Φιλοπατρία

Posts Tagged ‘Συνασπισμός

Τι λέγαμε; Για ακροδεξιούς κλπ.

Ωστόσο οι πρωταγωνιστές είναι αχάπαροι από το έργο. Η δράση τους δημιουργεί αντίδραση αλλά βρίζουν αυτούς των οποίων ζητούν την ψήφο. Αυτοί που μπορούν να σηκώνουν ατιμώρητοι το χέρι σ’αυτούς που καλώς ή κακώς έχουν οριστεί να προστατεύουν την έννομη τάξη μιλούν για πογκρόμ, έκνομες δράσεις, και νεοναζί.

Έ τι να κάνουμε; Όλοι οι Έλληνες είμαστε ΝΕΟΝΑΖΙ, και τα κουμμουνια του ΣΥΝ οι δημοκραταροι με τις βαριοπούλες. Κάθε φορά η Αστυνομία τους προστάτευε σε βάρος του Έλληνα πολίτη. Προχτές έγιναν παράπλευρη απώλεια και γεύτηκαν από το φάρμακο που μας δίνουν τόσα χρόνια.

ΣΥΝ: Ακροδεξιό ορμητήριο το κέντρο της Αθήνας
Ως ακροδεξιό ορμητήριο με μέλη της Χρυσής Αυγής να εξαπολύουν πογκρόμ ενάντια σε μετανάστες, με δολοφονικές επιθέσεις, τραυματισμούς και καταστρέφοντας μαγαζιά με την ανοχή της αστυνομίας, παρουσιάζει το κέντρο της Αθήνας, ο Συνασπισμός σε σημερινή ανακοίνωσή του.

Φωτογραφία από τα επεισόδια της Τρίτης μετά τη δολοφονία του 44χρονου
Στην ανακοίνωση του κόμματος γίνεται λόγος για αυτόκλητους υπερασπιστές της έννομης τάξης που εκμεταλλεύονται την αγανάκτηση των κατοίκων για να ξεδιπλώσουν το ρατσιστικό τους μίσος και επισημαίνεται ότι ο ρόλος της αστυνομίας είναι να αποτρέπει τέτοια φαινόμενα και όχι να “κάνει πλάτες σε νεόκοπους ναζί”.

Τέλος η κυβέρνηση εμφανίζεται ως συνένοχος καθώς, όπως αναφέρεται στην επίσημη ανακοίνωση του ΣΥΝ, “η κυβέρνηση κλείνει το μάτι στις φασιστικές ομάδες, με την ανοχή της στις έκνομες δράσεις τους και την εγκατάλειψη των περιοχών του κέντρου”.

Και δεν είναι μόνο αυτό! Ο Γκαίμπελς από τα ΜΜΕ συνεχίζει.

Της ΑΡΓΥΡΩΣ Κ. ΜΩΡΟΥ
Ανανδρα. Χωρίς έλεος. Ξυλοκοπούσαν όποιον έβρισκαν στο πέρασμά τους, με ό,τι μέσο διέθεταν. Με το μεταλλικό μέρος των αναποδογυρισμένων τους κλομπ. Καρφώνοντας τις ασπίδες τους. Κλοτσώντας λυσσασμένα με τα άρβυλα, και δίνοντας μπουνιές….

Αυτή τη φορά η μια συμμορία αποδείχτηκε δυνατότερη από αυτή που κέρδιζε μέχρι τώρα. Έχει ο καιρός γυρίσματα. Και ξέχασε ο Γκαίμπελς να μας πει κάτι πολύ σημαντικό.

Τι;

Ότι μαχαίρωσαν συνταξιούχο (Έλληνα) στην Πατησίων μετά από ανάληψη σε ΑΤΜ.

Τα ανθρωπόμορφα κτήνη εξακολουθούν να επιβεβαιώνουν την υπάνθρωπη ύπαρξη τους προσπαθώντας να μεταδώσουν το φασιστικό τους δηλητήριο στην χώρα της δημοκρατίας.

Από το να φασιστοποιηθεί η Ελλάδα με πρόσχημα την “καταπολέμηση της βίας από όπου και αν προέρχεται”, είναι απείρως προτιμότερο να εξοντωθούν οι αιτίες που απειλούν την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το Σύνταγμα το έχει προβλέψει και το αφήνει στον πατριωτισμό των Ελλήνων, απέναντι στην θηριωδία των υπανθρώπων και τον γκαιμπελισμό των ΜΜ”Ε”.

Όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν μέλος του ΣΥΝ. Και είναι περίπου σίγουρο ότι έχουν σχέση οι μεν με τους δε. Τα πρώτα μαχαίρια στην Γαλλία ήταν οι Μαγκεμπίνοι (Αλγερομαροκάνοτυνήσιοι). Ετοιμοπόλεμοι (με παρελθόν σε πολεμικές τέχνες κάποιοι) και αιμοβόροι. Σαν τους παπούδες τους τους Μπερμπερίνους πειρατές.

(Ανταπόκριση από την Θεσσαλονίκη). Πάμε καλά; Το ερώτημα είναι απλώς ρητορικό, διότι η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Ασφαλώς και όχι. Όχι μόνο δεν πάμε καθόλου καλά, αλλά κοντεύουμε και να τρελαθούμε τελείως. Ή τουλάχιστον να μας αποτρελάνει η κυβέρνηση. Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Το «Γύρνα τον κόσμο ανάποδα να δεις το ψέμα αλήθεια…» έχει πλέον απόλυτη εφαρμογή στα καθημερινά μας δρώμενα.

Τι έγινε; Χαμός και πανικός στο κέντρο της Θεσσαλονίκης σήμερα, εξαιτίας των αναμενομένων διαδηλώσεων με αφορμή την επέτειο θανάτου του 15χρονου Γρηγορόπουλου. Μέχρι εδώ όλα καλά. Μια από τα ίδια, με τις μολότοφ να πέφτουν σύννεφο, τις μάχες σώμα με σώμα με τους αστυνομικούς, τις πυρπολήσεις αυτοκινήτων, καταστημάτων κλπ. Όλα δηλαδή αναμενόμενα και γενικά το ίδιο έργο το γνωστό.

Έλα όμως που η αστυνομία της Θεσσαλονίκης, θέλεις από έμπνευση, θέλεις από τύχη, κατάφερε και περικύκλωσε, απομονώνοντας καμιά εκατοστή «ταραξιών», μαζί με πλήρες το οπλοστάσιό τους (μολότοφ, πέτρες, στειλιάρια κλπ.) Μεγάλη δηλαδή αστυνομική επιτυχία, και ίσως πρωτοφανής. Και εκεί που σκέφτεται κανείς, επιτέλους να και μια «νίκη» της αστυνομίας, να και μερικοί «μπαχαλάκηδες» που πιάστηκαν επιτέλους στα πράσα. Άντε να δούμε τι θα πουν στο δικαστήριο; Ήταν απλά περαστικοί; Αθώα θύματα αστυνομικών σκευωριών; Πως θα τους υπερασπιστούν άραγε οι συνηγορίνες με τα Γκούτσι; Αφού συνελήφθησαν κλέπτοντας οπώρες… επ`αυτοφόρω. Μπροστά στις κάμερες μάλιστα! Εσύ είσαι που το λες; Σκάει μύτη η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ κα Αμανατίδου κι έμπλεη οργής τα βάζει με τους αστυνομικούς, που έχοντας απομονώσει τους νεαρούς περίμεναν τις κλούβες προκειμένου να τους προσάγουν για τα περαιτέρω. Και τους βάζει τις φωνές, διότι άκουσον άκουσον, έκαναν τη δουλειά τους, αυτή για την οποία τους πληρώνει η κοινωνία μας. Και αρχίζει τα τηλεφωνήματα με το κινητό της, (έχει καταντήσει κλασική η εικόνα ΣΥΡΙΖΑτων γυναικών να ωρύονται στο κινητό τους ενώπιον των ΜΑΤ) , ζητώντας ενισχύσεις, και ασθενοφόρα και δεν ξέρω τι άλλο… διότι τα καημένα τα παιδάκια που τα συνέλαβε η κακιά αστυνομία, και , και…. Και σκάει μύτη ο επίσης δραστήριος ακτιβιστής του ΣΥΡΙΖΑ κος Κουράκης, εκείνος με τη κοτσίδα και τη παλαιστινιακή μαντίλα, που έχοντας σώσει τη δική μας νεολαία, πέρσι σάλπαρε με καΐκι προκειμένου να σώσει και τη νεολαία της Γάζας. Και δώστου διαπραγματεύσεις με τα ΜΑΤ και δώστου δηλώσεις συμπάθειας προς τα μπουμπούκια με τις μολότοφ, και ως εδώ όλα καλά. Ο ΣΥΡΙΖΑ τη δουλειά του κάνει. Ψηφαλάκια τσιμπάει από όπου μπορεί. Αλλά η συνέχεια, με έβγαλε κυριολεκτικά από τα ρούχα μου, εξ`ού και το ερώτημα του τίτλου.

Ποιος λέτε να εμφανίστηκε, ανταποκρινόμενος στα αγωνιώδη τηλεφωνήματα της κας Αμανατίδου; Ο ίδιος ο υφυπουργός του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη (της Δημόσιας Τάξης ντε) κος Σπύρος Βούγιας. Ο μπον βιβέρ, που μάλλον ξεχνάει ότι δεν ανήκει πλέον στον Συνασπισμό, και το κυριότερο, ξεχνάει πως είναι υφυπουργός αρμόδιος για τη τήρηση της δημόσιας τάξης. Και για να μη πολυλογούμε, το αποτέλεσμα γνωστό και αναμενόμενο. Οι αστυνομικοί, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι, αναγκάζονται να αφήσουν τους ταραξίες ελεύθερους. Κοτζάμ υφυπουργός τους είναι άλλωστε. Κατάφεραν όμως να πείσουν τον υφυπουργό (δημόσιας τάξης είπαμε) να τους αφήσει τουλάχιστον να κρατήσουν τα πολεμοφόδια των νεαρών. Να γλιτώσουν έστω και κάποια αμάξια και μαγαζιά από τη «οργή» των νέων….

Τι κάνουμε; Τι συμβαίνει; Ποιος επιτέλους θα επαναφέρει τα πράγματα στη σωστή τους θέση; Έχουμε χαζέψει; Αν ο ίδιος ο υφυπουργός Δημόσιας Τάξης παίρνει το μέρος των κουκουλοφόρων, που πάμε; Τι γίνεται; Μήπως θα πρέπει να μεταναστέψουμε στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη, όπως είχε αναρωτηθεί η κα Καϊλή από βήματος της Βουλής; Κάποιος να μας απαντήσει ρε παιδιά. Τρελαίνομαι.

Strange Attractor

ΥΓ- Μόλις άκουσα στις ειδήσεις του ΑΛΤΕΡ, ότι βουλευτές καταγγέλλουν πως οι γιοι του αντιπροέδρου της Βουλής που συνελήφθησαν ως συμμετέχοντες σε γιάφκα του Ρεσάλτο, αφέθησαν ελεύθεροι από την αστυνομία, κατόπιν πολιτικής παρέμβασης του …κου Βούγια (αυτού που είναι υπεύθυνος για τη τήρηση της δημόσιας τάξης).

Πηγή

Από την ομιλία της Αλ. Παπαρήγα, σε προεκλογική συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη.

Η κ. Παπαρήγα αναφέρθηκε σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, τονίζοντας ότι προκάλεσαν ζημιά στους Έλληνες, ενώ σημείωσε πως το ΚΚΕ μάχεται για μια ανεξάρτητη Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, η κ. Παπαρήγα ανέφερε:

«Ξέρουμε ότι εργαζόμενοι αισθάνονται πληγωμένοι ίσως και προσβεβλημένοι όταν λέμε ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι ίδια κόμματα, ίδιας κατεύθυνσης, υπηρετούν τα ίδια συμφέροντα. Οι μεν δεν δέχονται να εξισώσουν τον εαυτό τους με το ΠΑΣΟΚ, οι δε με την ΝΔ…

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν προκάλεσαν μόνο ζημιά στην τσέπη σας, δεν σας ταλαιπώρησαν μόνο με την πολιτική τους στην κοινωνική ασφάλιση, στην παιδεία και την υγεία, στην εξωτερική πολιτική, σας χτύπησαν αλύπητα, προσπαθώντας να επιβάλλουν παντού την αντίληψη ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δεν υπάρχει φιλολαϊκή λύση. Ότι η μόνη επιλογή που μπορεί να κάνετε είναι ανάμεσα στην ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Τραυμάτισαν, πλήγωσαν βαθειά την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή….

Ποιος τα λέει αυτά; Η γ. γ. του κόμματος που αυτοαποκαλείται το κόμμα της εργατικής τάξης.

Δεν λέει ότι την παιδεία την κατάστρεψαν οι αριστερές μειοψηφίες της κοινωνίας με τις καταλήψεις την αναξιοκρατία τα βύσματα με τους κομματικούς καθηγητές και πρυτάνεις και πάει λέγοντας. Ούτε για την δωρεά παιδεία των παιδιών των αλλοδαπών με έξοδα του Έλληνα φορολογούμενου ούτε επίσης για την επιβάρυνση των δαπανών υγείας για περίθαλψη παρανόμως εισελθόντων αλλοδαπών που δεν την δικαιούνται για «ανθρωπιστικούς λόγους».

Και πως αποδεικνύει την αλληλεγγύη της στον Έλληνα εργαζόμενο ψηφοφόρο; Υποστηρίζοντας ανοιχτά πλέον από το τέλος της προηγούμενης χρονιάς τους λαθρομετανάστες εναντίον των συμφερόντων της ελληνικής εργατικής τάξης την οποία προφασίζεται ότι υπηρετεί και μάλιστα εργολαβικά και κατ’ αποκοπή. Και γενικότερα εναντίον της ελληνικής κοινωνίας.

Όμως δεν της λείπει το θράσος αφού σκίζει τα ρούχα της πως μόνο το ΚΚΕ μπορεί να υποστηρίξει μεταξύ άλλων το εισόδημα του Έλληνα. Για αμερικανάκια μας περνάνε…

-Τα θέλεις και τα λες η σου ξεφεύγουνε θα πει κάποιος.
-Τα θέλω. Τις εθνικές μειοδοσίες οπό την ίδρυση του και μετά τις είδαμε εν μέρει. Τον ρόλο του στα Δεκεμβριανά και στον συμμοριτοπόλεμο επίσης. Την καταστροφή της παιδείας από την μεταπολίτευση και μετά επίσης. Την άλωση των όποιων αρχών της ελληνικής κοινωνίας από τα μέσα την βιώνουμε. Το ρόλο των ανανεωτικών και προοδευτικών στα νεοδεκεμβριανά τον εμπεδώσαμε. Την χρησιμοποίηση του άνθους της ελληνικής κοινωνίας σαν ασπίδα για γκανγκστερικού τύπου επιθέσεις αλλοδαπών και πλιατσικολόγων εναντίων ελλήνων την είδαμε πολύ καθαρά. Μένει να ξεκαθαρίσουμε τους λόγους. Να τι λέει όμως ο Τραϊανού για όλα αυτά.

…Δεκεμβριανά και Κόσσοβο.

Ο αναγνώστης σ’ αυτό το σημείο ίσως αμφισβητήσει τη λογική των όσων ισχυριζόμαστε. Είναι δυνατόν με ένα ΚΚΕ να μπορείς να απειλείς έναν λαό ότι θα μετατρέψεις την πατρίδα του σε Κόσσοβο; Είναι δυνατόν με ένα ΚΚΕ να απειλείς μια σύγχρονη και καλά οργανωμένη θεσμικά χώρα με εκτροπή; Ειδικά μάλιστα σε μια σύγχρονη εποχή, όπως αυτήν που διανύουμε; Τι ακριβώς ισχυριζόμαστε; Ότι σε μια μεγάλη κρίση θα μπει το ΚΚΕ επικεφαλής των μεταναστών και θα τους βάλει να συγκρουστούν με τους Έλληνες. Πώς θα τα καταφέρει; Δεν θα φαίνονται ποιοι είναι; Το κράτος και οι μηχανισμοί ασφαλείας του δεν θα βλέπουν τι συμβαίνει και ποιος τα υποκινεί; Οι απλοί πολίτες δεν θ’ αντιληφθούν τι συμβαίνει, ώστε ν’ αποφύγουν τη σύγκρουση και ν’ απομονώσουν τους προβοκάτορες; Αν μη τι άλλο οι Έλληνες ΚΚΕδες είναι πιο λευκοί από τον μέσο μετανάστη και θα ξεχωρίζουν δια γυμνού οφθαλμού.

Κάποτε οι ΚΚΕδες κατεύθυναν τους αριστερούς δημοκράτες στις συγκρούσεις, αλλά ήταν «αόρατοι». Ακόμα κι όταν τους έπιανες, δεν μπορούσες να τους ξεχωρίσεις μεταξύ τους. Έλληνες ήταν όλοι τους και κάθε φορά οι ΚΚΕδες εμφανίζονταν όπως τους συνέφερε. Πώς σήμερα θα παίξουν τον ίδιο ρόλο, όταν υπάρχουν διαφορετικά δεδομένα; Πώς θα εμφανίζονται κάποιοι λευκοί όμοιοι με κάποιους σκουρόχρωμους; Πώς θα εμφανίζονται όμοιοι άνθρωποι, που μιλούν διαφορετικές γλώσσες;

Τα πάντα είναι θέμα σχεδιασμού. Συμβαίνει και σ’ αυτήν την περίπτωση αυτό το οποίο συμβαίνει πάντα. Δεν αρκεί να γνωρίζεις τι θέλεις να κάνεις, αλλά να ξέρεις πώς θα το κάνεις. Οι ιμπεριαλιστές και οι λακέδες τους δυστυχώς ξέρουν πάντα τι να κάνουν. Δεν θα ξεκινήσουν καμία σύγκρουση χωρίς την ανάλογη προετοιμασία. Πολύ πριν βάλουν τους μετανάστες στο παιχνίδι της σύγκρουσης, θα βάλουν τους Έλληνες να συγκρουστούν μεταξύ τους. Αυτός είναι πάντα ο σχεδιασμός. Οι Έλληνες πρέπει ν’ αρχίσουν να βγάζουν πρώτοι τα «μάτια» τους και μετά θα μπουν οι μετανάστες στο «παιχνίδι». Οι συγκρούσεις μεταξύ των Ελλήνων θα είναι αυτές, οι οποίες θα φέρουν τους μετανάστες και άρα και το ΚΚΕ στο «παιχνίδι». Κάποιοι Έλληνες θα ζητήσουν τη «συμμαχία» των μεταναστών και μετά όλοι μαζί θα είναι εχθροί κάποιων άλλων Ελλήνων. Κάποιοι Έλληνες θα ζητήσουν τη βοήθεια των ξένων «αδερφών» και αυτό θα συσπειρώσει όλους τους υπόλοιπους μέσα στην ίδια σύγκρουση. Δεν γίνεται διαφορετικά να μπουν οι μετανάστες στο παιχνίδι. Άρα; Άρα αναζητούμε τον «προπομπό», που θα φέρει το ΚΚΕ στο «παιχνίδι». Αναζητούμε την «ελαφριά» εμπροσθοφυλακή, που θα φέρει το ΚΚΕ με το «βαρύ» στράτευμα στη μάχη.

Εδώ μπαίνει στην ανάλυση και ο Συνασπισμός. Το πάλαι ποτέ ΚΚΕ Εσωτερικού. Το «εξαρθρωμένο» άκρο του ΚΚΕ. Γιατί το λέμε «εξαρθρωμένο»; Γιατί έχει μόνιμη σχέση με το ΚΚΕ και εξασφαλισμένο ένα βαθμό ελευθερίας δράσης. Είναι το «χέρι», που, εξαιτίας της ίδιας νοοτροπίας και της ίδιας λογικής, θα σε «χτυπήσει» προκλητικά, πριν σε «χτυπήσει» το «σώμα». Είναι το «ελαφρύ» χέρι, που θα σε εκνευρίσει, αλλά δεν έχει τη δύναμη να σε απειλήσει με θάνατο. Είναι το «χέρι» του ΚΚΕ, που φτάνει εκεί όπου δεν του επιτρέπει να φτάσει η φύση του και ο ρόλος του.

Η απόδειξη αυτού που λέμε είναι ό,τι πιο απλό. Ο «δημοκρατικός» Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου κατά μια περίεργη σύμπτωση έχει μονίμως ηγεσία, η οποία έχει «παραχθεί» στον Περισσό. Ο σκληρός πυρήνας της ηγεσίας του είναι σταλινικοί πρώην ΚΚΕδες. Πρώην επιφανείς ΚΚΕδες και όχι «περιφερειακά» στελέχη. Από τον Κύρκο, τη Δαμανάκη, τον Αλαβάνο μέχρι και τον δήθεν «νέο» Τσίπρα, οι πάντες ήταν στελέχη ΚΚΕ. Διακριθέντα και «ελπιδοφόρα» στελέχη του ΚΚΕ. Σταλινικοί, οι οποίοι είχαν διακριθεί από τη νεότητά τους στο σταλινικό ΚΚΕ. Η Δαμανάκη ήταν η πιο νεαρή βουλευτής στην ιστορία του «κόμματος» των «δεινοσαύρων». Ο Αλαβάνος ήταν ο πιο νεαρός ευρωβουλευτής στην ιστορία του «κόμματος» των «δεινοσαύρων». Με εξασφαλισμένες καριέρες όλοι αυτοί εγκατέλειψαν το ΚΚΕ. Το ερώτημα εδώ είναι άλλο. Το εγκατέλειψαν πράγματι το «κόμμα» ή ανέλαβαν τις «εξωτερικές» αποστολές του;…

Σ Υ Ρ Ι Ζ Α

Ο πιο μεγάλος πολιτικός σκουπιδότοπος» της χώρας.

Όσο και να τον βοηθήσουν τα γνωστά κέντρα και παράκεντρα της πολιτικής εξουσίας, δεν μπορεί αυτό να το «εισπράξει» σε πολιτική δύναμη. Ένα κόμμα ισχνότατου ποσοστού ψηφοφόρων προβάλλεται στα ΜΜΕ όσο τα μεγάλα κόμματα εξουσίας και παρ’ όλ’ αυτά δεν μπορεί να ισχυροποιηθεί. Μετά βίας μπαίνει στη Βουλή και άρα στα κρατικά ταμεία και εκεί εξαντλεί τον ρόλο του. Το ερώτημα που θέτουμε εμείς είναι το εξής: Μήπως αυτός είναι ο μοναδικός του στόχος; Μήπως αυτός ο κρατικός «μισθός» είναι και ο μοναδικός στόχος αυτού του «υπαλλήλου»; Μήπως μόνον με αυτόν τον τρόπο εξυπηρετεί τα αφεντικά του; Έχει αφεντικά και αν έχει ποιοι είναι αυτοί;

Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα με τη σειρά. Το πλεονέκτημα του Συνασπισμού είναι ότι δεν ανήκει στα κόμματα εξουσίας και ως εκ τούτου έχει μονίμως εξασφαλισμένο το «άλλοθι» που χρειάζεται σαν «αριστερό» κόμμα της κοινωνικής «ευαισθησίας» και «αντίστασης». Ένα κόμμα, το οποίο ποτέ δεν θα κριθεί για την ανέξοδη μπουρδολογία του, εφόσον ποτέ δεν θα βρεθεί με εξουσία στα χέρια του, ώστε αυτήν τη μπουρδολογία να τη μετουσιώσει σε πρακτική εφαρμογή. Αυτό το κόμμα, παρ’ όλη την αδυναμία του να γίνει συμπαθές στον κόσμο, έχει μια ιδιομορφία πολύ περίεργη. «Παράγει» πολιτικά στελέχη. Το κόμμα, δηλαδή, που δεν έχει ανθρώπους για να βοηθήσει τον εαυτό του, «παράγει» στελέχη, που βοηθούν τα κόμματα εξουσίας. Το κόμμα, που λειτουργεί ως πολιτικό «ιπποφορβείο», λειτουργεί υπό την ηγεσία ενός «κουτσάλογου».

Ως κόμμα παραγωγής στελεχών, ευνόητο είναι ότι θα έχει μεγάλη επιρροή στη νεολαία. Αυτό πράγματι συμβαίνει. Το θέμα είναι ο λόγος που αυτό συμβαίνει. Γιατί έχει τόση δύναμη κυρίως στον πανεπιστημιακό χώρο; Η εξήγηση είναι απλή. Ο Συνασπισμός είναι ένα κόμμα, το οποίο αποτελεί ένα καλό «εφαλτήριο» για όποιον θέλει να κάνει τον εκ του ασφαλούς αγωνιστή, χωρίς να συνδέεται με τα κόμματα εξουσίας και στο τέλος να εισπράττει τα «ένσημά» του από αυτά τα κόμματα. Να παραστήσει τον κοινωνικά «ευαίσθητο» κομμουνιστή, όταν «χτίζει» την εικόνα του και μετά να υπηρετεί τη διαπλοκή χωρίς αμφισβήτηση. Να παριστάνει για παράδειγμα τον κομμουνιστή Ρουσόπουλο, για να διακριθεί ως έγκυρος και έγκριτος δημοσιογράφος, αλλά ν’ αποκτήσει βίλες ως εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας.

Είναι λογικό λοιπόν με αυτές τις πολιτικές «παροχές» ο ΣΥΡΙΖΑ ν’ αποτελεί «στρατόπεδο» για τους πιο μεγάλους τυχοδιώκτες και οπορτουνιστές της πολιτικής σκηνής. Είναι λογικό οι πιο πονηροί από τους φοιτητές να ξεκινάνε την «πορεία» τους από τον Συνασπισμό. Μόνον οι αφελέστεροι των φοιτητών ξεκινάνε την πολιτική τους «πορεία» από τα φοιτητικά τμήματα των κομμάτων εξουσίας. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το φοιτητικό «κίνημα» του Συνασπισμού είναι «χωράφι» ξέφραγο. Δεν σημαίνει ότι οι πονηροί φοιτητές μπορούν να διακριθούν εκεί μέσα χωρίς κριτήρια. Υπάρχει «ιεραρχία» απαραβίαστη. Υπάρχουν «τζάκια» πρώην ΚΚΕδων αγωνιστών. Υπάρχουν «τζάκια» μετανοηθέντων δεξιών φασιστών. «Τζάκια», που διατηρούν άριστες σχέσεις με όλα τα ευαγή ιδρύματα του φασισμού.

Αυτοί, που κατηγορούν τα κόμματα εξουσίας για νεποτισμό, δεν αφήνουν τα πράγματα ανεξέλεγκτα. Οι καταγγελίες είναι για τις συμπεριφορές των «άλλων» και όχι για τις δικές τους. Μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ προηγούνται τα παιδιά των «στελεχών». Τα παιδιά των «ηρώων». Τα παιδιά των «Ρηγάδων», οι οποίοι βέβαια μέσω τις διαπλοκής και των κρατικών μισθών μετεξελίχθηκαν σε «Βαλέδες». Εδώ βέβαια είναι και το μυστήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Σ’ αυτό το κόμμα συνυπάρχουν ως ισότιμα «τζάκια» όλα τα άκρα. Εκεί μέσα μπορείς να βρεις από σταλινικούς μέχρι ακροδεξιούς. Ανάμεσα στους Ρηγάδες συμπεριλαμβάνονται από ΚΚΕεδες, που έριξαν «νερό» στο επαναστατικό «κρασί» τους, μέχρι παιδιά αυθεντικών ακροδεξιών, που στο Πανεπιστήμιο είδαν το «φως το αληθινό» και έκαναν «επανάσταση» απέναντι στις οικογένειές τους, χωρίς όμως να μειώσουν τα κέρδη τους.

Ασήμαντοι ακροδεξιοί, οι οποίοι, βλέποντας ότι δεν μπορούν να διακριθούν στον φυσικό τους χώρο, πήραν την απόφαση να περιοριστούν στα «εκτός έδρας» κέρδη. Όλοι αυτοί οι πρώην ΚΚΕδες και ακροδεξιοί είναι έμπειροι στις πολιτικές των αποκλεισμών με ρατσιστικά κριτήρια. Μια πραγματική συμμορία κρατικοδίαιτων επαγγελματιών «αριστερών», η οποία έχει αναπτύξει μια υποκριτική ψευδοελιτίστικη συμπεριφορά και η οποία έχει εκπαιδευτεί στο να «καλεί» τον λαό, χωρίς στην πραγματικότητα να τον θέλει. Μια συμπεριφορά, η οποία απωθεί τον φτωχό πολίτη, εφόσον τον κάνει να αισθάνεται μειονεκτικά μπροστά στους «πραιτοριανούς» της αριστερής ευαισθησίας με το κληρονομικό χάρισμα και τον υψηλό κρατικό μισθό. Μια συμπεριφορά, η οποία κάνει ακόμα και το υποτιθέμενο κόμμα του κεφαλαίου να φαίνεται ένα φιλολαϊκό κόμμα.

Μας απασχολεί ο ρόλος του Συνασπισμού, γιατί θεωρούμε ότι αυτός είναι το απαραίτητο εργαλείο για να λειτουργήσει ο δικομματισμός της μεταπολίτευσης. Χωρίς αυτό δεν αντέχει η «παράσταση» της μεταπολίτευσης. Έτσι εξηγείται και η μεγάλη «αγωνία» όλων των κομμάτων για την επιβίωση του Συνασπισμού στις τελευταίες εκλογές. Χωρίς τη βοήθεια του Συνασπισμού θα «ξεφουσκώσει» το σκηνικό. Θα «βυθιστούν» οι κομματικοί ογκόλιθοι του δικομματισμού. Θα διαφύγουν οι ψηφοφόροι από το ανοχύρωτο αριστερό μέρος του κέντρου και θα γίνουν διεκδικίσημοι από νέες δυνάμεις νέων ανθρώπων.

Μόνον ο Συνασπισμός εξασφαλίζει τη «στεγανότητα» που επιτρέπει στα δύο μεγάλα κόμματα του φασισμού να «επιπλέουν». Γιατί; Γιατί δεν επιτρέπει στον κόσμο να μετακινηθεί προς τα αριστερά και άρα να τα παρακάμψει. Γιατί λειτουργεί ως «δίχτυ», που ενώνει το ΠΑΣΟΚ με το ΚΚΕ. Αυτός είναι ο ρόλος ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αρκούντως κομμουνιστικό, για να είναι απωθητικό στη μεγάλη δημοκρατική μάζα και είναι αρκούντως ταξικό, για να μην είναι αρεστό στις μεγάλες παραγωγικές κοινωνικές τάξεις. Τα στελέχη του, δηλαδή, ως ΚΚΕδες –έστω και τέως–, λειτουργούν απωθητικά για τη μεγάλη μάζα των δημοκρατών πολιτών και ως αστοί είναι πολύ δεξιοί, για να προτείνουν κάτι περισσότερο από αυτά που ευχαριστούν και ικανοποιούν αποκλειστικά τη δική τους κοινωνική τάξη.

«Αριστερότερα» δηλαδή του ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας του Συνασπισμού, δεν υπάρχει λύση. Από τον Συνασπισμό πηγαίνουμε κατευθείαν στο ΚΚΕ και εκεί είναι βέβαιον ότι δεν υπάρχει λύση. Αυτόν τον ρόλο εύκολα μπορεί να τον εξυπηρετήσει, γιατί απλούστατα δεν κάνει και κάτι το διαφορετικό ή ξένο από αυτό που πιστεύουν τα στελέχη του. Κρατικοδίαιτοι μεγαλοαστοί είναι οι περισσότεροι από αυτούς. Αυξήσεις από το κράτος ζητάνε για τους δημόσιους υπαλλήλους. Νέες θέσεις δημοσίων υπαλλήλων προτείνουν, σαν την απόλυτη λύση των κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων. Δεν είναι δύσκολο δηλαδή γι’ αυτούς να στοχεύουν και να «κολακεύουν» την νέα γενιά, που φρόντισε το ΠΑΣΟΚ με τη διάλυση του συστήματος παιδείας να έχει χαρακτηριστικά ώστε να δέχεται την «κολακεία». Αυτοί «συμβουλεύουν» την νέα γενιά για το πώς πρέπει να λύσει τα προβλήματά της. Αυτοί είναι οι βασικοί εκφραστές της πολιτικής των «ψιψινιών» και των «κοκοψόψαρων».

Ο Συνασπισμός δηλαδή είναι ο ιδεολογικός «καθοδηγητής» της σημερινής στοχευμένης αντιαστυνομικής «αντίστασης», εφόσον τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας αναγκαστικά χρεώνονται ως τέτοια και την αστυνομία. Ο Συνασπισμός των μεγαλοαστών είναι αυτός που στοχοποιεί την αστυνομία. Αυτός είναι που περιθωριοποιεί τους νεαρούς αστυνομικούς, ενώ γνωρίζει ότι όλοι αυτοί δεν είναι πλέον εκλεκτά παιδιά της Δεξιάς, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Οι σημερινοί αστυνομικοί είναι παιδιά του κόσμου χωρίς ιδιαίτερα έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά και τα οποία μπήκαν στο σώμα, για να μπορέσουν με τον μισθό τους να ζήσουν αξιοπρεπώς και όχι να δολοφονούν ομοίους τους στους δρόμους. Φτωχόπαιδα οι περισσότεροι, που τους έλειπε ακόμα και αυτός ο μισθός των 700 ευρώ. Παιδιά, τα οποία δεν διαφέρουν από τον Αλέξη, που δολοφονήθηκε πρόσφατα και απλά ακολούθησαν διαφορετικό επαγγελματικό προσανατολισμό

Επειδή στην ιστορία αρέσει να κάνει «πλάκες», σήμερα «παίζει» με τον Συνασπισμό. Σήμερα –και στην πιο κρίσιμη ώρα της μεταπολίτευσης– «έδωσε» στον Συνασπισμό την ηγεσία που του αξίζει. Ηγέτης του είναι ο θλιβερός «ήρωας» Αλαβάνος. Ο επαγγελματίας αριστερός. Ο αριστερός από «τζάκι». Αναφερόμαστε στον Αλαβάνο, όχι τόσο γιατί πρωταγωνίστησε στα τελευταία γεγονότα όσο για το ότι ως πρόσωπο αποτελεί την πιο αντιπροσωπευτική περίπτωση της αριστερής «τζάμπα μαγκιάς» της μεταπολίτευσης. Αντιπροσωπεύει την πιο χαρακτηριστική περίπτωση «κατασκευής» αριστερού ηγέτη μέσα από τα «ρετάλια» της δεξιάς. Αν καταλάβει ο αναγνώστης το φαινόμενο Αλαβάνος, μπορεί να καταλάβει και να ερμηνεύσει πλήθος φαινομένων, που αφορούν τον Συνασπισμό ως κόμμα.

Ο Αλαβάνος αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο ότι δεν υπάρχουν αριστεροί ηγέτες στην Ελλάδα. Υπάρχουν δεξιοί φασίστες, οι οποίοι παριστάνουν έπ’ αμοιβή τους αριστερούς «δημοκράτες». Με πρώτο διδάξαντα τον υπάλληλο του Σκόμπυ, που κηδεύτηκε σαν «γέρος της δημοκρατίας», όλοι τους είναι ίδιοι. Επιλογές των φασιστών, για να «καπελώνουν» το σύνολο του δημοκρατικού χώρου. Αυτοί ηγούνται μόνιμα του χώρου της αριστεράς και επιλέγονται από τους φασίστες, για να τον «καπελώνουν».

Στην αποκάλυψη αυτής της θλιβερής αλήθειας είναι χρήσιμη η περίπτωση του Αλαβάνου. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι, όταν οι Αλαβάνοι μετρούσαν τα κέρδη τους από τη διαπλοκή, οι Ρουσοπουλαίοι και οι Μπομπολαίοι ήταν τόσο ξυπόλυτοι, που μόνον οι μύκητες ζέσταιναν τα πόδια τους. Όταν οι Αλαβάνοι έκλεβαν εκκλησιαστική περιουσία, οι Ρουσοπουλαίοι και οι Μπομπολαίοι στην καλύτερη περίπτωση να έκλεβαν λίγο λαδάκι από τα καντήλια, προκειμένου να ξεγελάσουν την πείνα τους. Όταν οι Αλαβάνοι «διορίζονταν» πολιτικοί με «κουκιά» του χριστεπώνυμου πληρώματος, το οποίο καβαλούσαν σαν «γαϊδούρι», οι Ρουσοπουλαίοι και οι Μπομπολαίοι κουβαλούσαν πραγματικά κουκιά σε πραγματικά γαϊδούρια.

Όταν λοιπόν μιλάμε για μια οικογένεια, η οποία είχε ιδιαίτερες «σχέσεις» με την εκκλησία, την πολιτική σκηνή της πιο σκοτεινής περιόδου της Δεξιάς και βέβαια το δημόσιο χρήμα, ευνόητο είναι ότι μιλάμε για μια οικογένεια, η οποία ήταν «εκλεκτή» του Παλατιού. Άρα για τι μιλάμε; Για το πιο «βαθύ» μέρος του Δεξιού κράτους και παρακράτους. Σ’ αυτήν τη «βαθιά» Δεξιά ανήκει ο Αλαβάνος. Σ’ αυτό το μεγάλο «βάθος» γεννήθηκε ο «αριστερός» Αλαβάνος με τη δεξιά περιουσία και τα αριστερά «αισθήματα».

Ο Αλαβάνος είναι μια καθαρή «κατασκευή» του κράτους της Δεξιάς. Του κράτους, στο οποίο ανήκε η οικογένειά του. Από τους πρώτους που «παράχθηκαν» στο οργανωμένο «θερμοκήπιο» των «αντιστασιακών» της μεταπολίτευσης. Όπως συνέβη δεκαετίες μετά με τον «ήρωα» Τσίπρα. Κάποιος χωροφύλακας, κάπου, κάποτε, συνέλαβε τον Αλαβάνο και με μερικές καρπαζιές «κατασκεύασε» τον «ήρωα» της αριστεράς και της κοινωνικής αντίστασης. Κάποιος χωροφύλακας, «κολλητός» της οικογένειάς του, του έβαλε τα «ένσημα» της αντίστασης και από τότε ο ελληνικός λαός έχει αναλάβει τα έξοδα της πολυτελούς διαβίωσης του «ήρωα».

Εργάτες, αγρότες, μικροεπαγγελματίες, που μάτωσαν πραγματικά στους κοινωνικούς αγώνες, πέθαναν στην αφάνεια και «επέπλευσε» ο «ήρωας» Αλαβάνος. Ρήτορες δεν ακούστηκαν και ακούγεται ο «τραυλός». Μιλάμε για έναν πραγματικό «κηφήνα» του κοινωνικού «αγώνα». Αφού επί χρόνια διέπρεψε στο πολυτελές «σταυροπόδι» των Βρυξελών, στη συνέχεια γύρισε στην πατρίδα, για να τη «σώσει». Η πορεία του θα ήταν ακόμα καλύτερη, αν βοηθούσε στοιχειωδώς και ο Θεός, ο οποίος είναι φανερό ότι στην περίπτωσή του δεν βοήθησε καθόλου. Προφανώς ο Μεγαλοδύναμος έλειπε σε διακοπές, όταν έπαιρνε «τάλαντα» ο Αλαβάνος.

Μιλάμε για τον πρώτο «Γιωργάκη» της μεταπολιτευτικής πολιτικής σκηνής. Ένας κληρονόμος με αδύναμο DNA. Παντελώς ατάλαντος είναι ο άνθρωπος. Δεν μπορείς να τον «σπρώξεις», ακόμα κι αν το θέλεις. Δεν «σπρώχνεται» η λάσπη. Δεν έχει τα χαρακτηριστικά να σπρωχθεί. Δεν έχει από κάπου να την πιάσεις. Ο άνθρωπος είναι «υπνωτικό». Μιλά σαν μεθυσμένος και όταν ακούς αυτά που λέει σε κάνει να ήθελες να είναι πραγματικά μεθυσμένος, γιατί, αν δεν είναι, θα πρέπει να κλάψεις, αναλογιζόμενος ότι αυτόν τον άνθρωπο τον πληρώνεις με εκατομμύρια κάθε μήνα επί τριάντα χρόνια. Τον πληρώνεις, για να ακούς τα περί «ψιψινιών» και «κοκοψόψαρων».

Με αυτά τα ατομικά προσόντα περιορίστηκε στη χαμηλή πολιτική «πτήση» που βλέπουμε. Αναγκαστικά πήρε μόνον αυτά τα οποία «δικαιούταν» και όχι αυτά που θα ήθελε. Πήγε στο «αγροτικό» της Αριστεράς και όχι σε κάποιο από τα μεγάλα κόμματα εξουσίας του χώρου καταγωγής του. Πήρε «δικαιωματικά» την ηγεσία του Συνασπισμού, όπως ο Γιωργάκης πήρε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, επειδή τη «δικαιούταν». Αυτός ο Αλαβάνος, που πήρε ό,τι «δικαιούταν» με «δημοκρατικά» μέσα, έδωσε με τα ίδια μέσα και τον ίδιο τρόπο και στον Τσίπρα αυτό το οποίο προφανώς ο ίδιος έκρινε ότι «δικαιούταν». Να μην φύγει το «μαγαζί» από τα χέρια αυτών που για τον οποιονδήποτε λόγο είχαν «δικαιώματα». Να μην φύγει το αριστερό «μαγαζί» από τα χέρια των φασιστών της Δεξιάς.

Γιατί τον αποκαλούμε θλιβερό; Γιατί, παρ’ όλο που γνωρίζει ότι έχει αλλάξει πλέον ο σχεδιασμός του συστήματος, εξακολουθεί και φέρεται σαν να έχει απέναντί του την αστυνομία της Χούντας. Μια αστυνομία, που, αν κρίνουμε από την καταγωγή και εν συνεχεία από την πορεία του, μάλλον τη γνωρίζει πιο καλά απ’ ό,τι νομίζουμε. Γνωρίζει πολύ καλά τους «διαδρόμους» της και αυτά δεν μπορεί να τα έμαθε με την ελάχιστη «αντίστασή» του. Μάλλον με άλλη ιδιότητα θα περιφερόταν στους «διαδρόμους» της. Γιος πλούσιου βουλευτή κάνει την αντιστασιακή του «πλάκα» εδώ και μισό αιώνα. Εγγονός πλούσιου βουλευτή «πολεμά» τον φασισμό από τον καναπέ του σπιτιού του. Βαθύτατα πλούσιος, εξαιτίας της παλιάς διαπλοκής, καταγγέλλει εκ του ασφαλούς τη σύγχρονη.

Εκ του ασφαλούς δηλαδή «μάγκας». Κατηγορεί την αστυνομία για την ίδια της την ύπαρξη, ενώ γνωρίζει –καλύτερα από τον καθένα, ως κεφαλαιούχος– ότι η αστυνομία είναι απαραίτητο στοιχείο για τη λειτουργία της κοινωνίας. Δαιμονοποεί την αστυνομία, ενώ γνωρίζει πλέον ότι η αστυνομία μπορεί να ελεγχθεί. «Απελευθερώνει» κρατούμενους τη στιγμή που δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη. Ενθαρρύνει τη δήθεν βίαιη αντίσταση εναντίον της, τη στιγμή που δεν τίθεται τέτοιο θέμα, εφόσον σήμερα υπάρχει η ελευθερία να χρησιμοποιηθούν νομικά μέσα εναντίον της.

Με τη στάση του κάνει το μεγαλύτερο κακό στην κοινωνία, γιατί δημιουργεί συνθήκες, οι οποίες θα δημιουργήσουν εκ νέου νέα θύματα. Μια πραγματική «βιομηχανία» θυμάτων, που του επιτρέπει να επωφελείται και ταυτόχρονα να ελέγχει την πραγματική κοινωνική αντίσταση. Ενθαρρύνει «Γρηγορόπουλους» στη βλακεία και προωθεί «Τσίπρες». Το κόμμα του λειτουργεί σαν «αντλία», ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα «πώμα». Θεωρητικά έλκει τους ευαίσθητους ανθρώπους προς την αντίδραση, ενώ πρακτικά «φιλτράρει» και προωθεί μόνον τους δικούς του ανθρώπους.

Αυτός είναι ο ρόλος του Συνασπισμού. Εξουδετερώνει την κοινωνική αντίσταση και «καπελώνει» οτιδήποτε μπορεί να «ανθίσει» μέσα στην ελληνική κοινωνία και άρα να απειλήσει τα κόμματα εξουσίας. Γι’ αυτόν τον λόγο αγωνιούσαν τα κόμματα εξουσίας για τον κίνδυνο της μη εισόδου του Συνασπισμού στη Βουλή. Ο Συνασπισμός είναι το «πιρούνι», το οποίο «τσιμπά» τους ήρωες που «παράγει» ο φασισμός μέσα στην παπανδρεϊκή «σούπα» της μεταπολίτευσης. Παριστάνει την «αντλία», η οποία απευθύνεται στο σύνολο της κοινωνίας, αλλά έχει ένα περιοριστικό «φίλτρο», που επιτρέπει να περνάνε σαν «ήρωες» μόνον συγκεκριμένοι άνθρωποι.

Ένας μηχανισμός, που έχει και ο ίδιος παράγει πολλούς από τους επαναστάτες της «πορδής» της μεταπολίτευσης και οι οποίοι στη συνέχεια διακρίθηκαν στα κόμματα εξουσίας και της λεηλασίας. Γι’ αυτό είναι απαραίτητος για τη λειτουργία του σημερινού σαθρού πολιτικού σκηνικού. Είναι ο μηχανισμός, ο οποίος αποφασίζει ποιος καραγκιόζης θα εμφανιστεί σαν ήρωας και ποιος ήρωας θα περιθωριοποιηθεί σαν καραγκιόζης. Αυτός είναι ο ρόλος του στο πολιτικό σκηνικό. Είναι οι επαγγελματίες αριστεροί. Είναι οι κατά κύριο λόγο δεξιάς προελεύσεως ηγέτες της «Αριστεράς». Οι επαγγελματίες «ευαίσθητοι» όλων των τύπων και ειδών, όταν, λόγω της κοινωνικής εξέλιξης, ακόμα ο αριστερισμός δεν φτάνει από μόνος του για να δώσει την «επιτυχία».

Δουλειά όλων αυτών είναι να μην αφήνουν «άκρες» στην κοινωνία, ώστε να διακριθούν κάποιοι «κοινοί» Έλληνες με βάση την αξιοκρατία και την πραγματική ευαισθησία. Οι «μανδαρίνοι» του ΣΥΡΙΖΑ, ελέω ντόπιων και ξένων φασιστών, έχουν τα αποκλειστικά «δικαιώματα» σε όποια ευαισθησία υπάρχει ή πρόκειται να υπάρξει στο μέλλον. Έχουν τα δικαιώματα στην οικολογία, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην κοινωνική ευαισθησία, στη ζωοφιλία και όπου μπορεί να προκύψει πολιτικό κέρδος για τον εκφραστή του. Ο συνασπισμός δίνει «πιστοποιητικά» για τα πάντα. Γι’ αυτό και προσπαθεί να τα περιλάβει όλα στον τίτλο του. Να συμπεριλάβει σ’ αυτόν τον τίτλο ό,τι υπάρχει και μπορεί να το εισπράξει όχι σε επίπεδο ψήφων, αλλά σε επίπεδο πόστων για τα στελέχη του.

Αυτά τα υψηλόμισθα πόστα τον ενδιαφέρουν και όχι οι ψήφοι. Η απόδειξη αυτού του οποίου λέμε είναι ό,τι πιο εύκολο. Συμμετέχει πολιτικά στο σύνολο του χρόνου της μεταπολίτευσης και δεν έχει καν πολιτικό πρόγραμμα. Με εμπνεύσεις του καφέ κάνει πολιτική. Από τα «πρωϊνάδικα» σχηματίζει την πολιτική του αντζέντα. Σήμερα είναι ο συνασπισμός της αριστεράς, της προόδου και της οικολογίας. Αύριο μπορεί να προσθέσει στο τίτλο του …»ο συνασπισμός και της καθαριότητας και άρα των φίλων της μπουγάδας και των φίλων των απλανών αστέρων».

Αυτό, παρ’ όλη τη γελοιότητά του είναι επικίνδυνο. Κοινωνικά και εθνικά επικίνδυνο. Γιατί; Γιατί μετατρέπουν τον παραμικρό «θύλακα» ελπίδας της ελληνικής κοινωνίας σε «θύλακα» αποστήματος. Γιατί ο Συνασπισμός λειτουργεί με έναν τρόπο τέτοιο, ο οποίος εξυπηρετεί αυτούς που θέλουν την ελληνική κοινωνία σε «νάρθηκα». Μέσα σε ένα ασαφές και ομιχλώδες τοπίο «αριστερίστικου» τυχοδιωκτισμού ο καθένας περνά στην ελληνική κοινωνία ό,τι μήνυμα συμφέρει τον ίδιο ή το αφεντικό του. Πίσω από μια περίεργη άποψη περί ελευθερίας, η οποία συχνά μετατρέπεται σε ασυδοσία, κάποιοι κάνουν «παιχνίδι». Ο Συνασπισμός με αυτόν τον τρόπο λειτουργεί ως «λαγός» για τα κόμματα εξουσίας.

Ο Συνασπισμός, δηλαδή, «σπέρνει» αυτά που τα κόμματα των φασιστών στη συνέχεια θα «θερίσουν». Ο Συνασπισμός προετοιμάζει τον κόσμο γι’ αυτά που αναγκαστικά θα μας επιβάλουν τα κέντρα εξουσίας της Νέας Τάξης. Ο Συνασπισμός μας «εξοικειώνει» σήμερα με τα δράματα τα οποία θα βιώσουμε αύριο. Ο Συνασπισμός απαλλάσσει τα κόμματα εξουσίας από το κόστος της εκτέλεσης των όποιων εντολών λαμβάνουν από τα «αφεντικά» τους. Αυτό ακριβώς είναι που τον κάνει πολύτιμο για τα «αφεντικά». Παραχωρεί πολιτική «στέγη» με άριστη αριστερή «βιτρίνα» στους εκμαυλιστές της ελληνικής κοινωνίας.

Παραχωρεί «στέγη» και ιδεολογικό «άλλοθι» σε όλους εκείνους που εξυπηρετούν την Νέα Τάξη και προσπαθούν να διαλύσουν τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας. Ανάμεσα στα στελέχη του Συνασπισμού βρίσκονται οι πάντες. Από «τελειωμένους» ομοφυλόφιλους, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να δοκιμάσουμε τα πάντα, προκειμένου ν’ αποφασίσουμε για το φύλο μας, μέχρι «προχωρημένους» ιστορικούς, οι οποίοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι η καταστροφή της Σμύρνης ήταν αποτέλεσμα «συνωστισμού».

Το ακόμα χειρότερο όμως είναι άλλο. Εκεί μέσα δραστηριοποιούνται άνθρωποι, οι οποίοι πολύ εύκολα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν προδότες, με πρωταγωνιστή τον θλιβερό Αλαβάνο. Άνθρωποι, οι οποίοι προσπαθούν με το «άλλοθι» της αριστεριστικής άποψης περί διεθνισμού και αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων να καταστρέψουν τα ιερά και όσια του ελληνικού λαού. Άνθρωποι, οι οποίοι προσπαθούν να καταστρέψουν έννοιες όπως ο πατριωτισμός, η εθνική ευαισθησία, το εθνικό συμφέρον κλπ.. Άνθρωποι, οι οποίοι εύκολα μπορούν να κατηγορηθούν για απόπειρα διάλυσης του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας.

Στελέχη του Συνασπισμού βρίσκονται πίσω από όλα τα αδρά χρηματοδοτούμενα από το κράτος μη κυβερνητικά «παρατηρητήρια». Όλες εκείνες τις οργανώσεις, οι οποίες έχουν ως αντικείμενό τους ν’ ανακαλύπτουν «αδικημένες» μειονότητες στη χώρα. Όλες εκείνες τις οργανώσεις, οι οποίες δρουν υπέρ της ανεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης και εις βάρος του ελληνικού λαού. Όλες εκείνες τις οργανώσεις, οι οποίες συχνά-πυκνά «σέρνουν» την Ελλάδα στα δικαστήρια ή παρίστανται ως μάρτυρες εναντίον της. Όλες εκείνες τις οργανώσεις με τις ύποπτες χρηματοδοτήσεις και τις πολύ πιο ύποπτες διασυνδέσεις με κέντρα του εξωτερικού. Με κέντρα, τα οποία έχουν δημοσιοποιήσει τις προθέσεις τους να διαλύσουν τη χώρα.

Αυτά τα κέντρα συνεργάζονται με τον Συνασπισμό της αριστερής «ευαισθησίας». Της «ευαισθησίας», που θέλει να βυθίσει στη λήθη τις εθνικές επετείους, που καίει στους δρόμους την ελληνική σημαία, που πολεμάει τις παρελάσεις, που ανακαλύπτει ύποπτους «σημαιοφόρους» Τσενάι και «τιμά» τους νέους, που νομίζουν ότι την 28η Οκτωβρίου γιορτάζουμε το τελευταίο άλμπουμ του Σάκη Ρουβά. Γι’ αυτόν τον λόγο μπορούμε να μιλάμε ευθέως για προδοσία. Πήγαν στελέχη του Συνασπισμού και διαδήλωσαν υπέρ του «Μακεδονικού» λαού και των δικαιωμάτων του. Πήγαν όμως στα Σκόπια, υπέρ εκείνων των «Μακεδόνων». Το θέμα το «έπνιξαν» πολύ γρήγορα, γιατί θύμωσε ο ελληνικός λαός και τα μάζεψαν όπως-όπως. Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ότι, όπου μπορεί να δημιουργηθεί πρόβλημα για την ελληνική κοινωνία, εκεί βρίσκεται ο Συνασπισμός και βέβαια ο αρχηγός του.

Το τελευταίο έγκλημα του αρχηγού του διαπράχθηκε μέσα στην ελληνική Βουλή. Όλοι εμείς οι κοινοί Έλληνες είδαμε Έλληνες αγρότες από την Κρήτη να διαδηλώνουν στον Πειραιά. Ο Αλαβάνος είδε τον «κρητικό λαό» να διαδηλώνει. Ο ίδιος Αλαβάνος, που στα Τέμπη δεν είδε τον «θεσσαλικό λαό». Όλοι εμείς οι κοινοί Έλληνες βιώνουμε την προβληματικότητα της ελληνικής κοινωνίας από κοινού. Ο Αλαβάνος είδε προβληματικότητα στην «κρητική οικονομία», σαν να επρόκειτο για οικονομία άλλου κράτους. Ο ίδιος Αλαβάνος, που δεν είδε προβλήματα στη «θεσσαλική οικονομία».

Αυτά όλα δεν είναι τυχαία. Δεν είναι τυχαίες οι λέξεις που λέγονται από έναν αρχηγό κόμματος μέσα στην ελληνική Βουλή. Είναι προφανές ότι οι ίδιοι άνθρωποι, που υποδαυλίζουν το «Μακεδονικό», έχουν αρχίσει να ονειρεύονται και ένα ανάλογο «Κρητικό» ζήτημα. Έτσι εξηγούνται και τα μυστήρια. Έτσι εξηγείται πώς ένα ατάλαντο ανθρωποειδές, όπως ο Αλαβάνος, έκανε πολιτική «καριέρα». Κάποιοι τον ταΐζουν και τον ποτίζουν επί δεκαετίες, προκειμένου να τους εξυπηρετεί. Τον έκαναν με περιουσία, τον πλήρωσαν πλούσια και του εξασφάλισαν την αρχηγία. Πολλά τα κέρδη για την «ποιότητά» του. Είναι πολλά τα «γραμμάτια» του Αλέκου. Ακόμα και η εκλογική του παρουσία στο Ηράκλειο είναι ύποπτη. Πολύ ύποπτη μέχρι να μάθουμε τι υποσχέθηκε σε ποιους και με τις «εγγυήσεις» ποιων.

Εκμεταλλεύεται τους πάντες, για να περάσει την ύποπτη πολιτική του και στη συνέχεια τους πετάει σαν στυμμένες «λεμονόκουπες». Θα «κλάψει» τους Αλέξηδες μπροστά στις κάμερες και μετά θα συνεχίσει τη χρυσοφόρα για τα στελέχη του «μη κυβερνητική» πολιτική του. Μέχρι και το κουτορνίθι ο Τσίπρας έχει εξοικειωθεί με αυτήν την τακτική. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την εμφάνισή του στη δεξίωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας με την έγχρωμη συνοδό του; Πήγε τη βρήκε, την εκμεταλλεύτηκε και στη συνέχεια την πέταξε στα «σκουπίδια» ο «ευαίσθητος».

Για τα ίδια πράγματα που ο Αλέξης του κόσμου έπεφτε νεκρός στο δρόμο, ο Αλέξης του Συνασπισμού έβαζε θεμέλια πολιτικής καριέρας. Με τα ίδια «υλικά», που κάποιος έφτιαξε τον «τάφο» του, κάποιος άλλος έφτιαξε «παλάτι». Ο ένας όμως λεγόταν Γρηγορόπουλος και ο άλλος Τσίπρας. Ο ένας επιλέχθηκε όταν έψαχναν θύματα για να τα «κλάψουν» και ο άλλος επιλέχθηκε όταν έφτιαχναν «ήρωες», για να τους λύσουν το βιοποριστικό τους πρόβλημα.

Αν ο νεκρός Αλέξης ζούσε και έφτανε στην ηλικία του Τσίπρα, δεν θα ήταν αρχηγός κόμματος να μεριμνά μόνον για το ίματζ του και να επενδύει στη φωτογένειά του, για να ζήσει την εύκολη ζωή της λούφας του ψευδοήρωα με τα κανάλια να τρέχουν από πίσω του. Θα ήταν ένας ακόμα από τους χιλιάδες άνεργους νέους, που κάποτε είχε τη νεανική αφέλεια να κάνει κουταμάρες. Θα κυνηγούσε το μεροκάματο και θα θυμόταν ότι κάποτε, όταν ήταν πιτσιρικάς, κυνηγιόταν με την αστυνομία στα Εξάρχεια. Αν είχε και καλή μνήμη, θα θυμόταν ποιος από τους διπλανούς του ήταν επιλεγμένος από τον Συνασπισμό να φτιαχτεί «ήρωας», κάνοντας τα ίδια ακριβώς πράγματα με τον ίδιο.

Είναι απαράδεκτο οι ίδιοι οι Έλληνες να πληρώνουν με τα δικά τους χρήματα αυτούς που τους κάνουν ζημιά. Αυτούς, που διαδηλώνουν με τους Σκοπιανούς για να εξυπηρετήσουν τους «Σόρους» της Νέας Τάξης. Αυτούς, που στέλνουν Αλέξηδες στη «σφαγή», για να βολέψουν Τσίπρες. Αυτούς, που ανακαλύπτουν όλων των ειδών και τύπων απειλές εναντίον των Ελλήνων. Αυτούς, που ονειρεύονται νέους «συνωστισμούς» εις βάρος μας. Είναι ακόμα πιο απαράδεκτο που η ελληνική Πολιτεία δεν ερευνά τις χρηματοδοτήσεις όλων αυτών των «μη κυβερνητικών» οργανώσεων της «ευαισθησίας», που ελέγχονται από στελέχη του και οι οποίες προκαλούν προβλήματα.

Παναγιώτης Τραϊανού
Πρόεδρος του ΕΑΜ β’

Ένα κείμενο από μια ολόκληρη σειρά που υπάρχουν στον Ιστότοπο του ΕΑΜ β. Χωρίς να συμφωνώ σε όλα τα σημεία νομίζω ότι αποτελούν κείμενα για προβληματισμό. Αν έχετε την υπομονή αξίζει τον κόπο να τα διαβάσετε ολόκληρα όλα.

Έχω βρει εδώ ένα ιστολόγιο με ενδιαφέροντα θέματα και σκληρή γλώσσα. Μεταφέρω αυτούσιο ένα κομμάτι που έχει να κάνει, με τι άλλο; Τα ΜΜΕ. Το να είναι ο δημοσιογράφος οτιδήποτε είναι δικαίωμά του, και δεν του ζητάμε το λόγο γι’ αυτό, ούτε άλλωστε είναι δική μας δουλειά οι προσωπικές απόψεις των δημοσιογράφων. Το πρόβλημα δεν είναι, τι πιστεύει ο δημοσιογράφος, αλλά το αν αυτό που πιστεύει τον εμποδίζει να κάνει τη δουλειά του αντικειμενικά. Και να μην χρηματίζεται.

Και Βαρεμένος και Κερατάς…συγγνώμη Καρύντζης ήθελα να πω

Ρόμπα έγινε χθες ένας από τους μεγαλύτερους τηλεοπτικούς αστέρες της δημοσιογραφίας και ένα νέο μπουμπούκι που ανατέλλει στην πολιτική.
Ο γνωστός Βαρεμένος του Alter, ο πρώτος παγκοσμίως δημοσιογράφος του οποίου οι ερωτήσεις δεν τελειώνουν με ερωτηματικό μιας και κάνει τοποθετήσεις και όχι ερωτήσεις, έμεινε κάγκελο όταν ο Μιχαλολιάκος της Χρυσής Αυγής απεκάλυψε ότι έχει εργασθεί σε σταθμό χώρας του ανατολικού μπλοκ. Δεν είπε ποιος σταθμός ήταν αλλά πρέπει να ήταν κάτι σαν «Φωνή της Μόσχας» κλπ.
Σε ερώτηση δε του Μιχαλολιάκου αν είναι κομμουνιστής ο Μέγας Βαρεμένος απάντησε «Τι είναι αυτά κύριε, επιστρέφεται στην εποχή των φακέλλων;» χωρίς να τολμήσει να παραδεχθεί ότι είναι κομμουνιστής…
Το θέμα βεβαίως δεν είναι αν ο Βαρεμένος είναι ή δεν είναι κομμουνιστής, δικαίωμά του άλλωστε, αλλά το ότι δεν μπορεί ο κάθε καραγκιόζης να βγαίνει και να κάνει τον αντικειμενικό κριτή και εσωτερικά να είναι βαμμένος ως το κόκκαλο…Όπως είπε ο Μιχαλολιάκος, και αυτό δεν είναι ακραίο, ο ερωτών δημοσιογράφος πρέπει να κάνει γνωστή την πολιτική του ταυτότητα μιας και πάντα η ταυτότητα του ερωτόμενου είναι γνωστή.Δεν μπορεί ο κάθε καραγκιόζης που κάνει το δημοσιογράφο να μας ζαλίζει τ΄αυτιά γιατί οι αστυνομικοί επιτίθονταν στους αναρχικούς και πίσω τους ακολουθούσαν οι Χρυσαυγίτες;
Τι έπρεπε ρε μαλάκα Βαρεμένε να κάνουν οι αστυνομικοί να γυρίσουν την πλάτη στους αναρχικούς που τους πετροβολούσαν και να συλλάβουν τους Χρυσαυγίτες επειδή έκαναν την παρανομία να τρέχουν δίπλα τους;

Αν αυτοί που έτρεχαν δίπλα στους αστυνομικούς ήταν ιδιοκτήτες κατεστραμμένων καταστημάτων θα ζητάγατε όλοι οι καραγκιόζηδες από την αστυνομία να τους συλλάβει;

Και μια απορία όλοι οι περιθωριακοί που βγαίνουν και λένε ότι ήταν αυτόπτες μάρτυρες ξυλοδαρμών, μαχαιρωμάτων κλπ. πως τα είδαν αυτά από τις τέλος της πορείας με κιάλια ή ήταν στην πρώτη γραμμή…αυτοί που πέταγαν πέτρες δηλαδή;

Η άλλη ρόμπα είναι ο νέος υπεύθυνος Τύπου του Συνασπισμού και φιλαράκι του ροκαμπηλά Τσίπρα, που τελευταία όλο και πυκνώνει τις εμφανίσεις του, Καρύντζης. Σε ενημερωτική εκπομπή χθες βράδυ στη ΝΕΤ και σε ερώτηση με ποιες κατηγορίες να συσταθεί εξεταστική επιτροπή που ζητάει η ουρά του ΠΑΣΟΚ, αφού οι Γερμανοί ακόμα δεν έχουν δώσει και η Siemens αρνείται να δώσει στοιχεία, είπε:
«Να γίνει εξεταστική επιτροπή για να διερευνήσει και να διαπιστώσει αν υπάρχουν πολιτικές ευθύνες!!!»
για να έρθει άμεσα η απάντηση από τον Χρυσοχοϊδη ότι οι εξεταστικές επιτροπές διαπιστώνουν ποινικές ευθύνες, βάσει των οποίων συστήνεται στη συνέχεια ειδικό δικαστήριο κλπ.
Μα πόσο άσχετος, πρόχειρος και επικίνδυνος μπορεί να είναι κάποιος που λέει τέτοιες μαλακ…
Καλά ρε μαλάκα δεν ξέρεις ότι στις δημοκρατίες δεν αποδίδονται πολιτικές ευθύνες από κανενός είδους δικαστική διερεύνηση, όπως είναι η εξεταστική επιτροπή…αυτά μόνο ο Στάλιν τα έκανε που εκτελούσε κόσμο για πολιτικά εγκλήματα.
Πως θες να καθοδηγήσεις, εκπροσωπήσεις ή ακόμα χειρότερα να κυβερνήσεις όταν ρε βλάκα δεν κατέχεις τα στοιχειώδη της λειτουργία του Πολιτεύματος;

Και τι ζητάς εξεταστική επιτροπή ρε ηλίθιε όταν δεν ξέρεις τι είναι αυτό; Όταν δεν ξέρεις αν τρώγεται ή αν φοριέται;

Ξέραμε λοιπόν ότι το ΠΑΣΟΚ ζητάει εξεταστική επιτροπή προκειμένου να σταματήσει η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης και να κουκουλωθεί το θέμα (μιας και από το 1990 καμία εξεταστική δεν έχει αποφανθεί ότι υπάρχουν ποινικές ευθύνες για ότι εξετάστηκε), το ΚΚΕ για να τα χώσει σε όλους, το ΛΑΟΣ για να τα χώσει στη Ν.Δ…τώρα μάθαμε και γιατί ζητάει ο Συνασπισμός…απ’ αυτόν τον βλάκα λοιπόν, το «νέο πρόσωπο με τις φρέσκες ιδέες» και κολλητό του Τσίπρα στον οποίο προσβλέπουν όλοι οι βολεμένοι της ελληνικής κοινωνίας μάθαμε και καταλάβαμε λοιπόν ότι
η νέα ηγετική ομάδα του Συνασπισμού δεν ξέρει τι σημαίνει εξεταστική επιτροπή…αλλά παρόλα αυτά τη ζητάει…
Άντε αγόρι μου πίσω στο Μανχάταν απ’ όπου μας ήρθες να ασχοληθείς με τη Φιλοσοφία της Επιστήμης (;;;) που σπούδασες…δηλ. να συνεχίσεις να τα ξύνεις…και άσε την πολιτική για κάνα πιο σοβαρό…
ΥΓ. Επειδή περνάνε οι μέρες και δεν θα προλάβω να σχολιάσω την υπόθεση του φυγόστρατου βουλευτή του ΛΑΟΣ Αϊβαλιώτη, θα πω μόνο ότι προκαλεί πολύ αλγεινή εντύπωση και είναι ακατανόητη η προσπάθεια του Καρατζαφέρη να προσπαθεί να δικαιολογήσει ένα μπουχέσα που δεν έχει πάει στρατό και να λέει μαλακ…περί ασυμβίβαστου, Νομικού Συμβουλίου της Βουλής κλπ.. Ειδικά από την στιγμή που όταν ήταν στην Ν.Δ. κατηγορούσε ακόμα και από το βήμα της Βουλής βουλευτές των άλλων κομμάτων ότι με διάφορα προσχήματα είχαν αποφύγει τη στράτευση.
Η εμμονή του να υπερασπίζεται τον καθυστερημένο, αυτιστικό Αϊβαλιώτη που τολμάει και βγάζει και ανακοινώσεις και μιλάει για λασπολόγους, μόνο από το γεγονός ότι τα τσούγκρισε με την Αθήνη και θα χάσει την έδρα, μπορεί να εξηγηθεί.
Και μια απορία για το «κόμμα» του ΛΑΟΣ ή το αποθεματικό της Ν.Δ. :) δεν άκουσα τους κατά τ’ άλλα λαλίστατους Άδωνη και Σια να κριτικάρουν τη λάθος επιλογή του αρχηγού τους να βάλει την Αθήνη στο ψηφοδέλτιο…κριτική στον Πρόεδρο αν κάνει μαλακίες επιτρέπεται ή δεν προβλέπεται;
Το Αϊβαλιώτη τον αφιερώνω σ’ όσους φίλους μου ψήφισαν εθνικά και για το καλό της πατρίδας το ΛΑΟΣ…άντε να τον καμαρώσουμε και Υπουργό Εθνικής Άμυνας…

Προερχόμενος από το άλλοτε ΚΚΕ εσωτερικού, αλλά και την αποτυχούσα απόπειρα της αριστεράς, πλην ΠαΣοΚ, να βρει πολιτική έκφραση υπό ενιαίο σχήμα, στα τέλη της δεκαετίας του “80, ο Συνασπισμός έχει ένα μόνιμο πρόβλημα ταυτότητας:
Άλλοτε ως Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου, άλλοτε ως Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας, και άλλοτε ως Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, προσπαθεί να επιβιώσει πολιτικά, μπαινοβγαίνοντας στην Βουλή, αλλάζοντας ονόματα και αρχηγούς και, κυρίως, αναζητώντας το ιδεολογικό στίγμα που θα του επιτρέψει να απεγκλωβιστεί από την ασφυκτική πολιτική και, κυρίως, ψυχολογική πίεση, που ασκούν, στην αυθυπαρξία του και στους οπαδούς του, από την μια πλευρά το ΚΚΕ και από την άλλη το ΠαΣοΚ.

Έναντι του ΚΚΕ, υστερεί διότι, στην μυθολογία της ελληνικής αριστεράς, οι “αγωνιστικές περγαμηνές”, δηλαδή οι “τίτλοι τιμής” από την βίαιη απόπειρα των κομμουνιστών να καταλάβουν την εξουσία και να μετατρέψουν την χώρα σε “λαϊκή δημοκρατία”, καταλογίζονται στο παραδοσιακό όσο και δογματικό ΚΚΕ, το οποίο δεν εννοεί να του αναγνωρίσει ούτε καν το δικαίωμα συνύπαρξης.

Έναντι του ΠαΣοΚ ο Συνασπισμός υστερεί διότι τα, κατά βάση, καλοζωισμένα στελέχη του έλκονται, σε βαθμό απελπιστικό, από την αίγλη του κόμματος εξουσίας, με αποτέλεσμα, από τις αρχές της δεκαετίας του “80 και μέχρι σήμερα, να υπάρχει μια ανοικτή χοάνη μεταξύ των δύο κομμάτων, με μονόπλευρη όμως κατεύθυνση, εξ αιτίας της οποίας, το κόμμα του +-3% χάνει συνεχώς στελέχη και οπαδούς, που αναζητούν στο κίνημα του Α. Παπανδρέου τα αγαθά που δεν μπορεί να τους προσφέρει η δική τους κομματική έκφραση.

Όμως, πάρ” ότι ευρισκόμενος ανάμεσα σε συμπληγάδες, ο Συνασπισμός έχει επιτύχει να διαθέτει έναντι αυτών ένα ασύγκριτο πλεονέκτημα: Έχει καταφέρει να συμπεριλαμβάνει στους κόλπους του το μεγαλύτερο τμήμα της λεγόμενης “προοδευτικής” διανόησης.

Πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, γενικότερα οι άνθρωποι του πνεύματος και δη οι περισσότερον θορυβούντες εξ αυτών, πυκνώνουν τις, κατά τα άλλα, αραιοκατοικημένες τάξεις του, σε βαθμό αντιστρόφως ανάλογο από την ολίγιστη κομματική ισχύ του στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.

Αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας είναι το κόμμα, που σε κάθε εκλογική αναμέτρηση κυριολεκτικά αγκομαχά για το αν και κατά πόσον θα καταφέρει να εισέλθει στην Βουλή, να εμφανίζεται πανίσχυρο στους χώρους εκείνους, που έχουν τη δυνατότητα να προβάλλουν και να διακινούν, ευχερέστερα παντός άλλου, τις θέσεις τους και τις απόψεις τους.

Είναι προφανές ότι, οι διαθέτοντες το ακαταμάχητο όπλο της δημοσιότητας, όπως συμβαίνει με τους δημοσιογράφους, τους καλλιτέχνες, τους συγγραφείς, τους ποιητές, αλλά και τους πανεπιστημιακούς, μέσα από την επαφή τους με τη νεολαία, αλλά και την έντυπη και ηλεκτρονική δημοσιογραφία, όπου εμφανίζονται ως “ειδικοί” επί παντός επιστητού, έχουν την άνεση να διατυπώνουν και να διαδίδουν τις οποιεσδήποτε απόψεις τους, εκμεταλλευόμενοι άριστα την “αναγνωρισιμότητα” που τους προσφέρει η ιδιότητά τους και χάρη στην οποία δημιουργούν, εκ προοιμίου, σχέσεις οικειότητας και αμεσότητας με την κοινή γνώμη.

Αυτή, άλλωστε, η δημοσιότητα και το βιοποριστικού χαρακτήρα κυνήγι της, υποδηλώνει και τα βαθύτερα κίνητρα της ιντελιγκέντσιας, της διανόησης, σε ότι αφορά την σχέση της με τον Συνασπισμό.

Η εξήγηση αυτού που φαινομένου είναι απλή. Ευρισκόμενος μεταξύ του δογματικού και αθεράπευτα προσκολλημένου στο σταλινικό του παρελθόν ΚΚΕ και του ΠαΣοΚ, που έχοντας ασκήσει επί 20 και πλέον έτη την εξουσία, συγκεντρώνει την αρνητική προδιάθεση μεγάλου τμήματος της κοινής γνώμης, ο Συνασπισμός εμφανίζεται ως η τέλεια λύση για όλους εκείνους που θέλουν να διατηρούν τον τίτλο του “προοδευτικού”, χωρίς τις αρνητικές εντυπώσεις που, μοιραία, συνοδεύουν τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της ευρύτερης αριστεράς.

Όποιος, δηλαδή, δεν θέλει να κουβαλά την “ρετσινιά” μια απολιθωμένης ιδεολογίας, η οποία, μετά, μάλιστα, την θεαματική κατάρρευση των κοσμοειδώλων της, έχει μετατρέψει σε γραφικούς τους αμετανόητους εραστές της και, από την άλλη πλευρά, όποιος δεν αρέσκεται να απολογείται για τις κυβερνητικές αστοχίες του ΠαΣοΚ, αλλά και τα ανεπανάληπτα φαινόμενα σήψης και διαφοράς που το τελευταίο επισώρευσε στον δημόσιο βίο της χώρας, μπορεί να βρει “ασφαλές” καταφύγιο στην ιδεολογικά ευρύτατη αγκάλη του Συνασπισμού, διατηρώντας ταυτόχρονα και μια πολύτιμη παρακαταθήκη:

Την παρακαταθήκη εκείνου προς τον οποίο προσβλέπουν και στοχεύουν εκλογικά τα άλλα δύο κόμματα (ΚΚΕ και ΠαΣοΚ), προκειμένου να αλιεύσουν τις αναγκαίες ψήφους, που θα τους επιτρέψουν να αυξήσουν την κοινοβουλευτική τους ισχύ. Άλλωστε, αυτή ακριβώς η παρακαταθήκη είναι εκείνη που ανοίγει διάπλατα, στους κατά τα άλλα “ιδεολόγους” του Συνασπισμού, τον δρόμο προς την εξουσία, όταν οι περιστάσεις και οι συγκυρίες το ευνοούν: Τα παραδείγματα της Δαμανάκη και του Μπίστη είναι οι καλύτερες απαντήσεις, για εκείνους που, πιθανόν, θα αγανακτήσουν με την “ιερόσυλη” σκέψη περί ευκαιριακής συμπεριφοράς των άλλοτε σκληροπυρηνικών σταλινικών, που βρήκαν στις “πλάτες” του Συνασπισμού το καταλληλότερο εφαλτήριο των “προοδευτικών” φιλοδοξιών τους.

Μέσα σ” αυτό το “προνομιακό” κομματικό πλαίσιο και εκμεταλλευόμενοι πλήρως την απόλυτη ιδεολογική αδιαφορία και αδράνεια του ευρύτερου φιλελεύθερου χώρου, τα στελέχη και οι οπαδοί του Συνασπισμού, αλλά κυρίως οι αμέτρητοι εραστές της ευεργετικής προστασίας, που δημιουργεί αυτή η “λίγο απ” όλα αριστερά”, έχουν διαμορφώσει, με απίστευτη ευκολία, ένα γενικόλογο και ασαφές “πολυσυλλεκτικό” κίνημα, στο οποίο μπορεί να ενταχθεί, χαλαρά και χωρίς δεσμεύσεις, οποιαδήποτε ιδεολογική τάση, απόκλιση και απόφυση, που αρέσκεται να αυτοπροσδιορίζεται ως “προοδευτική”, χωρίς να είναι υποχρεωμένη να κουβαλά τις “αμαρτίες” του δογματικού ΚΚΕ και του άλλοτε τριτοκοσμικού ή εσχάτως εκσυγχρονιστικού ΠαΣοΚ.

Με αυτά τα δεδομένα, οι πάντες, από τους “τιποτόφρονες” της λεγόμενης αντιεξουσιαστικής αριστεράς μέχρι τους βαθυστόχαστους μελετητές της μαρξιστικής μελλοντολογίας, από τους καταπιεσμένους ομοφυλόφιλους μέχρι τους αυτοπροβαλλόμενους προστάτες των ταλαιπωρημένων μεταναστών, από τους εραστές οποιουδήποτε, ανά την υφήλιο, απελευθερωτικού κινήματος και, ταυτόχρονα λυσσαλέους αρνητές κάθε εκδήλωσης σεβασμού και τιμής προς την ελληνική πατρίδα μέχρι τους θρασύδειλους πυρπολητές, εν ειρήνη, δημοσίας περιουσίας και εθνικών συμβόλων και από τους πρόθυμους αβανταδόρους κάθε κλακαδόρικου πεζοδρομιακού συνθήματος μέχρι τους εμβριθείς κουλτουριάρηδες αναλυτές κάθε ακατανόητης μαρξογενούς μπουρδολογίας, όλοι αυτοί και χιλιάδες άλλοι “ανένταχτοι” της οποιασδήποτε περιθωριακής ιδιοπροσωπείας, μπορούν να αισθάνονται καλυπτόμενοι από την ιδεολογική ομπρέλα του Συνασπισμού.

Χωρίς τούτο να σημαίνει ότι θα προσφέρουν σ” αυτόν και την ψήφο τους, αφού, άλλωστε, το κόμμα του +-3% φαίνεται να αρκείται στην ηδονή που προσφέρει η ψευδαίσθηση της ιδεολογικής υπεροχής, ακόμη και όταν τα αποτελέσματα της κάλπης είναι για γοερά κλάματα.

Αυτή η περίεργη κατάσταση, δηλαδή η συμπλεγματική αίσθηση πολιτικής κυριαρχίας από ένα κόμμα που, στην πραγματικότητα, ουδέποτε μετέτρεψε σε πράξη τις ψηφοθηρικές ονειρώξεις της εκάστοτε ηγεσίας του, φαίνεται ότι προσδίδει φτερά στον σημερινό ηγέτη του, τον “σύντροφο” Αλαβάνο.

Αισθανόμενος, προφανώς, ότι, με κάθε του λέξη, με κάθε του κίνηση, με κάθε του βήμα και με κάθε του ενέργεια, γοητεύει τα μιλιούνια των οπαδών του, ο σημερινός ηγέτης του Συνασπισμού εκδηλώνεται καθημερινά με τρόπο που, αν τον εμιμείτο κάποιος “αντιδραστικός δεξιός”, θα χαρακτηριζόταν από όλη την “προοδευτική ιντελιγκέντσια”, με πρώτον τον Συνασπισμό, ως ο πλέον αποκρουστικός φασίστας επί της γης.

Όμως, ο σύντροφος Αλαβάνος δεν έχει τέτοιου είδους αναστολές. Περιβεβλημένος με την αίγλη που του προσδίδει η ιδιότυπη θέση του Συνασπισμού στον χώρο της αριστεράς, εννοεί να εκδηλώνει τα υπολείμματα του όχι μακρινού σταλινικού παρελθόντος του σε κάθε έκφραση της ηγετικής του συμπεριφοράς.

Έσχατο επίτευγμά του η θρασυτάτη απαίτησή του, ενώπιον του αρμοδίου Εισαγγελέα κ. Ντογιάκου, υπό την επίκληση της βουλευτικής του ιδιότητας, να απελευθερώσει (!) υπόδικους κρατουμένους, χωρίς, φυσικά να αγνοεί, ότι η δικονομία μιας δημοκρατικής χώρας έχει κανόνες τους οποίους οφείλουν να σέβονται κυρίως και πρωτίστως οι φορείς της νομοθετικής εξουσίας.

Κάθε καλόπιστος και στοιχειωδώς αληθινών δημοκρατικών αισθημάτων πολίτης, ασφαλώς και μπορεί να διανοηθεί τι ακριβώς θα συνέβαινε, εάν ο κάθε Αλαβάνος κατόρθωνε ποτέ να φθάσει στην εξουσία. Είναι προφανές ότι, η αίσθηση περί δημοκρατίας του συντρόφου Αλαβάνου και του κόμματος του οποίου ηγείται, δεν ταυτίζεται με την συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών και γι” αυτό, άλλωστε, αυτή η κομματική παραφυάδα διατηρείται, επί δεκαετίας, στα επίπεδα του +-3%.

Όμως, το γεγονός αυτό δεν φαίνεται να πτοεί τον σύντροφο Αλαβάνο. Γι” αυτό, επί μήνες τώρα, όσο δηλαδή διαρκεί αυτή η πρωτόγνωρη αναστάτωση στον χώρο της ανωτάτης παιδείας, ο Συνασπισμός και τα στελέχη του δεν βρήκαν ούτε μια λέξη για να καταδικάσουν τις καθημερινές αθλιότητες, που διαδραματίζονται στο όνομα της δημοκρατίας και της δημόσιας εκπαίδευσης.

Προφανώς, αυτή η πολύπλευρη παράνομη δράση των αργόσχολων μικροϋπαλληλίσκων της μειοψηφικής ΠΟΣΔΕΠ (συνδικαλιστικού οργάνου 3.000 πανεπιστημιακών επί συνόλου 15.000 περίπου συναδέλφων τους), των ρέμπελων του φοιτητικού κινήματος και των, συμπαθέστατων σε κάποιες κυρίες των τηλεοπτικών μας μέσων, κουκουλοφόρων, εκφράζει απόλυτα τις ιδεολογικές ανησυχίες και αναζητήσεις του Συνασπισμού και της ηγεσίας του.

Το ζητούμενο είναι, εάν και κατά πόσον, αυτή η δράση μπορεί να γίνει εσαεί ανεκτή από την ελληνική κοινωνία και, βεβαίως, από την κυβέρνηση, που στηριζόμενη στην λαϊκή πλειοψηφία, έχει την εντολή να κυβερνήσει και όχι να παρακολουθεί την ανεξέλεγκτη δράση μερικών εκατοντάδων παρανόμων, έστω και αν αυτοί βρίσκουν ιδεολογικό καταφύγιο στην θερμουργό αγκάλη του Συνασπισμού και του πολυπράγμονος ηγέτη του.

Τελικά, το ερώτημα, που απασχολεί την κοινή γνώμη, θα μπορούσε να διατυπωθεί και ως εξής: Κυβερνά η πλειοψηφία, ή μήπως, χωρίς να το έχουμε καταλάβει, ζούμε στο κράτος του Αλαβάνου;

2 Φεβρουάριος 2008 9:11 μμ

Το παραπάνω «σεντονάκι» είναι ένα ανώνυμο σχόλιο από το πρες όπου συνιθίζω πια να κοιτώ περισσότερο τα σχόλια παρά τις ειδήσεις αφού μέχρι και ο Δημητράς (βας, βας, βας μέχρι και ο Δημητράς) προς άγραν κοινού στέλνει ειδήσεις. Το σχόλιο λοιπόν αυτό επειδή είναι έξοχα γραμμένο το μετέφερα αυτούσιο.

  • In: ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
  • Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Άλιμπαν_Τάλιμπαν διαλιεχτά έργα

Η γη των Πακτών

του Αλέκου Αλαβάνου(*)
Άρδην τεύχος 32

 

Κατ’ αρχάς θα ήθελα να ζητήσω την βοήθεια από όλους εσάς που είσαστε σήμερα εδώ, να ζητήσω την εχεμύθεια σας. Δηλαδή, όταν βγείτε από την αίθουσα, να μην πείτε πουθενά ότι ήμουνα στο ίδιο τραπέζι με τον κ. Τσοβόλα. Γιατί είναι πολύ πιθανό να βρω τον μπελά μου. Αυτό είναι το πρώτο.

Το δεύτερο που θα θέλω να πω είναι ότι τον Γιώργο τον Καραμπελιά, εμείς εδώ, τουλάχιστον οι περισσότεροι, τον γνωρίζουμε αλλιώς. Πολύς κόσμος τον ξέρει από τηλεοπτικές εμφανίσεις όπου ασφυκτιά μέσα στα πεντάλεπτα, τρίλεπτα που του δίνουνε, και προσπαθεί μέσα σε δύο τρία λεπτά να περικλείσει ιδέες και σκέψεις, οι οποίες χρειάζονται τουλάχιστον μια ώρα για να εκτεθούν. Με το βιβλίο αυτό δεν έγινε το ίδιο. Είχε στην διάθεση του πάρα πολλές σελίδες.

Για μένα που το διάβασα ήταν μια έκπληξη. Μια μεγάλη έκπληξη η οποία βέβαια έχει και τα θετικά και τα αρνητικά της. Κατ’ αρχήν θα σας πω τα δύο αρνητικά.

Είναι μια δεκαετία περίπου που έχω αποχωρήσει από το ΚΚΕ και είναι αλήθεια ότι, κατά την υπερδεκαετη παραμονή μου εκεί, στις συνθετικές αναλύσεις για τον κόσμο, που κυρίως προέρχονταν από την Σοβιετική Ένωση, οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές, ιδεολογικές, αξιολογικές και πολιτιστικές, εγώ συμφωνούσα, σχεδόν, σε όλα. Στα χρόνια που βρίσκομαι στον Συνασπισμό είμαι πολύ πιο κριτικός. Βρίσκω πάρα πολλά σημεία διαφωνίας στα βιβλία, τα απορρίπτω πιο εύκολα. Και ξαφνικά μου έρχεται το βιβλίο του Καραμπελιά. Ξεκινώ να διαβάζω, προχωρώ περισσότερο και βλέπω να συμφωνώ και αυτό είναι κάτι που με ανησυχεί.

Το θετικό είναι η έκπληξη ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πραγματικά σφαιρική και πολύπλευρη ανάλυση που πηγαίνει σε βάθος, ανάλυση η οποία στο βιβλίο του Γ. Καραμπελιά συνδέεται με μετριοπάθεια και μια μεγάλη αίσθηση ρεαλισμού, μια πραγματικά μεγάλη αίσθηση ρεαλισμού. Ρεαλισμός σχετικά με το τι θα μπορούσε να γίνει, τι θα μπορούσε να γίνει σε διεθνές επίπεδο, τι θα μπορούσε να κάνει η Ελλάδα, τι θα μπορούσαν να κάνουν οι δυνάμεις του σοσιαλισμού και της Αριστεράς μέσα στον νέο αιώνα. Διότι αυτές οι τελευταίες, τουλάχιστον στη Δύση, δεν έχουν παίξει ακόμη τον ρόλο που θα μπορούσαν να παίξουν.

Μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση το ιστορικό βάθος που προσπαθεί να δώσει στην αντιμετώπιση ενός θέματος όπως αυτό του κτυπήματος των δύο πύργων. Για τους Αμερικανούς, βέβαια, είναι απλά οι δυνάμεις του κακού, είναι το κακό.

…Το ζητούμενο είναι να μάθουμε εμείς την ταυτότητα μας μέσα από την ιστορία μας, μέσα από την γεωγραφική μας θέση, μέσα από τον πολιτισμό μας και αυτήν να την αξιοποιήσουμε στο ευρωπαϊκό πλαίσιο…

Αν ακούσετε τον Μπους το βράδυ στις ειδήσεις θα πει: εχθρός μας είναι το κακό. Το κακό όπως ήταν η Σοβιετική Ένωση και δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Αυτό ασφαλώς είναι πολύ άσχημο. Ο Γιώργος νομίζω ότι κάνει μια προσπάθεια να βρει τις ρίζες, τους παράγοντες, τις διεργασίες που οδήγησαν σ’ αυτόν τον ακραίο ριζοσπαστισμό, για μένα ιδιαίτερα επικίνδυνο, τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό, και σε μια τέτοια εκδήλωση του, στο φαινόμενο Μπιν Λάντεν. Ξεκινώντας από την παρουσία του Ισλάμ τον 7° αιώνα στην Μ. Ανατολή, στην Αραβία, μέχρι σήμερα. Έχει σημασία να δούμε αυτές τις ρίζες, έχει σημασία ειδικά για μας. Όπως πάντα, όταν έχουμε μεγάλα γεγονότα που μάλιστα κρατάνε, ξεσκονίζουμε διάφορα βιβλία που δεν τα έχουμε ανοίξει για πολύ καιρό. Και ανάμεσα σε αυτά τα πράγματα, που όλοι μας κάνουμε, και έκανα και εγώ ένα βράδυ, βλέπω ότι ένας από τους σημαντικούς ιστοριογράφους και λαογράφους της Αρχαίας Ελλάδας, πριν από τον Ηρόδοτο και τον Θουκυδίδη, ήταν ο Σκύλοξ ο Κορυανδεύς, από ένα νησί που είναι στα σημερινά Δωδεκάνησα. Τότε ονομάζονταν Καρία αλλά δεν μπόρεσα να μάθω πως είναι η σημερινή του ονομασία. Αυτός λοιπόν ήταν ένας Έλληνας της Μ. Ασίας, ναύαρχος του Δαρείου στον οποίο ανέθεσε ο Πέρσης βασιλιάς να κάνει μια χαρτογράφηση του χώρου αυτού, του άγνωστου, για εμάς τους Έλληνες τουλάχιστον, που φτάνει μέχρι τις βόρειες Ινδίες, στο βόρειο Πακιστάν, στην περιοχή του σημερινού Αφγανιστάν κ.λπ. 0 περίπλους του ξεκινά από κει, βγαίνει μέσα από τις ακτές του Ινδικού, συνεχίζει δυτικά και φτάνει μέχρι την σημερινή Ερυθρά θάλασσα. Λοιπόν, το σημείο από το οποίο ξεκίνησε ο Σκύλαξ ήταν η Κοντάπυρος, στον ποταμό Καντάπυρο. Η σύγχρονη ονομασία της πόλης είναι Καμπούλ. Βλέποντας σήμερα την (Καμπούλ δεν μπορεί να φανταστεί κανείς ότι αυτά τα χωμάτινα σπίτια έχουν ζωή πάνω από 40-50 χρόνια. Αλλά η ζωή στα χωμάτινα σπίτια συνεχίζονταν για χιλιετίες. Σε μια περιοχή που ο Σκύλαξ ονομάζει Πακτική Γη, η γη των Πακτών, Πακτού ή Πακτούν βλέπει κανείς αυτό που ήταν άγνωστο. Ήταν φυσικά άγνωστο τότε διότι δεν υπήρχαν δορυφορικές φωτογραφίες, δεν υπήρχαν ταξιδιωτικοί οδηγοί, δεν υπήρχε Μάρκο Πόλο, δεν υπήρχαν Λαρούς ή Μπριτάνικα ή άλλη εγκυκλοπαίδεια.

Γι’ αυτό είναι ανάγκη να προσφύγουμε σε αυτό το βύθισμα μέσα στην Ιστορία και μέσα στις διεργασίες οι οποίες παρουσιάστηκαν μέσα από τόσους αιώνες για να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει Ισλάμ. Γιατί ο Μπιν Λάντεν; Γιατί η Αλ Κάιντα; Γιατί οι Αιγύπτιοι φανατικοί;

…πώς είναι δυνατόν να μην εxουμε σχέσεις με το Ιράν, να συνεχίζουμε να έχουμε το Ιράν στο περιθώριο; Μπορεί να συνεχίζεται αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη, όταν αποτελεί σημαία για όλους τους Άραβες;…

Είναι μια σημαντική συμβολή αυτή η ιστορική διάσταση που δίνει ο Γιώργος μέσα στο βιβλίο του, η οποία συνδέεται με μια σειρά άλλες διαστάσεις, όπως είναι οι αξιακές συγκρούσεις, οι κοινωνικές συγκρούσεις, οι ιδεολογικές αλλαγές, ο πληθυσμιακός παράγοντας. Διαβάζεις στους πίνακες του βιβλίου τις σχέσεις ανάμεσα στην αναπτυγμένη Δύση και σε αυτό που ήτανε ο Τρίτος Κόσμος και συλλαμβάνεις ότι οι πληθυσμιακοί και ηλικιακοί συσχετισμοί, ίσως και συσχετισμοί δυνάμεων, είναι εντελώς αλλαγμένοι. Αλλαγές που δεν μπορούμε να τις δούμε σε αυτό τον κόσμο που σχεδιάζουμε στην Ουάσινγκτον ή στις Βρυξέλες. Αναφέρω μια εμπειρία που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Μετά τις 11/9, βρέθηκα για μια εβδομάδα περίπου στις Βρυξέλες. Συνεδρίαζε η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου όπου περνούσαν όλοι, ο Σολάνα, ο Πάτεν, ο υπεύθυνος εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο Βέλγος Υπουργός Εξωτερικών, διότι το Βέλγιο ασκεί την προεδρία σήμερα στην ΕΕ. διάφοροι παράγοντες. Συναντηθηκαμε αρκετοί βουλευτές της ομάδας μας, ο Μανίσκιο από την Ιταλία, η Φραμ από τη Δανία, ο Μαρσέλ Κάμπος από την Ισπανία, ο Μπρι από τη Γερμανία, που είμαστε μέλη σε αυτή την επιτροπή, για να συμφωνήσουμε οτι. μόλις κάνουν την εισήγηση τους οι υπεύθυνοι της ΕΕ, εμείς θα προσπαθήσουμε, όσο μπορούμε σε μια συνεδρίαση, να οδηγήσουμε αλλού τη συζήτηση. Όχι απλά πώς θα αντιμετωπίσουμε τον Μπιν Λάντεν και την τρομοκρατία, που είναι ασφαλώς ένα σημαντικό θέμα, αλλά πού βρίσκονται οι ρίζες, τι γίνεται με τον Τρίτο Κόσμο, τι γίνεται με το Χρέος, τι γίνεται με το Παλαιστινιακό. Οι άνθρωποι αυτοι. τους οποίους είχα γνωρίσει στην περίπτωση του Κοσόβου, και τότε ήταν πολύ εχθρικοί απέναντι μας, ήταν αντίπαλοι, ενώ τώρα, κάτω από το δέος και τη συνειδητοποίηση των εξελίξεων, θέτουν αυτά τα ζητήματα, τα οποία εμείς ως Αριστερά θέλαμε να θέσουμε: πώς είναι δυνατόν να μην εγουμε σχέσεις με το Ιράν, να συνεχίζουμε να έχουμε το Ιράν στο περιθώριο; Μπορεί να συνεχίζεται αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη, όταν αποτελεί σημαία για όλους τους Άραβες; Μπορούμε να προσβάλλουμε έναν ολόκληρο κόσμο εκατοντάδων εκατομμυρίων όταν μια ιερή τους πόλη, η Ιερουσαλήμ, είναι υπό κατοχήν και οι ίδιοι αντιμετωπίζονται συνεχώς με διώξεις και δολοφονίες που διεξάγουν οι ακραίες δυνάμεις του Ισραήλ;

Βέβαια ένας λόγος που έγινε αυτό ήταν ότι, για πρώτη φορά, υπήρξε ένα κενό στρατηγικής από τις ΗΠΑ. Αν θυμάστε, για 10 μέρες μετά τις 11/9, οι ΗΠΑ δεν είχαν γραμμή. Δεν γνώριζαν τι να πράξουν. Μπορεί να βομβάρδιζαν τους πάντες αλλά μπορεί να μην έκαναν και τίποτε, να κλείνονταν μέσα. Αυτό το κενό στρατηγικής, χωρίς οι ΗΠΑ να έχουν μια γραμμή που να την ακολουθεί αναγκαστικά η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως σε ένα βαθμό γίνεται σήμερα, και το βάρος των γεγονότων έδωσαν τη δυνατότητα να ανοίξουν όλα αυτά τα ζητήματα.

Και μια σειρά ζητήματα, φυσικά όχι στο θεωρητικό επίπεδο, στην έκταση και στον τρόπο που πιάνονται εδώ από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, τέθηκαν και συζητιούνται πια μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τελειώνω λέγοντας ότι το βιβλίο αποτελεί μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια. Είναι ιδιαίτερα αξιόλογες και οι, έστω και ολιγοσέλιδες, αναφορές για τον ρόλο που θα μπορούσε να παίξει η Ελλάδα. Και ο Καραμπελιάς, όπως εγώ το καταλαβαίνω, δεν προτείνει ένα ρόλο του να παραστήσουμε εμείς τον διεθνή αντάρτη, δίπλα δηλαδή στην ισλαμική αντίσταση να κάνουμε μια ελληνική ή ορθόδοξη ή δεν ξέρω τι άλλη αντίσταση. Το ζητούμενο είναι να μάθουμε εμείς την ταυτότητα μας μέσα από την ιστορία μας, μέσα από την γεωγραφική μας θέση, μέσα από τον πολιτισμό μας και αυτήν να την αξιοποιήσουμε στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Αντί, λοιπόν, να συνθλιβόμαστε -και είναι πολύ σημαντική αυτή η τοποθέτηση- ευρισκόμενοι μεταξύ των συνόρων των αυτοκρατοριών, να γίνουμε γέφυρα ανάμεσα σε αυτές, όχι ανάμεσα στις αυτοκρατορίες, αλλά σε αυτούς τους κόσμους που δεν μπορούν να γνωριστούν, που ο ένας διαθέτει τον μηχανισμό της επιβολής και ο άλλος το μέλλον της αθλιότητας.

 

(*) Θα αναπαραχθούν κάποια παλιά άρθρα του Αλέκου Αλαβάνου για να αντιληφθούμε την πορεία της “πολιτικής” του σκέψης.

Αυτούσια (και ασύστολη) αντιγραφή από το διαδικτυακό Άρδην.


Διάφορα

Άδεια Creative Commons
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα .

View blog authority





«Οποιαδήποτε κοινωνία παραχωρήσει λίγη ελευθερία για να κερδίσει λίγη ασφάλεια δεν αξίζει τίποτε από τα δύο και θα χάσει και τα δύο.»


Βενιαμίν Φραγκλίνος




My blog is worth $3,951.78.
How much is your blog worth?


Ακριβός αέραςturkey-greece.


Δημοψήφισμα dimopsifisma



Drop flagcounter.com
drop flagcounter



Βγάλε μετά συμπέρασμα





5η Φάλαγγαprodotes


«Ο χρυσός υπήρξεν ανέκαθεν ο μόνος σεβαστός εν τω κόσμω θεός, προφήται δε αυτού οι Εβραίοι.»

«Η Πάπισσα Ιωάννα»
Εμμανουήλ Ροΐδης



ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ


«Δεν απαιτείται πλειοψηφία για την επικράτηση, αλλά μάλλον μια οργισμένη, ακούραστη μειοψηφία, παθιασμένη να βάζει φωτιές ελευθερίας στους θαμνότοπους στα μυαλά των ανθρώπων.»

Σάμιουελ Άνταμς (1722-1803)


web counter


«Για να μάθεις ποιος σε κυβερνά ανακάλυψε απλά ποιους δεν έχεις την άδεια να επικρίνεις.»

Βολταίρος


Αρχείο

RSS Ειδήσεις: Ελλάδα από το Google

Οι πίσω μου Σελίδες

Κατηγορίες

Πατριώτης


"Στο ξεκίνημα μιας αλλαγής ο πατριώτης είναι ένας δυσεύρετος άνθρωπος, γενναίος, μισημένος και περιφρονημένος. Όταν ο αγώνας του πετυχαίνει, και ο δειλός συμπράττει μαζί του, γιατί τότε δεν στοιχίζει τίποτα να είσαι πατριώτης."

Σημειωματάριο 1904
Μάρκ Τουαίην (Σάμιουελ Κλέμενς)


free counters

"Εάν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν την έκδοση του νομίσματός του πρώτα με τον πληθωρισμό, κατόπιν με τον αποπληθωρισμό, οι τράπεζες... θα στερήσουν τους ανθρώπους από όλη την περιουσία τους, έως ότου τα παιδιά τους να ξυπνήσουν άστεγα στην ήπειρο που οι πατέρες τους κατάκτησαν..."

Θωμάς Τζέφερσον





ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

O ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΠΡΟΩΘΕΙ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΘΗ ΣΤΑ ΘΕΡΙΝΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΕΙ ΜΑΖΙΚΑ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η μαζική ”Ελληνοποίηση” αλλοδαπών είναι πολύ σοβαρό γεγονός με συνέπειες - τίς οίδε θετικές ή αρνητικές - για να αφεθεί στην διάκριση του κ. Παυλόπουλου, ο οποίος προφανώς ενδιαφέρεται για ψήφους. Σας παρακαλώ να αντιδράσετε πριν μετατραπούμε σε Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία και δούμε φαινόμενα ανάλογα με αυτά των Δυτικών μεγαλοπόλεων… Σταδιακό εξισλαμισμό… Οι αγώνες και το αίμα των προγόνων μας μας καλούν να αντιδράσουμε με κάθε σύννομο τρόπο μέσα στα πλαίσια της συνταγματικής τάξης και ελευθερίας

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΗΤΕ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ 210 3744000

ΑΝΑΜΕΤΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ

Leonidas C. Aposkitis





Στατιστικά Ιστολογίου

  • 333,137 επισκέψεις

Προδότης

Ένα έθνος μπορεί να επιζήσει από τους ανόητους και ακόμα και τους φιλόδοξούς του. Αλλά δεν μπορεί να επιζήσει από την προδοσία στο εσωτερικό του.Ένας εχθρός προ των πυλών είναι λιγότερο τρομερός γιατί είναι γνωστός και κρατά την σημαία του υψωμένη.
Αλλά οι προδότες που κινούνται μεταξύ των εγκλείστων ελεύθερα, οι δικοί τους ύπουλοι ψίθυροι που σιγοψιθιρίζονται μέσα σ’όλες τις αλέες, ακούονται μέχρι τις αίθουσες της κυβέρνησης της ίδιας... γιατί ο προδότης δεν φαίνεται καθόλου ως προδότης:
Μιλά με εκφράσεις γνωστές στα θύματά του, και φορά τα πρόσωπά τους και τα ενδύματά τους, απευθύνεται στη μικροψυχία που βρίσκεται βαθιά στις ψυχές όλων των ανθρώπων.
Σαπίζει τη ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά και άγνωστος στη νύχτα για να υπονομεύσει τους στυλοβάτες της πόλης μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί. Ο δολοφόνος πρέπει να είναι λιγώτερο τρομακτικός.

—Κικέρωνας


Bookmark and Share

Λευτεριά στον Δ. Παπαγεωργίου



Κατά προπαγάνδας! (Απο το http://xilapetres.blogspot.com)


Η "πλήρης υπευθυνότητα για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, βρίσκεται αντικρυστά στους ώμους των διεθνών εβραίων τραπεζιτών. Είναι υπεύθυνοι για τα εκατομμύρια των νεκρών και του θανάτου ". -- Αμερικανικό Κογκρέσο – U.S. Congress - Record 67th Congress, 4. Sitting, Senate Document nr. 346)


"Η μπολσεβικική επανάσταση στη Ρωσία ήταν η εργασία του εβραϊκού προγραμματισμού και της εβραϊκής δυσαρέσκειας. Το σχέδιό μας είναι να έχουμε μια νέα παγκόσμια τάξη. Ότι ελειτούργησε τόσο θαυμάσια στη Ρωσία, πρόκειται να γίνει πραγματικότητα για ολόκληρο τον κόσμο." -- Το περιοδικό Αμερικανός Εβραίος, 10, Σεπτέμβριου 1920


"Με τη χρησιμοποίηση της νέας πολιτικής εξόριστων άθεων [ οι Σιωνιστές] προκάλεσαν και αύξησαν τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη που οδήγησε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το παγκόσμιο μποϊκοτάρισμα ενάντια στη Γερμανία το 1933 και η υστερότερη γενικευμένη δήλωση πολέμου ενάντια στη Γερμανία, που άρχισε από τους σιωνιστές ηγέτες και το παγκόσμιο εβραϊκό συνέδριο. . ."-- ραβίνος Schwartz, New York Times, 30 Σεπτεμβρίου 1997


Τυχαίο ιστοσημείωμα
σ’ αυτό το ιστολόγιο






Εγγραφείτε στην
Φιλοπατρία



Site Meter



"Πρέπει να καταλάβετε, οι κορυφαίοι μπολσεβίκοι που ανέλαβαν την Ρωσία δεν ήταν Ρώσσοι. Μισούσαν τους Ρώσους. Μισούσαν τους χριστιανούς. Καθοδηγούμενοι από εθνοτικό μίσος βασάνισαν και έσφαξαν εκατομμύρια Ρώσους χωρίς ίχνος ανθρώπινης μεταμέλειας. Δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Ο Μπολσεβικισμός διέπραξε την μεγαλύτερη ανθρώπινη σφαγή όλων των εποχών. Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι αδαείς και αδιάφορο για αυτό το τεράστιο έγκλημα είναι η απόδειξη ότι τα παγκόσμια μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι στα χέρια των δραστών. "-

Σολζενίτσιν


GreekBloggers.com

del.icio.us

RSS Ροές

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Twitter Updates




drop feedjit τοο
drop_feedjit_τοο



"Share this blog" Facebook Twitter More...

Φιλοπατρία στο ΦΒ

Αρέσει σε %d bloggers: