μιλάμε γιά το show της αρκούδας τώρα! Τύφλα να΄χουν οι Αφοί Μαρξ.

– “Που τους πάνε τους αδερφούς μας, τους μετανάστες; Είμαστε όλοι μας Πακιστανοί” κι άλλα τέτοια πολυπολιτισμικά!

Γέμισε ο χώρος υποδοχής στην Χίο με υπεράριθμους, ας είναι καλά ο Τούρκος δουλέμπορας που δεν έπαψε να μας τροφοδοτεί καθημερινώς και δεν ξέρουν που να τους πρωτοβάλλουν οι Αρχές!

Αλλά το τοπικό ΚΚΕ είχε αντίρρηση.

Περίεργο αυτό!

Συνήθως οι Χιώτες πάνε: δυό-δύο! Έτσι λένε τουλάχιστον! Ας πάρει κάθε Κνίτης από ένα Πακιστανό κι ας τον φιλοξενήσει στην κατοικία του. Κι ας του πλερώσει αυτός τα νοσήλια, κι όχι τα “φιλόπτωχα” ταμεία μας που΄χουν αδειάσει. Τι σκατά φιλάνθρωπος είναι;

Θα μου πείς τώρα και με το δίκηο σου, ότι όταν ο Στάλιν ξεκλήριζε ολόκληρα χωριά και κατέσφαζε αυτόχθονες πληθυσμούς, κι όταν τα Σοβιετικά άρματα μπούκαραν στα υψίπεδα του Αφγανιστάν, οι ανωτέρω πονόψυχοι ΚΝίτες και οι προπάτορες αυτών (ο Μαλάμης; χαχαχαχα) ποιούσαν την νήσσαν κι εσφύριζαν αδιάφορα! Επιλεκτική μνήμη, τι άλλο να πείς. “Τούρκοι εργάτες αδέρφια μας”

Δικά σας αδέρφια βέβαια. Εμένα κανείς δεν με ρώτησε! Είμαι ανάδερφος βλέπεις!

Είναι πολλά τα λεφτά του κυκλώματος. €2,500 να έρθουν μέχρις την Ελλάδα κι άλλα €1.500 το “κομμάτι” διά τα “παραστατικά” μαϊμού που τους εφοδιάζει η εδώ μαφία, βάλτε τα κάτω και υπολογίστε το ποσόν. Έχει πολλά έξοδα η μαιζονέττα στο Ντράφι (και στα πέριξ αυτού, κατάλαβες τώρα). Σωστό κι αυτό!

Πηγή

Πικρό χιούμορ και αυτή η ανάρτηση του Μακ. Αν θέλετε να δείτε το βίντεο εδώ. Κάπου υπάρχει και η άποψη της ΜΚΟ κλαδικής των δουλεμπόρων.

[…Προσχώρησε στο γαλλικό κομμουνιστικό κόμμα το 1942, [1], πράγμα το οποίο οδήγησε στη απόσχισή του από τους Σουρρεαλιστές, και αργότερα εγκωμίασε το Στάλιν στα πολιτικά του συγγράμματα. Ο Μίλαν Κούντερα (Milan Kundera) θυμήθηκε πως σοκαρίστηκε όταν άκουσε από τον Πωλ Ελυάρ (Paul Eluard) την δημόσια επιδοκιμασία για το κρέμασμα του φίλου του Κούντερα, του συγγραφέα της Πράγας Ζάβις Καλάντρα (Zavis Kalandra) το 1950. [2]…]

Πηγή

Χρησιμοποιώ σαν πηγή όχι τίποτα περίεργο αλλά την γνωστή και μη εξαιρεταία Βικυ. Αυτό για να τονίζω το μέγεθος των «μεγάλων» που διατέλεσαν ή διατελούν σφουγκοκωλάριοι σε διατεταγμένη υπηρεσία.

…Χθες το βράδυ η Αλέκα Παπαρήγα απευθύνθηκε σε όσους «γνωρίζουν ότι η ισχυροποίηση του ΚΚΕ θα είναι ένα χτύπημα στον αντικομμουνισμό που σηκώνει κεφάλι»….

Πηγή
Τη δουλειά τους τα παιδιά. Τι και αν η ιστορία καταδίκασε αμετάκλητα τον κομμουνισμό και τον έριξε στα σκουπίδια; Τι και αν η ιδεολογία και τα εγκλήματά της έχουν καταδικαστεί παγκοσμίως; Τι και αν οι φορείς της ιδεολογίας στην Ελλάδα ταμπουρωμένοι πίσω από φραστικά κλισέ είναι υπόλογοι για χειραγωγήσεις όλης της κοινωνίας στο όνομα μιας τάχα μου ολοκληρωτικής «προοδευτικότητας»; Τι και αν όταν μιλάνε για «δημοκρατία» εννοούν τα καθεστώτα του Στάλιν και του Τσαουσέσκου; Τι και αν το 7% ονειρεύεται να επιβάλλει την θέλησή του στο 93%; Το βιολί της η Παπαρήγα.

Μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω μια αξιόλογη αναφορά για το ρόλο του ΚΚΕ και στην διαιώνιση του δικομματισμού:

…Χωρίς την ύπαρξη του ΚΚΕ τα αστικά κόμματα δεν θα μπορούσαν να μεταμορφωθούν σε ημικρατικές οργανώσεις και να μονοπωλούν την εξουσία, κάνοντας παράνομη χρήση δημοσίου χρήματος και μέσων. Δεν θα μπορούσαν να εξοντώνουν τους πολιτικούς ανταγωνιστές τους, παριστάνοντας τις παρατάξεις. Τα ελέω Στάλιν «πνευματικά δικαιώματα» του ΚΚΕ πάνω στον κομμουνισμό είναι αυτά τα οποία δίνουν ανάλογα «δικαιώματα» σοσιαλισμού και φιλελευθερισμού στα κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Το ΚΚΕ γι’ αυτόν τον λόγο είναι υπερπολύτιμο για τα αστικά κόμματα. Λειτουργεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο και επιτρέπει σε απλά αστικά κόμματα να το μιμούνται. Το ΚΚΕ από τη φύση του επιδιώκει τον κομματισμό του κράτους. Γιατί; Διότι δεν έχει άλλο μέσον για να καταλάβει την εξουσία. Θεωρητικά ένα κομμουνιστικό κόμμα έχει μόνιμο και αποκλειστικό στόχο να επιβάλλει τη «δικτατορία του προλεταριάτου». Έχει ως στόχο να καταλύσει τη δημοκρατία, την οποία προφανώς μισεί. Τη δημοκρατία, που προκαλεί «αλλεργίες» σε «πατερούληδες» τύπου Στάλιν, Τσαουσέσκου, Μάο κλπ.. Τον στόχο της κατάληψης της εξουσίας μπορεί να τον επιτύχει με δύο τρόπους. Ο πρώτος είναι η ένοπλη επανάσταση και ο δεύτερος είναι η σταδιακή «απαλλοτρίωση» του κρατικού μηχανισμού. Ο πρώτος είναι απαγορευτικός και ο δεύτερος είναι ο μόνος που του απομένει για να επιβάλει αυτήν τη δικτατορία στον λαό.

Από τη στιγμή λοιπόν που το ΚΚΕ εγκατέλειψε την ιδέα της ένοπλης επανάστασης, περιορίστηκε στον μοναδικό δρόμο που του απέμενε για την κατάληψη της εξουσίας. Συμμετέχει στις εκλογές όχι για να τις κερδίσει αλλά για να παραμένει πάντα σε απόσταση «βολής» από το κράτος. Να συμμετέχει στη νομή των θέσεων εξουσίας αυτού του κράτους. Να διατηρεί τη θεωρητική δυνατότητα να ελέγξει με στελέχη του τον κρατικό μηχανισμό, ώστε, όταν οι συνθήκες του το επιτρέψουν, να επιβάλει στον λαό με «δημοκρατικά» μέσα την ιδεολογία του. Από τη στιγμή που ο λαός δεν εκτιμά το «μεγαλείο» του το ΚΚΕ, περιμένει να τον αναγκάσει κάποτε να το εκτιμήσει με τα όπλα του κράτους. Αυτή είναι η άποψη του ΚΚΕ για τη δημοκρατία. Δημοκρατία για το ΚΚΕ είναι να μην το ενοχλούν όταν επιχειρεί από θέση αδυναμίας να καταλάβει την εξουσία. Αν καταλάβει αυτήν την εξουσία, η άποψή του περί δημοκρατίας είναι τα «γκούλαγκ» της αντιπολίτευσης. Αν καταλάβει την εξουσία «ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ».

Αυτός λοιπόν ο αντιδημοκρατικός μηχανισμός, που στοχεύει μόνιμα στην άλωση του κράτους μέσω του κομματισμού, σήμερα είναι ο μεγαλύτερος καταγγέλων του δικομματισμού. Ένας πραγματικός επαγγελματίας του είδους. Ένα πραγματικό μονοπώλιο. Γιατί το κάνει; Διότι αυτό συμφέρει τα δύο μεγάλα κόμματα. Υπερπροβάλλεται το ΚΚΕ σαν ο μεγαλύτερος εχθρός του δικομματισμού, για να «καπελώνονται» όλοι οι δημοκράτες που τον πολεμούν. Υπερπροβάλλεται ο «ευνούχος», για να επιβιώνουν οι «ανίκανοι». Οι συγκεκριμένοι «ανίκανοι», εφόσον για το ΚΚΕ οι πάντες «μη ευνούχοι» είναι εχθροί του.

Αυτός είναι ο ρόλος που επιτρέπει στο ΚΚΕ να επιβιώνει. Εξοντώνει τον ανταγωνισμό του φασιστικού δικομματισμού. Το ΚΚΕ εξοντώνει όλους τους «μικρούς» της δημοκρατίας, που θέλουν να γίνουν «μεγάλοι». Είναι το «φράγμα» τους για τη Βουλή. Είναι ο επαγγελματίας «μεγαλύτερος» από τους «μικρούς». Από όλους τους «μικρούς» αυτό τα λέει πιο «ωραία» εναντίον του δικομματισμού. Αυτό υπερπροβάλλεται από τα ΜΜΕ, για να τα «λέει» κατ’ αποκλειστικότητα. Έχει τα «πνευματικά δικαιώματα» των αντιιμπεριαλιστικών διαδηλώσεων, των κοινωνικών αγώνων, των εργατικών δικαιωμάτων κλπ.. Τα δύο μεγάλα κόμματα τού αναγνωρίζουν αυτά τα δικαιώματα, για να μην τα πάρει κάποιος άλλος και τους απειλήσει.

Από εκεί και πέρα ο ρόλος του δεν σταματά εκεί. Το ΚΚΕ θα βρει τους «μικρούς» δημοκράτες στα πεζοδρόμια, στα συνδικάτα, στους συλλόγους και θα τους «εξοντώσει» πριν φτάσουν να γίνουν γνωστοί και άρα απειλητικοί για τα δύο μεγάλα κόμματα. Το ΚΚΕ και το μίσος του θα τα συναντήσει κάποιος δημοκράτης πολύ πριν βρεθεί απέναντι στους δύο μεγάλους του δικομματισμού. Τον πόλεμο του ΚΚΕ θα έχει ν’ αντιμετωπίσει πρώτον από όλους. Αυτή είναι η ευχάριστη «αγγαρεία» του ΚΚΕ. Εχθροί του είναι όλοι οι δημοκράτες και αυτό είναι κάτι που το κάνει με ευχαρίστηση. Μια ευχαρίστηση, που γίνεται ηδονή, όταν συναντά «μικρούς» και τους καταστρέφει, νομίζοντας ότι εξυπηρετεί τα ιδεολογικά του συμφέροντα.

Με τον τρόπο αυτόν το ΚΚΕ γίνεται το «μαξιλάρι» των δύο μεγάλων κομμάτων, που δεν επιτρέπει στους δημοκράτες να τα «χτυπούν». Με τον τρόπο αυτόν παραμένουν στο πολιτικό προσκήνιο μόνον οι δύο «μονομάχοι» και κανένας άλλος. Όλοι οι άλλοι απλά δεν μπορούν να πλησιάσουν. Κολλάνε στην «πόρτα» της ελληνικής πολιτικής σκηνής, την οποία φυλάει με νύχια και με δόντια το φασιστικό ΚΚΕ. Στην «πόρτα» του συνδικαλισμού, των κοινωνικών αγώνων, των εργατικών κινητοποιήσεων, των κοινωνικών ευαισθησιών κλπ.. Στην «πόρτα», που οδηγεί στο πολιτικό «προσκήνιο». Για όσο διάστημα το ΚΚΕ είναι ο αποκλειστικός καταγγέλων του δικομματισμού, ο δικομματισμός θα διαιωνίζεται και άρα θα επιβιώνει και το ΚΚΕ. Το ένα δηλαδή συντηρεί το άλλο.

Τα παιδιά του Στάλιν γίνονται οι «πορτιέρηδες» της δημοκρατίας μας. Όποιοι πρόλαβαν να μπουν, μπήκαν. Οι υπόλοιποι θα «μαλώνουν» με τους «πορτιέρηδες». Δημοκράτες θα πολεμούν με φασίστες, απλά για να φτάσουν στην πολιτική σκηνή «πληγωμένοι» και ταλαιπωρημένοι από τους «πορτιέρηδες». Ψάχνουν να βρουν οι Έλληνες γιατί δεν υπάρχουν νέα πρόσωπα με φρέσκιες ιδέες για να τους ψηφίσουν. Ψάχνουν να βρουν γιατί δεν υπάρχουν νέα κόμματα για να τα στηρίξουν. Ας ρωτήσουν την κυρία Παπαρήγα και τους «συντρόφους» της πόσα νέα κόμματα έχουν διαλύσει, όταν αυτά βρίσκονταν στα «σπάργανά» τους. Πόσους δημοκράτες έχουν «εξοντώσει» πολύ πριν γίνουν γνωστοί. Πόσους έχουν εξουθενώσει, μέχρι να τους φτάσουν σε σημείο να τα παρατήσουν. Πόσους έχουν ταλαιπωρήσει, μέχρι να τους αναγκάσουν να καταφύγουν στα μεγάλα κόμματα, για ν’ απαλλαγούν από αυτούς. Μια πραγματική πληρωμένη «ύαινα», που εξοντώνει τα μικρά «λιονταράκια» της δημοκρατίας πολύ πριν αυτά γίνουν απειλητικά για τα αφεντικά της. Μια πραγματική μάστιγα για τον πολιτικοποιημένο «ανθό» της κοινωνίας.

Πανηγυρίζουν στον Περισσό κάθε φορά που καταστρέφουν έναν νέο πολιτικό σχηματισμό. Πανηγυρίζουν, κάθε φορά που χαλάνε μια νέα πολιτική «φωλιά» κάποιων νέων δημοκρατών. Χαίρονται, όταν βγάζουν από τη «μέση» κάποιον φέρελπι δημοκράτη. Κάποιον ενοχλητικό και χαρισματικό «μπουρζουά». Κάποιο «κακομαθημένο» παλιόπαιδο, που τολμά να μπει στα «φέουδά» τους και να μιλήσει για εργατικά δικαιώματα, κοινωνικές ευαισθησίες ή την παγκόσμια ειρήνη. Χαίρονται όταν κατασπαράζουν ένα μικρό σκύμνο (λιονταράκι) της δημοκρατίας. Ηθικό πρόβλημα δεν έχουν, εφόσον, λόγω δόγματος, ανήκουν σε άλλο «είδος». Από τη στιγμή που δεν μπορούν να εξοντώσουν τους μεγάλους του δικομματισμού, αντλούν ευχαρίστηση από την εξόντωση των μικρών.

Οι υπηρεσίες του ΚΚΕ στον δικομματισμό γι’ αυτόν τον λόγο είναι πολύτιμες κι αναντικατάστατες. Η καλή του κομματική οργάνωση σε συνδυασμό με τη φυσική του αδυναμία να πάρει την εξουσία δημιουργεί ένα συμπαγές «φράγμα» γύρω από τα δύο μεγάλα κόμματα. Αυτό δημιουργεί τον «μύθο» του ανίκητου δικομματισμού. Καταγγελλόμενοι και καταγγέλλοντες αποκτούν μονιμότητα και βολεύονται από αυτήν την ισορροπία. Με τον τρόπο αυτόν το ΚΚΕ απαλλάσσει τον δικομματισμό από τους πραγματικούς αντιπάλους του. Σταθεροποιεί τις δομές του.

Το «πλάτος» των δραστηριοτήτων του ΚΚΕ δίνει ένα ανάλογο «πλάτος» και στα αστικά κόμματα. «Πλάτος» το οποίο δεν θα μπορούσαν ν’ αποκτήσουν μόνα τους. Οι Κνίτες, για παράδειγμα, δίνουν στα δύο μεγάλα κόμματα νεολαία μέσα στα πανεπιστήμια. Αν δεν υπήρχαν οι Κνίτες, ο δικομματισμός δεν θα έμπαινε ποτέ στα Πανεπιστήμια. Αυτοί που χειροκροτούν την Παπαρήγα αναγκάζουν κάποιους άλλους να χειροκροτούν τους Μητσοτάκηδες. Οι ΚΚΕδες φροντίζουν για την απρόσκοπτη επιβίωση των άχρηστων γόνων του δικομματισμού. Η Παπαρήγα είναι η ασφαλιστική «δικλείδα» για να επιβιώσουν χωρίς αντίδραση ο κάθε Κώστας, ο Γιώργος ή η Ντόρα. Χωρίς αυτήν όλοι αυτοί οι άχρηστοι κληρονόμοι θα είχαν προ πολλού εγκαταλείψει την πολιτική σκηνή. Οι ιδεολογικοί εχθροί μετατρέπουν σε επιλογές τους άχρηστους ομοϊδεάτες. Οι εχθροί είναι το «χείρον», που μετατρέπουν το «μη χείρον» σε «βέλτιστον».

Αυτό είναι όλο το μυστικό του σημερινού φαινομενικά ανίκητου δικομματισμού. Οι «ορκισμένοι» εχθροί τρώνε από το ίδιο «πιάτο». Το ΚΚΕ με την ύπαρξή του προστατεύει τα δύο μεγάλα κόμματα και δίνει στον κομματισμό την ευκαιρία ν’ αναπτυχθεί. Ο μόνιμος στόχος του αντιδημοκρατικού ΚΚΕ για εξουσία δίνει το άλλοθι στα δύο μεγάλα αστικά κόμματα να φέρονται αντιδημοκρατικά, υποτίθεται για να προστατεύουν τη δημοκρατία. Υποτίθεται ότι τα δύο αυτά κόμματα κομματικοποιούν το κράτος, για να μην προλάβει να το κάνει το ΚΚΕ, το οποίο έχει αυτό ως μόνιμο στόχο. Αυτός ο κομματισμός, ο οποίος ξεκινά από τον Περισσό, γεννά τον δικομματισμό, ο οποίος με τη σειρά του νομιμοποίησε και επί δεκαετίες στηρίζει με όλα τα μέσα το ΚΚΕ. Στον Περισσό βρίσκονται τα θεμέλια τόσο της Ρηγίλλης όσο και της Χαριλάου Τρικούπη. Αυτό είναι ένα παιχνίδι ρόλων, που συμφέρει αυτούς που τους αναλαμβάνουν.

Αυτό κάνει το ΚΚΕ. Γι’ αυτόν τον λόγο προβάλλεται από τα ΜΜΕ σχεδόν ισότιμα με τα άλλα δύο μεγάλα κόμματα. Γι’ αυτόν τον λόγο εισπράττει τεράστιες κρατικές επιχορηγήσεις. Είναι ο αφανής συνέταιρος του δικομματισμού. Είναι ο κρυφός «ρολίστας», που στηρίζει τον δικομματισμό. Αυτό καταγγέλλει τον κομματισμό, ενώ είναι το ίδιο που, λόγω δόγματος, τον έχει ως μόνιμο στόχο. Αυτό καταγγέλλει τα βολέματα, ενώ είναι το ίδιο που, λόγω δόγματος, έχει βολεμένα όλα τα στελέχη του στον κρατικό μηχανισμό. Αυτό καταγγέλλει τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, ενώ είναι το ίδιο που, λόγω δόγματος, προοδεύει από σπατάλες του κράτους. Αυτό καταγγέλλει την αδικία που υφίστανται οι εργάτες και είναι το ίδιο το οποίο δεν έχει στις τάξεις των στελεχών του ούτε έναν πραγματικό εργάτη. Αυτό δεν είναι κάτι το πρωτοφανές για το ΚΚΕ. Έτσι ζούσε πάντα και έτσι ζει και τώρα. Προδίδει και στη συνέχεια ζει πολυτελώς σαν «μάρτυρας», που αναζητά τον προδότη. Εξυπηρετεί τους συνεταίρους του και διατηρεί ατσάλινη πειθαρχία στα τρομοκρατημένα μέλη του.

Το ΚΚΕ επιβιώνει χάρη στα κρατικά χρήματα και χάρη στις δημόσιες θέσεις, οι οποίες του διατίθενται για να τις διαχειριστεί με βάση τα συμφέροντά του. Με τα κρατικά χρήματα διατηρεί ακμαίο τον μηχανισμό του και με τις κρατικές θέσεις συντηρεί το στελεχιακό του δυναμικό. Αυτός δηλαδή ο οποίος καταγγέλλει τον κομματισμό είναι αυτός ο οποίος επιβιώνει αποκλειστικά από τον κομματισμό. Από τον παράνομο κομματισμό. Αν λοιπόν υπάρξει κάποτε η πιθανότητα να γκρεμιστεί ο δικομματισμός, το πρώτο που θα καταστραφεί θα είναι το ΚΚΕ. Αυτό θα είναι το πρώτο που θα πάψει να υπάρχει, όταν θα σταματήσει να «ρέει» το δημόσιο χρήμα προς τα κόμματα. Αυτό θα πάψει να υπάρχει, όταν η αξιοκρατία θ’ αρχίσει να γίνεται καθεστώς στις προσλήψεις του δημοσίου τομέα. Το ΚΚΕ, χωρίς κρατικά χρήματα και χωρίς δημόσιες θέσεις να μοιράζει στους κηφήνες του, δεν μπορεί να επιβιώσει ούτε μία μέρα.

Το ΚΚΕ, ως κομμουνιστικό κόμμα, πρέπει να φύγει από τη Βουλή των Ελλήνων. Επιβάλλεται να φύγει, γιατί τη «βραχυκυκλώνει». Επιβάλλεται να μην συμμετέχει στην εκλογική διαδικασία, γιατί «νοθεύει» το πνεύμα της. Ακόμα και στο τυπικό μέρος η ύπαρξή του δημιουργεί πρόβλημα στην πολιτική ορολογία. Αν το ΚΚΕ είναι κόμμα, τότε θα πρέπει ν’ αλλάξει ο όρος ο οποίος χαρακτηρίζει όλους τους υπόλοιπους πολιτικούς μηχανισμούς, οι οποίοι διεκδικούν τη λαϊκή εντολή. Αν αυτά εξακολουθήσουν να ονομάζονται κόμματα, τότε το ΚΚΕ θα πρέπει να στερηθεί αυτόν τον τίτλο. Το ΚΚΕ δεν είναι άλλο ένα από τα πολλά κόμματα της δημοκρατίας. Το ΚΚΕ είναι το «ιερατείο» μιας άλλης ιδεολογίας.

Η συμμετοχή του ΚΚΕ στις εκλογές αλλοιώνει το ίδιο το νόημα των εκλογών. Γιατί; Διότι μετατρέπει μια απλή —διαχειριστικής φύσεως— δραστηριότητα της Δημοκρατίας μας σε δημοψήφισμα. Κάθε φορά που το ΚΚΕ συμμετέχει σε εκλογές, έχουμε παράλληλο δημοψήφισμα. Παρανόμως διεκδικεί συνεχείς ευκαιρίες. Παρανόμως δοκιμάζει την τύχη του. Ενώ για παράδειγμα το θέμα της Βασιλείας λύθηκε άπαξ με δημοψήφισμα, δεν συνέβη το ίδιο με τον κομμουνισμό, που πρεσβεύει το ΚΚΕ. Ενώ οι βασιλόφρονες από το 1974 δεν είχαν άλλη ευκαιρία να διεκδικήσουν ξανά την εξουσία, οι ΚΚΕδες δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους κάθε τέσσερα χρόνια. Αυτό είναι παράνομο. Αν υποθέσουμε ότι αντιπροσωπεύει το 5% των Ελλήνων, αυτό σημαίνει ότι το 95% δεν επιθυμεί την ιδεολογία τους. Τέρμα. Αυτή είναι η απόφαση του ελληνικού λαού. Αυτή η απόφαση δεν μπορεί να «εκβιάζεται» κάθε τέσσερα χρόνια.

Αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να φύγει από τη Βουλή. Δεν δικαιούται θέση μέσα σ’ αυτήν. Δεν δικαιούται να διεκδικήσει την εξουσία βάση ενός Συντάγματος, το οποίο, σε περίπτωση που θα την αποσπάσει, λόγω δόγματος θα πρέπει να το καταλύσει. Το αν πιστεύει κάποιος ότι ένα «παλιόχαρτο», το οποίο υπέγραψε το ΚΚΕ, είναι μια ισχυρή ασφαλιστική δικλείδα για τη Δημοκρατία μας, αυτό είναι αστείο. Αν δηλαδή είχε το ΚΚΕ την πλειοψηφία του λαού, θα σεβόταν την υπογραφή του; Αυτοί πήραν τα όπλα και μας βύθισαν στον εμφύλιο όταν αποτελούσαν μια μη ανιχνεύσιμη μειοψηφία στην ελληνική κοινωνία. Θα είχαν την πλειοψηφία και θα αυτοπεριορίζονταν, επειδή θα σέβονταν την υπογραφή τους; Αυτοί ονειρεύονταν εξουσίες τύπου Τσαουσέσκου και Χότζα. Γιατί υπέγραψαν; Γιατί γνώριζαν ότι δεν είχαν ελπίδες να πραγματοποιήσουν το ιδεολογικό τους όραμα και άρα αναζητούσαν την «εναλλακτική» οδό της απλής αλλά πλούσιας επιβίωσης. Η υπογραφή τους δεν τους κόστιζε τίποτε και ταυτόχρονα τους απέφερε κέρδη. Τόνους χρημάτων έχει αποσπάσει το ΚΚΕ από το ελληνικό κράτος, για να παίξει τον ρόλο που βολεύει τον δικομματισμό.

Το σημαίνουν όλα αυτά; Εμείς σε καμία περίπτωση δεν λέμε ότι δεν πρέπει να υπάρχει το ΚΚΕ ως φορέας ιδεολογίας και ότι πρέπει να βγει στην παρανομία. Δεν λέμε ότι οι ΚΚΕδες δεν πρέπει να έχουν πολιτικά δικαιώματα. Λέμε ότι πρέπει το ΚΚΕ να βγει από τη Βουλή και όχι από την κοινωνία. Να δραστηριοποιείται μέσα στην κοινωνία με τον τρόπο που προβλέπεται από τον νόμο. Τα ίδια ισχύουν και για τα μέλη του. Όπως έχει ο κάθε πολίτης δικαίωμα να ιδρύει κόμμα, έτσι έχουν κι αυτοί ανάλογο δικαίωμα. Το ΚΚΕ ως μηχανισμός είναι αυτό το οποίο δεν πρέπει να μπαίνει στη Βουλή και όχι τα κόμματα, τα οποία ενδεχομένως να ιδρυθούν από ΚΚΕδες.

Ας ιδρύσει η κυρία Παραπαρήγα και τα «συντρόφια» της το «κόκκινο ρόδο» και ας συμμετάσχουν στις εκλογές. Ας καταθέσουν το πρόγραμμά τους και ας ζητήσουν την ψήφο του δημοκρατικού λαού. Προγράμματα κατατίθενται στις εκλογές. Ιδεολογίες κατατίθενται στα δημοψηφίσματα και το ΚΚΕ με την παρουσία του στις εκλογές καταθέτει προς ψήφιση την ιδεολογία του.

Ποια είναι η λογική αυτού του οποίου λέμε; Είναι η λογική του συνταγματικού νόμου. Το κόμμα ενός ιδιώτη πολιτικού δεν είναι φορέας ιδεολογίας και είναι αναγκασμένο να λειτουργεί με βάση την ιδεολογία που πρεσβεύει το Σύνταγμα, άσχετα με την ιδεολογία που διέπει τον ιδρυτή του. Το κόμμα ενός ιδιώτη, ο οποίος τυγχάνει θρησκόληπτος, δεν σημαίνει ότι το κόμμα του είναι κόμμα-παράταξη της Εκκλησίας. Το κόμμα ενός ιδιώτη, ο οποίος τυγχάνει άθεος, δεν σημαίνει ότι το κόμμα του είναι κόμμα-παράταξη των άθεων. Το κόμμα ενός ιδιώτη, ο οποίος τυγχάνει ομοφυλόφιλος, δεν σημαίνει ότι το κόμμα του είναι κόμμα-παράταξη των ομοφυλόφιλων.

Το κόμμα ενός ιδιώτη δεν μπορεί να επιχειρήσει κομματισμό στο όνομα του ιδρυτή του. Το κόμμα ενός ιδιώτη δεν μπορεί να εκφράζει κοινωνικές δυνάμεις σε μια μόνιμη βάση. Συγκροτείται και διαλύεται με την ίδια ευκολία, εφόσον δεν έχει μόνιμους οπαδούς, αλλά συγκυριακούς ψηφοφόρους. Η οπαδικότητα της κοινωνίας αποδίδεται στο Σύνταγμα της Δημοκρατίας, καθιστώντας τους πολίτες ομοϊδεάτες μεταξύ τους, ενώ η ψήφος τους είναι απλά μια επιλογή σ’ ό,τι αφορά τα πρόσωπα και τα προγράμματα που αυτοί οι ομοϊδεάτες αντιλαμβάνονται ως καλύτερα. Τα κόμματα των ιδιωτών δηλαδή αντιπροσωπεύουν διαφορετικές διαχειριστικές απόψεις ομοϊδεατών

Το ΚΚΕ δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί ως κόμμα ιδιώτη. Είναι κόμμα, το οποίο διαθέτει ειδικό δόγμα. Είναι κόμμα-παράταξη ομοϊδεατών. Είναι συγκεκριμένο μέρος του ελληνικού λαού, το οποίο έχει μια φυσική ηγεσία, που εκλέγεται με ειδικές διαδικασίες, όπως προβλέπεται από το δόγμα του. Ως τέτοιο δεν αποτελεί επιλογή για κανέναν άλλον, παρά μόνον για τους οπαδούς του. Γι’ αυτόν τον λόγο και παρά τη μόνιμη συμμετοχή του στις εκλογές δεν μεταβάλλεται το ποσοστό του. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν μπορεί να λειτουργεί ως συμβατικό κόμμα και να διεκδικεί την εξουσία με βάση κάποιο πρόγραμμά του. Ως πολιτικός μηχανισμός δεν εξαρτάται από την πορεία και τις δυνατότητες της εκάστοτε κυρίας Παπαρήγα, η οποία εμφανίζεται ως ηγέτης του.

Η κυρία Παπαρήγα είναι διορισμένη από το ΚΚΕ, για να παριστάνει την αρχηγό του. Η κυρία Παπαρήγα είναι αυτή η οποία εξαρτάται από το ΚΚΕ και όχι το ΚΚΕ από αυτήν. Οι ψηφοφόροι του είναι μόνιμοι οπαδοί του και υπάκουοι ομοϊδεάτες της ηγεσίας του. Εφόσον λοιπόν το ΚΚΕ είναι φορέας αντισυνταγματικής ιδεολογίας, δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να περιοριστεί στη δραστηριότητά του. Είναι πάντα κοντά στον κομματισμό, γιατί υπάρχει κοινή ιδεολογική πλατφόρμα μεταξύ των οπαδών του. Είναι πάντα κοντά στον κομματισμό, όταν ο Περισσός ελέγχει σε απόλυτο βαθμό ένα σεβαστό μέρος μιας από τις κυρίαρχες εξουσίες, όπως είναι η νομοθετική εξουσία.

Για όλους αυτούς τους λόγους δεν δικαιούται την είσοδό του στη Βουλή ως κόμμα. Αυτό το οποίο λέμε δεν είναι εξωπραγματικό. Το αναγνωρίζει και το ίδιο το ΚΚΕ ως πρόβλημα, αλλά μόνον για εκείνες τις περιπτώσεις οι οποίες δεν αφορούν το ίδιο. Το ΚΚΕ είναι κόμμα «μεταβλητής» εξυπνάδας. Είναι έξυπνο μόνον για τα όσα αφορούν τους άλλους. Για τα όσα αφορούν τα δικά του είναι μονίμως κουτό. Το ΚΚΕ, το οποίο δικαίως καταγγέλλει συχνά-πυκνά παρεμβάσεις της Εκκλησίας στην πολιτική, κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα, αλλά σε πολύ χειρότερη μορφή. Δεν παρεμβαίνει απλά στην πολιτική ζωή, αλλά συμμετέχει το ίδιο στις δημοκρατικές διαδικασίες. Όσο παράλογο και αντιδημοκρατικό είναι να υπάρχει κόμμα της Εκκλησίας με κομματάρχη τον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο, άλλο τόσο παράλογο είναι να υπάρχει και το ΚΚΕ με κομματάρχη τον εκάστοτε Γραμματέα του….

Πηγή


Διάφορα

Άδεια Creative Commons
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα .

View blog authority





«Οποιαδήποτε κοινωνία παραχωρήσει λίγη ελευθερία για να κερδίσει λίγη ασφάλεια δεν αξίζει τίποτε από τα δύο και θα χάσει και τα δύο.»


Βενιαμίν Φραγκλίνος




My blog is worth $3,951.78.
How much is your blog worth?


Ακριβός αέραςturkey-greece.


Δημοψήφισμα dimopsifisma



Drop flagcounter.com
drop flagcounter



Βγάλε μετά συμπέρασμα




5η Φάλαγγαprodotes


«Ο χρυσός υπήρξεν ανέκαθεν ο μόνος σεβαστός εν τω κόσμω θεός, προφήται δε αυτού οι Εβραίοι.»

«Η Πάπισσα Ιωάννα»
Εμμανουήλ Ροΐδης



ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ


«Δεν απαιτείται πλειοψηφία για την επικράτηση, αλλά μάλλον μια οργισμένη, ακούραστη μειοψηφία, παθιασμένη να βάζει φωτιές ελευθερίας στους θαμνότοπους στα μυαλά των ανθρώπων.»

Σάμιουελ Άνταμς (1722-1803)


web counter


«Για να μάθεις ποιος σε κυβερνά ανακάλυψε απλά ποιους δεν έχεις την άδεια να επικρίνεις.»

Βολταίρος


Αρχείο

RSS Ειδήσεις: Ελλάδα από το Google

Οι πίσω μου Σελίδες

Κατηγορίες

Πατριώτης


"Στο ξεκίνημα μιας αλλαγής ο πατριώτης είναι ένας δυσεύρετος άνθρωπος, γενναίος, μισημένος και περιφρονημένος. Όταν ο αγώνας του πετυχαίνει, και ο δειλός συμπράττει μαζί του, γιατί τότε δεν στοιχίζει τίποτα να είσαι πατριώτης."

Σημειωματάριο 1904
Μάρκ Τουαίην (Σάμιουελ Κλέμενς)


free counters

"Εάν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν την έκδοση του νομίσματός του πρώτα με τον πληθωρισμό, κατόπιν με τον αποπληθωρισμό, οι τράπεζες... θα στερήσουν τους ανθρώπους από όλη την περιουσία τους, έως ότου τα παιδιά τους να ξυπνήσουν άστεγα στην ήπειρο που οι πατέρες τους κατάκτησαν..."

Θωμάς Τζέφερσον





ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

O ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΠΡΟΩΘΕΙ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΘΗ ΣΤΑ ΘΕΡΙΝΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΕΙ ΜΑΖΙΚΑ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η μαζική ”Ελληνοποίηση” αλλοδαπών είναι πολύ σοβαρό γεγονός με συνέπειες - τίς οίδε θετικές ή αρνητικές - για να αφεθεί στην διάκριση του κ. Παυλόπουλου, ο οποίος προφανώς ενδιαφέρεται για ψήφους. Σας παρακαλώ να αντιδράσετε πριν μετατραπούμε σε Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία και δούμε φαινόμενα ανάλογα με αυτά των Δυτικών μεγαλοπόλεων… Σταδιακό εξισλαμισμό… Οι αγώνες και το αίμα των προγόνων μας μας καλούν να αντιδράσουμε με κάθε σύννομο τρόπο μέσα στα πλαίσια της συνταγματικής τάξης και ελευθερίας

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΗΤΕ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ 210 3744000

ΑΝΑΜΕΤΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ

Leonidas C. Aposkitis





Στατιστικά Ιστολογίου

  • 364.191 επισκέψεις

Προδότης

Ένα έθνος μπορεί να επιζήσει από τους ανόητους και ακόμα και τους φιλόδοξούς του. Αλλά δεν μπορεί να επιζήσει από την προδοσία στο εσωτερικό του.Ένας εχθρός προ των πυλών είναι λιγότερο τρομερός γιατί είναι γνωστός και κρατά την σημαία του υψωμένη.
Αλλά οι προδότες που κινούνται μεταξύ των εγκλείστων ελεύθερα, οι δικοί τους ύπουλοι ψίθυροι που σιγοψιθιρίζονται μέσα σ’όλες τις αλέες, ακούονται μέχρι τις αίθουσες της κυβέρνησης της ίδιας... γιατί ο προδότης δεν φαίνεται καθόλου ως προδότης:
Μιλά με εκφράσεις γνωστές στα θύματά του, και φορά τα πρόσωπά τους και τα ενδύματά τους, απευθύνεται στη μικροψυχία που βρίσκεται βαθιά στις ψυχές όλων των ανθρώπων.
Σαπίζει τη ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά και άγνωστος στη νύχτα για να υπονομεύσει τους στυλοβάτες της πόλης μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί. Ο δολοφόνος πρέπει να είναι λιγώτερο τρομακτικός.

—Κικέρωνας


Bookmark and Share

Λευτεριά στον Δ. Παπαγεωργίου



Κατά προπαγάνδας! (Απο το http://xilapetres.blogspot.com)


Η "πλήρης υπευθυνότητα για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, βρίσκεται αντικρυστά στους ώμους των διεθνών εβραίων τραπεζιτών. Είναι υπεύθυνοι για τα εκατομμύρια των νεκρών και του θανάτου ". -- Αμερικανικό Κογκρέσο – U.S. Congress - Record 67th Congress, 4. Sitting, Senate Document nr. 346)


"Η μπολσεβικική επανάσταση στη Ρωσία ήταν η εργασία του εβραϊκού προγραμματισμού και της εβραϊκής δυσαρέσκειας. Το σχέδιό μας είναι να έχουμε μια νέα παγκόσμια τάξη. Ότι ελειτούργησε τόσο θαυμάσια στη Ρωσία, πρόκειται να γίνει πραγματικότητα για ολόκληρο τον κόσμο." -- Το περιοδικό Αμερικανός Εβραίος, 10, Σεπτέμβριου 1920


"Με τη χρησιμοποίηση της νέας πολιτικής εξόριστων άθεων [ οι Σιωνιστές] προκάλεσαν και αύξησαν τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη που οδήγησε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το παγκόσμιο μποϊκοτάρισμα ενάντια στη Γερμανία το 1933 και η υστερότερη γενικευμένη δήλωση πολέμου ενάντια στη Γερμανία, που άρχισε από τους σιωνιστές ηγέτες και το παγκόσμιο εβραϊκό συνέδριο. . ."-- ραβίνος Schwartz, New York Times, 30 Σεπτεμβρίου 1997


Τυχαίο ιστοσημείωμα
σ’ αυτό το ιστολόγιο






Εγγραφείτε στην
Φιλοπατρία



Site Meter



"Πρέπει να καταλάβετε, οι κορυφαίοι μπολσεβίκοι που ανέλαβαν την Ρωσία δεν ήταν Ρώσσοι. Μισούσαν τους Ρώσους. Μισούσαν τους χριστιανούς. Καθοδηγούμενοι από εθνοτικό μίσος βασάνισαν και έσφαξαν εκατομμύρια Ρώσους χωρίς ίχνος ανθρώπινης μεταμέλειας. Δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Ο Μπολσεβικισμός διέπραξε την μεγαλύτερη ανθρώπινη σφαγή όλων των εποχών. Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι αδαείς και αδιάφορο για αυτό το τεράστιο έγκλημα είναι η απόδειξη ότι τα παγκόσμια μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι στα χέρια των δραστών. "-

Σολζενίτσιν


GreekBloggers.com

del.icio.us

RSS Ροές

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitter Updates

Σφάλμα: Βεβαιωθείτε ότι ο λογαριασμός του Twitter είναι δημόσιος.




drop feedjit τοο
drop_feedjit_τοο



"Share this blog" Facebook Twitter More...
Αρέσει σε %d bloggers: